การผันคำแบบเยอรมัน

การผันคำในภาษาเยอรมันเป็นแบบแผนที่ภาษาเยอรมันใช้ในการกำหนดวิธีการต่างๆ ที่คำนำหน้า คำคุณศัพท์ และบางครั้งคำนาม สามารถเปลี่ยนรูปเพื่อสะท้อนบทบาทในประโยค เช่น ประธาน กรรม เป็นต้น การผันคำช่วยให้ผู้พูดสามารถแสดงความแตกต่างระหว่างประธาน กรรมตรง กรรมรอง และคำแสดงความเป็นเจ้าของได้โดยการเปลี่ยนรูปของคำ—และ/หรือคำนำหน้าคำนามที่เกี่ยวข้อง—แทนที่จะแสดงความหมายนี้ผ่านลำดับคำหรือคำบุพบท (เช่นภาษาอังกฤษสเปนฝรั่งเศส ) ด้วยเหตุนี้ ภาษาเยอรมันจึงสามารถใช้ลำดับคำ ที่ยืดหยุ่นกว่าได้โดยที่ความหมายไม่คลุมเครือ ในภาษาอังกฤษ ประโยคง่ายๆ ต้องเขียนตามลำดับคำที่เคร่งครัด (เช่น A man eats an apple) ประโยคนี้ไม่สามารถเขียนในลำดับคำอื่นใดได้โดยไม่เปลี่ยนความหมาย การแปลประโยคเดียวกันจากภาษาเยอรมันเป็นภาษาอังกฤษจะดูแตกต่างกันมาก (เช่น "Ein Mann isst einen Apfel" (ผู้ชายคนหนึ่ง) - ประธานกิน (แอปเปิล) - กรรมตรง) และสามารถแสดงได้ด้วยลำดับคำที่หลากหลาย (เช่น "Einen Apfel isst ein Mann" (แอปเปิล) - กรรมตรงถูกกินโดย (ผู้ชายคนหนึ่ง) - ประธาน) โดยที่ความหมายแทบไม่เปลี่ยนแปลงเลย

เนื่องจาก ภาษา เยอรมัน เป็น ภาษาแบบผสมผสานจึงมีการทำเครื่องหมายคำนามคำสรรพนามคำนำหน้าและคำคุณศัพท์เพื่อแยกแยะกรณีจำนวนและเพศตัวอย่างเช่น คำคุณศัพท์ภาษาเยอรมันทุกคำมีหลายรูปแบบ คำคุณศัพท์neu (ใหม่) ยกตัวอย่างเช่น สามารถเขียนได้ห้าวิธีที่แตกต่างกัน (neue, neuer, neues, neuen, neuem) ขึ้นอยู่กับเพศของคำนามที่มันขยาย ไม่ว่าคำนามจะเป็นเอกพจน์หรือพหูพจน์ และบทบาทของคำนามในประโยค ภาษาอังกฤษไม่มีการผันคำแบบนี้ (ยกเว้นกรณีที่หายากและเป็นข้อยกเว้น เช่น blond/blonde) ดังนั้นคำคุณศัพท์จึงมีเพียงรูปแบบเดียว^{[ 1 ]}หรือในกรณีของคำสรรพนาม เช่น I, me, my, mine, she, her เป็นต้น ซึ่งแสดงร่องรอยของการทำเครื่องหมายกรณีประธาน กรรม และการแสดงความเป็นเจ้าของ

ภาษาเยอรมันชั้นสูงสมัยใหม่แยกแยะคำนามออกเป็น 4 กรณี คือประธานกรรมตรงกรรมสิทธิ์และกรรมรองและ3 เพศทางไวยากรณ์คือ เพศหญิง เพศชาย และเพศกลาง คำนามอาจเป็นเอกพจน์หรือพหูพจน์ ก็ได้ ในรูปพหูพจน์จะใช้การผันคำแบบเดียวโดยไม่คำนึงถึงเพศ ซึ่งหมายความว่ารูปพหูพจน์สามารถถือเป็น "เพศ" ที่สี่ได้สำหรับการผันคำนำหน้าและคำคุณศัพท์ อย่างไรก็ตาม คำนามเองยังคงมีวิธีการสร้างรูปพหูพจน์หลายวิธี ซึ่งมักจะ (แต่ไม่เสมอไป) สอดคล้องกับเพศและโครงสร้างของคำในรูปเอกพจน์ ตัวอย่างเช่น คำนามเพศหญิงหลายคำที่ในรูปเอกพจน์ลงท้ายด้วยeเช่นdie Reise ("การเดินทาง") จะสร้างรูปพหูพจน์โดยการเติม-n : die Reisen ("การเดินทางหลายครั้ง") คำนามเพศกลางหรือเพศชายจำนวนมากที่ลงท้ายด้วยพยัญชนะ เช่นdas Blattหรือder Baum ("ใบไม้" และ "ต้นไม้") จะสร้างรูปพหูพจน์โดยการเปลี่ยนสระและเติม-erหรือ-e : die Blätterและdie Bäume ("ใบไม้", "ต้นไม้") ในทางประวัติศาสตร์ การผันคำนามพหูพจน์เหล่านี้และอีกหลายรูปแบบคล้ายคลึงกับกลุ่มการผันคำนามในภาษาโปรโตเยอรมันแต่ในรูปแบบที่ลดทอนลงมาก

คำนำหน้าคำนามชี้เฉพาะ ( der , die , เป็นต้น) เทียบเท่ากับคำว่า "the" ในภาษาอังกฤษ

คำนำหน้าคำนามไม่เจาะจง ( ein , eine , เป็นต้น) เทียบเท่ากับ "a" และ "an" ในภาษาอังกฤษ หมายเหตุ: einยังเป็นตัวเลขที่เทียบเท่ากับ "one" ในภาษาอังกฤษ (เช่น 1)

คำว่า Einไม่มีรูปพหูพจน์ เหมือนกับในภาษาอังกฤษที่ไม่มีคำนำหน้าคำนามพหูพจน์ เช่น "There are cows in the field." ("Es gibt Kühe auf dem Felde.") แต่จะใช้การผันคำสรรพนามkein (ไม่มี, ไม่ใช่ตัวใดตัวหนึ่ง, ไม่ใช่หนึ่งตัว) ซึ่งเป็นไปตามแบบแผนของรูปพหูพจน์

สรรพนามคุณศัพท์บางคำก็ผันตามder เช่นกัน ได้แก่all- , dies- , jed- , jen- , manch- , solch- , welch-คำเหล่านี้เรียกว่า คำที่ลงท้าย ด้วย der ( Der-Wort )

รูปแบบการผันคำโดยทั่วไปแสดงดังตารางต่อไปนี้:

ตัวอย่าง:

สรรพนามแสดงความเป็นเจ้าของที่เป็นคุณศัพท์ (หรือคำนำหน้าแสดงความเป็นเจ้าของ ) และkeinผันคำคล้ายกับคำนำหน้าeinรูปแบบการผันคำโดยทั่วไปแสดงดังตารางต่อไปนี้:

ตัวอย่าง:

คำว่า Euerมีรูปแบบที่ไม่ปกติเล็กน้อย กล่าวคือ เมื่อมีคำลงท้าย รากศัพท์อาจลดรูปเหลือเพียงeur-เช่น กรรมรองเพศชายeurem (หรือeuerem )

เฉพาะคำนามต่อไปนี้เท่านั้นที่ผันตามกรณี:

• คำนามเพศชายที่ไม่แสดงการกระทำใดๆจะเติม-n (บางครั้ง-en ) ต่อท้ายในกรณีอื่นๆ นอกเหนือจากรูปประธานเอกพจน์ เช่น der Student, des Studenten
• คำนามผสมเพศชายจำนวนหนึ่ง ซึ่งคำที่พบได้บ่อยที่สุดคือder Name (ชื่อ) จะเติม-nsที่ท้ายในรูปกรรมวาจกเอกพจน์ เช่นder Name , des Name nsและมีลักษณะการใช้งานเหมือนคำนามอ่อนทั่วไป
• การผันคำนามในรูปกรรมวาจกของคำนามเพศชายหรือเพศกลางอื่นๆ จะทำโดยการเติม-s หรือ -es เช่น das Bild , des Bildes
• คำนามพหูพจน์ที่ไม่ได้ลงท้ายด้วย-nหรือ-s (โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำยืม จะลงท้ายด้วย -s ) จะเติม-nในรูปกรรมรอง เช่นder Berg , die Berge , den Bergenคำนามเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นคำนามเพศชายหรือเพศกลาง แต่ก็มีคำนามเพศหญิงบางกลุ่มที่ผันในลักษณะนี้เช่นกัน แม้ว่ากลุ่มนี้จะเป็นเพียงส่วนน้อยของคำนามเพศหญิง แต่ก็รวมถึงคำนามที่ใช้บ่อยที่สุดในภาษา เช่นdie Hand , die Hände , den Händen
• คำนามเพศกลางที่ไม่เป็นไปตามกฎdas Herzมีพฤติกรรมเกือบเหมือนกับคำนามเพศชาย "ผสม" ทุกประการ ยกเว้นว่ามันจะไม่ผันในรูปกรรมเอกพจน์ และการผันในรูปกรรมรองเอกพจน์นั้นเป็นทางเลือก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาษาเยอรมันที่ใช้พูดกัน เช่นdas Herz , das Herz , dem Herzenหรือdem Herz , des Herzens

มีการเติม-e เพื่อแสดงกรรมรองเอกพจน์ ซึ่งใช้กับคำนามเพศชายหรือเพศกลางที่เด่นชัด เช่นder Todและdas Badแต่ในบริบทการใช้งานปัจจุบันนั้น การเติม -e แทบจะไม่ถือว่าเป็นส่วนท้ายที่จำเป็น ยกเว้นในวลีที่ล้าสมัย เช่นzum Tode verurteilt ("ถูกตัดสินประหารชีวิต") หรือชื่อของผลงานสร้างสรรค์ เช่นVenus im Bade ("วีนัสในอ่างอาบน้ำ"): ในกรณีเหล่านี้ การละเว้นส่วนท้ายจะเป็นเรื่องผิดปกติ นอกจากนี้ การเติม -e ยังคงมีประโยชน์ในบทกวีและดนตรี ซึ่งอาจใช้เพื่อช่วยเรื่องจังหวะและสัมผัส รวมถึงในร้อยแก้วที่สูงส่งมาก (เช่นที่อาจพบได้บนแผ่นป้ายอนุสรณ์)

กรณีกรรมวาจกสำหรับสรรพนามส่วนบุคคลในปัจจุบันถือว่าล้าสมัย^{[ 2 ]}และใช้เฉพาะในสำนวนโบราณบางสำนวน เช่น "ich bedarf seiner" (ฉันต้องการเขา) ไม่ควรสับสนกับ คำคุณศัพท์ แสดง ความเป็นเจ้าของ

โปรดสังเกตว่า ต่างจากในภาษาอังกฤษ "er" และ "sie" สามารถใช้กับคำนามเพศชายหรือเพศหญิงได้ ไม่ใช่แค่บุคคลเท่านั้น ในขณะที่ "es" สามารถใช้กับบุคคลที่อธิบายโดยคำนามที่เป็นกลางได้ เช่น "das Kind, es..."; "das Mädchen, es..."

1. โดยทั่วไป คำบุพบทที่ต้องตามด้วยคำนามหรือคำคุณศัพท์จะรวมกับ "was" เพื่อสร้างคำใหม่ เช่น " wo von" (" ที่ไหนของ"), " wo her" ("เมื่อไร", "จากที่ไหน ") หรือ " wes wegen" ("ด้วย เหตุผล อะไร ")

สรรพนามแสดงความเป็นเจ้าของในภาษาเยอรมันถือเป็นคำนำหน้าคำนามและผันคำในลักษณะเดียวกับคำว่าkeinโปรดดูคำนำหน้าคำนามไม่เจาะจงด้านบน

คำเหล่านี้อาจใช้แทนสรรพนามส่วนบุคคลเพื่อเน้นย้ำ เช่นในประโยค"Den sehe ich" ("ฉันเห็นสิ่งนั้น ") โปรดสังเกตลำดับคำด้วย: denสอดคล้องกับ "สิ่งนั้น" และichสอดคล้องกับ "ฉัน" การวางกรรมไว้ที่ต้นประโยคเป็นการเน้นย้ำกรรมนั้น ภาษาอังกฤษโดยทั่วไปเป็นภาษาที่ไม่ผันคำ จึงมักไม่แสดงพฤติกรรมที่คล้ายกัน แม้ว่าบางครั้งอาจเป็นไปได้ที่จะวางกรรมไว้ที่ต้นประโยคเพื่อเน้นย้ำในลักษณะเดียวกัน เช่น"ฉันเห็นเขา แต่ฉันไม่เห็นจอห์น " ^{[ 3 ]}

ตารางนี้เหมือนกับตารางสำหรับคำ สรรพนามสัมพันธ์

สรรพนามสะท้อนใช้เมื่อประธานและกรรมเป็นสิ่งเดียวกัน เช่นIch wasche mich "ฉันล้างตัวเอง"

สรรพนาม " man"หมายถึงบุคคลทั่วไป และมักแปลว่า"หนึ่ง" (หรือ"คุณ " ในความหมายทั่วไป ) มีความหมายเทียบเท่ากับสรรพนาม " on" ในภาษา ฝรั่งเศส

คำคุณศัพท์ภาคแสดง (เช่นkalt in mir ist kalt "ฉันหนาว") ไม่มีการผันคำ^{[ 4 ]}

การผันคำคุณศัพท์แบบเข้มแข็งใช้เมื่อ: ^{[ 5 ] [ 6 ]}

• ไม่มีคำนำหน้า หรือ
• บทความข้างต้นไม่ได้ระบุกรณี เพศ และจำนวนของคำนามอย่างครบถ้วน^{[ 7 ]}

นี่คือตัวอย่างหนึ่ง

โปรดสังเกตว่าคำลงท้ายสำหรับคำนามเพศชายและเพศกลางในรูปกรรมวาจกคือ-enนี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้เรียนสับสน เพราะโดยทั่วไปมักเข้าใจผิดว่าเป็น-esและยังทำให้ผู้พูดภาษาแม่สับสนด้วยเช่นกัน เพราะมักตีความคำสรรพนามที่ลงท้ายด้วยder ( Der-Wort ) เช่นjed-ว่าเป็นคำคุณศัพท์ที่ไม่มีคำนำหน้า และต้องผันตามหลักไวยากรณ์อย่างเคร่งครัด

การผันคำคุณศัพท์แบบอ่อนจะใช้เมื่อคำนำหน้าระบุกรณี เพศ และจำนวนไว้อย่างชัดเจน^{[ 5 ] [ 6 ] [ 7 ]}

แหล่งที่มา: ^{[ 5 ]}

การผันคำคุณศัพท์แบบผสมใช้เมื่อมีคำนำหน้าคำนามไม่เจาะจง (เช่นein- , kein- ) หรือคำกำหนดความเป็นเจ้าของ ( mein- , dein- , ihr-เป็นต้น) อยู่ข้างหน้า มันคล้ายกับการผันแบบอ่อน แต่ในรูปแบบที่การผันแบบอ่อนลงท้ายด้วย-eการผันแบบผสมจะแทนที่ด้วยรูปแบบของการผันแบบแข็ง (แสดงด้วยสีเทา)

ชื่อสถานที่หลายแห่งในเยอรมนีมีคำคุณศัพท์ที่ลงท้ายด้วย-erเช่นBerlinerสำหรับเบอร์ลิน และHamburgerสำหรับฮัมบูร์ก ซึ่งไม่ได้ระบุเพศ แต่จะลงท้ายด้วย-erเสมอDie Berliner Mauer (' กำแพงเบอร์ลิน ') และdas Brandenburger Tor (' ประตูบรันเดนบูร์ก ') เป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจน โปรดสังเกตว่ามีการลงท้ายด้วย-erแม้ว่าคำว่าTor จะเป็นคำนามเพศกลางก็ตาม หากชื่อสถานที่ลงท้ายด้วย-enเช่น Göttingen โดยปกติแล้ว -er จะมาแทนที่ -enที่อยู่ท้ายสุด

• การผันคำภาษาดัตช์โบราณ