หน่วยวัดของโรมันโบราณโดยทั่วไปมีความสอดคล้องกันและมีการบันทึกไว้อย่างดี

หน่วยพื้นฐานของการวัดเชิงเส้นของโรมันคือpes (พหูพจน์: pedes ) หรือฟุตโรมันการตรวจสอบความสัมพันธ์กับฟุตอังกฤษย้อนกลับไปอย่างน้อยที่สุดในปี 1647 เมื่อJohn Greavesตีพิมพ์Discourse on the Romane foot ของเขา Greaves ไปเยือนโรมในปี 1639 และวัดสิ่งต่างๆ มากมาย รวมถึงขนาดฟุตบนหลุมศพของ Titus Statilius Aper, ขนาดฟุตบนรูปปั้นของCossutiusซึ่งเคยอยู่ในสวนของAngelo Colocci , congiusของVespasianที่Villalpandus เคยวัดไว้ก่อนหน้านี้ , ไม้บรรทัดทองเหลืองจำนวนหนึ่งที่พบในซากปรักหักพังของโรม, หินปูพื้นของPantheonและอาคารโรมันโบราณอื่นๆ อีกมากมาย และระยะห่างระหว่างหลักไมล์บนถนนAppian Wayเขาได้สรุปว่าฟุตของ Cossutius เป็นฟุตโรมัน "ที่แท้จริง" และรายงานค่าเหล่านี้โดยเปรียบเทียบกับมาตรฐานเหล็กของฟุตอังกฤษในGuildhallในลอนดอน^{[ 1 ]}

วิลเลียม สมิธ (1851) ให้ค่า 0.9708 ฟุตอังกฤษ หรือประมาณ 295.9 มม. ^{[ 2 ]}ค่าที่ยอมรับกันในปัจจุบันคือ 296 มม. ^{[ 3 ]}ฟุตนี้ยังเรียกว่าpes monetalisเพื่อแยกความแตกต่างจากpes Drusianus (ประมาณ 333 หรือ 335 มม.) ซึ่งบางครั้งใช้ในบางจังหวัด โดยเฉพาะGermania Inferior ^{[ 4 ] [ 5 ]}

หน่วยวัดความยาวหลักของโรมันคือ ฟุต (foot) ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 16 นิ้ว ( digiti ) เหมือนกับหน่วยวัดความยาว pous ของกรีก หรือ 12 นิ้ว(unciae ) ฟรอนทินัสเขียนไว้ในศตวรรษที่ 1 หลังคริสต์ศักราชว่าหน่วย digitusถูกใช้ในแคมปาเนียและส่วนใหญ่ของอิตาลี^{[ 6 ]}หน่วยวัดความยาวหลักของโรมันคือ:

หน่วยอื่นๆ ได้แก่schoenus (มาจากภาษากรีกที่แปลว่า " เชือก กก ") ซึ่งใช้สำหรับระยะทางในสถานี ParthianของIsidore of Charax (ซึ่งมีค่าประมาณ 5 กม. หรือ 3 ไมล์) ^{[ 8 ] [ 9 ]}และในชื่อของดินแดนนูเบียTriacontaschoenusระหว่างน้ำตกแห่งแรกและ แห่งที่สอง บนแม่น้ำไนล์ (ซึ่งมีค่าใกล้เคียงกับ10.5 กม. หรือ6)+1/2 ^ไมล์ ) ^[ 10 ^{] [ 11 ]}​

หน่วยวัดพื้นที่ทั่วไปมีดังนี้:

หน่วยวัดพื้นที่อื่นๆ ที่โคลูเมลลา อธิบายไว้ ใน หนังสือ De Re Rustica ของเขา ได้แก่พอร์กา (porca)ขนาด 180 × 30 ฟุตโรมัน (ประมาณ 473 ตารางเมตร^หรือ 5,090 ตารางฟุต) ที่ใช้ในฮิสปาเนีย เบติกา (Hispania Baetica)และแคนเดตัม (candetum)หรือคาเดตัม (cadetum) ของชาวกอล ขนาด 100 ฟุตในเมือง หรือ 150 ฟุตในชนบท โคลูเมลลายังให้การแบ่งหน่วยจูเกอรัม (jugerum)ด้วยอักษรแบบอุนเซียล ซึ่งผู้แปลนิรนามในฉบับมิลลาร์ปี 1745 ได้รวบรวมไว้ในตารางดังนี้:

การวัดปริมาตรทั้งของเหลวและของแห้งนั้นใช้หน่วยวัดแบบเซ็กซ์ทาริอุส (sextarius ) โดย เซ็กซ์ทาริอุสถูกกำหนดให้เป็น1/48 ของลูกบาศก์เปส (ฟุตโรมัน) ซึ่งเรียกว่าแอมโฟราควอดรันทัล (amphora quadrantal) โดยใช้ค่า 296 มม. (11.7 นิ้ว) สำหรับฟุตโรมัน แอมโฟราควอดรันทัลจะมีปริมาตรประมาณ 25.9 ลิตร (5.7 แกลลอนอิมพีเรียล; 6.8 แกลลอนสหรัฐ) ดังนั้นเซ็กซ์ทาริอุส (โดยวิธีเดียวกัน) จะมีปริมาตรตามทฤษฎีประมาณ 540.3 มล. (19.02 ออนซ์ของเหลวอิมพีเรียล; 18.27 ออนซ์ของเหลวสหรัฐ) ซึ่งคิดเป็นประมาณ 95% ของไพนต์อิมพีเรียล (568 มล.)

อย่างไรก็ตาม ในทางโบราณคดี หลักฐานไม่แม่นยำนัก ไม่มีภาชนะสองใบใดที่หลงเหลืออยู่มีปริมาตรเท่ากัน และความเห็นของนักวิชาการเกี่ยวกับปริมาตรที่แท้จริงอยู่ระหว่าง 500 ถึง 580 มล. (17–20 ออนซ์ของเหลวสหรัฐ) ^{[ 14 ] [ 15 ]}

หน่วยวัดปริมาตรหลักมีดังนี้:

• แอมโฟราควอดรันทัล (ไหโรมัน) – หนึ่งลูกบาศก์เปส (ฟุตโรมัน)
• congius – ลูกบาศก์ครึ่งลูก (ดังนั้นจึงเป็น1/8 ของแอมโฟราทรงสี่เหลี่ยม )
• sextariusแปลว่า1 ⁄ 6ของคองเจียส

หน่วยของน้ำหนักหรือมวลส่วนใหญ่มีพื้นฐานมาจากตัวคูณของ 12 ชื่อหน่วยหลายชื่อยังเป็นชื่อของเหรียญในช่วงสาธารณรัฐโรมันและมีค่าเศษส่วนเดียวกันกับหน่วยฐานที่ใหญ่กว่า: libra สำหรับน้ำหนักและasสำหรับเหรียญ การประมาณค่า libra ในปัจจุบันมีตั้งแต่ 322 ถึง 329 กรัม (11.4 ถึง 11.6 ออนซ์) โดย 5076 เกรนหรือ 328.9 กรัม (11.60 ออนซ์) เป็นตัวเลขที่ยอมรับกัน^{[ 3 ] [ 15 ] [ 17 ]}หน่วยasลดลงจาก 12 ออนซ์เหลือ 2 ออนซ์หลังสงครามปุนิกครั้งที่หนึ่งเหลือ 1 ออนซ์ในช่วงสงครามปุนิกครั้งที่สองและเหลือครึ่งออนซ์ใน Lex Papiria เมื่อปี 131 ก่อนคริสต์ศักราช^{[ 18 ] [ 19 ]}

หน่วยวัดของเหรียญลิบรามีดังนี้:

หน่วยย่อยของอุนเซียมีดังนี้:

ปฏิทินโรมันที่ซับซ้อนถูกแทนที่ด้วยปฏิทินจูเลียนในปี 45 ก่อนคริสต์ศักราช^{[ 27 ]}ในปฏิทินจูเลียน ปีปกติมี 365 วัน และปีอธิกสุรทินมี 366 วัน ระหว่างปี 45 ก่อนคริสต์ศักราชถึงปี ค.ศ. 1 ปีอธิกสุรทินเกิดขึ้นเป็นระยะๆ ไม่สม่ำเสมอ เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 4 ปีอธิกสุรทินเกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอทุกสี่ปี ตัวเลขปีไม่ค่อยได้ใช้ แต่จะระบุปีโดยการแต่งตั้งกงสุลโรมันสำหรับปีนั้น (เนื่องจากวาระของกงสุลในภายหลังเริ่มตั้งแต่เดือนมกราคมถึงธันวาคม ทำให้ในที่สุดเดือนมกราคม แทนที่จะเป็นเดือนมีนาคม ถูกพิจารณาว่าเป็นจุดเริ่มต้นของปี) เมื่อจำเป็นต้องใช้ตัวเลขปี จะใช้ การแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ของกรีก หรือการนับปีนับตั้งแต่การก่อตั้งกรุงโรม " ab urbe condita " ในปี 753 ก่อนคริสต์ศักราช ในยุคกลางการนับปีได้เปลี่ยนไปใช้ การนับ Anno Dominiโดยอิงจากปีประสูติของพระ เยซู

ปฏิทินที่ใช้กันส่วนใหญ่ในโลกสมัยใหม่ คือปฏิทินเกรกอเรียน ซึ่งแตกต่างจากปฏิทินจูเลียนตรงที่ปฏิทินเกรกอเรียนจะข้ามปีอธิกสุรทินไป 3 ปีทุกๆ 4 ศตวรรษ (กล่าวคือ มีปีอธิกสุรทิน 97 ปีในทุกๆ 400 ปี ) เพื่อให้มีความยาวใกล้เคียงกับปีสุริยคติ มากขึ้น

ชาวโรมันจัดกลุ่มวันต่างๆ เป็นวงจรแปดวัน เรียกว่านุนดินา (nundinae ) โดยทุกๆ วันที่แปดจะเป็นวันตลาด

นอกเหนือจากระบบนุนดินาแล้วนักโหราศาสตร์ยังใช้ระบบเจ็ดวันเรียกว่าเฮบโดมาสโดยแต่ละวันจะตรงกับดาวเคราะห์คลาส สิกเจ็ดดวง โดยวันแรกของสัปดาห์คือวันดาวเสาร์ตามด้วยวันอาทิตย์ดวงจันทร์ ดาวอังคารวันดาวพุธวันดาวพฤหัสบดีและวันดาวศุกร์แต่ละวันทางโหราศาสตร์จะนับเวลาพระอาทิตย์ขึ้นชาวยิวก็ใช้ระบบเจ็ดวันเช่นกัน โดยเริ่มตั้งแต่เย็นวันเสาร์ วันที่เจ็ดของสัปดาห์เรียกว่าวันสะบาโตส่วนวันอื่นๆ จะใช้ตัวเลขแทนชื่อ ยกเว้นวันศุกร์ ซึ่งอาจเรียกว่า ปาราเซเว หรือวันที่หก แต่ละวันของชาวยิวเริ่มต้นเมื่อพระอาทิตย์ตกดินชาวคริสต์ก็ใช้ระบบเจ็ดวันเช่นเดียวกับชาวยิว ยกเว้นว่าพวกเขามักเรียกวันแรกของสัปดาห์ว่าโดมินิกาหรือวันของพระเจ้าในปี ค.ศ. 321 จักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราชทรงให้ประชาชนหยุดทุกวันอาทิตย์ ทำให้ระบบเจ็ดวันกลายเป็นส่วนหนึ่งของสังคมโรมันอย่างถาวร^{[ 28 ]}

ชาวโรมันแบ่งเวลากลางวันออกเป็น 12 โฮราหรือชั่วโมงโดยเริ่มตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นและสิ้นสุดเมื่อพระอาทิตย์ตก ส่วนเวลากลางคืนแบ่งออกเป็น 4 ยาม ระยะเวลาของแต่ละชั่วโมงจะแตกต่างกันไปตามฤดูกาล ในฤดูหนาว เมื่อช่วงเวลากลางวันสั้นลง เวลากลางวัน 12 ชั่วโมงก็จะสั้นลงตามไปด้วย และยามทั้ง 4 ก็จะยาวขึ้นตามไปด้วย

นักโหราศาสตร์แบ่งวันสุริยะออกเป็น 24 ชั่วโมงเท่าๆ กัน และชั่วโมงทางโหราศาสตร์เหล่านี้ได้กลายเป็นพื้นฐานของนาฬิกา ในยุคกลางและ วันสุริยะเฉลี่ย 24 ชั่วโมงในปัจจุบันของเรา

แม้ว่าการแบ่งชั่วโมงออกเป็นนาทีและวินาทีจะเกิดขึ้นในยุคกลางเท่านั้น แต่นักโหราศาสตร์ในยุคคลาสสิกได้กำหนดให้ minuta เท่ากับ 1/60ของวัน ( 24นาทีในปัจจุบัน) secundaเท่ากับ1/3600ของวัน (24 วินาทีในปัจจุบัน) และtertiaเท่ากับ1 / 216,000ของวัน (0.4 วินาทีในปัจจุบัน )

มีการเพิ่มสัญลักษณ์พิเศษจำนวนหนึ่งสำหรับสกุลเงินโรมันลงใน มาตรฐาน ยูนิโค้ดเวอร์ชัน 5.1 (เมษายน 2551) ในกลุ่มสัญลักษณ์โบราณ (U+10190–U+101CF ในระนาบหลายภาษาเสริม)

ดังที่กล่าวมาข้างต้น ชื่อที่ใช้เรียกหน่วยย่อยของเหรียญ (เดิมคือหนึ่งลิบราทำจากทองสัมฤทธิ์) นั้นถูกนำมาใช้เรียกหน่วยย่อยของลิบราด้วยเช่นกัน และสัญลักษณ์ U+10190–U+10195 ก็เป็นสัญลักษณ์ที่ใช้เรียกน้ำหนักด้วยเช่นกัน:

• U+10190 (𐆐):เซ็กซ์ตัน
• U+10191 (𐆑): Uncia
• U+10192 (𐆒): Semuncia
• U+10193 (𐆓):เซ็กซ์ทูล่า
• U+10194 (𐆔):เซมิเซ็กซ์ทูลา
• U+10195 (𐆕): Siliqua

• หน่วยอียิปต์โบราณ
• หน่วยกรีกโบราณ
• หน่วยวัดในคัมภีร์ไบเบิลและคัมภีร์ทัลมุด
• หน่วยไบแซนไทน์
• ประวัติการวัด

• ข้อเสนอให้เพิ่มหน่วยน้ำหนักและสัญลักษณ์เงินตราของโรมันโบราณลงใน UCS (ชุดอักขระสากล)