Der Kanon (การออกเสียงภาษาเยอรมัน: [ deːɐ̯ ˈkaːnɔn ] , "คัมภีร์ ") หรือเรียกให้ถูกต้องกว่าคือ Marcel-Reich-Ranickis Kanonเป็นหนังสือรวมเรื่องสั้น ขนาดใหญ่ที่รวบรวมผลงาน วรรณกรรมเยอรมันที่เป็นแบบอย่างเรียบเรียงโดยนักวิจารณ์วรรณกรรม Marcel Reich-Ranicki (1920–2013) เขาเรียกหนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มนี้ ซึ่งประกาศเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2001 ในนิตยสารข่าวเยอรมัน Der Spiegelภายใต้ชื่อ "คัมภีร์แห่งผลงานเยอรมันที่ทรงคุณค่า" ว่าเป็นผลงานชิ้นเอก ของเขา หนังสือเล่มนี้แบ่งออกเป็นห้าส่วน ตีพิมพ์ระหว่างปี 2002 ถึง 2006 โดยสำนักพิมพ์ Insel Verlag ได้แก่ 1. นวนิยาย (2002), 2. เรื่องสั้น/นิทาน (2003), 3. บทละคร (2004), 4. บทกวี (2005), และ 5. บทความ (2006) ตามที่คาดไว้ หนังสือรวมบทความเล่มนี้ได้รับการต่อต้านและวิพากษ์วิจารณ์ และแม้แต่แนวคิดเรื่องหนังสือรวมบทความก็ยังถูกตั้งคำถาม แต่ไรช์-รานิคกี้เรียกการตั้งคำถามนี้ว่า "เข้าใจยาก เพราะการขาดหลักเกณฑ์จะหมายถึงการกลับไปสู่ความป่าเถื่อน" ^{[ 1 ]}ไรช์-รานิคกี้พยายามทำให้หนังสือรวมบทความของเขาแตกต่างจากหนังสือรวมบทความก่อนหน้านี้ โดยหวังว่าจะมี "ผู้อ่านที่เป็นผู้ตัดสิน" เช่น ครู นักเรียน บรรณารักษ์ ซึ่งจะต้องดึงข้อมูลจากหลักเกณฑ์นี้มาใช้ เพราะพวกเขาอยู่ใน "แนวหน้าของผู้ที่เกี่ยวข้องกับวรรณกรรมอย่างมืออาชีพ" ^{[ 2 ]}

หนังสือรวมบทความที่เรียบเรียงใหม่นี้ใช้ชื่อชุดว่าDer Kanon. Die deutsche Literatur (หลักเกณฑ์แห่งวรรณกรรมเยอรมัน) ในรูปแบบหนังสือพร้อมกล่องใส่หนังสือ

• เดอ คาน่อน. Die Deutsche Literatur. โรมาเน . 20 เล่ม (2545), ISBN 3-458-06678-0
• เดอ คาน่อน. Die Deutsche Literatur. แอร์ซาห์ลุงเกน . 10 เล่มและ 1 เล่มสหาย (2546), ISBN 3-458-06760-4
• เดอ คาน่อน. Die Deutsche Literatur. ดราเมน . 8 เล่มและ 1 เล่มสหาย (2547), ISBN 3-458-06780-9
• เดอ คาน่อน. Die Deutsche Literatur. เกดิคเต้ . 7 เล่มและ 1 เล่มสหาย (2548), ISBN 3-458-06785-X
• เดอ คาน่อน. Die Deutsche Literatur. เรียงความ . 5 เล่มและ 1 เล่มสหาย (2549), ISBN 3-458-06830-9

รวม 180 เรื่องสั้น นิทานเปรียบเทียบ เทพนิยาย ตำนาน และเรื่องราวตามปฏิทิน

ชุด "บทความ" นี้สร้าง "ความลำบากใจ" ให้กับไรช์-รานิคกี้เป็นอย่างมาก แม้แต่การเลือกใช้ชื่อเรื่องว่า "บทความ" ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอย่างดุเดือด ไรช์-รานิคกี้ไม่ได้รวมเฉพาะบทความในความหมายดั้งเดิมเท่านั้น แต่ยังรวมถึงงานวิจารณ์ที่หลากหลาย เช่น บทวิจารณ์ภาพยนตร์ วรรณกรรม บทวิจารณ์ดนตรี บทวิจารณ์ละคร บทความ สุนทรพจน์ บันทึกประจำวัน จดหมาย เอกสารเบ็ดเตล็ด และสุภาษิต ซึ่งครอบคลุมทั้งวรรณกรรมประเภทนิยายและสารคดี คำว่า "essayistic" จึงถูกบัญญัติขึ้นเพื่อจุดประสงค์นี้

เอกสารรวมบทความ (essay canon) ประกอบด้วยบทความ 255 เรื่องจากผู้เขียน 166 คน ครอบคลุมหัวข้อที่หลากหลาย แบ่งออกเป็นห้าส่วน:

• จากมาร์ติน ลูเธอร์ถึงอาร์เธอร์ โชเพนฮาวเออร์ (กล่าวคือช่วงศตวรรษที่ 16 ถึงกลางศตวรรษที่ 19)
• จากเลโอโปลด์ ฟอน รังเคอถึงโรซา ลักเซมเบิร์ก (กลางศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20)
• จากไฮน์ริช มันน์ถึงโจเซฟ รอธ (ต้นศตวรรษที่ 20)
• จากเบอร์โทลด์ เบรชต์ถึงโกโล มันน์ (กลางศตวรรษที่ 20)
• จากMax FrischถึงDurs Grünbein (ปลายศตวรรษที่ 20 และต้นศตวรรษที่ 21)

ในปี 2015 ผู้เขียน Hannes Bajohr ได้ตีพิมพ์ "นวนิยาย" Durchschnitt (ค่าเฉลี่ย) โดยอิงจากนวนิยายชุด Reich-Ranicki สำหรับหนังสือของเขา เขาได้วิเคราะห์ข้อความจากนวนิยาย 20 เล่มในชุดดังกล่าว คำนวณความยาวประโยคเฉลี่ย (18 คำ) และด้วยความช่วยเหลือของสคริปต์คอมพิวเตอร์ เขาได้สร้างหนังสือที่มีเฉพาะประโยคเฉลี่ยเหล่านี้ จากนั้นเขาก็จัดเรียงตามลำดับตัวอักษรในบทต่างๆ ตามตัวอักษร^{[ 3 ]}