จักรวาลวิทยาแห่งราเวนนา
ภูมิศาสตร์แห่งราเวนนา ( ภาษาละติน: Ravennatis Anonymi Cosmographia , [ 1 ]แปลตรงตัวว่า " ภูมิศาสตร์แห่งราเวนนา ที่ไม่รู้จัก ") เป็นงานที่อธิบายโลกที่รู้จักตั้งแต่ประเทศอินเดียไปจนถึงไอร์แลนด์ซึ่งรวบรวมโดยนักบวชนิรนามในราเวนนาราว ปี ค.ศ. 700 ประกอบด้วยหนังสือห้าเล่มที่อธิบายเอเชียแอฟริกาและยุโรป ในรูปแบบ ร้อยแก้วและมีรายชื่อสถานที่ หลักฐานทางข้อความบ่งชี้ว่าผู้เขียนอาจใช้แผนที่เป็นแหล่งข้อมูล
การออกเดท
ต้นฉบับที่หลงเหลืออยู่ทั้งหมดเป็นสำเนาสมัยปลายยุคกลางซึ่งมีอายุตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 ถึง 14 Cosmography อ้างถึง " นักบุญ " อิซิโดร์แห่งเซบียาซึ่งได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อเสียชีวิตในปี 636 ซึ่งเป็นข้อมูลอ้างอิงที่ระบุวันที่ได้ล่าสุดในงานเขียนนี้ อย่างไรก็ตาม ไม่ได้มีการกล่าวถึง การพิชิตคาบสมุทรไอบีเรียของชาวมุสลิมซึ่ง Rivet & Smith (1979) แนะนำว่าโดยปกติแล้วน่าจะอยู่ในขอบเขตของCosmographer ดังนั้นจึงสร้างกรอบ terminus ante quemประมาณปี 711 อย่างไรก็ตาม พวกเขายังตั้งข้อสังเกตอีกว่านักบุญอิซิโดร์ค่อนข้างไม่เป็นที่รู้จักนอกประเทศสเปนจนกระทั่งชาวคริสต์ถูกบังคับให้หนีหลังจากการรุกราน ของ ชาวมัวร์[ 2 ]
Stolte เขียนไว้ในปี พ.ศ. 2499 ว่าการทำแผนที่จักรวาลเสร็จสมบูรณ์ราวปี ค.ศ. 732 [ 3 ]
ประวัติการตีพิมพ์
ต้นฉบับ
มี สำเนา ต้นฉบับต้นแบบของ Cosmography อยู่ 3 ฉบับ: [ 4 ] [ 2 ] [ 1 ]
| ซิกลัม | ห้องสมุด | หมายเลขประจำชั้น | วันที่ (ศตวรรษ) | แหล่งที่มา |
|---|---|---|---|---|
| เอ (วี) | วาติกัน | Urbanus Latinus 961 | วันที่ 14 | [ 5 ] |
| บี (พี) | หอสมุดแห่งชาติ | ละติน 4794 | วันที่ 13 | [ 6 ] [ 1 ] |
| C (B) | ห้องสมุดมหาวิทยาลัยบาเซิล | เอฟวี 6 | วันที่ 14 | [ 7 ] [ 8 ] |
Pinder & Parthey (1860) จัดให้B (P)เป็นฉบับแก้ไขที่เก่าแก่ที่สุด ซึ่งสืบต่อมาเป็นA (V)และC (B ) [ 9 ]
Fitzpatrick-Matthews (2022) จัดเรียงต้นฉบับไว้ในแผนผังลำดับวงศ์ตระกูลโดยที่ V, P และ B ล้วนเป็นลูกหลานของบรรพบุรุษร่วมกันคือXซึ่งผ่านต้นแบบ ในศตวรรษที่ 8 เป็นญาติกับGuido Geographica [ 4 ] [ 1 ]
นอกจากต้นฉบับหลักทั้งสามฉบับแล้ว ห้องสมุดวาติกันยังเก็บเอกสารที่มีข้อความคัดลอกจาก Cosmography ที่จัดทำโดย Riccobaldus Ferrariensis และยังมีสำเนาต้นฉบับปารีสที่เก็บรักษาไว้ในไลเดนอีกด้วย[ 10 ]
ต้นฉบับวาติกันนำเสนอข้อความในสองคอลัมน์ โดยชื่อสถานที่ขึ้นต้นด้วยตัวพิมพ์ใหญ่และจบด้วยเครื่องหมายจุด คำบางคำถูกย่อ ต้นฉบับปารีสก็ใช้สองคอลัมน์เช่นกัน ใช้ตัวพิมพ์ใหญ่และเครื่องหมายจุด แต่มีคำย่อมากกว่าต้นฉบับอีกสองฉบับ ข้อความถูกแบ่งออกเป็นส่วนๆ ด้วยเครื่องหมายย่อหน้า ต้นฉบับบาเซิลมีเพียงคอลัมน์เดียว และอ่านยากกว่าต้นฉบับอื่นๆ มีคำย่อมากกว่าต้นฉบับวาติกัน แต่มีน้อยกว่าต้นฉบับปารีส มีหลักฐานบางอย่างที่แสดงว่าผู้เขียนพยายามแก้ไขหรือชี้แจงคำที่ไม่ชัดเจนในต้นฉบับเดิม และไม่มีเครื่องหมายจุดเพื่อแยกชื่อสถานที่ในรายการ แต่มีหัวข้อที่ขีดเส้นใต้เพื่อแบ่งส่วนต่างๆ[ 11 ]
ฉบับพิมพ์
สำเนาของวาติกันถูกใช้เป็นแหล่งที่มาสำหรับการตีพิมพ์ต้นฉบับครั้งแรกในปี 1688 โดย Porcheron [ 12 ] Pinder & Parthey ตีพิมพ์ข้อความในปี 1860 [ 9 ]โดยอ้างอิงจากฉบับวาติกันและปารีส ซึ่งเขาเชื่อว่าน่าเชื่อถือกว่าฉบับบาเซิล บางส่วนของข้อความ โดยเฉพาะส่วนที่ครอบคลุมบริเตน ได้รับการตีพิมพ์โดยผู้อื่น รวมถึงRichmondและCrawfordในปี 1949 [ 13 ]แต่เอกสารของพวกเขาไม่ได้คำนึงถึงว่าต้นฉบับใดเป็นแหล่งข้อมูล อย่างไรก็ตาม เอกสารดังกล่าวมีภาพถ่ายของส่วนที่เกี่ยวข้องจากต้นฉบับทั้งสามฉบับ ซึ่งทำให้ Keith Fitzpatrick-Matthews สามารถสร้างข้อความขึ้นใหม่ตั้งแต่ต้นในปี 2013 (แก้ไขในปี 2020) เพื่อการประเมินความสำคัญของข้อความนี้ต่อภูมิศาสตร์ของบริเตนอีกครั้ง[ 14 ]งานของ Pinder & Parthey (1860) ครอบคลุมเอกสารทั้งหมด และได้รับการตีพิมพ์ซ้ำในปี 1990 [ 15 ]
ในบทความของFranz Staabที่ตีพิมพ์ในปี 1976 เขาตั้งข้อสังเกตว่าผู้เขียนต้นฉบับอ้างว่าได้ใช้ผลงานของผู้อื่นอีกสามคน ได้แก่ Athanarid, Heldebald และ Marcomir ในการรวบรวมผลงานของตนเอง[ 3 ]
เนื้อหา
ภูมิศาสตร์ประกอบด้วยหนังสือ 5 เล่ม โดยเล่มแรกเป็นบทนำ ตามด้วยหนังสือรายชื่อสถานที่และคำอธิบายสั้นๆ อีก 4 เล่ม [ 1 ]
| หนังสือ | บทต่างๆ | คำอธิบายเนื้อหา |
|---|---|---|
| 1 | 18 | บทนำและคำอธิบายทั่วไปเกี่ยวกับโลกที่เรารู้จัก |
| 2 | 21 | เอเชีย : อินเดีย , แบคเทรีย , เมโสโปเตเมีย , อัสซีเรีย , อาร์เมเนีย , ซีเรีย , เอธิโอเปีย , อียิปต์ , |
| 3 | 12 | แอฟริกาเหนือ : อียิปต์ , นูมิเดีย , เอธิโอเปีย , มอริเตเนีย |
| 4 | 46 | ยุโรป : สคิเธีย , กรีซ , เยอรมาเนีย , กอล , อิตาลี , เบลเยียม , บริตตานี , สเปน |
| 5 | 33 | รายชื่อเมืองและเกาะต่างๆ รอบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในรูปแบบแผนที่เดินเรือ (periplos)บทสรุปของงาน คำอธิบายเกี่ยวกับชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและหมู่เกาะอังกฤษ |
ส่วนของอังกฤษ
เนื้อหาส่วนที่กล่าวถึงแผ่นดินใหญ่ของบริเตนพบได้ใน 3 บทสุดท้ายของหนังสือเล่มที่ 5 ส่วนใหญ่จะอยู่ในบทที่ 31 โดยมีคำอธิบายสั้น ๆ เกี่ยวกับเกาะโดยรอบในตอนท้ายของบทที่ 30 ไอร์แลนด์ได้รับการอธิบายในบทที่ 32 โดยมีบริตตานี และ ทูเล ซึ่งเป็นดิน แดนกึ่งในตำนานอยู่ในบทสุดท้าย บทที่ 33 [ 1 ]
การตั้งชื่อสถานที่ในบริเตนโรมันนั้นโดยทั่วไปอาศัยภูมิศาสตร์ ของปโตเลมี เส้นทางการเดินทาง ของอันโตนีนและตารางของเปอทิงเกอร์เนื่องจากคอสโมกราฟีถูกมองว่าเต็มไปด้วยความผิดพลาด และการเรียงลำดับรายชื่อสถานที่ก็ไม่เป็นระเบียบ อย่างไรก็ตาม คอสโมกราฟีมีรายการมากกว่าเอกสารอื่นๆ ดังนั้นจึงมีการศึกษามากขึ้นในช่วงหลัง[ 12 ]นักโบราณคดีโรเจอร์ เกลซึ่งเขียนในปี 1709 เป็นคนแรกที่พยายามใช้เป็นแหล่งข้อมูลสำหรับชื่อสถานที่ในบริเตนโรมัน แต่ความพยายามในช่วงแรกอาศัยความคล้ายคลึงกันระหว่างชื่อโบราณและชื่อสมัยใหม่ และวิธีการนี้ถูกมองว่าน่าสงสัยในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 การสำรวจทางโบราณคดีได้ค้นพบสถานที่ที่มีหลักฐานการอยู่อาศัยในสมัยโรมัน และความสัมพันธ์นี้จึงมีความสำคัญ มีการใช้ Antonine Itinerary และde Situ BritanniaeของRichard of Cirencesterมากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อยืนยันรายการต่างๆ จนกระทั่งพบว่างานของ Richard เป็นเรื่องหลอกลวงในศตวรรษที่ 18 โดยCharles Bertram Cosmography ยังคงเข้าถึงได้ยากพอสมควรจนถึงกลางศตวรรษที่ 20 [ 12 ]
ในปี พ.ศ. 2492 เซอร์เอียน ริชมอนด์และโอจีเอส ครอว์ฟอร์ดได้ตีพิมพ์บทความที่พวกเขาส่งไปยังArchaeologiaซึ่งเสนอแนะว่าแหล่งที่มาของเอกสารนั้นรวมถึงแผนที่หรือสมุดถนน และชื่อสถานที่หลายแห่งอธิบายถึงลักษณะทางภูมิศาสตร์ หนังสือเล่มนี้ถือเป็นความก้าวหน้าที่สำคัญในการศึกษาทั้งเอกสารและชื่อสถานที่โรมัน-บริเตน[ 16 ]งานของหลุยส์ ดิลเลมันน์ ซึ่งแปลโดยศาสตราจารย์โคลิน สมิธและตีพิมพ์ในArchaeologiaในปี พ.ศ. 2522 [ 17 ]เป็นครั้งแรกที่ทฤษฎีของเจ. ชเน็ตซ์ได้รับการสรุปสำหรับผู้พูดภาษาอังกฤษ ในขณะที่เอแอลเอฟ ริเว็ตและโคลิน สมิธใช้การศึกษาเอกสารของพวกเขาเพื่อตีพิมพ์The Place-Names of Roman Britainในปีเดียวกัน[ 12 ] [ 18 ]
ส่วนหนึ่งของความยากลำบากของข้อความนี้คือความผิดเพี้ยน ซึ่งอาจเกิดจากการที่ผู้เขียนไม่เข้าใจแหล่งข้อมูลของตน หรือไม่เห็นคุณค่าของวัตถุประสงค์ในการเขียน แหล่งข้อมูลของเขาอาจมีคุณภาพต่ำ ส่งผลให้มีชื่อที่ดูแปลกประหลาดปรากฏอยู่ในรายการมากมาย ในทำนองเดียวกัน มีการละเว้นที่เห็นได้ชัดอยู่บ้าง แม้ว่าผู้เขียนจะไม่ได้พยายามที่จะจัดทำรายการสถานที่ทั้งหมด ดังที่คำนำของเขาระบุไว้ว่า " ในบริเตนนั้น เราอ่านพบว่ามีเมืองและป้อมปราการมากมาย ซึ่งเราต้องการจะเอ่ยชื่อเพียงไม่กี่แห่ง " ข้อเสนอแนะที่ว่าเขาใช้แผนที่ได้รับการสนับสนุนจากวลีเช่น "ถัดจาก" ซึ่งปรากฏบ่อยครั้ง และในบางจุดเขากล่าวว่า " ที่ซึ่งบริเตนเดียวกันนั้นดูเหมือนจะแคบที่สุดจากมหาสมุทรหนึ่งไปยังอีกมหาสมุทรหนึ่ง" ริชมอนด์และครอว์ฟอร์ดเป็นคนแรกที่โต้แย้งว่า แทนที่จะเป็นการสุ่ม สถานที่ที่ตั้งชื่อมักจะกระจุกตัวอยู่รอบจุดศูนย์กลาง หรือกระจายอยู่ตามถนนสายเดียว สำหรับส่วนใหญ่ของอังกฤษ ลำดับดูเหมือนจะเรียงตามลำดับซิกแซก แต่การจัดเรียงนี้ไม่ชัดเจนนักสำหรับทางตะวันตกเฉียงใต้และสำหรับสกอตแลนด์[ 19 ]
เพื่อเป็นการบ่งชี้ถึงปัญหาในการจัดการกับข้อความ มีชื่อทั้งหมด 315 ชื่อในส่วนที่ครอบคลุมถึงสหราชอาณาจักร ต้นฉบับทั้งสามฉบับเห็นพ้องต้องกันในการสะกดชื่อ 200 ชื่อ เอกสาร จากบาเซิลและวาติกันเห็นพ้องต้องกันในการสะกดชื่ออีก 50 ชื่อ มีชื่ออีก 33 ชื่อที่พบได้ทั่วไปในเอกสารจากบาเซิลและปารีสและอีก 17 ชื่อที่ปรากฏในเอกสารจากปารีสและวาติกัน มีชื่อ 8 ชื่อที่ไม่มีความเห็นพ้องต้องกันระหว่างแหล่งข้อมูลทั้งสามแหล่ง และมีชื่อ 7 ชื่อที่หายไปจากสำเนาของปารีสซึ่งอีกสองแหล่งเห็นพ้องต้องกัน[ 20 ]
| ต้นฉบับ | แฟ้มสะสมผลงาน (ส่วนของอังกฤษ) |
|---|---|
| เอ (วี) | 45v-47r |
| บี (พี) | 29v-30v |
| C (B) | 107r-108v |
ข้อความภาษาละติน
ตาม Schnetz (1990) ตำแหน่งที่ระบุตาม Fitzpatrick-Matthews (2022) และ Rivet & Smith (1979) ดู Richmond & Crawford (1949) สำหรับภาพของต้นฉบับต้นแบบทั้งหมด: [ 1 ] [ 2 ] [ 4 ] [ 21 ]
บทที่ 30: หมู่เกาะของอังกฤษ
Iterum est insula quae dicitur Euania
Iterum ซันอยู่ใน ipso oceano quae dicuntur
บทที่ 31: แผ่นดินใหญ่ของอังกฤษ
ในoceano vero occidentale est insula quae dicitur Britania , ubi olim gens Saxonum veniens ab antiqua Saxonia cum principe suo nomine Ansehis modo habitare videtur; quamvis insulam, ut diximus, quidam Grecorum phylosophiเสมือน imicosmin อุทธรณ์; nam nos tarn magnam insulam neque ใน supra scripto Mari Magno neque ใน praefato oceano dilatissimo neque ใน quo praediximus sino oceani legendam nullo modo reperimus.
ใน qua Britania plurimas fuisse legimus civitates [et castra], อดีต quibus aliquantas designare volumus, id est
Giano Eltabo Elconio Nemetotatio Tamaris Puro Coronauis Pilais Vernilis Ardua rauenatone Deuionisso Statio deuen tia steno ดูเรียร์โน Vxelis Verteuia Melamoni Scadumnamo Termonin Mesteuia Milidunum Apaunaris Masona Alouergium
Iterum iuxta suprascriptam ciuitatem Scadonamorum est ciuitas quae dicitur
Moriduno Alauna Silua Omire tedertis Lindinis Canza Dolocindo Clauinio Morionio Boluelaunio Alauna Colonias Aramis Anicetis Melezo Ibernio Bindogladia Nouiomago Onna Venta uelgarom Armis Ardaoneon Nauimago Regentium Leucomago Cunetzone Punctuobice Ventasluru Iupania Metambala Albinumno Isca augusta Bannio Bremia Alabum Cicutio Magnis Brano Genium Epocessa Ypocessa Macatonion Glebon Colonia Argistillum Vertis Salinis Cironium Dobuno Caleba Arbatiu Anderelionuba Mutuantonis Lemanis Dubris Duroauerno Cantiaco Rutupis Durobrabis Landini Tamese Brinauis Alauna Vtriconion Cornouiorum Lauobrinta Mediomano Seguntio คานูบิโอเมดิโอลาโนซานโดนิโอเดัว อูอิกทริสVeratino Lutudaron Derbentione Salinis Condate Ratecorion Eltauori Lectoceto Iaciodulma Virolanium Londinium augusti Cesaromago Manulodulo Colonia Durcinate Durouiguto Durobrisin Ventacenomū Lindum Colonia Bannouallum Nauione Aquis arnemeza Zerdotalia Mantio Alicuna Camulodono Caluuio Galluuio Medibogdo Cantauenti Iulocenon Gabrocentio Alauna Bribra Maio Olerica Deruentione Rauonia Bresnetenaci Veterano Pampo calia Lagentium Valteris Bereda Lagubalium Magnis Gabaglanda Vindolande Lincouigla Vinouia Lauaris Cactabactonion Eburacum Decuaria Deuouicia Dixiolugunduno Coganges Corie Lopocarium
Iterum sunt ciuitates ใน ipsa Britania que recto tramite de una parte ใน alia id est de oceano ใน oceano & sistunt iaci diuidut ใน tertia porcione ipsam Britaniam รหัสโดยประมาณ
Serduno Condecor Vindouala Onno Celumno Brocoliti Velurticon Esica Banna Vxelludamo Aualaua Maia Fanococidi Brocara Croucingo Stodoion Smetriadū Clindum Carbantiū Tadoriton Maporiton Alithacenon Loxa Locatreue Cambroianna Smetri Vxela Lucotion Corda Camulossesa Presidiū Brigomono Abisson Ebio Coritiotarเซลูอิออน อิตูโคดอน มาโรมาโก ดูอาซิสซิส เวนูติโอ ทริมุนติอุม เอบูโรคาสลัม เบรเมเนียมค็อกคูเอดา อเลานา โอเลอาคลออิสอุยเดนสการูมาโบ
Iterum sunt ciuitates ใน ipsa Britania recto tramite una alteri conexa ubi et ipsa Britania บวก angustissima de occeanoใน occeano esse dinoscitur รหัสโดยประมาณ
เวลูเนียโวลิตานิโอเปซาเบเกสเซ โคลานิกาMedionemeton Subdobiadon Litana Cibra Credigone
Iterum est ciuitas quae dicitor
Lano Maulion Demerosesa Cindocellum Cerma Veromo Matouion Vgrulentum Rauatoniu Iberran Pinnatis Tuessis Lodone Litinomago Deuoni Memanturum Decha Bograndium Vgueste Leuiodanum Poreo classis Leuioxaua Cermium Victorie Marcotaxon Tagea Voran
Sunt autem ใน ipsa britania Diversa loca, อดีต quibus aliꝗnta nominare uolumus รหัสประจำตัว:
Maponi Mixa Panouius Minox Taba Manaui Segloes Dannoni
Currunt autem ต่อ ipsam britaniam plurima flumina , อดีต quibus aliquanta nominare volumus รหัสประจำตัว:
Traxula Axium Mauia Sarna Tamaris นาอูรูAbona Isca Tamion Auentio Leuca Iuctius Leugosena Coantia Doruantium Anaua Bdora Nouitia Adron Certis nassa Intraum Antrum เกลื้อน คนโกหก Lenda Viuidin Durolaui Alauna Coguueusuron Durbis Lemana Nouia Raxtomessasenua Cunia Velox
ฟินิต ออเทม อิปซา บริทาเนีย facie orientis habet insulam thile ultra insulas dorcadas ; facie occidentis อดีตส่วนหนึ่งจังหวัด galliaและ promunturium pyrenei ; facie septemtrionalis insula scotia ; facie meridiana เจอร์ มา เนีย antiqua
บทที่ 32 ไอร์แลนด์
Iterum ใน eodem oceano ตะวันตกโพสต์ ipsam magnam britaniam simulque et amplius longius ut diximus quam omnes insulae altra magna finita parte septemtrionali magis ex ipsa occidentali est insula maxima quae dicitur ibernia ; quae ut dictum est และscotia appellatur cuius post terga ut iam praemisimus nullo modo apud homines terra inuenitur.
ต่อ quam scotiam transeunt plurima flumina อินเตอร์อื่น ๆ รหัสโดยประมาณ
Iterum ใน ipso oceano occidentali ponuntur Diversae insulae. Ex quibus aliquantas nominare volumus. รหัสโดยประมาณ
Corsula Mona Regaina Minerue Cunis Manna Botis Vinion Saponis Susura Birila Elauiana Sobrica Scetis ลินนอนซา
รายการ ad aliam partem dicitur insula
Magantia Anas Cana Atina Elete Daroeda Esse Grandena Maiona Longis Eirimon Exosades ubi et gemmae nascantur sicunt Legimus
รายการใน ipso oceano sunt numero insule triginta tres quae et dorcades appellantur quae quamuis ไม่มีอยู่จริง omnes exculte attamen nomina illarum uolueramus Christo nobis iuvante designare. sed quia peccatis emgentibus suete a diuersis gentibus ipsa dominatur patria et ut barbarus mos est vari vocationes earum reliquimus nomina designandum.
บทที่ 33: บริททานี
Sed iam expleta parte occidentali tamquam ad partem regredientes meridianam est insula post Equitaniam que dicitur
Iterum ใน ipso oceano dilatissimo, expleta, ut diximus, parte occidentali, id est regredientes a parte meridiana, procul a littore Spanie est insula que dicitur Thyle, de qua et Mantuanus ait inter reliqua, tibi serviet ultima Thyle
ดูเพิ่มเติม
ลิงก์ภายนอก
คอสโมกราฟี
- Ravennatis Anonymi Cosmographia และ Gvidonis Geographica (ข้อความเต็มเป็นภาษาละติน)ที่ Archive.org
เว็บไซต์ที่เกี่ยวข้องกับส่วนของอังกฤษ
- Fitzpatrick-Matthews, Keith J (24 สิงหาคม 2020), บริทาเนียในแผนที่จักรวาลวิทยาของราเวนนา: การประเมินใหม่ (ฉบับปรับปรุง 2020) , Academia.edu
เว็บไซต์ที่เกี่ยวข้องกับส่วนของคาบสมุทรไอบีเรีย
- Ravennatis Anonymi Cosmographia . บทนำเป็นภาษาโปรตุเกสและลิงก์ไปยังฉบับภาษาละตินดั้งเดิม