โยชูวา 24
←  บทที่ 23 ผู้พิพากษา 1  →
หน้ากระดาษที่บรรจุหนังสือโยชูวาในคัมภีร์เลนินกราด (ค.ศ. 1008)
หนังสือ	หนังสือโยชูวา
ส่วนหนึ่งของพระคัมภีร์ฮีบรู	เนวิอิม
ลำดับในส่วนภาษาฮีบรู	1
หมวดหมู่	อดีตศาสดา
ส่วนหนึ่งของพระคัมภีร์คริสเตียน	พันธสัญญาเดิม
ระเบียบในส่วนของคริสเตียน	6

โยชูวา 24 เป็น บทที่ยี่สิบสี่ (และบทสุดท้าย) ของหนังสือโยชูวาในพระคัมภีร์ฮีบรูและในพันธสัญญาเดิมของพระคัมภีร์คริสเตียน^{[ 1 ]}ตาม ประเพณี ของชาวยิวหนังสือเล่มนี้ถูกระบุว่าเป็นผลงานของโยชูวาโดยมีการเพิ่มเติมโดยมหาปุโรหิตเอเลอาซาร์และฟีเนฮัส [ ^{2 ] [ 3 ] แต่}นักวิชาการสมัยใหม่มองว่าเป็นส่วนหนึ่งของ ประวัติศาสตร์ แบบดิวเทโรโนมิสติกซึ่งครอบคลุมตั้งแต่หนังสือดิวเทโรโนมิสติกไปจนถึง2 พงศ์กษัตริย์ ซึ่ง ถูกระบุว่าเป็นผลงานของนักเขียนชาตินิยมและศรัทธา ในพระยา ห์เวห์ในสมัยของกษัตริย์โยสิยาห์ แห่งยูดาห์ผู้ปฏิรูป ในศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล^{[ 3 ] [ 4 ]}บทนี้บันทึกคำปราศรัยสุดท้ายของโยชูวาต่อชาวอิสราเอล ซึ่งจบลงด้วยการต่ออายุพันธสัญญากับพระเจ้าและภาคผนวกของหนังสือ^{[ 5 ]}ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของบทที่ประกอบด้วยโยชูวา 22:1–24:33 เกี่ยวกับการที่ชาวอิสราเอลเตรียมตัวสำหรับชีวิตในดินแดนคานาอัน^{[ 6 ]}

บทนี้เขียนขึ้นครั้งแรกในภาษาฮีบรูแบ่งออกเป็น 33 ข้อ

ต้นฉบับโบราณบางฉบับที่มีข้อความของบทนี้ในภาษาฮีบรูเป็นของ ประเพณี ข้อความมาโซเรติกซึ่งรวมถึงCodex Cairensis (895), Aleppo Codex (ศตวรรษที่ 10) และCodex Leningradensis (1008) ^{[ 7 ]}

ต้นฉบับโบราณที่ยังหลงเหลืออยู่ของการแปลเป็นภาษากรีกโคอิเนที่รู้จักกันในชื่อเซปตัวจินต์ (เดิมทีทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสต์ศักราช) ได้แก่Codex Vaticanus ( B ; ^B ; ศตวรรษที่ 4) และCodex Alexandrinus ( A ; ^A ; ศตวรรษที่ 5) ^{[ 8 ] [ a ]}${\displaystyle {\mathfrak {G}}}$${\displaystyle {\mathfrak {G}}}$

เรื่องราวการเตรียมตัวของชาวอิสราเอลเพื่อใช้ชีวิตในแผ่นดินประกอบด้วยข้อ 22:1 ถึง 24:33 ของหนังสือโยชูวาและมีโครงร่างดังต่อไปนี้: ^{[ 10 ]}

ก. แท่นบูชาแม่น้ำจอร์แดน (22:1–34)

ข. คำอำลาของโยชูวา (23:1–16)

1. สภาพแวดล้อม (23:1–2ก)

2. การรับประกันการจัดสรร (23:2b–5)

3. การให้กำลังใจเพื่อความซื่อสัตย์ที่ยั่งยืน (23:6–13)

4. การสำเร็จตามพระวจนะของพระเจ้าอย่างแน่นอน (23:14–16)

ค. พันธสัญญาและข้อสรุป (24:1–33)

1. พันธสัญญาที่เชเคม (24:1–28)

ก. การเรียกเผ่าต่างๆ (24:1)

ข. การทบทวนประวัติศาสตร์แห่งพันธสัญญา (24:2–13)

ค. คำท้าทายของโยชูวาต่อการนมัสการที่ซื่อสัตย์ (24:14–24)

i. คำท้าทายแรกของโยชูวา (24:14–15)

ii. การตอบสนองของประชาชน (24:16–18)

iii. บทสนทนาเกี่ยวกับการนมัสการที่ซื่อสัตย์ (24:19–24)

ง. พันธสัญญาที่ทำขึ้นที่เชเคม (24:25–28)

2. บทสรุป: การฝังศพสามครั้ง (24:29–33)

ก. โยชูวา (24:29–31)

ข. โยเซฟ (24:32)

ค. เอเลอาซาร์ (24:33)

หนังสือโยชูวาจบลงด้วยพิธีสองพิธีที่แตกต่างกัน โดยแต่ละพิธีดูเหมือนจะเป็นพิธีปิดท้าย: ^{[ 11 ]}

1. คำกล่าวอำลาของโยชูวาต่อชนเผ่าต่างๆ ที่มารวมตัวกัน ณ สถานที่แห่งหนึ่งซึ่งไม่ได้ระบุชื่อ ( โยชูวา 23 )
2. พิธีต่ออายุพันธสัญญาที่เชเคม (โยชูวา 24)

คำกล่าวอำลาครั้งสุดท้ายของ โยชูวาต่อชาวอิสราเอลในบทนี้เกิดขึ้นระหว่างพิธีในเชเคม (ข้อ 1) ซึ่งมีรากฐานสำคัญในเรื่องราวการอพยพและการพิชิต ( เฉลยธรรมบัญญัติ 11:29 ; 27 ; โยชูวา 8 :30–35) และมีความเกี่ยวข้องอย่างมากกับพันธสัญญา^{[ 12 ]}ความสำคัญของเชเคมได้รับการสนับสนุนในหนังสือผู้วินิจฉัยด้วยการอ้างถึงวิหารของ 'บาอัลเบริธ' (หรือ 'เอลเบริธ') ซึ่งก็คือ 'พระเจ้า' (หรือ 'เทพ') 'แห่งพันธสัญญา' (ผู้วินิจฉัย 9:4, 46) ^{[ 12 ]}

บทนี้แสดงคุณลักษณะเฉพาะ: ^{[ 12 ]}

• บทนำ (ข้อ 1)
• บททบทวนความสัมพันธ์ทางประวัติศาสตร์ระหว่างพระเจ้ากับอิสราเอล (ข้อ 2–13)
• ข้อกำหนดและเงื่อนไข รวมถึงความต้องการความจงรักภักดี (ข้อ 14–15, 25)
• พยานอย่างเป็นทางการ (ข้อ 22, 27)
• การเขียนเอกสาร (ข้อ 26-27) และ
• คำแถลงเกี่ยวกับผลที่ตามมา (ข้อ 20—ตรงกันข้ามกับเฉลยธรรมบัญญัติ 28 มีเพียงผลร้ายของการไม่ซื่อสัตย์เท่านั้นที่บันทึกไว้ที่นี่) ^{[ 12 ]}

เรื่องเล่าในรูปแบบของโครงสร้างทางวรรณกรรมนั้นคล้ายคลึงกับสนธิสัญญาโบราณที่มีความสำคัญอย่างแท้จริง คือบันทึกถึงพันธสัญญาที่แท้จริงของชาวอิสราเอลที่มีต่อYHWHมากกว่าเทพเจ้าอื่น ๆ และการยอมรับสิ่งนี้เป็นพื้นฐานของชีวิตของพวกเขา^{[ 12 ]}บริบททางประวัติศาสตร์ของเรื่องเล่าดึงเอาธีมที่อยู่ในประเพณีของอิสราเอลมาใช้ ได้แก่ ต้นกำเนิดของบรรพบุรุษของอิสราเอลในเมโสโปเตเมียและสายตระกูล (ข้อ 2–4 ดู ปฐมกาล 11:27–12:9) การอพยพออกจากอียิปต์และการเดินทางในทะเลทราย (ข้อ 5–9) ความขัดแย้งในฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนและเรื่องราวของบาลาอัม (ข้อ 9–10 ดู กันดารวิถี 22–24) และการพิชิตคานาอัน^{[ 12 ]}โบราณคดีได้ค้นพบโครงสร้างที่ซากเมืองเชเคมโบราณและบนภูเขาเอบาลซึ่งอาจเชื่อมโยงกับพิธีนี้และพิธีที่บันทึกไว้ในโยชูวา 8 :30–35 ^{[ 12 ]}

บัดนี้ชาวอิสราเอลจะต้องเข้าสู่พันธสัญญาใหม่ (ตามพันธสัญญาที่ภูเขาโฮเรบและที่ราบโมอับ) ^{[ 12 ]}พวกเขาถูกเรียกให้จงรักภักดีแต่เพียงผู้เดียว (ข้อ 14–15) โดยถูกท้าทายด้วยความเป็นไปได้ที่พวกเขา “ไม่สามารถรับใช้พระเจ้าได้”เนื่องจากดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งชั่วร้าย^{[ 13 ]}ไม่ยุติธรรม ไม่สมเหตุสมผล หรือไม่สะดวกที่จะทำเช่นนั้น^{[ 14 ]}มีคำเตือนอย่างหนักแน่นว่าอย่าคิดว่าการจงรักภักดีต่อพระยาห์เวห์จะเป็นเรื่องง่ายและอย่าเข้าสู่พันธสัญญาอย่างไม่จริงจัง (เฉลยธรรมบัญญัติ 9:4–7) ^{[ 15 ]}สิ่งนี้ขึ้นอยู่กับแนวโน้มของคนรุ่นแรกๆ ของอิสราเอลที่จะหันไปหาเทพเจ้าอื่นตั้งแต่แรกเริ่ม (อพยพ 32; กันดารวิถี 25) ซึ่งเฉลยธรรมบัญญัติ 32 แสดงให้เห็นว่าอิสราเอลไม่ซื่อสัตย์ ผลกระทบในที่นี้อาจเป็นเชิงวาทศิลป์ เนื่องจากคนรุ่นของโยชูวาถูกพรรณนาว่าเป็นคนซื่อสัตย์ (ผู้วินิจฉัย 2:7,10) ^{[ 15 ]}

และโยชูวาได้เขียนถ้อยคำเหล่านี้ลงในหนังสือธรรมบัญญัติของพระเจ้า และท่านได้นำหินก้อนใหญ่มาตั้งไว้ที่นั่นใต้ต้นเทเรบินท์ซึ่งอยู่ใกล้สถานศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า^{[ 16 ]}

• “หินก้อนใหญ่” (ภาษาฮีบรู: matzevot ): หินก้อนนี้ถูกค้นพบอีกครั้งโดยนักโบราณคดีชาวเยอรมันErnst Sellinระหว่างการขุดค้นในเมืองเชเคมโบราณในปี 1926–1928 ตั้งอยู่หน้าซากปรักหักพังของสถานที่บูชาซึ่งในข้อนี้เรียกว่า 'สถานศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า' ^{[ 17 ]}
• “ต้นเทเรบินท์”: ต้นไม้เก่าแก่และใหญ่โต ซึ่งยาโคบได้ซ่อนเทราฟิมของครอบครัวไว้ใต้ต้นไม้นั้น ( ปฐมกาล 35 :4) ^{[ 18 ]}บริเวณที่ตั้งของต้นไม้นั้นเรียกว่าอัลลอน-โมเรห์ “ต้นโอ๊กแห่งโมเรห์” ในปฐมกาล 12:6 และปฐมกาล 35:4 ^{[ 19 ]}

สี่หน่วยสั้นๆ เป็นส่วนสุดท้ายของหนังสือทั้งเล่ม และในแง่หนึ่งก็คือหนังสือหกเล่ม (หนังสือปฐมกาล-โยชูวา) การตายของโยชูวาและเอเลอาซาร์ผู้ซึ่งมีส่วนรับผิดชอบร่วมกันในการแบ่งแผ่นดิน ถูกบันทึกไว้เป็นส่วนกรอบนอกของหน่วยทั้งสี่นี้ ซึ่งเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงจุดสิ้นสุดของยุคแห่งการพิชิตและการตั้งถิ่นฐาน (ดู การตายของโมเสส ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของยุคแห่งการอพยพ; เฉลยธรรมบัญญัติ 34 ) ^{[ 15 ]}ในที่สุดโยชูวาก็ได้รับตำแหน่ง 'ผู้รับใช้ของพระเจ้า' (เช่นเดียวกับโมเสส) และเขาถูกฝังไว้ในทิมนาธเซราห์บนแผ่นดินที่มอบให้แก่เขาเป็นมรดกส่วนตัว ( โยชูวา 19 :49-50; ดูผู้พิพากษา 2 :8-9) ^{[ 15 ]}บันทึกเกี่ยวกับอิสราเอลระบุว่าพวกเขาซื่อสัตย์ในช่วงชีวิตของโยชูวา ซึ่งสอดคล้องกับผู้วินิจฉัย 2 :7 ทำให้ความปรารถนาของโยชูวาสำเร็จลุล่วง คือ 'ประชาชนอาศัยอยู่อย่างสงบสุขและเชื่อฟังในดินแดนที่พระเจ้าประทานให้ตามพระสัญญา' เน้นที่ 'การรับใช้' หรือการนมัสการพระยาห์เวห์ ซึ่งสะท้อนถึงพันธสัญญาที่ทำไว้ในการสนทนาพันธสัญญา (ข้อ 14–22) ^{[ 15 ]}

และกระดูกของโยเซฟซึ่งชาวอิสราเอลนำออกมาจากอียิปต์นั้น พวกเขาได้ฝังไว้ที่เชเคม ในที่ดินผืนหนึ่งซึ่งยาโคบซื้อจากบุตรชายของฮาโมร์ บิดาของเชเคม ในราคาหนึ่งร้อยเหรียญเงิน และที่ดินนั้นก็ตกเป็นมรดกของลูกหลานของโยเซฟ^{[ 20 ]}

บันทึกการฝังศพของโยเซฟเชื่อมโยงอย่างชัดเจนกับปฐมกาล 50 :24–26และอพยพ 13:19 [ ^{15 ] [ 21 ]}ซึ่งวางเรื่องราวของโยชูวาไว้ในบริบทที่กว้างขึ้น โดยที่ 'จุดจบ' ที่เกิดขึ้นนั้นเกี่ยวข้องกับคำสัญญาที่ให้ไว้กับบรรพบุรุษเมื่อนานมาแล้ว ซึ่งเป็นหัวข้อหลักในหนังสือ^ปฐมกาล : กระดูกของโยเซฟถูกฝังไว้ในที่สุดในดินแดนคานาอัน ในเมืองเชเคมในดินแดนของมานาเสห์ บุตรชายคนแรกของโยเซฟ^{[ 15 ]}

• ส่วนต่างๆ ของพระคัมภีร์ที่เกี่ยวข้อง: ปฐมกาล 12 , ปฐมกาล 35 , ปฐมกาล 50 , อพยพ 13 , อพยพ 23 , เฉลย ธรรมบัญญัติ 6 , เฉลยธรรมบัญญัติ 7 , เฉลย ธรรมบัญญัติ 11 , โยชูวา 11 , โยชูวา 13 , โยชูวา 23 , ผู้พิพากษา 2 , ผู้พิพากษา 9 , เอเสเคียล 20 , เอเสเคียล 23

• คำแปลของ ชาวยิว :
  • โยชูวา - โยชูวา - บทที่ 24 (สำนักพิมพ์ Judaica)ข้อความภาษาฮีบรูและคำแปลภาษาอังกฤษ [พร้อมคำอธิบายของราชี ] ที่ Chabad.org
• การแปล แบบคริสเตียน :
  • พระคัมภีร์ออนไลน์ที่ GospelHall.org (ESV, KJV, Darby, American Standard Version, Bible in Basic English)
  • โยชูวา บทที่ 24 (เว็บไซต์ Bible Gateway)