ยูล
ภาพฉากการดื่มสุราบนศิลาจารึกTängelgårda IV จากเกาะกอตแลนด์จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์โบราณวัตถุแห่งชาติสวีเดนในกรุงสตอกโฮล์ม
สังเกตโดย	พวกนอกรีตชาวเยอรมัน , พวกนอกรีตสมัยใหม่ ( พวกฮีทเธน , พวกวิคคา ), พวกซาตานิสต์แบบลาเวียน
พิมพ์	เพแกน
ความสำคัญ	เทศกาลฤดูหนาว
วันที่	กลางฤดูหนาว (ดูหัวข้อ§ วันสำคัญ )
ความถี่	ประจำปี
เกี่ยวข้องกับ	กลางฤดูหนาว , เทศกาลคริสต์มาส , คริสต์มาส

ยูล ( ภาษาอังกฤษโบราณ : ġēol , ภาษานอร์สโบราณ : jól ) เป็น เทศกาล ฤดูหนาวและช่วงเวลาหนึ่งของปีที่ชาวเยอรมันโบราณ ซึ่งยังไม่นับถือศาสนาคริสต์ได้เฉลิมฉลองกันมาแต่โบราณ ต่อมาได้รวมเข้ากับเทศกาลคริสต์มาสในระหว่างกระบวนการเผยแพร่ศาสนาคริสต์บันทึกที่เก่าแก่ที่สุดกล่าวถึงเดือนยูลสองเดือนในช่วงใกล้กับวันเหมายันในปฏิทินของชาวเยอรมันยุคแรก ซึ่งบางครั้งก็เป็นปฏิทินของชาวเยอรมันโบราณ อย่างชัดเจน

ต่อมา แหล่งข้อมูล นอร์สโบราณ ที่ละเอียดกว่านั้น ได้บรรยายถึงเทศกาลยูลที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ ซึ่งอาจเริ่มต้นในวันโฮกูนอตต์และดำเนินต่อไปอีกหลายวัน ในช่วงเทศกาลนี้ การจัดงานเลี้ยง การดื่มตามพิธีกรรม และการสาบานตนเป็นสิ่งสำคัญ และอาจมีการแสดงละครและเกมต่างๆ เกิดขึ้น เรื่องราวที่เกิดขึ้นในยุคนี้มักมีสิ่งเหนือธรรมชาติมาเยือนห้องโถงและฟาร์ม เช่น โทรลล์และดราวการ์ผีดิบ ประเพณีเหล่านี้คล้ายคลึงกับประเพณีและความเชื่อพื้นบ้านจากยุคปัจจุบัน เช่นจูเลบุกกิ้งและไวลด์ฮันท์ซึ่งอาจมีรากฐานมาจากลัทธิเพแกนบางส่วน

เนื่องจากการผสมผสานระหว่างช่วงเทศกาลและคริสต์มาส คำว่า Yule และคำที่เกี่ยวข้องจึงยังคงใช้เพื่ออ้างถึงคริสต์มาสและช่วงเทศกาลคริสต์มาสในภาษาอังกฤษและภาษา อื่นๆ ในยุโรปเหนือ บางภาษา รวมถึง ภาษาสวีเดนและฟินแลนด์นอกจากนี้ ผู้ที่นับถือลัทธิทางศาสนาใหม่ บางลัทธิ เช่นลัทธิเพแกนเยอรมันสมัยใหม่ยังเฉลิมฉลอง Yule เป็นเทศกาลอิสระจากคริสต์มาสอีกด้วย

คำนามภาษาอังกฤษสมัยใหม่ 'Yule' สืบเนื่องมาจากภาษาอังกฤษยุคกลาง : ȝol (รูปแบบอื่น ๆ ได้แก่ȝeolและyoole ) ซึ่งมาจากภาษาอังกฤษโบราณ : ġēol , ก่อนหน้านี้geoh(h)ol , geh(h)olและgeólaซึ่งบางครั้งใช้ในรูปพหูพจน์ เชื่อกันว่าคำศัพท์ภาษาอังกฤษโบราณนี้มาจาก คำ ในภาษาโปรโตเยอรมันเช่น* jehwlą-หรือ* iehwulo ^{[ 1 ] [ 2 ]}รูปแบบภาษาอังกฤษโบราณอื่น ๆ ของคำว่า 'Yule' คือiūlaและgiuli ^{[ 3 ]}

มีทฤษฎีต่างๆ มากมายที่ถูกนำเสนอเกี่ยวกับความหมายและที่มาของรากศัพท์ภาษาโปรโตเยอรมันของคำว่า 'Yule' นักวิชาการหลายคน รวมถึงJacob Grimmได้เสนอแนวคิดที่แพร่หลายในปัจจุบัน แต่ส่วนใหญ่ถูกปฏิเสธ ว่ามันเกี่ยวข้องกับคำว่า 'wheel' ซึ่งหมายถึงการสิ้นสุดของวัฏจักรสุริยะในวันเหมายัน เพื่อสนับสนุนแนวคิดนี้ มีข้อสังเกตว่าปฏิทินรูนมักแสดงถึงการเฉลิมฉลองคริสต์มาสด้วยรูปวงล้อ^{[ 2 ] [ 4 ]}อย่างไรก็ตาม มีข้อสังเกตว่าในภาษาอังกฤษโบราณคือhweolและไม่มีเหตุผลที่ชัดเจนที่จะเชื่อมโยงกับgeol ('Yule') รากศัพท์ที่น่าเชื่อถือกว่าคือการเชื่อมโยงกับภาษาละตินjocusซึ่งเป็นบรรพบุรุษของคำว่าjoke ในภาษาอังกฤษ ในสมัยโบราณและยุคกลาง 'joke' หมายถึง "ความบันเทิง" หรือ "งานเฉลิมฉลอง" ดังนั้น 'Yule' จึงอาจถูกตีความได้ว่าเดิมทีหมายถึง "ช่วงเวลาแห่งความสุขและการเฉลิมฉลองสาธารณะ" ^{[ 2 ]}แม้จะมีความพยายามเหล่านี้ ต้นกำเนิดที่แท้จริงของ* jehwlą-และคำที่เกี่ยวข้องยังคงไม่ชัดเจน^{[ 2 ] [ 4 ] [ 1 ]}

'Yule' มีรากศัพท์เดียวกันกับGothic : 𐌾𐌹𐌿𐌻𐌴𐌹𐍃 ( jiuleis ), Old Norse : jólและคำที่สืบเชื้อสายมาจากภาษาไอซ์แลนด์ , ฟาโรเอสและนอร์เวย์Nynorsk jólและภาษาเดนมาร์ก , สวีเดนและนอร์เวย์ Bokmål jul [ ^{5 ] [ 6 ] [ 7 ] [ 8 ] [ 1 ] [ 2 ] [ 9 ] รากศัพท์}ภาษาโปรโตเยอรมันยังถูกยืมไปยังภาษาฟินนิค ทำให้เกิดภาษาฟินแลนด์ : juhlaต่อมา คำภาษาเยอรมันเหนือสำหรับ Yule (เช่นjól ) ถูกยืมอีกครั้ง ทำให้เกิดjouluซึ่งอาจเกิดขึ้นผ่านทางภาษาซามิเหนือ : juowˈlâเป็นตัวกลางที่มีรากศัพท์ภาษาเยอรมันเดียวกัน^{[ 10 ] [ 11 ]} 'Yule' และคำที่เกี่ยวข้องในปัจจุบันโดยทั่วไปหมายถึงคริสต์มาสและช่วงเวลาโดยรอบโดยมีข้อยกเว้นเล็กน้อยคือภาษาฟินแลนด์ : juhlaซึ่งอาจมีความหมายเช่นนั้น แต่โดยปกติแล้วจะมีความหมายทั่วไปว่า "การเฉลิมฉลอง" ^{[ 5 ] [ 6 ] [ 7 ] [ 8 ] [ 1 ]}ยังคงไม่แน่ใจว่ามี คำที่เกี่ยวข้องในกลุ่มภาษา อินโด-ยุโรป ใดบ้าง ที่ไม่ได้มาจากภาษาโปรโต-เยอรมัน แม้ว่าจะมีการพยายามคาดเดามากมายก็ตาม^{[ 12 ]}มีการเสนอแนะว่าภาษาฝรั่งเศสโบราณ : jolif (ต่อมาคือ ภาษา ฝรั่งเศส : joli ) ซึ่งถูกยืมเข้ามาในภาษาอังกฤษในศตวรรษที่ 14 ในความหมายว่า 'jolly' อาจยืมมาจากภาษานอร์สโบราณ : jól (โดยมีคำต่อท้ายภาษาฝรั่งเศสโบราณ-if ; เปรียบเทียบกับภาษาฝรั่งเศสโบราณaisif "ง่าย", ภาษาฝรั่งเศสสมัยใหม่festif = fest "งานเลี้ยง" + -if ) ^{[ 13 ] [ 14 ] [ 15 ]} แต่พจนานุกรมภาษาอังกฤษ Oxfordมองว่าคำอธิบายนี้สำหรับjolifไม่น่าจะเป็นไปได้^{[16 ]}คำภาษาฝรั่งเศสนี้ปรากฏครั้งแรกในหนังสือแองโกล-นอร์มันชื่อ Estoire des Engleis ("ประวัติศาสตร์ของชาวอังกฤษ") ซึ่งเขียนโดย Geoffrey Gaimarระหว่างปี 1136 ถึง 1140 ^{[ 14 ]}

นอกจากจะหมายถึงวันคริสต์มาสและช่วงเวลาโดยรอบแล้ว 'Yule' ยังใช้สำหรับเทศกาลกลางฤดูหนาวของศาสนาเพแกนที่ชาวสแกนดิเนเวียและอาจรวมถึงชาวเยอรมันกลุ่มอื่นๆ เฉลิมฉลองกันก่อนที่พวกเขาจะเข้ารับศาสนาคริสต์^{[ 17 ] [ 18 ] [ 19 ] [ 20 ]}ในการใช้งานเชิงวิชาการ คำภาษาอังกฤษเดียวกันนี้ยังใช้เป็นคำเรียกโดยรวมสำหรับการเฉลิมฉลองกลางฤดูหนาวของชาวเยอรมันก่อนคริสต์ศาสนา รวมถึง คำว่า jólในภาษา นอร์สโบราณ ซึ่งอาจหมายถึงฤดูหนาวเอง^{[ 21 ] [ 22 ] [ 23 ]} ความเชื่อมโยงกับ ศาสนานอร์สโบราณนี้สะท้อนให้เห็นในคำที่มาจากjólเช่นjólnar ซึ่งใช้ในบทกวีของ Eyvindr skáldaspillirเพื่ออ้างถึงเทพเจ้า[ ^{24 ] [ 25 ] รูป}เอกพจน์Jólnir ("Yule man") ยังเป็นหนึ่งในหลายชื่อของ Odin อีกด้วย^{[ 25 ] [ 26 ] [ 27 ]} ในขณะที่ Ágrip ในภาษานอร์สโบราณในศตวรรษที่ 12 อธิบาย ว่า jólมาจากJólnirแต่ความจริงแล้วตรงกันข้าม^{[ 24 ] [ 25 ]}คำศัพท์ภาษานอร์สโบราณอื่นๆ ที่มาจากjólได้แก่jólaǫl ("เบียร์คริสต์มาส"), jólagjǫf ("ของขวัญคริสต์มาส"), jólaaptann ("คืนก่อนวันคริสต์มาส") และjóladrykkja ("การดื่มในวันคริสต์มาส") ^{[ 28 ] [ 29 ] [ 30 ] [ 31 ]}คำนามประสมบางคำที่มาจาก "Yule" ในภาษาอังกฤษได้รับการบันทึกไว้ครั้งแรกนานหลังจากที่ศาสนาคริสต์เข้ามาแล้ว รวมถึงYuletide ("ช่วงเวลาคริสต์มาส"; ประมาณปี 1475), yule-candle (1808), yule-game (1611) และyule-log (1725) ^{[ 32 ]}

เทศกาลยูลได้รับการบันทึกไว้ตั้งแต่ช่วงต้นประวัติศาสตร์ของชนเผ่าเยอรมัน และครอบคลุมพื้นที่ทางภูมิศาสตร์กว้างขวาง บันทึกที่เก่าแก่ที่สุดคือ ปฏิทิน กอธิคที่พบในCodex Ambrosianus ประมาณ ค.ศ. 350 ซึ่งกล่าวถึงเดือนfruma jiuleis ("เดือนก่อนเดือนยูล") ซึ่งบ่งชี้ถึงเดือน* jiuleis ("เดือนยูล") ที่ไม่ได้บันทึกไว้ในภายหลัง ^{[ 34 ]}

นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษชื่อเบเด ได้บันทึกไว้ ในหนังสือThe Reckoning of Timeซึ่งมีอายุราวปี ค.ศ. 726 ว่า มีสองเดือนที่อยู่ติดกันซึ่งตั้งชื่อตามเทศกาลยูล เบเดเขียนว่าก่อนยุคของเขาชาวแองโกล-แซกซอนนอกรีตได้นับเดือนตามข้างขึ้นข้างแรมของดวงจันทร์ และพวกเขาเรียกทั้งเดือนธันวาคมและมกราคมว่าGiuli (เดือนแห่งเทศกาลยูล) ^{[ 35 ]}ข้อความภาษาอังกฤษในศตวรรษที่ 10 กล่าวถึงสองเดือนนี้ว่าse ǽrra Geolaและse æftera Geolaซึ่งหมายถึง "เดือนยูลก่อนหน้า" และ "เดือนยูลหลัง" ^{[ 36 ] [ 33 ]}เบเดยังเขียนอีกว่าชาวอังกฤษนอกรีตเริ่มต้นปีของพวกเขาในวันที่ 25 ธันวาคม ซึ่งเป็นวันที่ชาวคริสต์เฉลิมฉลองการประสูติของพระเยซู และกล่าวว่าพวกเขาเรียกวันนี้ว่าModranecht ( "คืนของมารดา") ^{[ 35 ]}วันนี้น่าจะอยู่ระหว่างสองเดือนของgiuli ^{[ 37 ]}เบเดยังกล่าวอีกว่ากลางคืนได้รับชื่อมาจากพิธีกรรมที่เขาเชื่อว่าพวกเขาทำในเวลานั้น โดยทั่วไปแล้วมารดาจะถูกตีความว่าเป็นเทพธิดา ซึ่งอาจจะเป็นdísir ^{[ 33 ] [ 38 ]}

แหล่งข้อมูลนอร์สโบราณยังบันทึกเดือนยูลสองเดือน ได้แก่Jólmánuðr ("เดือนยูล") และÝlirซึ่งเป็นคำที่มีรากศัพท์เดียวกันและน่าจะมีมาก่อนคริสต์ศาสนา^{[ 39 ] [ 40 ]} Bókarbótของไอซ์แลนด์ซึ่งโดยทั่วไปมีอายุราวปี 1220 ระบุว่าÝlir อยู่ ในช่วงกลางเดือนพฤศจิกายนถึงกลางเดือนธันวาคมในปฏิทินจูเลียน และJólmánuðrตามมาหลังจากนั้นในช่วงกลางเดือนมกราคม^{[ 41 ]}หลังจากการเผยแพร่ศาสนาคริสต์อย่างเป็นทางการในสแกนดิเนเวีย คริสตจักรได้ค่อยๆ นำปฏิทินจูเลียนมาใช้ โดยส่วนใหญ่ได้รับการจัดตั้งขึ้นในช่วงกลางทศวรรษ 1100 ^{[ 42 ]}อย่างไรก็ตาม การนับเวลาแบบสุริยจันทรคติยังคงใช้ในสวีเดนจนถึงต้นทศวรรษ 1900 โดยที่Jultungel ("ดวงจันทร์ยูล") คือดวงจันทร์ที่มองเห็นได้ในช่วงเทศกาล Epiphanyและ ตลาด Dístingจัดขึ้นในคืนพระจันทร์เต็มดวงถัดไป^{[ 43 ]}

เนื่องจากหลักฐานเกี่ยวกับปฏิทินตามดวงจันทร์ที่มีสองเดือนยูลครอบคลุมพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ขนาดใหญ่ จึงมีการเสนอแนะว่าปฏิทินเหล่านี้มีต้นกำเนิดมานานกว่าหลักฐานแรกเริ่ม เมื่อกลุ่มชาวเยอรมันที่เกี่ยวข้องอาศัยอยู่ใกล้ชิดกันมากขึ้น นี่อาจเป็นช่วงเวลาก่อนการอพยพของชาวกอธจากชายฝั่งทะเลบอลติก และอาจรวมถึงชาวแองเกิลจากสแกนดิเนเวียตอนใต้ไปยังบริเตนการกำหนดอายุในยุคแรกจะสนับสนุนการพัฒนาปฏิทินในบริบทของศาสนานอกรีต ก่อนการรับเอาศาสนาคริสต์^{[ 44 ]}

ช่วงเวลาที่แน่นอนของการเฉลิมฉลองเทศกาลยูลก่อนคริสต์ศักราชนั้นไม่ชัดเจนและเป็นที่ถกเถียงกันในหมู่นักวิชาการ บันทึกที่เก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับการเฉลิมฉลองตามฤดูกาลในสแกนดิเนเวียมาจากนักประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 6 ชื่อโปรโคปิอุสแห่งซีซาเรียซึ่งเขียนถึงชาวเฮรูลีที่อาศัยอยู่ใน " ธูเล " (น่าจะอยู่บริเวณประเทศนอร์เวย์ในปัจจุบัน) เขาอธิบายว่าในฤดูหนาวจะมองไม่เห็นดวงอาทิตย์เป็นเวลา 40 คืน และเทศกาลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของปีจะจัดขึ้น 20 วันหลังจากวันเหมายันซึ่งเป็นวันที่ดวงอาทิตย์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ซึ่งตรงกับช่วงกลางเดือนมกราคมในปฏิทินเกรกอเรียน^{[ 45 ] [หมายเหตุ 2 ]}นักวิชาการตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ได้เสนอว่านี่เป็นการบรรยายถึงการเฉลิมฉลองเทศกาลยูลของพวกนอกรีต ลักษณะของบันทึกของโปรโคปิอุส รวมถึงความเป็นไปได้ที่เขาอาจกำลังบรรยายถึงชาวซามิมากกว่าชาวเยอรมัน ทำให้การตีความแหล่งข้อมูลมีความซับซ้อน^{[ 46 ]}

เบเด ในศตวรรษที่ 8 กล่าวว่า เดือนยูล ( Giuli ) สอง เดือน ของชาวแองโกล-แซกซอนนั้นเชื่อมโยงกับวันเหมายัน เขาเขียนว่า "ชื่อของเดือนเหล่านี้มาจากวันที่ดวงอาทิตย์โคจรกลับมา [และเริ่ม] เพิ่มขึ้น" โดยมีเดือนหนึ่งอยู่ก่อนวันเหมายันและอีกเดือนหนึ่งอยู่หลังจากนั้น^{[ 35 ] [ 33 ]}ในปฏิทินของชาวแองโกล-แซกซอนที่ยังหลงเหลืออยู่ วันเหมายันโดยทั่วไปถือว่าเป็นวันที่ 25 ธันวาคม ตามปฏิทินจูเลียน [ ^{47 ] [ 48 ] ตาม}ที่แอนเดรียส นอร์ดเบิร์กกล่าว ปัญหาของเรื่องนี้คือ ชาวแองโกล-แซกซอนที่นับถือศาสนาอื่นใช้ปฏิทินจันทรคติ ซึ่งเบเดได้อธิบายไว้ โดยแต่ละเดือนจะกินเวลาเท่ากับการขึ้นและลงของดวงจันทร์เต็มดวง ดังนั้น เดือนยูลสองเดือนของชาวแองโกล-แซกซอนจึงจะเคลื่อนที่สัมพันธ์กับวันเหมายัน และวันเหมายันไม่สามารถอยู่ตรงกลางระหว่างเดือนทั้งสองได้เสมอไป^{[ 49 ]}

ในแหล่งข้อมูลภาษานอร์สโบราณ ช่วงเวลาที่แน่นอนของ เทศกาลคริสต์มาสของ ชาวนอร์ดิก ( Jól ) พบได้ในHákonar saga góðaซึ่งอธิบายว่าเทศกาลคริสต์มาสของชาวนอร์ดิกเริ่มต้นในวันhǫkunóttซึ่งเทียบเท่ากับmiðsvetrarnótt ("คืนกลางฤดูหนาว") และดำเนินต่อไปอีกสามวัน^{[ 50 ] แม้ว่า} midwinterของอังกฤษจะหมายถึงช่วงเวลาของวันเหมายัน^{[ 47 ] [ 48 ]}แต่คืนกลางฤดูหนาวของชาวสแกนดิเนเวียจะอยู่ประมาณหนึ่งเดือนหลังจากวันเหมายัน^{[ 51 ] [ 52 ] [ 53 ]}ฤดูหนาวในสแกนดิเนเวียถือว่ายาวนานกว่าในภูมิภาคเยอรมันตอนใต้ ในแหล่งข้อมูลภาษานอร์สโบราณที่แบ่งปีออกเป็นสองฤดู ฤดูหนาวถือว่าเริ่มต้นด้วย " คืนฤดูหนาว " ในช่วงกลางเดือนตุลาคมและสิ้นสุดในช่วงกลางเดือนเมษายน^{[ 54 ]} Hǫkunóttปรากฏเฉพาะในข้อความนี้เท่านั้น และสะกดอีกแบบว่าhǫggunótt ใน Fríssbók [ ^{55 ] ที่}มาของคำว่าhǫkunóttนั้นไม่ชัดเจน แต่มีการตีความต่างๆ มากมาย รวมถึงการเชื่อมโยงกับคำกริยาhǫggva ("ตัด", "ฆ่า") ในการอ้างอิงถึงการบูชายัญสัตว์ในพิธีบูชาที่เกิดขึ้นในเวลานั้น^{[ 56 ] [ 55 ]}

นักวิชาการโต้แย้งว่าเทศกาล Yule ของชาวนอร์ดิกนอกรีตจัดขึ้นในช่วงเหมายัน แม้ว่า Snorri Sturluson จะไม่ได้ระบุไว้เช่นนั้นก็ตาม^{[ 57 ] [ 58 ]} Andreas Nordberg เสนอว่าเทศกาล Yule ของชาวนอร์ดิกนอกรีตนั้นจัดขึ้นในคืน พระจันทร์ เต็มดวงของเดือนจันทรคติถัดจากเหมายัน (เดือนจันทรคติเริ่มต้นในคืนเดือนใหม่แรกหลังจากเหมายัน) ซึ่งอาจมีช่วงเวลาตั้งแต่ 5 มกราคมเป็นอย่างเร็วที่สุดถึง 2 กุมภาพันธ์เป็นอย่างช้าที่สุดในปฏิทินเกรกอเรียน Nordberg กำหนดให้เทศกาล Midwinter Nights ของชาวนอร์ดิกตรงกับวันที่ 19 ถึง 21 มกราคมในปฏิทินเกรกอเรียน ซึ่งอยู่ตรงกลางช่วงวันที่ของเทศกาล Yule ที่เขากำหนดไว้ นอกจากบันทึกของ Snorri แล้ว การกำหนดวันที่ของ Nordberg ยังสอดคล้องกับบันทึกของ blót ครั้งใหญ่ที่LejreโดยThietmar แห่ง Merseburg อีกด้วย^{[ 51 ]}การตีความนี้ได้รับการสนับสนุนจากนักวิชาการ^{[ 59 ]}

ในสแกนดิเนเวียยุคกลางพิธีบลอทมักจัดขึ้นในช่วงเทศกาลยูล โดยมีการบูชายัญสัตว์แก่เทพเจ้า และนำเนื้อมาปรุงสุกและแบ่งปันกันในหมู่ผู้ที่มาร่วมงาน โดยทั่วไปแล้วจะมีการดื่มเบียร์หรือเหล้ามีดตามพิธีการ^{[ 60 ] [ 61 ]}

การรับประทานอาหารร่วมกันเป็นหัวใจสำคัญของเทศกาลยูล ซึ่งเห็นได้จากการใช้คำว่าjólในบทกวีสกาดิกเพื่อหมายถึง 'งานเลี้ยง' ในคำอุปมาสำหรับ 'การต่อสู้': hugins jól ('งานเลี้ยงยูลของอีกา') ^{[ 62 ] [ 57 ] [หมายเหตุ 3 ]} Jólaveizlur ("งานเลี้ยงยูล") ยังได้รับการยืนยันอย่างกว้างขวางในบันทึกของชาวนอร์สโบราณในยุคกลางเกี่ยวกับการเฉลิมฉลองก่อนคริสต์ศาสนา^{[ 64 ] [ 65 ]}รวมถึงงานเลี้ยงยูลของกษัตริย์Halfdanr svartiในมหากาพย์ชื่อเดียวกัน ของพระองค์ ซึ่งอาหารและเบียร์ทั้งหมดหายไปเพราะชายชาวซามิ คนหนึ่ง ^{[ 66 ]}ตัวอย่างที่น่าสนใจอีกประการหนึ่งคือในHákonar saga góðaซึ่งHákon ผู้ดีถูกบังคับให้เข้าร่วม งานเลี้ยง blótในMæreและLadeรวมถึงการกินเนื้อจากม้าที่ถูกบูชายัญซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความรับผิดชอบในฐานะกษัตริย์^{[ 67 ] [ 68 ]}นอกจากนี้ นักวิชาการบางคนยังระบุว่า Yule เกี่ยวข้องกับálfablót (" elf -blót") ที่บันทึกไว้ในÓlafs saga helgaแม้ว่านักวิชาการคนอื่นๆ จะปฏิเสธข้อนี้ เนื่องจากálfablótน่าจะจัดขึ้นในฤดูใบไม้ร่วง ไม่ใช่ฤดูหนาว^{[ 69 ]}

พิธีดื่มก็มีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นในเทศกาลยูลเช่นกัน ซึ่งสอดคล้องกับความสำคัญของพิธีดังกล่าวในศาสนาเพแกนของชาวเยอรมันโดยทั่วไป^{[ 70 ] [หมายเหตุ 4 ]}หลักฐานแรกเริ่มของเรื่องนี้พบได้ในHaraldskvæðiของÞorbjǫrn hornklofiซึ่งเขียนขึ้นราวปี ค.ศ. 900 โดยที่Harald Fairhair "ดื่มยูล" หรือ "ดื่มเพื่อยูล":

ที่นี่ "การดื่ม Yule" ดูเหมือนจะมีความหมายเหมือนกับการเฉลิมฉลอง^{[ 73 ]}ในงานเลี้ยงที่ Mære พระเจ้าฮาคอนทรงดื่มอวยพรที่เทให้พระองค์ ซึ่งสอดคล้องกับความสำคัญของการดื่มตามพิธีกรรมใน Yule ^{[ 67 ]}

ความสำคัญของการดื่มในช่วงเทศกาลยูลน่าจะสะท้อนให้เห็นในประเพณีที่ยังคงหลงเหลืออยู่หลังจากการนับถือศาสนาคริสต์Den ældre Gulathings-Lovซึ่งเป็นประมวลกฎหมายฉบับแรกจากนอร์เวย์ กำหนดบทลงโทษสำหรับการเตรียมเบียร์ที่ไม่ถูกต้องสำหรับเทศกาล jól ('ยูล' หรือ 'คริสต์มาส') การปฏิบัติที่จำเป็น ได้แก่ การต้มเบียร์เป็นกลุ่ม เว้นแต่จะอาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกลมาก และการอวยพรเบียร์เพื่อขอบคุณพระคริสต์และพระแม่มารีtil árs. oc til friðar ("เพื่อความเจริญรุ่งเรืองและสันติสุข") ซึ่งเป็นสูตรพิธีกรรมที่น่าจะมีต้นกำเนิดมาจากบริบทของศาสนาเพแกน^{[ 74 ] [ 75 ]}สิ่งนี้ได้รับการตีความว่าเป็นตัวอย่างของมิชชันนารีที่เปลี่ยนประเพณีของศาสนาเพแกนให้เป็นศาสนาคริสต์โดยการแทนที่เทพเจ้าของศาสนาเพแกนด้วยบุคคลสำคัญในศาสนาคริสต์^{[ 76 ]}นอกจากนี้Hákonar saga góða ยัง กล่าวว่า ในความพยายามของกษัตริย์ฮาคอนที่จะเปลี่ยนนอร์เวย์ให้เป็นศาสนาคริสต์ พระองค์ได้เปลี่ยนเทศกาลยูลไปเป็นช่วงคริสต์มาส นอกจากนี้ เขายังกำหนดค่าปรับแก่ผู้ที่ไม่มีเบียร์หนึ่งแก้วในวันคริสต์มาส (คาดว่าประมาณ 16.2 ลิตร) และกำหนดให้วันหยุดดำเนินต่อไปตราบเท่าที่เบียร์ยังมีอยู่^{[ 77 ]}

คำสาบานอันศักดิ์สิทธิ์Heitstrengingในวัน Yule-Eve ปรากฏอยู่ในHelgakviða HjörvarðssonarและHervarar saga ok Heiðreksคำแรกอ่านว่า:

Hervarar saga ok Heiðreksเกิดขึ้นในคืนก่อนวันคริสต์มาสเช่นกัน และบรรยายถึงผู้คนวางมือบนหมูที่เรียกว่าsonargöltrก่อนที่จะสาบานอย่างเคร่งครัดในbragafull ('การดื่มอวยพร', 'การถวายเครื่องบูชา') ^{[ 80 ] [ 81 ]}ต้นฉบับบางฉบับของข้อความกล่าวถึงหมูอย่างชัดเจนว่าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ อุทิศให้กับFreyrและหลังจากสาบานแล้วก็ถูกบูชายัญในblót ^{[ 82 ]}

เกมต่างๆ ในช่วงเทศกาล Yule ปรากฏให้เห็นมากมายในบันทึกของชาวนอร์สโบราณ รวมถึงglímaในKróka-Refs saga , knattleikrในHálfdanar saga Eysteinssonarและtug-of-warในHjálmþés saga ok Ölvis [ ^{83 ] การ}แสดงและละครต่างๆ ซึ่งอาจเป็นแบบเดียวกับที่ปรากฏบนหมวกกันน็อค Sutton Hooอาจเกี่ยวข้องกับเทศกาลก่อนคริสต์ศาสนาด้วย^{[ 84 ]}

บทกวีที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้จากHaraldskvæðiใช้คำว่า " Frey ’s leikr " ซึ่งอาจเป็นพิธีกรรมในเทศกาลคริสต์มาสที่อุทิศให้กับเทพเจ้า^{[ 72 ]} Leikrและคำกริยาleikaโดยทั่วไปหมายถึงกิจกรรม เช่น "เกม" "การแสดงละคร" หรือ "การเต้นรำ" [ ^{85 ] อย่างไรก็ตาม}วลีนี้ยังถูกใช้ในRagnars saga loðbrókar ในภายหลัง ในฐานะคำอุปมาสำหรับการต่อสู้ และนี่อาจเป็นความหมายที่ตั้งใจไว้ในHaraldskvæði ^{[ 72 ] [ 86 ]}การตีความนี้ได้รับการเสนอแนะอีกทางหนึ่งว่าเป็นความเข้าใจผิดในความหมายก่อนหน้านี้^{[ 72 ]}นอกจากนี้leikrยังมีความสัมพันธ์กับภาษาอังกฤษโบราณlācซึ่งมีความหมายหลากหลายตั้งแต่ 'การเล่น' 'การบูชายัญ' 'ของขวัญ' และ 'การต่อสู้' ^{[ 70 ]}

หลักฐานยืนยันเพิ่มเติมที่เป็นไปได้คือโกธิคอนการแสดงที่อธิบายไว้ในหนังสือพิธีกรรมไบแซนไทน์ ในศตวรรษที่ 10 ว่าเกิดขึ้นในคืนสิบสองการแสดงประกอบด้วยกลุ่มชายสองกลุ่ม แต่ละกลุ่มทำการเต้นรำเป็นวงกลม วงกลมหนึ่งอยู่ภายในอีกวงกลมหนึ่ง โดยมีชายสองคู่สวมหน้ากากและหนังสัตว์ร่วมแสดงด้วย ตลอดการเต้นรำ ผู้แสดงจะตีโล่ของตนด้วยไม้พร้อมกับตะโกนว่า "Toúl" ("τούλ") ^{[ 87 ] [ 88 ] [ 89 ]}ความหมายของคำนี้ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ แต่โดยทั่วไปแล้วถือว่าเป็นการสะกดผิดหรือความเข้าใจผิดของjól ("Yule") และการแสดงนี้เป็นส่วนหนึ่งของประเพณี Yule ^{[ 88 ] [ 90 ]}แม้ว่าข้อความจะระบุว่านักเต้นเป็นชาวกอธแต่ก็ไม่มีหลักฐานอื่นใดที่ยืนยันถึงชาวกอธในคอนสแตนติโนเปิลหลังจากประมาณปี 500 เป็นไปได้ว่าพวกเขาอาจเป็นชาวสแกนดิเนเวีย อาจมาจากเกาะกอตแลนด์หรือโกทาแลนด์ซึ่งได้รับการยืนยันอย่างกว้างขวางว่าเป็นชาววารังเกียน [ ^{88 ] [ 90 ] [ หมายเหตุ 5 ]}คำอธิบายนี้ได้รับการกล่าวถึงว่ามีความคล้ายคลึงกับภาพจิตรกรรมฝาผนังของนักรบสองคนกำลังต่อสู้กันบนเพดานของมหาวิหารเซนต์โซเฟียในเคียฟคนหนึ่งมีโล่กลมและขวานเดนมาร์กซึ่งน่าจะเป็นเครื่องหมายแสดงอัตลักษณ์ของพวกเขาในฐานะชาววารังเกียนและชนชั้นสูงชาวสแกนดิเนเวีย นักรบอีกคนมีหัวเป็นสุนัข ซึ่งอาจเป็นหน้ากากเช่นเดียวกับในหนังสือพิธีกรรมซึ่งอาจมาจากละครทางศาสนานอกรีตที่เกี่ยวข้องกับเบอร์เซอร์เคียร์ [ ^{91 ] ที่}น่าสังเกตคือ หน้ากากสัตว์สักหลาดสองชิ้นที่มีอายุย้อนไปถึงศตวรรษที่ 10 ได้ถูกค้นพบในเฮเดบี^{[ 91 ] [ 92 ]}

การมาเยือนของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติในช่วงเทศกาลคริสต์มาส เช่นเบอร์เซอร์เคียร์ โทรลล์ และดราวการ์ผีดิบได้รับการยืนยันอย่างกว้างขวางทั่วภาคเหนือของยุโรปในนิทานพื้นบ้านสมัยใหม่^{[ 93 ]}เนื่องจากมีการยืนยันในยุคแรกโดยไม่มีพื้นฐานทางศาสนาคริสต์ที่ชัดเจน จึงมีการเสนอว่าแนวคิดดังกล่าวมีอยู่ก่อนการเผยแพร่ศาสนาคริสต์^{[ 94 ]}บันทึกแรกๆ เกี่ยวกับการมาเยือนเหล่านี้อยู่ในEyrbyggja sagaซึ่งฟาร์มบน เกาะ Breiðafjörðurในไอซ์แลนด์ถูกยึดครองโดยวิญญาณของผู้ที่เสียชีวิตทั้งบนบกและในทะเล^{[ 95 ]}ลวดลายนี้ยังพบเห็นได้ในการมาถึงของอัศวินเขียวครึ่งเอเทนในSir Gawain and the Green Knight ใน ช่วง ประมาณศตวรรษที่ 14 และในนิทานในยุคต่อมา เช่น balads ของÅsmund FrægdegjevaและSteinfinn Fefinnson ^{[ 96 ] [ 97 ] [ 98 ]}

บ่อยครั้งที่การมาเยือนส่งผลให้เกิดความขัดแย้ง ดังเช่นในGrettis sagaซึ่ง Grettir ตัดหัว Glamur คนเลี้ยงแกะผีดิบที่คอยหลอกหลอนบริเวณนั้นในช่วงเทศกาล Yule ^{[ 99 ] [ 95 ]} ในเทศกาล Yule อีกครั้งหนึ่ง หญิงโทรลล์ที่กำลังโจมตีห้องโถงถูก Grettir ขับไล่กลับไปยังบ้านน้ำตกของเธอ จากนั้น Grettir ก็ฆ่าเธอ^{[ 100 ] [ 95 ]}ส่วนนี้ของมหากาพย์มีความคล้ายคลึงกับนิทานต่างๆ เช่น บทกวีภาษาอังกฤษโบราณBeowulfและน่าจะเป็นส่วนหนึ่งของประเพณีร่วมกัน^{[ 95 ]}นอกจากนี้ยังพบความคล้ายคลึงกันอย่างมากระหว่างนิทานเหล่านี้กับนิทานพื้นบ้านที่บันทึกไว้ในศตวรรษที่ 18 ในไอซ์แลนด์ เช่นSagan af Grimi Skeljungsbana [ ^{101 ] อย่างไรก็ตาม}มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป โดยมีการเปลี่ยนแปลงโดยรวมจากการที่วีรบุรุษเอาชนะผู้มาเยือนด้วยกำลังของตนเอง ไปเป็นการพึ่งพาปัจจัยภายนอก เช่น การเรียกหาพระเยซูหรือแสงแห่งรุ่งอรุณ นอกจากนี้ ยังมีจำนวนสิ่งมีชีวิตที่รุกรานเพิ่มมากขึ้นโดยทั่วไป และในไอซ์แลนด์ สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นคือฮูลดูฟอล์กหรือเอลฟ์ แทนที่จะเป็นโทรลล์และผีแบบเก่า^{[ 102 ]}

การมาเยือนของสิ่งเหนือธรรมชาติประเภทหนึ่งที่เชื่อมโยงกับเทศกาล Yule ของพวกนอกรีตและวันเหมายันคือWild Host (หรือ Wild Hunt) [ ^{103 ] [ 20 ] นี่}เป็นหมวดหมู่ทางวิชาการที่สร้างขึ้นสำหรับประเพณีที่หลากหลายซึ่งพบได้ทั่วภาคตะวันตกเฉียงเหนือของยุโรปสำหรับกลุ่มของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่เดินทางข้ามภูมิประเทศ บ่อยครั้งในฤดูหนาวหรือช่วงคริสต์มาส^{[ 104 ]} ชื่อของประเพณีเหล่านี้แตกต่างกันอย่างมากในแต่ละภูมิภาค รวมถึง Oskoreiaของนอร์เวย์, Juleskreia ("กองทัพ Yule"), Julereia ("การขี่ม้าในเทศกาล Yule/คริสต์มาส") และJulesveinane ("เด็กหนุ่ม Yule") ลักษณะเฉพาะของรูปแบบต่างๆ ส่วนใหญ่ไม่ขึ้นอยู่กับชื่อของกองทัพหรือผู้นำ^{[ 105 ]}สิ่งมีชีวิตที่เป็นเจ้าบ้านมักจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้ว ส่งเสียงดังและเป็นอันตราย แต่ก็อาจรวมถึงแพะด้วย (โดยเฉพาะJulebukkane (“แพะตัวผู้แห่งเทศกาลคริสต์มาส”) ตามนิทานพื้นบ้าน พวกมันจะเดินทางผ่านแผ่นดินและบุกรุกฟาร์มที่ขวางทาง ขโมยอาหารคริสต์มาส เบียร์คริสต์มาส และบางครั้งอาจขโมยคนหรือม้าด้วย ม้าที่ถูกขโมยจะถูกขี่จนเกือบตาย ในขณะที่คนอาจถูกโยนลงหลังจากนั้นสักพัก ไม่ว่าจะที่ที่พวกเขาถูกลักพาตัวไปหรือที่ไกลออกไป^{[ 106 ]}ในศตวรรษที่ 20 มีการทาสีกากบาทด้วยน้ำมันดินบนประตูบ้านไร่ในนอร์เวย์ตะวันตกเพื่อป้องกันพวกมัน^{[ 107 ]}

กองทัพมักนำโดยบุคคลหลากหลายกลุ่ม เช่น บุคคลจากตำนานวีรบุรุษชาวเยอรมันซิกูร์ด สเวนและกูโร ริสเซโรวา [ ^{108 ] [ 107 ] ใน}หลายภูมิภาคของยุโรปเหนือโอดินเป็นผู้นำการล่า (หรือWodenjägerหรือOdinjœgeren ที่คล้ายกัน ) ^{[ 109 ] [ 103 ] [ 20 ]}แหล่งข้อมูลนอร์สโบราณยังบรรยายถึงโอดินและกลุ่มของเขาในลักษณะที่คล้ายคลึงกับประเพณี Wild Host เกือบทุกด้าน เช่น การที่เขาเป็นผู้นำกองทัพคนตายeinherjarพร้อมกับvalkyrjurผู้เก็บรวบรวมผู้ตายใหม่ โอดินถูกบันทึกว่าขโมยอาหาร Yule ในHaralds þáttr hárfagraของFlateyjarbókซึ่งคล้ายกับในบันทึกของกองทัพในภายหลัง^{[ 110 ] [ 111 ]}นอกจากนี้ ในแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์มักเปรียบเทียบเขากับเมอร์คิวรีเทพเจ้าโรมันที่มีบทบาทในการนำทางผู้ตายไปสู่ภพหลังความตาย [ ^{110 ] บทบาท}ของโอดินในฐานะผู้นำของกองทัพป่าอาจเป็นที่มาของชื่อของเขา ซึ่งมีความหมายตรงตัวว่า "เจ้าแห่งความบ้าคลั่ง" หรือ "ผู้นำของผู้ถูกครอบงำ" ^{[ 112 ] [ 113 ] [ 26 ]}คล้ายกับประเพณีของชาวนอร์เวย์ที่ทิ้งอาหารและเครื่องดื่มไว้ให้กองทัพป่า ในสแกนดิเนเวียตอนใต้ ฟ่อนหญ้าสุดท้ายที่ตัดในฤดูเก็บเกี่ยวหรือหญ้าในช่วงการทำฟางจะถูกทิ้งไว้ให้ม้าของโอดินในช่วงคริสต์มาส^{[ 110 ]}

ไม่สามารถแยกกลุ่มผู้มีพลังเหนือธรรมชาติออกจากประเพณีที่เชื่อมโยงกันของกลุ่มมนุษย์แต่งกายที่เดินทางไปทั่วชนบทในช่วงเทศกาลยูลหรือคริสต์มาสและแสดงการกระทำที่คล้ายคลึงกันซึ่งบันทึกไว้ในยุคปัจจุบันได้ ความคลุมเครือระหว่างสองกลุ่มนี้เห็นได้จากตัวอย่างเช่น กลุ่มผู้มีพลังเหนือธรรมชาติบางครั้งบินอยู่บนท้องฟ้า แต่ก็อาจเดินไปตามถนนเหมือนกับมนุษย์ที่แต่งกายเป็นผี^{[ 104 ]}ตัวละครที่แต่งกายอาจเป็นคนเดียวกับตัวละครในกลุ่มผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ ตัวอย่างเช่นjulebukk ("แพะยูล") ซึ่งครึ่งบนของผู้แต่งกายเป็นแพะ ตัวละครอื่นๆ ได้แก่halmgubbar ("คนฟาง") ซึ่งห่อด้วยฟางหรือข้าวโพด คล้ายกับกลุ่มผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ พวกเขามักเดินทางไปมาระหว่างอาคารต่างๆ ส่งเสียงร้องเหมือนสัตว์ ร้องเพลง เต้นรำ และได้รับอาหารและเครื่องดื่ม^{[ 114 ]}บางครั้งผู้แต่งกายก็จะล้อเล่นโดยการเฆี่ยนด้วยกิ่งไม้กับผู้ที่ปฏิเสธที่จะให้สิ่งที่พวกเขาร้องขอ^{[ 115 ]}บางครั้งการถวายเหล่านี้เกือบจะเป็นสิ่งที่บังคับ โดยผู้มาเยือนจะไม่จากไปจนกว่าจะจ่าย "ภาษี" ^{[ 114 ]}รูปปั้นเหล่านี้อาจมีลักษณะทางเพศ บางครั้งมีอวัยวะเพศชายเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องแต่งกายและจูบชายหนุ่มและหญิงสาว ในบันทึกหนึ่งจากทรอนเดลาค จูล บัคเกอร์โกรธมากจนเอาเขาโขกผู้คน และว่ากันว่าคนแรกที่แต่ละคนโขกจะเป็นภรรยาของพวกเขา^{[ 116 ]}ประเพณีเหล่านี้คล้ายกับประเพณีของสตาลโลชาวซามิ ซึ่งเป็นตัวละครแต่งกายที่น่าเกลียดที่จะจิ้มหญิงสาวด้วยไม้ (บางครั้งมีรูปร่างเหมือนอวัยวะเพศชาย) จนกว่าเขาจะได้รับเงินเพื่อจากไป^{[ 117 ]}

ต้นกำเนิดของประเพณีดังกล่าวเป็นที่ถกเถียงกัน การเยี่ยมเยียนบางครั้งมีภาพลักษณ์ของศาสนาคริสต์อย่างชัดเจน เช่นStjärnspelซึ่งมีรูปกษัตริย์สามพระองค์ถือดาว ในขณะที่บางครั้งไม่มีอิทธิพลของศาสนาคริสต์หรือต่างชาติที่ชัดเจน^{[ 118 ]}ประเพณีเหล่านี้ยังพัฒนาไปตามกาลเวลาและระหว่างภูมิภาค โดยรูปต่างๆ เช่นjulbukkไม่เคยมีความเป็นเอกภาพทั่วทั้งสแกนดิเนเวีย^{[ 119 ]}หลักฐานแรกเริ่มของประเพณีที่คล้ายกับประเพณีการปลอมตัวในยุคหลังปรากฏอยู่ในÞorleifs þáttur jarlsskáldsซึ่งพบใน ต้นฉบับ Flateyjarbók ในช่วงปลายศตวรรษที่ 14 เรื่องราวเล่าว่าในเทศกาล Yule ในยุคนอกรีต นักกวี Þorleifur ไปเยี่ยม Hákon Jarlผู้ปกครองชาวนอร์เวย์ในงานเลี้ยงเพื่อแก้แค้นเขาสำหรับการดูหมิ่นก่อนหน้านี้ เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกจำได้ เขาจึงปลอมตัวเป็นขอทาน โดยสวมเคราแพะ วางถุงหนังไว้ด้านหลัง และใช้ไม้ค้ำยันเพื่อให้เดินด้วยขาทั้งสี่ เมื่อจาร์ลเชิญเขากิน เขาจะแอบใส่อาหารลงในถุงหนังแทนที่จะใส่เข้าปาก ก่อนที่จะกล่าวคำสาปแช่งตามพิธีกรรมต่อฮาคอน ซึ่งทำให้เขาผมร่วงจากศีรษะ^{[ 120 ]}แม้ว่าประเพณีการปลอมตัวมักจะได้รับการบันทึกไว้ในภายหลัง แต่ก็มีความคล้ายคลึงกับการปรากฏตัวของบุคคลต่างๆ เช่นกรีลาโกรเลกและสเก็กเลอร์ซึ่งอาจมีรากฐานมาจากละครพิธีกรรมนอกรีต และพบได้ในพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ขนาดใหญ่ รวมถึงเชตแลนด์ ไอซ์แลนด์ และสวีเดน คล้ายกับจูเลบุกก์ผู้คนที่แต่งกายเป็นบุคคลเหล่านี้บางครั้งพูดแบบกลับด้าน โดยออกเสียงขณะหายใจเข้า และอาจมีอวัยวะเพศชายที่ทำจากไม้เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องแต่งกาย ที่น่าสังเกตคือGrýlaปรากฏอยู่ในแหล่งข้อมูลในศตวรรษที่ 13 เช่นþulrของ หญิง โทรลล์ในProse Edda , Íslendinga sagaและSverris saga ^{[ 121} ] นอกจากนี้ยังมีการเปรียบเทียบระหว่างประเพณีเหล่านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเพณีเกี่ยวกับหุ่นฟาง กับFreyrซึ่งในGunnars þáttr helmings เดินทางไปทั่วสวีเดนในฤดูหนาวระหว่างฟาร์มต่างๆ ^เข้าร่วมงานเลี้ยงและรับประกันการเก็บเกี่ยวที่ดี^{[ 122 ] [ 123 ]}

ตั้งแต่ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 1600 นักวิจัยได้ระบุว่า Yule เป็นเทศกาลแห่งวันเหมายัน ซึ่งอาจเป็นงานฉลองสำหรับดวงอาทิตย์ที่เพิ่งเกิดใหม่ ในช่วงปี 1890 ทฤษฎีนี้ได้รับการยอมรับโดยทั่วไปในหมู่นักวิชาการ ทฤษฎีนี้ถูกท้าทายในภายหลัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากความเชื่อที่ว่าชนเผ่าเยอรมันก่อนคริสต์ศาสนาไม่ได้มีวัฒนธรรมที่ก้าวหน้าพอที่จะรู้จักวันเหมายัน ส่วนหนึ่งของเหตุผลนี้คือ 'solstice' เป็นคำภาษาละติน อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนจะมีคำศัพท์ภาษาเยอรมันที่ไม่ขึ้นกับภาษาละตินอยู่ เช่นsólhverf ("ดวงอาทิตย์หมุน") และsolhof ("ดวงอาทิตย์สูงขึ้น") และปัจจุบันเป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางว่าชนเผ่าเหล่านี้รู้จักวันเหมายันมาก่อนการเข้ารับคริสต์ศาสนา^{[ 124 ]}อย่างไรก็ตาม หลักฐานได้รับการตีความว่าบ่งชี้ถึงความแปรผันตามภูมิภาคและช่วงเวลา มากกว่าจะเป็นเทศกาลกลางฤดูหนาวของพวกนอกรีตที่เป็นเอกภาพซึ่งกำหนดไว้เฉพาะในวันเหมายันเท่านั้น^{[ 125 ] [ 126 ]}เมื่อไม่นานมานี้ นักวิชาการได้โต้แย้งกันว่าเทศกาลยูลเป็นส่วนหนึ่งของลัทธิบูชาคนตาย เทศกาลแห่งความอุดมสมบูรณ์ และเทศกาลปีใหม่^{[ 25 ] [ 127 ] [ 20 ]}การตีความมักจะเน้นถึงช่วงเวลาที่คลุมเครือ รวมถึงภัยคุกคามจากพลังเหนือธรรมชาติ และความมืดมิดที่โดดเด่นในช่วงกลางฤดูหนาว^{[ 25 ] [ 127 ]}ในบริบทของสแกนดิเนเวีย การเฉลิมฉลองกลางฤดูหนาวนั้นถูกอธิบายว่าได้รับอิทธิพลจากข้อจำกัดด้านสิ่งแวดล้อมและการจัดการความเสี่ยง รวมถึงการพึ่งพาเสบียงที่เก็บไว้ การเคลื่อนไหวที่จำกัด และความเปราะบางของปศุสัตว์และครัวเรือน^{[ 128 ] [ 129 ]}การอภิปรายทางวิชาการยังเน้นย้ำถึงบทบาทของประเพณีกลางฤดูหนาวในการเสริมสร้างความเป็นระเบียบเรียบร้อยในครัวเรือนและความสมานฉันท์ทางสังคมในช่วงเวลาที่ต้องอยู่แต่ในบ้านเป็นเวลานาน^{[ 130 ]}

ท่อนซุงคริสต์มาส หมูป่าคริสต์มาส การร้องเพลงคริสต์มาส และประเพณีอื่นๆ ในช่วงปลายเทศกาล อาจมีความเชื่อมโยงกับประเพณีคริสต์มาสก่อนคริสต์ศาสนา และSimek ได้เสนอให้ สิ่งเหล่านี้เป็นเครื่องบ่งชี้ถึงความสำคัญของเทศกาลนี้ก่อนการเผยแพร่ศาสนาคริสต์^{[ 25 ]}

นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษโรนัลด์ ฮัตตันเขียนเกี่ยวกับคำว่า "Yule" ว่า "มีข้อสงสัยว่าเดิมทีคำนี้เกี่ยวข้องกับเทศกาลกลางฤดูหนาวที่มาก่อนเทศกาลคริสต์ [คริสต์มาส] หรือไม่" ^{[ 131 ]}มีการเสนอแนะว่าชาวไวกิ้งที่ตั้งถิ่นฐานในอังกฤษได้นำหรือทำให้ 'Yule' เป็นที่นิยมในฐานะชื่อของคริสต์มาสในหมู่ชาวแองโกล-แซกซอน^{[ 131 ] [ 48 ]}อย่างไรก็ตาม รูปแบบกอธิคของ 'Yule' ได้รับการยืนยันในปฏิทินจาก ราว ค.ศ. 350ในขณะที่เบเดเขียนในรูปแบบภาษาอังกฤษโบราณในThe Reckoning of Timeซึ่งเขียนขึ้นในศตวรรษที่ 8 ^{[ 36 ]}ฮัตตันยังเขียนเพิ่มเติมว่าวรรณกรรมสแกนดิเนเวีย ที่เก่าแก่ที่สุด ก่อน Snorri ไม่ได้กล่าวถึง Yule ในฐานะเทศกาลนอกรีต^{[ ​​131 ]}มุมมองทั่วไปในแวดวงวิชาการคือ Yule เป็นเทศกาลฤดูหนาวนอกรีตในชุมชนชาวเยอรมันเหนือซึ่งต่อมาถูกนำมาใช้กับคริสต์มาสเมื่อศาสนาคริสต์ได้รับการสถาปนาขึ้น^{[ 17 ] [ 132 ] [ 103 ] [ 24 ]}งานเลี้ยง Yule ปรากฏอย่างกว้างขวางในตำรานอร์สโบราณ เช่นHeimskringlaซึ่งเขียนขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 13 โดยอ้างอิงจากแหล่งข้อมูลก่อนหน้านี้ ซึ่งรวมถึงHaraldskvæðiที่แต่งขึ้นราวปี ค.ศ. 900 เพื่อสรรเสริญกษัตริย์นอกรีตผู้ซึ่ง "ดื่ม Yule" ^{[ 133 ] [ 134 ]}

มีการเน้นย้ำเพิ่มเติมว่า แม้จะละเลยการคาดเดาทั้งหมดเกี่ยวกับลักษณะของการเฉลิมฉลองเทศกาลยูลก่อนคริสต์ศาสนา ก็เป็นไปได้ยากมากที่ชาวเยอรมันจะไม่มีเทศกาลตามฤดูกาลหรือเทศกาลกลางฤดูหนาวเมื่อมิชชันนารีคริสต์ศาสนามาถึง^{[ 135 ]}

เมื่อศาสนาคริสต์แพร่หลายในหมู่ชาวเยอรมัน เทศกาลยูลจึงค่อยๆ ผสานเข้ากับเทศกาลคริสต์มาสของชาวคริสต์^{[ 20 ]} ตัวอย่างเช่นอากริป เล่าว่า โอลาฟ ทริกก์วาซอนได้นำศาสนาคริสต์มาสู่ประเทศนอร์เวย์ ไอ ซ์ แลนด์ เชตแลนด์ ออร์กนีย์และหมู่เกาะแฟโรในช่วงปลายศตวรรษที่ 10 ในบันทึกนั้น เขาได้สั่งห้ามพิธีกรรมบูชาและ ดื่ม เครื่องบูชาโดยแทนที่ด้วยงานเลี้ยงฉลองในเทศกาลยูล อีสเตอร์ และการดื่มเบียร์ในพิธีมิสซาของนักบุญจอห์นและเทศกาลมิคาเอลมาส^{[ 136 ] [ 137 ]}ในทำนองเดียวกันฮาคอนผู้ดีตามที่ฮาโคนาร์ ซากา โกดากล่าวไว้ ได้ออกกฎหมายในนอร์เวย์เพื่อให้การเฉลิมฉลองเทศกาลยูลเกิดขึ้นในเวลาเดียวกับที่ชาวคริสต์เฉลิมฉลองคริสต์มาส^{[ 138 ]}การกระทำเหล่านี้ถูกนำมาเปรียบเทียบกับคำแนะนำของสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรี ในปี 601 ที่ให้ พระออกัสตินเปลี่ยนชาวอังกฤษนอกรีตโดยการเปลี่ยนชื่อประเพณีดั้งเดิมที่มีอยู่และเข้าครอบครองสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แทนที่จะพยายามกำจัดพวกเขา^{[ 136 ]}ในอังกฤษ คำว่า Yule ถูกใช้เพื่ออ้างถึงวันคริสต์มาสในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 9 โดยมีหลักฐานปรากฏในหนังสือ Doomของอัลเฟรดมหาราช ( ประมาณ ค.ศ. 890 ) ว่าgehholและในOld English Martyrology ( ประมาณ ค.ศ. 800-900 ) ว่าgeolum ^{[ 1 ] [ 139 ] [ 140 ]} ข้อความภาษาอังกฤษโบราณบางฉบับในภายหลังเรียกวันคริสต์มาสว่าGeohel -dæg (วัน Yule) ^{[ 141 ]}

ปัจจุบัน คำว่า "Yule" ในรูปแบบต่างๆ ถือเป็นชื่อหลักของเทศกาลคริสต์มาสในภาษาเยอรมันเหนือและภาษาฟินแลนด์ "Yule" และ "Yuletide" เป็นชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งของคริสต์มาสและเทศกาลคริสต์มาสในภาษาอังกฤษ ตามธรรมเนียมแล้วYuleหรือYuilยังเป็นชื่อหลักของเทศกาลคริสต์มาสใน ภาษาส ก็อต อีกด้วย ^{[ 142 ]}

เนื่องจากศาสนาเพแกนร่วมสมัยมีความแตกต่างกันทั้งในด้านต้นกำเนิดและการปฏิบัติ การแสดงออกของเทศกาลยูลจึงอาจแตกต่างกันอย่างมากแม้จะมีชื่อเดียวกันก็ตาม ตัวอย่างเช่น ชาวฮีทเธน บางกลุ่มเฉลิม ฉลองในรูปแบบที่ใกล้เคียงกับวิธีที่พวกเขาเชื่อว่าชาวเพแกนชาวเยอรมันโบราณปฏิบัติตามประเพณีนี้ ในขณะที่บางกลุ่มเฉลิมฉลองวันหยุดนี้ด้วยพิธีกรรมที่ "รวบรวมมาจากแหล่งต่างๆ" ^{[ 143 ]}

ในวิคคา หลายรูปแบบ วันหยุดนี้เฉลิมฉลองกันในวันเหมายันเพื่อเป็นการเกิดใหม่ของเทพเจ้านักล่าผู้มีเขาใหญ่ [ ^{144 ]}ซึ่งถือเป็นดวงอาทิตย์แห่งเหมายันที่เพิ่งเกิดใหม่ วิธีการรวมตัวเพื่อร่วมพิธีนี้^แตกต่างกันไปตามผู้ปฏิบัติ บางคนจัดพิธีส่วนตัวที่บ้าน^{[ 145 ]}ในขณะที่บางคนจัดพิธีร่วมกับกลุ่ม ของ ตน

โดยทั่วไปแล้ว ชาววิคคาจะรวมตัวกันเป็นกลุ่ม ซึ่งจะแต่งตั้งนักบวชและนักบวชหญิงของตนเอง พวกเขาจะสวดมนต์และร่ายมนตร์หรือวาดวงกลมเพื่ออัญเชิญเทพเจ้าของพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเทศกาลต่างๆ เช่น ซัมเฮนและยูล ซึ่งตรงกับวันฮาโลวีนและคริสต์มาส และเมื่อพระจันทร์เต็มดวง^{[ 146 ]}

.

• ดีซาโบลต์ (Dísablót)เป็นเหตุการณ์ที่มีหลักฐานจากแหล่งข้อมูลนอร์สโบราณยืนยันว่าเกิดขึ้นในหมู่ชาวนอร์สที่นับถือศาสนาเพแกน
• จูเลบอร์ดเทศกาลคริสต์มาสแบบสแกนดิเนเวียสมัยใหม่
• Koliadaเทศกาลฤดูหนาวของชาวสลาฟ
• Lohriเทศกาลเหมายันฤดูหนาวของปัญจาบ
• เทศกาลซาเทอร์นาเลียเทศกาลฤดูหนาวโบราณของชาวโรมัน เพื่อเป็นเกียรติแก่เทพเจ้าซาเทิร์น
• คืนยัลดาเป็นเทศกาลของชาวอิหร่านที่เฉลิมฉลองใน "คืนที่ยาวที่สุดและมืดที่สุดของปี"
• นาร์โดกันหรือวันประสูติของดวงอาทิตย์ เป็นเทศกาลโบราณของชาวเติร์กที่เฉลิมฉลองวันเหมายัน

• คำคมที่เกี่ยวข้องกับเทศกาลคริสต์มาสใน Wikiquote
• สื่อที่เกี่ยวข้องกับเทศกาลคริสต์มาสในวิกิมีเดียคอมมอนส์