ในทางภาษาศาสตร์การผันคำ กริยา ให้สอดคล้องกับ ประธานมากกว่าหนึ่งตัว หรือ โพลีเพอร์โซนา ลิซึมคือการที่คำกริยา สอดคล้องกับ ประธานมากกว่าหนึ่งตัว(โดยปกติไม่เกินสี่ตัว) โพลีเพอร์โซนาลิซึมเป็น ลักษณะ ทางสัณฐานวิทยาของภาษา และภาษาที่แสดงลักษณะนี้เรียกว่าภาษาโพลีเพอร์โซนาล

ในภาษาที่ไม่ใช้กริยาแสดงประธานหลายตัว กริยาอาจไม่แสดงการผันตามกรรมเลย หรืออาจผันตามกรรมหลัก (ในภาษาอังกฤษคือประธาน ) ในภาษาที่ใช้กริยาแสดงประธานหลายตัว กริยาจะมีหน่วยคำ แสดงการผัน ตามกรรม ซึ่งอาจบ่งชี้ (ตามความเหมาะสม) ประธาน กรรมตรง กรรมรอง ผู้รับผลจากการกระทำของกริยา เป็นต้น การบ่งชี้ประธานหลายตัวนี้อาจเป็นแบบบังคับหรือแบบเลือกได้ (แบบหลังหมายความว่าหน่วยคำแสดงการผันตามกรรมบางหน่วยอาจถูกละเว้นได้หากมีการแสดงกรรมอย่างครบถ้วน)

การสังเคราะห์หลายมิติมักรวมถึงการใช้บุคคลหลายคน ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของการกำหนดบทบาทหลัก นอกจากนี้ การใช้บุคคลหลายคนยังมีความสัมพันธ์กับลักษณะกรรมวาจกด้วย

ตัวอย่างของภาษาที่มีการผันคำกริยาหลายคำตามประธาน ได้แก่ภาษาตระกูลบันตู ภาษาบาสก์ภาษาจอร์เจียภาษาฮัด ซา ภาษา มากาฮีและ ภาษา ฮังการีในระดับที่น้อยกว่า(ดูการผันคำกริยาแบบเจาะจง ) รวมถึงภาษาที่มีการสังเคราะห์คำหลายคำส่วนใหญ่ เช่นภาษาโมฮอว์ก ภาษา อินุกติทุตและภาษาพื้นเมืองอเมริกันและออสเตรเลียอื่นๆ อีกมากมาย

ในภาษาจอร์เจียคำกริยาประกอบด้วยรากศัพท์และหน่วยคำเสริมหลายหน่วย หน่วยคำที่แสดงประธานและกรรมอาจปรากฏเป็นหน่วยคำต่อท้ายหรือหน่วยคำนำหน้า ขึ้นอยู่กับประเภทของคำกริยา บุคคลและจำนวน กาลและลักษณะของคำกริยา เป็นต้น และหน่วยคำเหล่านี้ยังมีปฏิสัมพันธ์กันทางด้านเสียงด้วย ระบบคำกริยาหลายบุคคลในภาษาจอร์เจียทำให้คำกริยาประสมสามารถสื่อความหมายของประธาน กรรมตรง กรรมรอง กรรมวาจก สถานที่ และสาเหตุได้ ตัวอย่างของโครงสร้างคำกริยาที่ซับซ้อนมากในภาษาจอร์เจีย ได้แก่ คำกริยาหลายบุคคลอย่างง่ายบางคำ (เครื่องหมายขีดคั่นแสดงขอบเขตของหน่วยคำ หน่วยคำที่แสดงบุคคลเป็นตัวหนา):

ვხედロვ v -khed-av 'ฉันเห็นเขา'

მხედロვს m -khed-av- s 'เขาเห็นฉัน'

მხედロვთ m -khed-av- t 'คุณ (กรุณา) เห็นฉัน'

მხედロვ m -khed-av 'คุณ (sg.) เห็นฉัน'

გმლვენ g -mal-av- en 'พวกเขาซ่อนคุณ (ร้องเพลง. หรือ pl.)'

გმმლნენ g - i -mal-av- en 'พวกเขาซ่อนมันไว้จากคุณ (ร้องเพลง. หรือ pl.)'

გვ Microკეთებს gv - i -ket-eb- s 'เขากำลังทำเพื่อเรา'

ჩუქებს a -chuk-eb- s 'เขาจะมอบให้เขา (เป็นของขวัญ)'

მულოცვს mi- u -lots-av- s 'เขาจะแสดงความยินดีกับเขา' ^{[ 1 ]}

это эээээээээээ эээээ ээээээээээ 'พวกเขากำลังทำให้เขาวิ่งหนี'

გდმოგვხტუნებ Microნებდ วิดีโอთ gad-mo- gv - a -xtun-eb-in-eb-di- t 'คุณจะทำให้เราทำให้เขากระโดด (เข้าหาเรา)'

ตัวอย่างของกริยาหลายบุคคลที่มีความหมายแสดงความเป็นเจ้าของ ได้แก่:

ხელებคริป გმცExpress ვდロxelebi ga- m - i -tsiv-d- a 'มือของฉันเย็น'

ในที่นี้ხელები ( xelebi ) หมายถึง 'มือ' หน่วยคำที่สองในคำกริยา ( -m- ) สื่อความหมายว่า 'ของฉัน' ในภาษาจอร์เจีย โครงสร้างนี้พบได้บ่อยมากในคำกริยาที่ไม่ต้องการกรรม โดยจะละคำคุณศัพท์แสดงความเป็นเจ้าของ ( ของฉันของคุณฯลฯ) ไว้หน้าประธาน และคำกริยาจะรับความหมายแสดงความเป็นเจ้าของแทน

ภาษา บาสก์เป็นภาษาโดดเดี่ยวที่มีระบบกริยาแบบหลายบุคคล ประกอบด้วยกริยาสองประเภทย่อย คือ กริยาสังเคราะห์และกริยาวิเคราะห์กริยามีการอ้างอิงถึง สาม กรณี ต่อไปนี้: กรณี สัมบูรณ์ (กรณีสำหรับประธานของกริยาไม่ต้องการกรรมและกรรมตรงของกริยาต้องการกรรม), กรณีเออร์เกทีฟ (กรณีสำหรับประธานของกริยาต้องการกรรม) และกรณีแดกทีฟ (กรณีสำหรับกรรมรองของกริยาต้องการกรรม) นอกจากนี้ กรณีแดกทีฟ (รวมถึงกรณีสัมบูรณ์) ยังสามารถอ้างอิงถึงกริยาไม่ต้องการกรรมที่ไม่มีกรรมตรงได้ในโครงสร้างแบบ "แดกทีฟแห่งความสนใจ" (เช่น ภาษาอังกฤษ "My car broke down on me") รวมถึงในโครงสร้างที่เกี่ยวข้องกับกริยาไม่ต้องการกรรมที่แสดงการรับรู้หรือความรู้สึก กริยาสังเคราะห์จะเติมหน่วยคำต่อท้ายลงบนรากคำโดยตรง ในขณะที่กริยาวิเคราะห์จะใช้ รูป ที่ไม่จำกัดกาลซึ่งมี ความหมาย ตามคำศัพท์ของกริยา พร้อมกับกริยาช่วยที่ผันแล้ว ซึ่งอาจเป็นกริยาที่ต้องการกรรมหรือไม่ต้องการกรรมก็ได้ กริยาช่วยที่ใช้ผันกริยาวิเคราะห์ทั่วไป ได้แก่izan 'เป็น', ukan 'มี' และegin 'ทำ' ต่างจากภาษาจอร์เจีย ภาษาบาสก์มีกาลสังเคราะห์เพียงสองกาลเท่านั้นที่สามารถรับหน่วยคำต่อท้ายเหล่านี้ได้ คือ ปัจจุบันกาลธรรมดาและอดีตกาลธรรมดา ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างบางส่วน:

รูปแบบสังเคราะห์:

z-erama-zki-gu-te-n 'พวกเขานำสิ่งเหล่านั้นมาให้เรา' มาจากeraman 'นำ'

รูปแบบเชิงวิเคราะห์หรือกึ่งสังเคราะห์:

Ekarriko dio-gu 'เราจะนำไปให้เขา/เธอ'

Eraman d-ieza-zki-gu-ke-te 'พวกเขาสามารถนำสิ่งเหล่านั้นมาให้เราได้' ('d…zki' หมายถึง 'พวกเขา', 'ieza' เป็นรูปแบบหนึ่งของกริยาช่วย 'izan', 'gu' หมายถึง 'ให้เรา', 'te' หมายถึง 'พวกเขา' และ 'ke' เป็นตัวบ่งชี้ที่เป็นไปได้)

Iristen za-izki-zue 'พวกเขาไปถึงคุณ (pl)' จากiritsi 'get มาถึง' ^{[ 2 ]}

ในภาษาฮีบรูในพระคัมภีร์หรือในรูปแบบบทกวีของภาษาฮีบรู กรรมตรงที่เป็นสรรพนามสามารถรวมเข้ากับการผันคำกริยาได้ แทนที่จะแยกเป็นคำต่างหาก ตัวอย่างเช่นahavtikhaซึ่งมีคำต่อท้าย-khaบ่งบอกถึงกรรมตรงที่เป็นเพศชาย เอกพจน์ บุรุษที่สอง เป็นวิธีการพูดในบทกวีที่หมายถึงahavti otkha (“ฉันรักคุณ”) การทำเช่นนี้ยังเปลี่ยนตำแหน่งการเน้นเสียง ด้วย ในขณะที่ahavtiเน้นเสียงที่hav ( /a'hav.ti/ ) ahavtikhaเน้นเสียงที่ti ( /a.hav'ti.xa/ )

หลักการเดียวกันนี้ก็ใช้ได้กับภาษาอาหรับและภาษาอัคคาเดียนเช่นกัน ภาษาอาหรับสมัยใหม่หลายภาษาใช้สรรพนามกรรมตรงและกรรมรอง เช่นภาษาอาหรับอียิปต์/ma-katab-hum-ˈliː-ʃ/ "เขาไม่ได้เขียนมันให้ฉัน" (ในภาษาอาหรับคลาสสิกคำที่เทียบเท่ากันคือ/mā kataba-hum lī/ซึ่งรวมถึงกรรมตรงแต่ไม่รวมกรรมรอง)

ในภาษากันดากรรมตรงและกรรมรองอาจถูกรวมเข้ากับคำกริยาในรูปของคำแทรกกรรม ตัวอย่างเช่น:

ในตัวอย่างที่สองคำต่อท้าย-iraเปลี่ยน กริยา gamba (ซึ่งโดยปกติ เป็นกริยาที่ต้องการกรรมเพียงตัวเดียว ) ให้ เป็นกริยาที่ต้องการกรรมสองตัว

ในขณะที่การสอดคล้องกับประธานของคำกริยาเป็นสิ่งที่จำเป็น การสอดคล้องกับกรรมนั้นจำเป็นเฉพาะเมื่อกรรมถูกละไว้เท่านั้นภาษาบันตู อื่นๆ อีกหลายภาษา ก็มีลักษณะเช่นนี้

ในภาษา Guaraniคำกริยามีคำนำหน้าบ่งบอกบุคคลอยู่สองชุด ได้แก่ คำนำหน้า "ประธาน" และคำนำหน้า "กรรม" ในคำกริยาที่ต้องการกรรมคำนำหน้าเหล่านี้จะบ่งบอกถึงประธานและกรรมตรงตามลำดับ แต่ไม่สามารถใช้ร่วมกันได้ กฎในการตัดสินใจว่าจะใช้คำนำหน้าใดมีดังนี้:

• ถ้ากรรมเป็นบุคคลที่สาม จะใช้เครื่องหมายระบุประธาน
• หากประธานเป็นบุรุษที่ 1 (เอกพจน์หรือพหูพจน์) และกรรมเป็นบุรุษที่ 2 (เอกพจน์หรือพหูพจน์) จะใช้คำนำหน้าเชื่อมประโยคเฉพาะที่เข้ารหัสทั้งสององค์ประกอบนั้น
• มิเช่นนั้น จะใช้ตัวระบุวัตถุ

ดังนั้น กรณีส่วนใหญ่ข้อตกลงจึงเกิดขึ้นกับผู้กระทำเพียงคนเดียว (ประธานหรือกรรม) แต่บางกรณีก็แสดงให้เห็นถึงความเป็นหลายบุคลิก: ^{[ 3 ]}

โปรดทราบว่าคำกริยาchenupáเพียงอย่างเดียวไม่ได้ให้ข้อมูลที่ชัดเจนเกี่ยวกับประธาน และอาจแปลได้ว่า "คุณ/เขา/เธอ/มัน/พวกเขาตีฉัน" ขึ้นอยู่กับบริบท

ระบบนี้มักถูกอธิบายว่าเป็นผลมาจากลำดับชั้นส่วนบุคคลภายในเครื่องหมายสรรพนาม: เครื่องหมายใดก็ตามที่อยู่ในลำดับสูงสุดในลำดับชั้นส่วนบุคคล 1 > 2 > 3 จะมีความสำคัญเหนือกว่าเครื่องหมายอื่น ไม่ว่าจะเป็นเครื่องหมายประธานหรือเครื่องหมายกรรมก็ตาม

โดยข้อยกเว้นสำหรับหลักการนี้ การรวมกันเฉพาะของประธานบุรุษที่สองพหูพจน์และกรรมบุรุษที่หนึ่งเอกพจน์ สามารถแสดงได้โดยใช้pe-che- (คำนำหน้าประธาน + คำนำหน้ากรรม) แทนที่จะใช้che- (คำนำหน้ากรรมเปล่าๆ)

ในภาษาฮังการีคำต่อท้าย-lakหรือ-lekบ่งบอกถึงประธานเอกพจน์บุรุษที่หนึ่งและกรรมบุรุษที่สอง (เอกพจน์หรือพหูพจน์ก็ได้) ตัวอย่างที่เด่นชัดที่สุดคือszeretlek "ฉันรักคุณ" กรรมเอกพจน์บุรุษที่สองอาจละได้ แต่สำหรับรูปพหูพจน์ต้องใช้สรรพนาม ( titeket )

การใช้สรรพนามหลายตัวในคำกริยาเกี่ยวข้องกับหน่วยคำที่ผูกติดอยู่กับโครงสร้างคำกริยา ดังนั้นจึงไม่สามารถแยกออกจากคำกริยาได้ หน่วยคำเหล่านี้ไม่ควรสับสนกับคำสรรพนามที่แยกออกมาจากคำกริยา (pronominal clitics )

บางคนสังเกตว่าคำสรรพนามใน ภาษา ฝรั่งเศส (ซึ่งพบได้ทั่วไปใน ภาษาโรมานซ์ ทั้งหมด ) ได้วิวัฒนาการกลายเป็นส่วนที่แยกไม่ออกของคำกริยาในการใช้แบบไม่เป็นทางการ ซึ่งชี้ให้เห็นว่าภาษาฝรั่งเศสสามารถวิเคราะห์ได้ว่าเป็นภาษาที่มีบุคคลหลายคน^{[ 4 ]}

• ประเภททางสัณฐานวิทยา
• การซ้ำกันของคลิติก
• การจัดตั้งบริษัท
• ภาษาโปรดรอป