วิกิพีเดียภาษาไทย
กลับไปหน้าบทความ

อ่าน 35 นาที

ไม่มีชื่อบทความ

ใบ( plural "}]],"parts":[{"template":{"target":{"wt":"plural form","href":".

ใบไม้

ความหลากหลายของใบไม้ได้แก่Bismarckia , Araucaria , Euphorbia , Nymphaea , Colocasia , Hildegardia , Picea , Melocactus , Cycas , Acer , Yucca , FerocactusและOcimum
ใบของต้นTilia tomentosa (ต้นลินเดนสีเงิน)
แผนภาพแสดงใบไม้แบบง่ายๆ
  1. เอเพ็กซ์
  2. เส้นเลือดกลาง (เส้นเลือดหลัก)
  3. เส้นเลือดดำรอง
  4. ลามินา
  5. ขอบใบ
  6. ก้านใบ
  7. ตา
  8. สเต็ม
ด้านบนและด้านขวา: ต้นซูแมคเขากวาง ( Rhus typhina ) (ใบประกอบ) ด้านล่าง: ต้นกะหล่ำเหม็น ( Symplocarpus foetidus ) (ใบเดี่ยว)
  1. เอเพ็กซ์
  2. เส้นเลือดหลัก
  3. เส้นเลือดดำรอง
  4. ลามินา
  5. ขอบใบ
  6. ราจิส

ใบ( พหูพจน์ : ใบ ) เป็นส่วนประกอบหลักของลำต้นของ พืชมี ท่อลำเลียง [ 1 ]โดยปกติจะอยู่เหนือพื้นดินในแนวราบและทำหน้าที่สังเคราะห์แสงใบโดยรวมเรียกว่าใบไม้เช่น "ใบไม้ฤดูใบไม้ร่วง" [ 2 ] [ 3 ]ในขณะที่ใบ ลำต้นดอกและผลรวมกันเป็นระบบยอด[ 4 ] ในใบส่วนใหญ่ เนื้อเยื่อสังเคราะห์แสงหลักคือพาลิเซดเมโซฟิลล์และตั้งอยู่ด้านบนของแผ่นใบหรือลามินาของใบ[ 1 ]แต่ในบางชนิด รวมถึงใบที่เจริญเต็มที่ของยูคาลิปตัส [ 5 ] พา ลิเซดเมโซฟิลล์มีอยู่ทั้งสองด้านและใบเหล่า นั้นเรียกว่าใบไอโซบิลาเทอรัล ใบเป็นส่วนสำคัญของระบบลำต้น และใบส่วนใหญ่มีลักษณะแบนและมีพื้นผิว ด้านบน ( adaxial ) และด้านล่าง ( abaxial ) ที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนในด้านสี ความมีขนจำนวนปากใบ (รูที่ดูดและปล่อยก๊าซ) ปริมาณและโครงสร้างของแว็กซ์บนผิวใบและลักษณะอื่นๆ ใบส่วนใหญ่มีสีเขียวเนื่องจากมีสารประกอบที่เรียกว่าคลอโรฟิลล์ซึ่งจำเป็นต่อการสังเคราะห์แสงเพราะมันดูดซับพลังงานแสงจากดวงอาทิตย์ใบที่มีจุดหรือขอบสีอ่อนกว่าหรือสีขาวเรียกว่าใบด่าง

ใบมีรูปร่าง ขนาด เนื้อสัมผัส และสีที่แตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับชนิดของพืช ใบกว้างแบนที่มีเส้นใบ ซับซ้อน เรียกว่าเมกาฟิลล์และพืชที่มีใบแบบนี้ (ส่วนใหญ่) เรียกว่าพืชใบกว้างหรือเมกาฟิลล์ซึ่งได้แก่พืชดอกอะโครจิมโนสเปิร์มและเฟิร์นในไลโคพอดซึ่งมีต้นกำเนิดวิวัฒนาการที่แตกต่างกัน ใบจะเรียบง่าย (มีเส้นใบเพียงเส้นเดียว) และเรียกว่าไมโครฟิลล์ [ 6 ] ใบบางชนิด เช่น เกล็ด หัวไม่ได้อยู่เหนือพื้นดิน ในพืชน้ำหลายชนิด ใบจะจมอยู่ในน้ำ พืช อวบน้ำมักมีใบหนาและฉ่ำน้ำ แต่ใบบางชนิดไม่มีหน้าที่ในการสังเคราะห์แสงที่สำคัญและอาจตายเมื่อโตเต็มที่ เช่นกาตาฟิลล์และหนาม บางชนิด นอกจากนี้ โครงสร้างคล้ายใบหลายชนิดที่พบในพืชมีท่อลำเลียงก็ไม่ได้มีความเหมือนกันทั้งหมด ตัวอย่างได้แก่ ลำต้นพืชที่แบนราบเรียกว่าฟิลโลเค ลดส์ และแคลโดดส์และก้านใบที่แบนราบเรียกว่าฟิลโลดส์ซึ่งแตกต่างจากใบทั้งในด้านโครงสร้างและต้นกำเนิด[ 3 ] [ 7 ]โครงสร้างบางอย่างของพืชที่ไม่มีท่อลำเลียงมีลักษณะและการทำงานคล้ายกับใบ ตัวอย่างเช่นฟิลลิดส์ของมอสและลิเวอร์เวิร์ต

ลักษณะทั่วไป

ภาพเรนเดอร์สามมิติจาก ภาพสแกน เอกซเรย์คอมพิวเตอร์ของใบไม้

ใบเป็นอวัยวะที่สำคัญที่สุดของพืชมีท่อลำเลียงส่วน ใหญ่ [ 8 ]พืชสีเขียวเป็นออโตโทรฟิกหมายความว่าพวกมันไม่ได้รับอาหารจากสิ่งมีชีวิตอื่น แต่สร้างอาหารของตัวเองโดยการสังเคราะห์แสงพวกมันจับพลังงานจากแสงแดดและใช้มันในการสร้างน้ำตาล อย่างง่าย เช่นกลูโคสและซูโครสจากคาร์บอนไดออกไซด์ ( CO2 ) และน้ำ จากนั้นน้ำตาลจะถูกเก็บสะสมไว้ในรูปของแป้งและถูกแปรรูปต่อไปโดยการสังเคราะห์ทางเคมีเป็นโมเลกุลอินทรีย์ที่ซับซ้อนมากขึ้น เช่นโปรตีนหรือเซลลูโลส ซึ่ง วัสดุโครงสร้างพื้นฐานในผนังเซลล์ของพืช หรือถูกเผาผลาญโดยการหายใจระดับเซลล์เพื่อให้พลังงานเคมีในการดำเนินกระบวนการต่างๆ ของเซลล์ ใบจะดูดน้ำจากพื้นดินในกระแสการคายน้ำผ่านระบบนำส่งของท่อลำเลียงที่เรียกว่าไซเลมและรับคาร์บอนไดออกไซด์จากบรรยากาศโดยการแพร่ผ่านช่องเปิดที่เรียกว่าปากใบในชั้นนอกสุดของใบ ( เอพิเดอร์มิส ) ในขณะที่ใบจะวางตัวเพื่อเพิ่มการรับแสงแดดให้มากที่สุด เมื่อน้ำตาลถูกสังเคราะห์แล้ว จำเป็นต้องลำเลียงไปยังบริเวณที่มีการเจริญเติบโต เช่นลำต้นและรากพืชมีท่อลำเลียงจะลำเลียงซูโครสในเนื้อเยื่อพิเศษที่เรียกว่าโฟลเอ็มโฟลเอ็มและไซเล็มจะขนานกัน แต่การลำเลียงสารมักจะอยู่ในทิศทางตรงกันข้าม ภายในใบ ระบบท่อลำเลียงเหล่านี้จะแตกแขนง (แตกกิ่งก้าน) เพื่อสร้างเส้นใบที่ส่งน้ำไปยังส่วนต่างๆ ของใบให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อให้แน่ใจว่าเซลล์ที่ทำการสังเคราะห์แสงอยู่ใกล้กับระบบการลำเลียง[ 9 ]

โดยทั่วไป ใบจะมีลักษณะกว้าง แบน และบาง (แบนราบจากด้านบนลงล่าง) เพื่อเพิ่มพื้นที่ผิวที่สัมผัสกับแสงโดยตรงให้มากที่สุด ทำให้แสงสามารถทะลุผ่านเนื้อเยื่อและไปถึงคลอโรพลาสต์ได้ จึงส่งเสริมการสังเคราะห์แสง ใบจะเรียงตัวอยู่บนต้นพืชเพื่อให้พื้นผิวสัมผัสกับแสงได้อย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุดโดยไม่บังแสงซึ่งกันและกัน แต่ก็มีข้อยกเว้นและความซับซ้อนอยู่หลายประการ ตัวอย่างเช่น พืชที่ปรับตัวให้เข้ากับสภาพที่มีลมแรงอาจมี ใบ ห้อยลงเช่น ในต้นหลิวและยูคาลิปตัส หลายชนิด รูปทรงแบนหรือเป็นแผ่นยังช่วยเพิ่มการสัมผัสทางความร้อนกับอากาศโดยรอบให้มากที่สุด ส่งเสริมการระบายความร้อน ในเชิงหน้าที่ นอกจากการสังเคราะห์แสงแล้ว ใบยังเป็นแหล่งหลักของการคายน้ำซึ่งให้พลังงานที่จำเป็นในการดึงกระแสการคายน้ำขึ้นมาจากราก และการคายหยดน้ำ

สนหลาย ชนิด มีใบเรียวคล้ายเข็มหรือเกล็ด ซึ่งอาจเป็นประโยชน์ในสภาพอากาศหนาวเย็นที่มีหิมะและน้ำค้างแข็งบ่อยครั้ง[ 10 ] ใบ เหล่านี้ถูกตีความว่าลดขนาดลงมาจากใบขนาดใหญ่ ของ บรรพบุรุษในยุคดีโวเนียน[ 6 ]ใบบางรูปแบบปรับตัวเพื่อควบคุมปริมาณแสงที่ดูดซับเพื่อหลีกเลี่ยงหรือบรรเทาความร้อนที่มากเกินไป ความเสียหาย จากรังสีอัลตราไวโอเลตหรือการขาดน้ำ หรือเพื่อเสียสละประสิทธิภาพการดูดซับแสงเพื่อแลกกับการป้องกันจากสัตว์กินพืช สำหรับพืชทนแล้งข้อจำกัดหลักไม่ใช่ปริมาณหรือความเข้ม ของแสง แต่เป็นความแห้งแล้ง[ 11 ]พืชหน้าต่างบางชนิดเช่นสกุลFenestraria และสกุล Haworthia บาง ชนิด เช่นHaworthia tesselataและHaworthia truncataเป็นตัวอย่างของพืชทนแล้ง[ 12 ]

ใบมีหน้าที่ในการเก็บสะสมพลังงานเคมีและน้ำ (โดยเฉพาะในพืชอวบน้ำ ) และอาจกลายเป็นอวัยวะเฉพาะที่ทำหน้าที่อื่นๆ เช่นหนวดของถั่วลันเตาและพืชตระกูลถั่ว อื่นๆ หนามป้องกันของกระบองเพชรและกับดักแมลงในพืชกินแมลงเช่นเนเพนเทสและซาร์ราเซเนีย [ 13 ] ใบเป็นหน่วยโครงสร้างพื้นฐานที่ใช้ในการสร้างกรวย ใน พืชเมล็ดเปลือย (เกล็ดกรวยแต่ละอันเป็นใบเมกะฟิลล์ที่ดัดแปลงแล้วซึ่งเรียกว่าสปอโรฟิลล์ ) [ 6 ] : 408และใช้ในการสร้างดอกไม้ในพืชดอก[ 6 ] : 445

โครงสร้างเส้นใยของใบไม้ เส้นใยเหล่านี้มีลิกนินซึ่งทำให้จุลินทรีย์ย่อยสลายได้ยาก

โครงสร้างภายในของใบไม้ส่วนใหญ่ได้รับการพัฒนาเพื่อเพิ่มการสัมผัสของออร์แกเนลล์ สังเคราะห์แสง ( คลอโรพลาสต์ ) กับแสงให้มากที่สุด และเพิ่มการดูดซับในขณะเดียวกันก็ควบคุมการสูญเสียน้ำ พื้นผิวของใบไม้ถูกเคลือบกันน้ำด้วยคิวติเคิลของพืชและการแลกเปลี่ยนก๊าซระหว่างเซลล์มีโซฟิลล์กับบรรยากาศถูกควบคุมโดยปากใบขนาดเล็ก (ความยาวและความกว้างวัดได้ในระดับหลายสิบไมโครเมตร) ที่เปิดหรือปิดเพื่อควบคุมอัตราการแลกเปลี่ยนCO2 ออกซิเจนO2 และไอน้ำเข้าและออกจากระบบช่องว่างระหว่างเซลล์ภายใน การเปิดของปากใบถูกควบคุมโดยแรงดันเต่ง ใน เซลล์ยามคู่หนึ่งที่ล้อมรอบช่องเปิดของปากใบ ในใบพืชหนึ่งตารางเซนติเมตร อาจมีปากใบตั้งแต่ 1,000 ถึง 100,000 ปาก[ 14 ]

นี่คือภาพตัดขวางแสดงชั้นต่างๆ ของใบไม้ 1 - เอพิเดอร์มิส บน 2 - เนื้อเยื่อพาลิเซด 3 - เนื้อเยื่อฟองน้ำ 4 - เส้นใบ 5 - ไซเลม 6 - โฟ ลเอม 7 - คอลเลนไคมา 8 - คลอโรพลาสต์ 9 - นิวเคลียส 10 - แวคิวโอล 11 - ปากใบ 12 - คิวติเคิล
ต้นกล้า ยูคาลิปตัส ที่ อยู่ใกล้พื้นดินเหล่านี้มีใบอ่อนแบบมีสันด้านบนและด้านล่างจากปีที่แล้ว แต่ในฤดูกาลนี้ ใบที่แตกใหม่จะมีสันสมมาตรสองด้าน เหมือนกับใบที่โตเต็มที่ของต้นไม้ใหญ่ด้านบน

รูปร่างและโครงสร้างของใบแตกต่างกันอย่างมากในแต่ละชนิดของพืช โดยขึ้นอยู่กับการปรับตัวให้เข้ากับสภาพภูมิอากาศและแสงที่มีอยู่เป็นหลัก แต่ยังขึ้นอยู่กับปัจจัยอื่นๆ เช่น สัตว์กินพืช สารอาหารที่มีอยู่ และการแข่งขันทางนิเวศวิทยาจากพืชชนิดอื่นๆ การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของชนิดใบเกิดขึ้นภายในชนิดเดียวกันด้วย ตัวอย่างเช่น เมื่อพืชเจริญเติบโตเต็มที่ ( โดยทั่วไปแล้วต้น ยูคาลิปตัสจะมีใบสมมาตรสองด้านที่ห้อยลงเมื่อโตเต็มที่และเด่นกว่าพืชข้างเคียง อย่างไรก็ตาม ต้นไม้เหล่านี้มักจะมีใบตั้งตรงหรือ ใบ แนวนอนแบบดอร์ซิเวนท รัลในระยะ ต้นกล้า เมื่อการเจริญเติบโตถูกจำกัดด้วยแสงที่มีอยู่) [ 15 ]ปัจจัยอื่นๆ ได้แก่ ความจำเป็นในการรักษาสมดุลของการสูญเสียน้ำที่อุณหภูมิสูงและความชื้นต่ำกับความจำเป็นในการดูดซับCO ในพืชส่วนใหญ่ ใบยังเป็นอวัยวะหลักที่รับผิดชอบในการคายน้ำและการคายน้ำ (หยดน้ำที่ก่อตัวขึ้นที่ขอบใบ)

ใบไม้ยังสามารถเก็บสะสมอาหารและน้ำได้ และมีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างให้เหมาะสมกับหน้าที่เหล่านี้ เช่น ในใบของพืชอวบน้ำและ เกล็ด ของหัวพืชความหนาแน่นของโครงสร้างสังเคราะห์แสงในใบไม้ทำให้ใบไม้ต้องมีโปรตีนแร่ธาตุและน้ำตาลมากกว่าเนื้อเยื่อลำต้นที่เป็นไม้ ดังนั้น ใบไม้จึงเป็นส่วนสำคัญในอาหารของสัตว์ หลายชนิด ในทำนองเดียวกัน ใบไม้แสดงถึงการลงทุนอย่างมากของพืช และการรักษาหรือการกำจัดใบไม้เป็นเรื่องของกลยุทธ์ที่ซับซ้อนเพื่อรับมือกับศัตรูพืช สภาพอากาศตามฤดูกาล และมาตรการป้องกัน เช่น การเจริญเติบโตของหนามและการผลิตไฟโตไลท์ลิกนินแทนนินและสารพิษ

โดยทั่วไปแล้วไม้ ผลัดใบในเขตอากาศอบอุ่นจะผลัดใบในฤดูใบไม้ร่วงขณะที่ในพื้นที่ที่มีฤดูแล้ง รุนแรง พืชบางชนิดอาจผลัดใบไปจนกว่าฤดูแล้งจะสิ้นสุดลง ไม่ว่าจะเป็นกรณีใด ใบที่ร่วงหล่นมักจะนำสารอาหารที่คงอยู่ในใบเหล่านั้นกลับคืนสู่ดินที่มันร่วงลงมา ในทางตรงกันข้าม พืชที่ไม่ขึ้นกับฤดูกาลหลายชนิด เช่นปาล์มและสน จะคงใบไว้เป็นเวลานานเวลวิตเชีย (Welwitschia)จะคงใบหลักสองใบไว้ตลอดช่วงชีวิตที่อาจยาวนานกว่าพันปี

อวัยวะคล้ายใบของไบรโอไฟต์ (เช่นมอสและลิเวอร์เวิร์ต ) ซึ่งเรียกว่าฟิลลิด มี ลักษณะทางสัณฐานวิทยาแตกต่างจากใบของพืชมี ท่อลำเลียงอย่างมาก ในกรณีส่วนใหญ่ ฟิลลิดจะไม่มีเนื้อเยื่อท่อลำเลียง มีความหนาเพียงเซลล์เดียว และไม่มีคิวติเคิล ปากใบ หรือระบบช่องว่างระหว่างเซลล์ภายใน (ฟิลลิดของมอสในวงศ์Polytrichaceaeเป็นข้อยกเว้นที่น่าสนใจ) ฟิลลิดของไบรโอไฟต์มีอยู่เฉพาะในแกมีโทไฟต์ในขณะที่ใบของพืชมีท่อลำเลียงมีอยู่เฉพาะในสปอโรไฟต์ซึ่งสามารถพัฒนาต่อไปเป็นโครงสร้างทางพืชหรือโครงสร้างสืบพันธุ์ได้[ 13 ]

ใบที่มีเส้นเลือดฝอยอย่างง่าย ( ไมโครฟิลล์ ) เช่น ใบของไลคอปซิดBaragwanathia ในช่วงต้นยุคดี โวเนียน วิวัฒนาการครั้งแรกเป็นส่วนขยายของลำต้น ใบแท้หรือยูฟิลล์ที่มีขนาดใหญ่กว่าและมีเส้นใบที่ซับซ้อนกว่านั้นไม่ได้แพร่หลายในกลุ่มอื่นๆ จนกระทั่งถึงยุคดีโวเนียน ซึ่งในเวลานั้นความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศลดลงอย่างมาก เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างอิสระในสายพันธุ์พืชมีท่อลำเลียงหลายสายพันธุ์ ในโปรจิมโนสเปิร์มเช่นArchaeopterisในSphenopsidaเฟิร์นและต่อมาในจิมโนสเปิร์มและแองจิ โอสเปิ ร์ม ยูฟิลล์ยังถูกเรียกว่าแมโครฟิลล์หรือเมกะฟิลล์ (ใบขนาดใหญ่) [ 6 ]

สัณฐานวิทยา

ภาพเคลื่อนไหวซูมเข้าไปในใบไม้ของSequoia sempervirens (ไม้แดงแคลิฟอร์เนีย)
ก้านใบของกุหลาบป่า ประกอบด้วยก้านใบ หูใบ และใบย่อย
Rosa canina :ก้านใบ ,หูใบ 2 อัน ,แกนใบ , ใบย่อย 5
ใบส้ม ที่มีต่อมโปร่งแสง [ 16 ]

ใบที่สมบูรณ์ของพืชดอกประกอบด้วย ก้าน ใบ (petiole หรือstipeในเฟิร์น) แผ่นใบ (lamina) หูใบ ( stipules ) (โครงสร้างขนาดเล็กที่อยู่ด้านข้างโคนก้านใบ) และกาบใบ อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกชนิดจะมีใบที่มีส่วนประกอบครบทุกส่วนนี้ แผ่นใบเป็นส่วนที่แผ่กว้างและแบนราบของใบซึ่งมีคลอโรพลาสต์ อยู่ภายใน กาบใบเป็นโครงสร้างที่อยู่บริเวณโคนใบ ห่อหุ้มลำต้นทั้งหมดหรือบางส่วน เหนือ ข้อที่ใบติดอยู่ กาบใบมักพบในวงศ์หญ้า (Poaceae) วงศ์ช่อดอก ( Apiaceae ) และปาล์มหลายชนิด ระหว่างกาบใบและแผ่นใบ อาจมีก้านใบเทียม (pseudopetiole) ซึ่งเป็นโครงสร้างคล้ายก้านใบ ก้านใบเทียมพบในพืชใบเลี้ยงเดี่ยวบาง ชนิด เช่นกล้วยปาล์มและไผ่[ 17 ]หูใบอาจเห็นได้ชัดเจน (เช่นถั่วและกุหลาบ ) ร่วงหล่นเร็ว หรืออาจไม่ชัดเจน เช่น ในวงศ์ Moraceaeหรืออาจไม่มีเลย เช่น ในวงศ์Magnoliaceaeก้านใบอาจไม่มี (apetiolate) หรือแผ่นใบอาจไม่แบนราบ ก้านใบเชื่อมต่อใบกับต้นพืชในเชิงกลไกและเป็นเส้นทางสำหรับการถ่ายเทน้ำและน้ำตาลเข้าและออกจากใบ แผ่นใบมักเป็นที่ตั้งของการสังเคราะห์แสงส่วนใหญ่ มุมด้านบน ( adaxial ) ระหว่างใบกับลำต้นเรียกว่าซอกใบ มักเป็นที่ตั้งของตาโครงสร้างที่อยู่บริเวณนั้นเรียกว่า "ซอกใบ"

ใบทับทิมใหม่

ลักษณะภายนอกของใบ เช่น รูปร่าง ขอบใบ ขน ก้านใบ และการมีหูใบและต่อม มักมีความสำคัญในการระบุพืชในระดับวงศ์ สกุล หรือชนิดและนักพฤกษศาสตร์ได้พัฒนาคำศัพท์ ที่หลากหลาย เพื่ออธิบายลักษณะของใบ ใบเกือบทั้งหมดมีการเจริญเติบโตแบบจำกัด คือเจริญเติบโตไปตามรูปแบบและรูปร่างที่เฉพาะเจาะจงแล้วจึงหยุด ส่วนอื่นๆ ของพืช เช่น ลำต้นหรือรากมีการเจริญเติบโตแบบไม่จำกัด และมักจะเจริญเติบโตต่อไปตราบเท่าที่ยังมีทรัพยากรเพียงพอ

ใบไม้ร่วงในฤดู ใบไม้ร่วง

โดยทั่วไปแล้ว ชนิดของใบจะมีลักษณะเฉพาะของแต่ละสายพันธุ์ (monomorphic) แม้ว่าบางสายพันธุ์จะผลิตใบได้มากกว่าหนึ่งชนิด (dimorphic หรือpolymorphic ) ใบที่ยาวที่สุดคือใบของต้นปาล์มราฟเฟีย ( Raphia regalis ) ซึ่งอาจยาวได้ถึง25 เมตร (82 ฟุต)และกว้าง3 เมตร (9.8 ฟุต) [ 18 ]คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับการอธิบายสัณฐานวิทยาของใบมีให้ในรูปแบบภาพประกอบที่Wikibooks    

ใบเลื้อยในCrossyne guttata

ในกรณีที่ใบไม้ติดกับโคนต้นและแผ่ราบไปกับพื้น จะเรียกว่า ใบไม้แบบแผ่ราบ (prostrate )

ประเภทใบพื้นฐาน

ลวดลายใบวนของลิลลี่เสืออเมริกัน

พืช ยืนต้นที่มีใบร่วงทุกปีเรียกว่ามีใบผลัดใบ ในขณะที่ใบที่คงอยู่ตลอดฤดูหนาวเรียกว่าใบเขียว ตลอดปี ใบที่ติดอยู่กับลำต้นด้วยก้านใบ (เรียกว่าก้านใบ ) เรียกว่าใบมีก้านใบ และหากติดอยู่กับลำต้นโดยตรงโดยไม่มีก้านใบ เรียกว่าใบไม่มีก้านใบ[ 19 ]

  • เฟิร์นมีใบย่อย
  • ใบของต้นสนมักมีรูปร่างคล้ายเข็มหรือปลายแหลม หรือคล้ายเกล็ด โดยทั่วไปจะเป็นใบเขียวตลอดปี แต่บางครั้งก็อาจเป็นใบผลัดใบได้ และโดยปกติจะมีเส้นใบเพียงเส้นเดียว
  • โครงสร้างมาตรฐานของพืชดอก (แองจิโอสเปิร์ม) ประกอบด้วยหูใบก้านใบ และแผ่นใบ
  • พืชกลุ่มไลโคไฟต์มีใบขนาดเล็ก
  • ใบ กาบเป็นใบประเภทที่พบได้ในหญ้า ส่วนใหญ่ และพืชใบเลี้ยงเดี่ยวอื่นๆ อีกหลายชนิด
  • ใบที่มีลักษณะเฉพาะอื่นๆ ได้แก่ ใบของเนเพนเทสซึ่งเป็นพืชกินแมลงชนิดหนึ่ง

ใบของพืช ใบเลี้ยงคู่มีแผ่นใบที่มีเส้นใบแบบขนนก (โดยที่เส้นใบหลักแยกออกจากเส้นกลางใบขนาดใหญ่เส้นเดียว และมีเครือข่ายเชื่อมต่อขนาดเล็กกว่าระหว่างกัน) ในบางกรณีที่พบได้น้อย ใบของพืชใบเลี้ยงคู่อาจมีเส้นใบแบบฝ่ามือ (เส้นใบขนาดใหญ่หลายเส้นแยกออกจากก้านใบไปยังขอบใบ) และสุดท้าย บางชนิดมีเส้นใบแบบขนาน[ 19 ] ใบของพืช ใบเลี้ยงเดี่ยวในสภาพอากาศอบอุ่นมักมีแผ่นใบแคบและมักมีเส้นใบแบบขนานที่มาบรรจบกันที่ปลายใบหรือขอบใบ บางชนิดก็มีเส้นใบแบบขนนกเช่นกัน[ 19 ]

การจัดเรียงบนลำต้น

การจัดเรียงใบบนลำต้นเรียกว่าฟิลโลแท็กซิส [ 20 ] รูปแบบฟิลโลแท็กซิสที่หลากหลายเกิดขึ้นในธรรมชาติ:

ใบของพืชชนิดนี้เรียงตัวเป็นคู่ตรงข้ามกัน โดยคู่ใบที่อยู่ติดกันจะตั้งฉากกัน ( แบบไขว้ ) ตามลำต้นสีแดง สังเกตตาที่กำลังเจริญเติบโตอยู่ตามซอกใบเหล่านี้
ใบของพืชชนิดนี้ ( Senecio angulatus ) เรียงสลับกัน
ทางเลือกอื่น
ใบ กิ่ง หรือส่วนของดอกแต่ละส่วนจะติดอยู่ตรงแต่ละจุดหรือข้อบนลำต้น และใบจะเรียงสลับทิศทางกันไปตามลำต้นในระดับมากหรือน้อยต่างกัน
ฐาน
งอกออกมาจากโคนต้น
คอลลีน
ติดอยู่กับลำต้นเหนือดิน
ตรงข้าม
ใบ กิ่ง หรือส่วนประกอบของดอกสองชิ้นจะติดอยู่ตรงแต่ละจุดหรือข้อบนลำต้น โดยการติดของใบจะจับคู่กันที่แต่ละข้อ
ไขว้กัน
เป็นการจัดเรียงแบบตรงกันข้าม โดยแต่ละคู่ที่อยู่ติดกันจะหมุนไป 90° จากคู่ก่อนหน้า
วนเป็นวงกลมหรือเป็นปื้น
ใบ กิ่ง หรือส่วนประกอบของดอกอย่างน้อยสามส่วนขึ้นไปจะติดอยู่ที่แต่ละจุดหรือข้อบนลำต้น เช่นเดียวกับใบตรงข้าม วงใบที่เรียงต่อกันอาจไขว้กันหรือไม่ก็ได้ โดยอาจหมุนไปครึ่งหนึ่งของมุมระหว่างใบในวง (เช่น วงใบสามใบหมุน 60° วงใบสี่ใบหมุน 45° เป็นต้น) ใบตรงข้ามอาจดูเหมือนเรียงเป็นวงใกล้ปลายลำต้น คำว่า pseudoverticillateอธิบายถึงการจัดเรียงที่ดูเหมือนเรียงเป็นวง แต่จริงๆ แล้วไม่ได้เรียงเป็นวง
โรซูเลท
ใบเรียงตัวเป็นรูปทรงดอกกุหลาบ
แถว
คำว่าdistichousแปลตรงตัวว่าสองแถวใบที่เรียงตัวแบบนี้อาจสลับกันหรือตรงข้ามกันก็ได้ คำว่า2-rankedมีความหมายเหมือนกัน บางครั้งอาจพบคำว่าtristichousและtetrastichousตัวอย่างเช่น "ใบ" (ที่จริงแล้วคือใบขนาดเล็ก) ของพืชส่วนใหญ่ในสกุลSelaginellaเรียงตัวแบบ tetrastichous แต่ไม่ใช่แบบ decussate

ในแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ที่ง่ายที่สุดของฟิลโลแท็กซิส ปลายยอดของลำต้นจะถูกแทนด้วยวงกลม แต่ละข้อใหม่จะเกิดขึ้นที่ปลายยอด และจะหมุนไปเป็นมุมคงที่จากข้อก่อนหน้า มุมนี้เรียกว่ามุมการเบี่ยงเบนจำนวนใบที่งอกออกมาจากแต่ละข้อขึ้นอยู่กับชนิดของพืช เมื่อมีใบเพียงใบเดียวงอกออกมาจากแต่ละข้อ และเมื่อลำต้นตั้งตรง ใบจะเรียงตัวเป็นเกลียว

มุมการเบี่ยงเบนมักแสดงเป็นเศษส่วนของการหมุนรอบลำต้นอย่างสมบูรณ์ เศษส่วนการหมุน 1/2 (มุมการเบี่ยงเบน 180°) ทำให้เกิดการจัดเรียงแบบสลับกัน เช่นในGasteriaหรือว่านหางจระเข้พัดKumara plicatilisเศษส่วนการหมุน 1/3 (มุมการเบี่ยงเบน 120°) เกิดขึ้นในต้นบีชและต้นเฮเซลต้นโอ๊กและต้นแอปริคอตหมุน 2/5 ดอกทานตะวัน ต้นป็อปลาร์ และต้นแพร์หมุน 3/8 และในต้นวิลโลว์และต้นอัลมอนด์ เศษส่วนคือ 5/13 [ 21 ]การจัดเรียงเหล่านี้เป็นแบบเป็นคาบตัวส่วนของเศษส่วนการหมุนแสดงจำนวนใบในหนึ่งคาบ ในขณะที่ตัวเศษแสดงจำนวนรอบหรือวงรอบ ที่สมบูรณ์ ในหนึ่งคาบ ตัวอย่างเช่น:

  • 180° (หรือ1/2 ) : ใบไม้สองใบในวงกลมเดียวกัน (ใบไม้สลับ กัน )
  • 120° (หรือ1/3 ) : ใบไม้สามใบในวงกลมเดียวกัน
  • 144° (หรือ2/5 ) : ใบไม้ห้าใบ เรียงเป็นสองวง
  • 135° (หรือ3/8 ) : ใบแปดใบ เรียงเป็นสามวง

มุมเบี่ยงเบนส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับลำดับของตัวเลขฟิโบนาชชีF ลำดับนี้เริ่มต้นด้วย 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13 โดยแต่ละพจน์เป็นผลรวมของสองพจน์ก่อนหน้า เศษส่วนการหมุนมักจะเป็นผลหารF / F ของตัวเลขฟิโบนาชชีด้วยตัวเลขสองพจน์ถัดไปในลำดับ เช่น เศษส่วน 1/2, 1/3, 2/5, 3/8 และ 5/13 อัตราส่วนระหว่างตัวเลขฟิโบนาชชีที่ต่อเนื่องกันมีแนวโน้มเข้าใกล้อัตราส่วนทองคำφ = (1 + √5)/2เมื่อวงกลมถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนโค้งที่มีความยาวในอัตราส่วน1:φมุมที่เกิดจากส่วนโค้งที่เล็กกว่าคือมุมทองคำซึ่งคือ1/φ 2 × 360° ≈ 137.5 ° ด้วยเหตุนี้ มุมการเบี่ยงเบนจำนวนมากจึงมีค่าประมาณ137.5°ในพืชที่ใบตรงข้ามคู่หนึ่งงอกออกมาจากแต่ละข้อ ใบจะก่อตัวเป็นเกลียวคู่ หากข้อไม่หมุน (เศษส่วนการหมุนเป็นศูนย์และมุมการเบี่ยงเบนเป็น 0°) เกลียวทั้งสองจะกลายเป็นเส้นขนานคู่หนึ่ง ทำให้เกิดการจัดเรียงแบบสองแฉก เช่นใน ต้น เมเปิลหรือ ต้น มะกอกพบได้บ่อยกว่าในรูปแบบไขว้ ซึ่งแต่ละข้อหมุนไป 1/4 (90°) เช่นในสมุนไพรโหระพาใบของพืชแบบไขว้สามแฉก เช่นNerium oleanderจะก่อตัวเป็นเกลียวสามชั้น ใบของพืชบางชนิดไม่ก่อตัวเป็นเกลียว ในพืชบางชนิด มุมการเบี่ยงเบนจะเปลี่ยนไปเมื่อพืชเจริญเติบโต[ 22 ]ในการจัดเรียงใบแบบ orixate ซึ่งตั้งชื่อตามOrixa japonicaมุมการเบี่ยงเบนจะไม่คงที่ แต่กลับเป็นแบบคาบและเป็นไปตามลำดับ 180°, 90°, 180°, 270° [ 23 ]

การแบ่งส่วนของใบมีด

ใบที่มีโครงสร้างเป็นแผ่นและมีเส้นใบแบบขนนก

สามารถแบ่งใบออกเป็นสองรูปแบบพื้นฐาน โดยพิจารณาจากวิธีการแบ่งส่วนของแผ่นใบ (lamina) ใบเดี่ยวมีแผ่นใบที่ไม่แบ่งแยก แต่แผ่นใบอาจถูกผ่าออกเป็นกลีบ แต่ช่องว่างระหว่างกลีบจะไม่ถึงเส้นใบหลักใบประกอบมีแผ่นใบที่แบ่งแยกอย่างสมบูรณ์ โดยแต่ละใบย่อยจะแยกออกจากกันตามเส้นใบหลักหรือเส้นใบรอง ใบย่อยอาจมีก้านใบย่อยและหูใบ ซึ่งเทียบเท่ากับก้านใบและหูใบของใบเดี่ยว เนื่องจากแต่ละใบย่อยอาจดูเหมือนใบเดี่ยว จึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องรู้จักตำแหน่งของก้านใบย่อยเพื่อระบุใบประกอบ ใบประกอบเป็นลักษณะเฉพาะของพืชชั้นสูงบางวงศ์ เช่นวงศ์ถั่ว (Fabaceae ) เส้นกลางของใบประกอบหรือใบย่อย (ถ้ามี) เรียกว่าแกนใบ (rachis )

สารประกอบปาล์มเมทลีย์
ใบย่อยทั้งหมดมีจุดเชื่อมต่อร่วมกันที่ปลายก้านใบ โดยแผ่กระจายออกคล้ายนิ้วมือ ตัวอย่างเช่นกัญชา (Cannabis) และเกาลัด (Aesculus)
ประกอบแบบขนนก
ใบย่อยเรียงตัวอยู่ทั้งสองด้านของแกนหลักหรือแกนใบ
ขนนกคี่
มีใบย่อยส่วนปลาย เช่น ต้น Fraxinus (ต้นแอช)
แม้แต่แบบขนนก
ขาดใบย่อยปลายสุด ตัวอย่างเช่นSwietenia (ไม้มะฮอกกานี) ประเภทเฉพาะของใบประกอบแบบขนนกคู่คือใบประกอบแบบสองใบย่อย (bifoliolate ) ซึ่งใบประกอบด้วยใบย่อยเพียงสองใบ ตัวอย่างเช่นHymenaea
ประกอบแบบขนนกสองชั้น
ใบมีลักษณะแบ่งออกเป็นสองส่วน คือ ใบย่อย (ในทางเทคนิคเรียกว่า " ใบย่อยย่อย ") เรียงตัวอยู่ตามแกนรอง ซึ่งเป็นหนึ่งในหลายแกนที่แตกแขนงออกมาจากแกนกลางใบ ใบย่อยแต่ละใบเรียกว่า พินนูลกลุ่มของพินนูลบนเส้นใบรองแต่ละเส้นรวมกันเป็นพินนาตัวอย่างเช่น ต้น อัลบิเซีย (ต้นไหม)
ไตรโฟลิเอต (หรือ ไตรโฟลิโอเลต)
ใบประกอบแบบขนนกที่มีใบย่อยเพียงสามใบ ตัวอย่างเช่นTrifolium (ต้นโคลเวอร์), Laburnum (ต้นลาบูร์นัม) และพืชบางชนิดในสกุล Toxicodendron (เช่นต้นไอวี่พิษ )
พินนาติฟิด
ใบมีเส้นใบแบบขนนก โดยเส้นใบหลักอยู่ตรงกลาง แต่ใบย่อยไม่ได้แยกออกจากกันอย่างสมบูรณ์ เช่นโพลีโพเดียม และซอร์บัสบางชนิด(ไม้ยืนต้นสีขาว) ในใบที่มีเส้นใบแบบขนนก เส้นใบหลักเรียกว่าเส้นกลางใบ

ลักษณะของก้านใบ

ก้านใบที่เจริญเติบโตมากเกินไปของต้นรูบาร์บ ( Rheum rhabarbarum ) สามารถรับประทานได้

ใบที่มีก้านใบเรียกว่า ใบมีก้านใบ (petiolate) ใบไร้ก้านใบ (epetiolate) ไม่มีก้านใบ และแผ่นใบติดกับลำต้นโดยตรง ใบกึ่งมีก้านใบ (subpetiolate) เกือบจะมีก้านใบหรือมีก้านใบสั้นมาก และอาจดูเหมือนไม่มีก้านใบ ใน ใบ โอบรอบลำต้นหรือ ใบ ห้อยลงแผ่นใบจะโอบรอบลำต้นบางส่วน เมื่อโคนใบโอบรอบลำต้นโดยสมบูรณ์ ใบนั้นเรียกว่า ใบหุ้มรอบลำต้น (perfoliate ) เช่นในEupatorium perfoliatumในใบรูปโล่ (peltate) ก้านใบจะติดกับแผ่นใบด้านในขอบใบ ในพืชสกุลAcacia บาง ชนิด เช่น ต้นโคอา ( Acacia koa ) ก้านใบจะขยายหรือกว้างขึ้นและทำหน้าที่เหมือนแผ่นใบ เรียกว่าฟิลโลด (phyllodes ) อาจมีหรือไม่มีใบประกอบแบบขนนกปกติอยู่ที่ปลายของฟิลโลด หูใบซึ่งพบได้ในใบของพืชใบเลี้ยงคู่ หลายชนิด เป็นส่วนที่ยื่นออกมาด้านข้างแต่ละด้านตรงโคนก้านใบ มีลักษณะคล้ายใบเล็กๆ หูใบอาจคงอยู่และไม่ร่วง (ใบมีหูใบ เช่น ในกุหลาบและถั่ว ) หรืออาจร่วงเมื่อใบเจริญเติบโตเต็มที่ เหลือรอยแผลเป็นของหูใบไว้บนกิ่ง (ใบไม่มีหูใบ) ตำแหน่ง การจัดเรียง และโครงสร้างของหูใบเรียกว่า "โครงสร้างหูใบ"

อิสระ ด้านข้าง
เช่นเดียวกับดอกชบา
แอดนาเต้
เชื่อมติดกับโคนก้านใบ เหมือนในดอกกุหลาบ
สีเหลืองอมน้ำตาล
มีใบประดับสีเหลืองอมน้ำตาลหรือใบประดับรูปปลอกหุ้ม เช่นเดียวกับในวงศ์ Polygonaceaeตัวอย่างเช่นต้นรูบาร์บ
ล้อมรอบโคนก้านใบ
ระหว่างกลีบ
ระหว่างก้านใบของใบสองใบที่อยู่ตรงข้ามกัน ดังเช่นในวงศ์Rubiaceae
อินทราเปติโอลาร์
ระหว่างก้านใบกับลำต้นที่รองรับใบ ดังเช่นในวงศ์Malpighiaceae

เส้นเลือด

เส้นใบแตกแขนงที่ด้านล่างของใบเผือก
เส้นใบภายในกลีบเลี้ยงของต้นลินเดน
ภาพถ่ายจุลทรรศน์ของโครงกระดูกใบไม้

เส้นใบ (บางครั้งเรียกว่าเส้นประสาท) เป็นหนึ่งในลักษณะที่มองเห็นได้ชัดเจนที่สุดของใบ เส้นใบในใบแสดงถึงโครงสร้างหลอดเลือดของอวัยวะ โดยทอดยาวเข้าไปในใบผ่านก้านใบและทำหน้าที่ขนส่งน้ำและสารอาหารระหว่างใบและลำต้น และมีบทบาทสำคัญในการรักษาสภาพน้ำของใบและความสามารถในการสังเคราะห์แสง นอกจากนี้ยังมีบทบาทในการค้ำจุนทางกลของใบด้วย[ 24 ] [ 25 ]ภายในแผ่นใบ ในขณะที่พืชมีท่อลำเลียงบางชนิดมีเส้นใบเพียงเส้นเดียว แต่ในพืชส่วนใหญ่ ระบบหลอดเลือดนี้มักจะแตกแขนง (แยกออก) ตามรูปแบบต่างๆ (การเรียงตัวของเส้นใบ) และก่อตัวเป็นมัดทรงกระบอก โดยปกติจะวางตัวอยู่ในระนาบกลางของเนื้อเยื่อมีโซฟิลล์ ระหว่าง ชั้นผิวสองชั้น[ 26 ]รูปแบบนี้มักจะเฉพาะเจาะจงกับกลุ่มพืช และพืชดอกมีสองประเภทหลัก คือแบบขนานและแบบตาข่าย (คล้ายตาข่าย) โดยทั่วไป เส้นใบแบบขนานเป็นลักษณะเฉพาะของพืชใบเลี้ยงเดี่ยว ในขณะที่เส้นใบแบบร่างแหเป็นลักษณะเฉพาะของพืชใบเลี้ยงคู่และแมกโนลิด ("พืชใบเลี้ยงคู่") แม้ว่าจะมีข้อยกเว้นมากมายก็ตาม[ 27 ] [ 26 ] [ 28 ]

เส้นใบที่เข้าสู่ใบจากก้านใบเรียกว่าเส้นใบหลักหรือเส้นใบลำดับที่หนึ่ง เส้นใบที่แตกแขนงจากเส้นใบหลักเหล่านี้เรียกว่าเส้นใบรองหรือเส้นใบลำดับที่สอง เส้นใบหลักและเส้นใบรองเหล่านี้ถือเป็นเส้นใบสำคัญหรือเส้นใบลำดับต่ำกว่า แม้ว่าผู้เขียนบางคนจะรวมเส้นใบลำดับที่สามไว้ด้วยก็ตาม[ 29 ]การแตกแขนงแต่ละครั้งจะถูกกำหนดหมายเลขตามลำดับ และเส้นใบเหล่านี้คือเส้นใบลำดับสูงกว่า โดยการแตกแขนงแต่ละครั้งจะสัมพันธ์กับเส้นผ่านศูนย์กลางของเส้นใบที่แคบลง[ 30 ]

ในใบที่มีเส้นใบขนานกัน เส้นใบหลักจะขนานกันและมีระยะห่างเท่ากันเกือบตลอดความยาวของใบ จากนั้นจะมาบรรจบกันหรือรวมกัน (เชื่อมต่อกัน) ไปทางปลายใบ โดยปกติแล้ว เส้นใบย่อยขนาดเล็กจำนวนมากจะเชื่อมต่อเส้นใบหลักเหล่านี้ แต่อาจสิ้นสุดลงด้วยปลายเส้นใบละเอียดในเนื้อเยื่อมีโซฟิลล์ เส้นใบย่อยเป็นลักษณะทั่วไปของพืชดอก ซึ่งอาจมีเส้นใบย่อยมากถึงสี่ลำดับชั้น[ 29 ]

ในทางตรงกันข้าม ใบที่มีเส้นใบแบบร่างแหจะมีเส้นใบหลักเพียงเส้นเดียว (บางครั้งอาจมีมากกว่าหนึ่งเส้น) อยู่ตรงกลางใบ เรียกว่าเส้นกลางใบหรือคอสตา ซึ่งต่อเนื่องกับระบบหลอดเลือดของก้านใบ เส้นใบรอง หรือที่เรียกว่าเส้นใบลำดับที่สองหรือเส้นใบข้าง จะแตกแขนงออกจากเส้นกลางใบและทอดยาวไปยังขอบใบ เส้นใบเหล่านี้มักจะสิ้นสุดที่ไฮดาโทดซึ่งเป็นอวัยวะหลั่งสาร ที่ขอบใบ จากนั้น เส้นใบขนาดเล็กกว่าจะแตกแขนงออกจากเส้นใบรอง เรียกว่าเส้นใบลำดับที่สามหรือลำดับที่สูงกว่า ก่อให้เกิดรูปแบบร่างแหที่หนาแน่น บริเวณหรือเกาะของเนื้อเยื่อมีโซฟิลล์ที่อยู่ระหว่างเส้นใบลำดับที่สูงกว่า เรียกว่าแอรีโอล เส้นใบ ที่เล็กที่สุดบางเส้น (เส้นใบย่อย) อาจมีปลายอยู่ในแอรีโอล ซึ่งเป็นกระบวนการที่เรียกว่าแอรีโอเลชัน[ 30 ]เส้นใบเล็กๆ เหล่านี้ทำหน้าที่เป็นจุดแลกเปลี่ยนระหว่างเนื้อเยื่อมีโซฟิลล์และระบบหลอดเลือดของพืช[ 25 ]ดังนั้น เส้นใบย่อยจะรวบรวมผลิตภัณฑ์จากการสังเคราะห์แสง (โฟโตซินเทต) จากเซลล์ที่เกิดกระบวนการ ในขณะที่เส้นใบหลักมีหน้าที่ในการขนส่งออกไปนอกใบ ในขณะเดียวกัน น้ำก็ถูกขนส่งในทิศทางตรงกันข้าม[ 31 ] [ 27 ] [ 26 ]

จำนวนปลายเส้นใบมีความแปรผันได้ เช่นเดียวกับว่าเส้นใบลำดับที่สองจะสิ้นสุดที่ขอบหรือเชื่อมต่อกลับไปยังเส้นใบอื่น หรือไม่ [ 28 ]มีรูปแบบที่ซับซ้อนมากมายของรูปแบบที่เส้นใบก่อตัวขึ้น และสิ่งเหล่านี้มีนัยสำคัญต่อการทำงาน ในบรรดาสิ่งเหล่านี้ พืชดอกมีความหลากหลายมากที่สุด[ 29 ]ภายในสิ่งเหล่านี้ เส้นใบหลักทำหน้าที่เป็นเครือข่ายการรองรับและการกระจายสำหรับใบและมีความสัมพันธ์กับรูปร่างของใบ ตัวอย่างเช่น เส้นใบขนานที่พบในพืชใบเลี้ยงเดี่ยวส่วนใหญ่มีความสัมพันธ์กับรูปร่างใบที่ยาวและฐานใบที่กว้าง ในขณะที่เส้นใบแบบร่างแหพบในใบเดี่ยวที่เรียบง่าย ในขณะที่ใบแบบนิ้วมือมักจะมีเส้นใบที่เส้นใบหลักสามเส้นขึ้นไปแยกออกจากจุดเดียวในแนวรัศมี[ 32 ] [ 25 ] [ 30 ] [ 33 ]

ในแง่ของวิวัฒนาการ กลุ่มสิ่งมีชีวิตที่เกิดขึ้นในช่วงแรกมักมีการแตกแขนงแบบทวิภาค โดยมีระบบเส้นใบแบบร่างแหเกิดขึ้นในภายหลัง เส้นใบปรากฏขึ้นในยุคเพอร์เมียนก่อนการปรากฏตัวของพืชดอกในยุคไทรแอสสิกซึ่งในระหว่างนั้นลำดับชั้นของเส้นใบปรากฏขึ้น ทำให้มีฟังก์ชันที่สูงขึ้น ขนาดใบที่ใหญ่ขึ้น และการปรับตัวให้เข้ากับสภาพภูมิอากาศที่หลากหลายมากขึ้น[ 29 ]แม้ว่าจะเป็นรูปแบบที่ซับซ้อนกว่า แต่เส้นใบแบบแตกแขนงดูเหมือนจะเป็นแบบดั้งเดิมและในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งก็มีอยู่ในพืชเมล็ด โบราณมา นานถึง 250 ล้านปีก่อน เส้นใบแบบร่างแหเทียมซึ่งจริงๆ แล้วเป็นเส้นใบแบบขนานที่ถูกดัดแปลงอย่างมาก เป็นลักษณะเฉพาะของพืชวงศ์ Melanthiaceae บางชนิด ซึ่งเป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยว เช่นParis quadrifolia (true-lover's knot) ในใบที่มีเส้นใบแบบร่างแห เส้นใบจะสร้างเมทริกซ์โครงสร้างที่ให้ความแข็งแรงทางกลแก่ใบ[ 34 ]

การเปลี่ยนแปลงทางสัณฐานวิทยาภายในพืชต้นเดียวกัน

โฮโมบลาสตี
ลักษณะเฉพาะที่พืชมีการเปลี่ยนแปลงขนาด รูปร่าง และลักษณะการเจริญเติบโตของใบเพียงเล็กน้อยระหว่างระยะต้นอ่อนและระยะโตเต็มที่ ซึ่งแตกต่างจาก;
เฮเทอโรบลาสตี
ลักษณะเฉพาะที่พืชมีการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดในขนาด รูปร่าง และลักษณะการเจริญเติบโตของใบระหว่างระยะต้นอ่อนและระยะโตเต็มที่

กายวิภาคศาสตร์

คุณลักษณะขนาดกลาง

โดยปกติแล้วใบไม้จะมีเส้นเลือดจำนวนมากและมักมีเครือข่ายของมัดท่อลำเลียงซึ่งประกอบด้วยไซเลมซึ่งทำหน้าที่ลำเลียงน้ำสำหรับการสังเคราะห์แสงและโฟลเอมซึ่งทำหน้าที่ลำเลียงน้ำตาลที่ผลิตได้จากการสังเคราะห์แสง ใบไม้จำนวนมากปกคลุมด้วยไตรโคม (ขนขนาดเล็ก) ที่มีโครงสร้างและหน้าที่หลากหลาย

แผนภาพขนาดกลางแสดงโครงสร้างภายในของใบไม้
แผนภาพขนาดกลางแสดงโครงสร้างภายในของใบไม้

ลักษณะขนาดเล็ก

ระบบเนื้อเยื่อหลักที่มีอยู่ ได้แก่

ระบบเนื้อเยื่อทั้งสามนี้โดยทั่วไปจะก่อตัวเป็นโครงสร้างปกติในระดับเซลล์ เซลล์เฉพาะที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดจากเซลล์รอบข้าง และมักจะสังเคราะห์ผลิตภัณฑ์เฉพาะ เช่น ผลึก เรียกว่า ไอดีโอบลาสต์[ 35 ]

แผนภาพโครงสร้างใบไม้ระดับละเอียด
แผนภาพโครงสร้างใบไม้ระดับละเอียด

เนื้อเยื่อใบหลัก

หนังกำพร้า

ภาพถ่าย SEMของผิวใบของNicotiana alataแสดงให้เห็นไตรโคม (ส่วนยื่นคล้ายเส้นผม) และปากใบ (ช่องรูปตา มองเห็นได้ชัดเจนที่ความละเอียดสูง)

ชั้นเอพิเดอร์มิสเป็นชั้นเซลล์ ด้านนอก ที่ปกคลุมใบ มันถูกปกคลุมด้วยคิวติเคิล ที่เป็นแว็กซ์ ซึ่งไม่สามารถซึมผ่านน้ำและไอน้ำได้ และเป็นขอบเขตที่แยกเซลล์ภายในของพืชออกจากโลกภายนอก ในบางกรณี คิวติเคิลบนเอพิเดอร์มิสด้านล่างจะบางกว่าบนเอพิเดอร์มิสด้านบน และโดยทั่วไปจะหนากว่าในใบจากสภาพอากาศแห้งเมื่อเทียบกับใบจากสภาพอากาศชื้น[ 36 ]เอพิเดอร์มิสมีหน้าที่หลายอย่าง ได้แก่ การป้องกันการสูญเสียน้ำโดยการคายน้ำการควบคุมการแลกเปลี่ยนก๊าซ และการหลั่ง สารประกอบ เมตาบอลิซึม ใบส่วนใหญ่มีโครงสร้างแบบดอร์โซเวนทรัล: พื้นผิวด้านบน (adaxial) และด้านล่าง (abaxial) มีโครงสร้างที่แตกต่างกันเล็กน้อยและอาจมีหน้าที่แตกต่างกัน

เนื้อเยื่อชั้นนอกสุด (epidermis) ประกอบด้วยเซลล์หลายชนิดที่มีความแตกต่างกัน ได้แก่ เซลล์ชั้นนอกสุด เซลล์ขนชั้นนอกสุด ( trichomes ) เซลล์ในกลุ่มปากใบ เซลล์คุม และเซลล์เสริม เซลล์ชั้นนอกสุดมีจำนวนมากที่สุด ขนาดใหญ่ที่สุด และมีความเฉพาะเจาะจงน้อยที่สุด และเป็นส่วนประกอบส่วนใหญ่ของชั้นนอกสุด โดยทั่วไปแล้วเซลล์ชั้นนอกสุดในใบพืชใบเลี้ยงเดี่ยว จะมีรูปร่างยาวกว่าใน ใบ พืช ใบเลี้ยงคู่

โดยทั่วไปแล้ว เซลล์ชั้นนอกสุดของ ใบจะไม่มีคลอโรพลาสต์ ยกเว้นเซลล์คุมของปากใบ รูปากใบทะลุผ่านชั้นนอกสุดของใบ และถูกล้อมรอบด้วยเซลล์คุมที่มีคลอโรพลาสต์อยู่ทั้งสองด้าน รวมถึงเซลล์ข้างเคียงอีกสองถึงสี่เซลล์ที่ไม่มีคลอโรพลาสต์ รวมกันเป็นกลุ่มเซลล์พิเศษที่เรียกว่า กลุ่มเซลล์ปากใบ การเปิดและปิดของรูปากใบถูกควบคุมโดยกลุ่มเซลล์ปากใบ และควบคุมการแลกเปลี่ยนก๊าซและไอน้ำระหว่างอากาศภายนอกกับภายในใบ ดังนั้น ปากใบจึงมีบทบาทสำคัญในการช่วยให้เกิดการสังเคราะห์แสงโดยไม่ทำให้ใบแห้ง ในใบทั่วไป ปากใบจะมีจำนวนมากกว่าที่ด้านล่าง (abaxial) ของชั้นนอกสุด มากกว่าด้านบน (adaxial) ของชั้นนอกสุด และมีจำนวนมากกว่าในพืชจากสภาพอากาศที่เย็นกว่า

เนื้อเยื่อมีโซฟิลล์

ส่วนใหญ่ของเนื้อใบระหว่างชั้นเอพิเดอร์มิสบนและล่างคือเนื้อเยื่อพาเรนไคมา (เนื้อเยื่อพื้นฐาน) หรือ เนื้อเยื่อ คลอเรนไคมาที่เรียกว่ามีโซฟิลล์ (ภาษากรีกแปลว่า "ใบกลาง") เนื้อเยื่อ สังเคราะห์ นี้ เป็นแหล่งหลักของการสังเคราะห์แสงในพืช ผลผลิตจากการสังเคราะห์แสงเรียกว่า "สารอาหาร"

ในเฟิร์นและพืชดอกส่วนใหญ่ เนื้อเยื่อมีโซฟิลล์จะแบ่งออกเป็นสองชั้น:

  • ชั้นพาลิเซดด้านบนประกอบด้วยเซลล์รูปทรงยาวในแนวตั้ง หนาหนึ่งถึงสองเซลล์ อยู่ใต้ชั้นเอพิเดอร์มิสด้านบนโดยตรง โดยมีช่องว่างอากาศระหว่างเซลล์ เซลล์ในชั้นนี้มีคลอโรพลาสต์มากกว่าชั้นฟองน้ำมาก เซลล์ทรงกระบอกที่มีคลอโรพลาสต์อยู่ใกล้กับผนังเซลล์สามารถใช้ประโยชน์จากแสงได้อย่างเหมาะสม การแยกตัวเล็กน้อยของเซลล์ช่วยให้ดูดซับคาร์บอนไดออกไซด์ได้สูงสุด ใบที่ได้รับแสงแดดจะมีชั้นพาลิเซดหลายชั้น ในขณะที่ใบที่อยู่ในที่ร่มหรือใบแก่ที่อยู่ใกล้ดินจะมีชั้นพาลิเซดเพียงชั้นเดียว
  • ใต้ชั้นพาลิเซดคือชั้นฟองน้ำเซลล์ของชั้นฟองน้ำมีการแตกแขนงมากกว่าและไม่เรียงตัวกันแน่นมาก ทำให้มีช่องว่างอากาศระหว่างเซลล์ขนาดใหญ่ รูพรุนหรือปากใบของชั้นเอพิเดอร์มิสเปิดเข้าสู่ห้องใต้ปากใบ ซึ่งเชื่อมต่อกับช่องว่างอากาศระหว่างเซลล์ฟองน้ำและเซลล์พาลิเซด ทำให้ ออกซิเจน คาร์บอนไดออกไซด์ และไอน้ำสามารถแพร่เข้าและออกจากใบ และเข้าถึงเซลล์มีโซฟิลล์ในระหว่างการหายใจ การสังเคราะห์แสง และการคายน้ำได้

โดยปกติใบไม้จะมีสีเขียวเนื่องจากมีคลอโรฟิลล์อยู่ในคลอโรพลาสต์ในเซลล์มีโซฟิลล์ พืชบางชนิดมีใบสีต่าง ๆ เนื่องจากมีรงควัตถุเสริมเช่นแคโรทีน อยด์ อยู่ในเซลล์มีโซฟิลล์

เนื้อเยื่อหลอดเลือด

เส้นใยของใบไม้หนาม

เส้นใบเป็นเนื้อเยื่อหลอดเลือดของใบและตั้งอยู่ในชั้นฟองน้ำของมีโซฟิลล์ รูปแบบของเส้นใบเรียกว่าการเรียงตัวของเส้นใบในพืชดอกการเรียงตัวของเส้นใบมักจะขนานกันใน พืช ใบเลี้ยงเดี่ยวและก่อตัวเป็นเครือข่ายที่เชื่อมต่อกันในพืชใบกว้างเคยคิดกันว่าเป็นตัวอย่างทั่วไปของการสร้างรูปแบบผ่านการแตกแขนงแต่ในทางกลับกันอาจเป็นตัวอย่างของรูปแบบที่เกิดขึ้นในสนามเทนเซอร์ ความเครียด [ 37 ] [ 38 ] [ 39 ]

หลอดเลือดดำประกอบด้วยกลุ่มหลอดเลือด ที่แกนกลางของแต่ละกลุ่มจะมีกลุ่มเซลล์นำเลือดสองประเภทที่แตกต่างกัน:

ไซเล็ม
เซลล์ที่ลำเลียงน้ำและแร่ธาตุจากรากไปยังใบ
โฟลเอ็ม
เซลล์ที่ปกติทำหน้าที่ลำเลียงน้ำเลี้ยงซึ่งมีซูโครสละลายอยู่ (กลูโคสเปลี่ยนเป็นซูโครส) ที่ผลิตขึ้นจากกระบวนการสังเคราะห์แสงในใบ ออกจากใบ

โดยทั่วไปแล้ว ไซเลมจะอยู่ทางด้านบนของมัดท่อลำเลียง และโฟลเอมจะอยู่ทางด้านล่าง ทั้งสองชนิดฝังตัวอยู่ในเนื้อเยื่อพาเรนไคมาหนาแน่นที่เรียกว่าปลอกหุ้ม ซึ่งโดยปกติจะมีเนื้อเยื่อคอลเลนไคมาเชิงโครงสร้างบางส่วนรวมอยู่ด้วย

การพัฒนาของใบ

ตาม ทฤษฎีของ Agnes Arberเกี่ยวกับใบ ใบเป็นใบย่อย[ 40 ]ซึ่งได้มาจากใบอ่อนของปลายยอด ในช่วงแรกของการพัฒนา ใบจะแบนราบทั้งด้านบนและด้านล่าง[ 13 ]ใบประกอบมีความใกล้เคียงกับใบย่อยมากกว่าใบเดี่ยว การศึกษาพัฒนาการแสดงให้เห็นว่าใบประกอบ เช่นเดียวกับใบย่อย อาจแตกแขนงในสามมิติ[ 41 ] [ 42 ]จากพื้นฐานทางพันธุศาสตร์ระดับโมเลกุล Eckardt และ Baum (2010) สรุปว่า "ปัจจุบันเป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปแล้วว่าใบประกอบแสดงคุณสมบัติทั้งของใบและใบย่อย" [ 43 ]ใบของพืชใบเลี้ยงคู่หลายชนิดแสดงจังหวะการเจริญเติบโตรายวันที่ขับเคลื่อนจากภายใน[ 44 ] [ 45 ] [ 46 ]

นิเวศวิทยา

ชีวกลศาสตร์

พืชตอบสนองและปรับตัวเข้ากับปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อม เช่น แสงและแรงทางกลจากลม ใบไม้จำเป็นต้องรองรับมวลของตัวเองและจัดเรียงตัวเองในลักษณะที่เหมาะสมที่สุดเพื่อให้ได้รับแสงแดด โดยทั่วไปแล้วจะอยู่ในแนวนอน อย่างไรก็ตาม การจัดเรียงในแนวนอนจะทำให้ใบไม้สัมผัสกับแรงดัดงอและความเสียหายจากแรงต่างๆ เช่น ลม หิมะ ลูกเห็บ เศษซากที่ตกลงมา สัตว์ และการเสียดสีจากใบไม้และโครงสร้างพืชโดยรอบมากขึ้น โดยรวมแล้ว ใบไม้ค่อนข้างบอบบางเมื่อเทียบกับโครงสร้างพืชอื่นๆ เช่น ลำต้น กิ่ง และราก[ 47 ]

โครงสร้างของทั้งใบและก้านใบมีอิทธิพลต่อการตอบสนองของใบต่อแรงต่างๆ เช่น ลม ทำให้สามารถปรับตำแหน่งได้ในระดับหนึ่งเพื่อลดแรงต้านและความเสียหาย แทนที่จะต้านทาน การเคลื่อนไหวของใบเช่นนี้อาจเพิ่มความปั่นป่วนของอากาศใกล้กับผิวใบ ซึ่งทำให้ชั้นอากาศที่อยู่ติดกับผิวใบบางลง เพิ่มความสามารถในการแลกเปลี่ยนก๊าซและความร้อน รวมถึงการสังเคราะห์แสง แรงลมที่รุนแรงอาจส่งผลให้จำนวนใบและพื้นที่ผิวใบลดลง ซึ่งแม้จะช่วยลดแรงต้าน แต่ก็แลกมากับการลดการสังเคราะห์แสงลงด้วย ดังนั้น การออกแบบใบอาจเกี่ยวข้องกับการประนีประนอมระหว่างการได้รับคาร์บอน การควบคุมอุณหภูมิ และการสูญเสียน้ำในด้านหนึ่ง กับต้นทุนในการรับน้ำหนักทั้งแบบคงที่และแบบไดนามิก ในพืชมีท่อลำเลียง แรงตั้งฉากจะกระจายไปทั่วพื้นที่ขนาดใหญ่และมีความยืดหยุ่นค่อนข้างมากทั้งในการดัดและการบิดทำให้สามารถเปลี่ยนรูปได้โดยไม่เกิดความเสียหาย[ 47 ]

ใบไม้จำนวนมากอาศัย การรองรับ แบบไฮโดรสแตติกที่จัดเรียงรอบโครงกระดูกของเนื้อเยื่อหลอดเลือดเพื่อความแข็งแรง ซึ่งขึ้นอยู่กับการรักษาสถานะของน้ำในใบ ทั้งกลไกและสถาปัตยกรรมของใบสะท้อนให้เห็นถึงความต้องการในการขนส่งและการรองรับ Read และ Stokes (2006) พิจารณาสองแบบจำลองพื้นฐาน ได้แก่ รูปแบบ "ไฮโดรสแตติก" และ "ใบรูปตัว I" (ดูรูปที่ 1) [ 47 ]ใบไฮโดรสแตติก เช่นในProstanthera lasianthosมีขนาดใหญ่และบาง และอาจต้องใช้ใบหลายใบแทนที่จะเป็นใบขนาดใหญ่เพียงใบเดียว เนื่องจากจำนวนเส้นใบที่จำเป็นในการรองรับขอบของใบขนาดใหญ่ แต่ขนาดใบที่ใหญ่ขึ้นจะส่งเสริมประสิทธิภาพในการสังเคราะห์แสงและการอนุรักษ์น้ำ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการแลกเปลี่ยนเพิ่มเติม ในทางกลับกัน ใบรูปตัว I เช่นBanksia marginataเกี่ยวข้องกับโครงสร้างพิเศษเพื่อทำให้แข็งแรงขึ้น คานรูปตัว I เหล่านี้เกิดจากการขยายตัวของปลอกมัดของสเคลเรนไคมาที่มาบรรจบกับชั้นใต้ผิวหนังที่แข็งตัว ซึ่งจะเปลี่ยนสมดุลจากการพึ่งพาแรงดันไฮโดรสแตติกไปเป็นการรองรับโครงสร้าง ซึ่งเป็นข้อได้เปรียบที่ชัดเจนในที่ที่มีน้ำค่อนข้างน้อย [ 47 ]ใบยาวแคบจะโค้งงอได้ง่ายกว่าใบรูปไข่ที่มีพื้นที่เท่ากัน โดยทั่วไปแล้วพืชใบเลี้ยงเดี่ยวจะมีใบยาวเรียวเช่นนี้เพื่อเพิ่มพื้นที่ผิวให้มากที่สุดในขณะที่ลดการบังแสงตัวเองให้น้อยที่สุด ในพืชเหล่านี้ สัดส่วนของเส้นใบหลักตามยาวที่สูงจะช่วยเสริมความแข็งแรงเพิ่มเติม[ 47 ]

ปฏิสัมพันธ์กับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ

แมลงบางชนิดเช่นKallima inachusเลียนแบบใบไม้

แม้ว่าใบไม้จะมีคุณค่าทางโภชนาการไม่สูงเท่าส่วนอื่นๆ เช่น ผลไม้ แต่ก็เป็นแหล่งอาหารสำหรับสิ่งมีชีวิตหลายชนิด ใบไม้เป็นแหล่งผลิตพลังงานที่สำคัญของพืช และพืชได้วิวัฒนาการกลไกป้องกันตัวเองจากสัตว์ที่กินใบไม้ เช่น สารแทนนินซึ่งเป็นสารเคมีที่ขัดขวางการย่อยโปรตีนและมีรสชาติไม่พึงประสงค์ สัตว์ที่กินใบไม้เป็นอาหารหลักเรียกว่า สัตว์กินใบไม้(folivores )

บางชนิดมี การปรับตัวที่ ซ่อนเร้นโดยใช้ใบไม้เพื่อหลีกเลี่ยงผู้ล่า ตัวอย่างเช่น หนอนผีเสื้อบางชนิดสร้างบ้านเล็กๆ ในใบไม้โดยการพับใบไม้คลุมตัวเอง ตัวอ่อน ของผีเสื้อ อีกหลายชนิด ดัดแปลงใบไม้เพื่อสร้างที่พักอาศัย ความหลากหลายของที่พักอาศัยที่มากที่สุดอาจพบได้ในผีเสื้อสกิปเปอร์ (Hesperiidae) ซึ่งตัด พับ และผูกใบไม้โดยใช้ใยไหม[ 48 ]แมลงเลื่อยบางชนิดก็ม้วนใบพืชอาหารของพวกมันเป็นท่อเช่นกัน ตัวเมียของAttelabidaeหรือที่เรียกว่าด้วงม้วนใบ วางไข่ในใบไม้แล้วม้วนขึ้นเพื่อป้องกันตัว สัตว์กินพืชอื่นๆ และผู้ล่าของพวกมันเลียนแบบลักษณะของใบไม้ สัตว์เลื้อยคลานเช่นกิ้งก่าบางชนิด และแมลงเช่นตั๊กแตน บางชนิด ก็เลียนแบบการเคลื่อนไหวที่แกว่งไปมาของใบไม้ในลม โดยเคลื่อนที่จากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่งหรือไปมาขณะหลบหลีกภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้น

ใบไม้ร่วงตามฤดูกาล

ใบไม้เปลี่ยนสีในฤดูใบไม้ร่วง (ฤดูใบไม้ร่วง)

ใบไม้ในเขตอบอุ่นเขตหนาวและเขตแห้งแล้งตามฤดูกาล อาจผลัดใบตามฤดูกาล (ร่วงหล่นหรือตายไปในฤดูที่ไม่เอื้ออำนวย) กลไกการผลัดใบนี้เรียกว่า การร่วงหล่นของใบ(abscission ) เมื่อใบไม้ร่วงหล่น จะทิ้งรอยแผลเป็นไว้บนกิ่ง ในฤดูใบไม้ร่วงที่หนาวเย็น ใบไม้บางครั้งอาจเปลี่ยนสีเป็นสีเหลืองสีส้มสดใสหรือสีแดงเนื่องจากรงควัตถุเสริมต่างๆ ( แคโรทีนอยด์และแซนโทฟิลล์ ) ปรากฏขึ้นเมื่อต้นไม้ตอบสนองต่อความหนาวเย็นและแสงแดด ที่ลดลง โดยการลดการผลิตคลอโรฟิลล์ ปัจจุบันเชื่อกันว่ารงควัตถุแอนโท ไซยานิน สีแดงถูกผลิตขึ้นในใบไม้ขณะที่มันกำลังตาย อาจเพื่อปกปิดสีเหลืองที่เหลืออยู่เมื่อคลอโรฟิลล์หายไป—ใบไม้สีเหลืองดูเหมือนจะดึงดูดสัตว์กิน พืชเช่นเพลี้ย[ 49 ]การบดบังคลอโรฟิลล์ด้วยแอนโทไซยานินช่วยลดความเสี่ยงของความเสียหายจากปฏิกิริยาออกซิเดชันของแสงต่อเซลล์ใบเมื่อใบแก่ ซึ่งอาจทำให้ประสิทธิภาพในการดูดซับสารอาหารจากใบไม้ที่แก่ในฤดูใบไม้ร่วงลดลง[ 50 ]

การปรับตัวเชิงวิวัฒนาการ

ใบประดับของต้นพอยน์เซ็ตเทียเป็นใบที่มีวิวัฒนาการสร้างเม็ดสีแดงเพื่อดึงดูดแมลงและนกให้มายังดอกตรงกลาง ซึ่งเป็นหน้าที่ปรับตัวที่ปกติแล้วจะเป็นหน้าที่ของกลีบดอก (ซึ่งก็คือใบที่ได้รับการดัดแปลงอย่างมากจากวิวัฒนาการ)

ในกระบวนการวิวัฒนาการใบไม้ได้ปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อม ต่างๆ ในลักษณะดังต่อไปนี้:

ศัพท์เฉพาะ

คำศัพท์เกี่ยวกับสัณฐานวิทยาของใบไม้

รูปร่าง

ใบแสดงลักษณะทางสัณฐานวิทยาที่หลากหลาย (ตามเข็มนาฬิกาจากซ้ายบน): แฉกสามส่วน, รูปวงรีขอบหยัก, เส้นใบแบบฝ่ามือ, ใบประกอบแบบขนนกปลายแหลม (ตรงกลาง), ใบประกอบแบบขนนกแยกส่วน, ใบเป็นแฉก, รูปวงรีขอบเรียบ

ขอบ (ระยะขอบ)

ขอบหรือริมใบคือเส้นรอบนอกของใบ คำทั้งสองนี้ใช้แทนกันได้

ภาพภาคเรียนละตินคำอธิบาย
ทั้งหมดฟอร์มาอินทิ กราเรียบเนียน มีขอบเรียบ ไม่มีรอยหยัก
ซิลิเอตซิลิอาตัสมีขนเป็นพู่
เครเนตเครนาตัสฟันหยัก; มีฟันกลมมน
หยักเครนูลาตัสขอบหยักละเอียด
กรอบคริสปัสหยิกงอ
ฟันเดนทาตัสมีฟัน;

อาจจะมีฟันขนาด ใหญ่

หรือมีฟันที่มีต่อมอยู่ภายใน

ฟันเดนติคูลาตัสฟันละเอียด
ฟันเลื่อยคู่ดูพลิคาโต-เดนตัสฟันแต่ละซี่จะมีฟันซี่เล็กกว่าอยู่ข้างใน
ฟันเลื่อยเซอร์ราตัสฟันเลื่อย; มีฟันที่ไม่สมมาตรชี้ไปข้างหน้า
ฟันเลื่อยเซอร์รูลาตัสฟันเลื่อยละเอียด
ไซนูเอตไซนูโอซัสมีรอยบุ๋มลึกคล้ายคลื่น ขอบหยักหยาบ
โลบาเต้โลบาตัสเว้าเข้าไป โดยที่รอยเว้าเหล่านั้นไม่ถึงกึ่งกลาง
กระเพื่อมอันดูลาตัสมีขอบหยัก ตื้นกว่าแบบโค้งเว้า
มีหนามหรือฉุนสปิคูลาตัสมีปลายแหลมแข็ง เช่นหนาม

ปลายยอด (ส่วนปลาย)

ภาพภาคเรียนละตินคำอธิบาย
แหลมคม_ปลายแหลมยาว ค่อยๆ เรียวลงเป็นปลายแหลมเว้า
เฉียบพลัน_จบลงอย่างแหลมคม แต่ไม่ยาวนานนัก
คัสปิเดต_มีปลายแหลมยาวและแข็ง ปลายมีลักษณะเป็นแฉก
เว้า_มีลักษณะเว้าลึก โดยมีรอยบากตื้นๆ ที่ปลาย
มิวโครเนต_ปลายแหลมเล็ก ๆ สั้น ๆ หักลงอย่างกะทันหัน
มิวโครนูเลต_มิวโครเนต แต่มีกระดูกสันหลังที่เล็กกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด
อก_รูปหัวใจกลับด้าน
ป้าน_กลมหรือทู่
ตัด_จบลงอย่างกระทันหันด้วยปลายแบนราบ

ฐาน

แหลมคม
มีลักษณะเป็นปลายแหลม แคบ และยาว
เฉียบพลัน
มาถึงจุดที่กระชับ แต่ไม่ยืดเยื้อ
หู
รูปทรงคล้ายหู
รูปหัวใจ
รูปหัวใจ โดยมีรอยเว้าอยู่ทางด้านก้าน
อักษรลิ่ม
รูปทรงลิ่ม
แฮสเตท
มีรูปร่างคล้ายหอก โดยส่วนโคนของหอกชี้ออกไปด้านนอก
เฉียง
เอียง.
เรนิฟอร์ม
มีรูปร่างคล้ายไต แต่กลมและกว้างกว่ายาว
กลม
รูปทรงโค้งมน
ราศีธนู
มีรูปร่างคล้ายหัวลูกศร โดยส่วนฐานที่แหลมจะชี้ลงด้านล่าง
ตัด
จบลงอย่างกระทันหันด้วยปลายแบนราบ ดูเหมือนถูกตัดขาด

พื้นผิว

ใบรูปเกล็ดของต้นสนเกาะนอร์ฟอล์ก

พื้นผิวใบยังเป็นที่อยู่อาศัยของ จุลินทรีย์หลากหลายชนิดในบริบทนี้จึงเรียกว่าฟิลโลสเฟียร์ (phyllosphere )

เลปิโดท
ปกคลุมด้วยเกล็ดละเอียดหยาบๆ

ความมีขน

ใบของต้น Verbascum thapsus (Common mullein ) ปกคลุมไปด้วยขนรูปดาวหนาแน่น
ภาพจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบสแกน แสดงขนบนผิวด้านล่างของ ใบ Coleus blumei ( โคเลียส )
ใบของต้น แอสเตอร์ไหม ( Symphyotrichum sericeum ) มีขนละเอียดปกคลุม

"ขน" บนพืชเรียกอย่างถูกต้องว่าไตรโคม (trichomes ) ใบไม้สามารถมีขนได้หลายระดับ ความหมายของคำศัพท์ต่อไปนี้บางคำอาจซ้ำซ้อนกันได้

อะแรคนอยด์ หรือ จมูกอะแรคนอยด์
มีขนละเอียดพันกันยุ่งเหยิงมากมาย ทำให้ดูเหมือนใยแมงมุม
บาร์เบลเลต
มีขนแหลมละเอียด (บาร์เบลลา)
เครา
มีขนยาวและแข็ง
สาก
มีหนามแข็งคล้ายเส้นผม
แคเนสเซนต์
ขนสี เทาอม ขาวหนาแน่น
ซิลิเอต
ขอบขอบมีขนสั้น (ซีเลีย) ปกคลุมอยู่
ซิลิโอเลต
มีขนขนาดเล็กมาก
ฟลอคโคส
มีขนอ่อนนุ่มเป็นกระจุก ซึ่งมักจะหลุดร่วงได้ง่ายเมื่อถูกถู
เกลเบรสเซนต์
ผมร่วงเมื่ออายุมากขึ้น
เรียบ
ไม่พบเส้นผมใดๆ ทั้งสิ้น
ต่อม
มีต่อมอยู่ที่ปลายเส้นผม
ขนดก
มีขนที่ค่อนข้างหยาบหรือแข็ง
ฮิสพิด
มีขนแข็งและหยาบ
ฮิสพิดูลัส
มีขนละเอียดมาก
ขนปุย
มีขนละเอียดสีเทาอมขาวปกคลุมทั่วตัว
ขนอ่อน หรือ ขนอ่อน
มีขนปุย
ไพโลส
มีขนอ่อนนุ่มและเรียงตัวเป็นเส้นชัดเจน
เข้าสู่วัยรุ่น หรือ วัยแร้ง
ประกอบด้วยขนเส้นเล็กละเอียดมาก
วัยแรกรุ่น
มีขนอ่อนนุ่ม สั้น และตั้งตรง
สะเก็ดแผล หรือเป็นแผล
สัมผัสหยาบกร้าน
จริงจัง
เส้นผมดูนุ่มลื่นดุจแพรไหม ด้วยเส้นขนที่ละเอียด ตรง และแนบชิดกับผิว
เนียนนุ่ม
มีขนอ่อนแนบชิด นุ่ม และตรง
รูปดาว หรือรูปทรงดาว
มีขนรูปดาว
สไตรโกส
มีขนที่แนบชิด แหลมตรง และแข็งทื่อ
ขนปุย
มีขนปกคลุมหนาแน่น นุ่มฟู สีขาวคล้ายขนแกะ
คาโน-โทเมนโทส
อยู่ระหว่างขนแข็งและขนละเอียด
ขนปุย
มีลักษณะเป็นขนปุยและพันกันเป็นก้อน มีขนหยิกเป็นลอน
โทเมนทูโลส
มีขนละเอียดมากหรือเพียงเล็กน้อย
วิลลัส
มีขนยาวและนุ่ม มักโค้งงอ
วูลลี่
มีขนยาว นุ่ม และคดเคี้ยวหรือพันกันเป็นก้อน

จังหวะเวลา

ฮิสเทอแรนทัส
พัฒนาหลังจากดอกไม้[ 51 ]
ซินแอนทัส
พัฒนาไปพร้อมๆ กับดอกไม้[ 52 ]

การไหลเวียนโลหิต

การจำแนกประเภท

ประเภทเส้นเลือดหลักของฮิกกี้
1. ลักษณะเส้นใบแบบขนนก, Ostrya virginiana
2. เส้นใบขนาน, ม่านตา
3. ลักษณะเส้นใบแบบแคมปิโลโดรมัส (Campylodromous venation), Maianthemum bifolium
4. การเรียงตัวของเส้นใบแบบอะโครโดรมัส (ส่วนฐาน), Miconia calvescens
5. การเรียงตัวของเส้นใบแบบแอคติโนโดรมัส (เหนือฐานใบ) Givotia moluccana
6. เส้นเลือดที่พาลิแนคโตโดรมัส, Platanus orientalis

มีการอธิบายระบบการจำแนกประเภทที่แตกต่างกันหลายระบบของรูปแบบเส้นใบ (venation หรือ veination) [ 28 ]โดยเริ่มจาก Ettingshausen (1861) [ 53 ]พร้อมด้วยคำอธิบายที่แตกต่างกันมากมาย และคำศัพท์ดังกล่าวได้รับการอธิบายว่า "น่าเกรงขาม" [ 28 ]หนึ่งในระบบที่พบได้บ่อยที่สุดคือระบบ Hickey ซึ่งเดิมพัฒนาขึ้นสำหรับ " พืชใบเลี้ยงคู่ " และใช้คำศัพท์ของ Ettingshausen จำนวนหนึ่งที่ได้มาจากภาษากรีก (1973–1979): [ 54 ] [ 55 ] [ 56 ] ( ดูเพิ่มเติม : Simpson รูปที่ 9.12 หน้า 468) [ 28 ]

ระบบฮิกกี้
1. ลักษณะใบประกอบแบบขนนก (แบบมีเส้นใบคล้ายขนนก, แบบร่างแห, แบบตาข่ายขนนก, แบบมีเส้นใบคล้ายขนนก, หรือแบบมีเส้นใบคล้ายขนนก)
เส้นใบแตกแขนงแบบขนนก (คล้ายขนนก) จากเส้นใบหลักเส้นเดียว (เส้นกลางใบ) และแตกแขนงออกเป็นเส้นใบย่อยระดับรอง ซึ่งเรียกว่าเส้นใบลำดับสูงกว่า เส้นใบย่อยเหล่านี้จะก่อตัวเป็นเครือข่ายที่ซับซ้อน ลักษณะการเรียงตัวของเส้นใบแบบนี้พบได้ทั่วไปใน (แต่ไม่ได้จำกัดเฉพาะ) " พืชใบเลี้ยงคู่ " ( พืชดอกที่ไม่ใช่พืชใบเลี้ยงเดี่ยว) เช่นOstrya
เส้นใบแบบขนนกมี 3 ประเภทย่อย:
คราสเปโดโดรมัส
เส้นใบหลักทอดยาวไปจนถึงขอบใบ
แคมป์โทโดรมัส
เส้นใยหลักทอดตัวชิดขอบ แต่จะโค้งงอไปก่อนที่จะตัดกับขอบ
ไฮโฟโดรมัส
เส้นเลือดฝอยทุติยภูมิทั้งหมดไม่มีอยู่ มีอยู่เพียงเล็กน้อย หรือถูกซ่อนไว้

ซึ่งในทางกลับกันก็ยังมีชนิดย่อยอีกหลายชนิด เช่น ยูแคมป์โทโดรมัส (eucamptodromous) ซึ่งเส้นเลือดฝอยรองจะโค้งงอใกล้ขอบโดยไม่เชื่อมต่อกับเส้นเลือดฝอยรองที่อยู่ติดกัน

พินเนต
คราสเปโดโดรมัส
แคมป์โทโดรมัส
ไฮโฟโดรมัส
2. พาราเลโลโดรมัส (เส้นเลือดขนาน, ซี่โครงขนาน, เส้นประสาทขนาน, เพนนิพาราเลล, ลาย)
เส้นใบหลักสองเส้นหรือมากกว่านั้น แตกแขนงขนานกันที่โคนใบ และทอดตัวขนานกันไปจนถึงปลายใบ แล้วจึงมาบรรจบกันที่ปลายใบ เส้นใบย่อย (เส้นใบขนาดเล็ก) เชื่อมต่อเส้นใบหลักที่ขนานกันเหล่านี้ ลักษณะทั่วไปของพืชใบเลี้ยงเดี่ยวส่วน ใหญ่ เช่นหญ้า
นอกจากนี้ยังมีการใช้คำเพิ่มเติมว่า marginal (เส้นเลือดหลักไปถึงขอบ) และ reticulate (เส้นเลือดเป็นตาข่าย) ด้วย
พาราเลโลโดรมัส
3. แคมพิโลดรอมัส ( แคมพิโลส – โค้ง)
เส้นใบหลักหรือกิ่งก้านหลายเส้นแตกแขนงออกมาจากจุดเดียวหรือใกล้เคียงกัน แล้วทอดตัวเป็นรูปโค้ง ก่อนจะมาบรรจบกันที่ปลายยอด ตัวอย่างเช่นดอกเบญจมาศ
แคมปิโลดรอมัส
4. อะโครดรอมัส
มีเส้นใบหลักสองเส้นขึ้นไป หรือเส้นใบรองที่พัฒนาดีแล้ว เรียงตัวเป็นรูปโค้งเข้าหากันที่ปลายยอด โดยไม่มีการโค้งงอที่โคนเหมือนใน Campylodromous อาจเป็นเส้นใบที่โคนหรือเหนือโคน ขึ้นอยู่กับแหล่งกำเนิด และเป็นเส้นใบสมบูรณ์หรือไม่สมบูรณ์ ขึ้นอยู่กับว่าเส้นใบนั้นทอดยาวไปถึงสองในสามของทางถึงปลายยอดหรือไม่ ตัวอย่างเช่นMiconia (แบบโคน), Endlicheria (แบบเหนือโคน)
อะโครโดรมัส
ฐานที่ไม่สมบูรณ์
ซูพราเบซัลที่ไม่สมบูรณ์
ฐานที่สมบูรณ์แบบ
ซูพราเบซัลที่สมบูรณ์แบบ
5. แอคติโนดรอมัส
เส้นเลือดหลักสามเส้นขึ้นไปแตกแขนงออกไปจากจุดเดียวในแนวรัศมี เช่นArcangelisia (แบบฐาน), Givotia (แบบเหนือฐาน)
แอคติโนดรอมัส
ขอบไม่สมบูรณ์
ตาข่ายไม่สมบูรณ์
6. พาลิแนคโตโดรมัส
เส้นใบหลักที่มีจุดแตกแขนงแบบทวิภาคย่อยหนึ่งจุดหรือมากกว่านั้น นอกเหนือจากจุดแยกหลัก โดยอาจอยู่ใกล้กันหรือห่างกันก็ได้ ตัวอย่างเช่น ต้นพลาทานัส
Venation ของใบเซ็ท (Euphorbia pulcherrima)
Venation ของเซ็ทเทีย ( Euphorbia pulcherrima ) ใบไม้
พาลิแนคโตโดรมัส

ประเภทที่ 4–6 อาจแบ่งย่อยได้เช่นเดียวกันเป็นแบบฐาน (ใบหลักเชื่อมติดกันที่โคนใบ) หรือแบบเหนือฐาน (แยกออกจากกันเหนือโคนใบ) และแบบสมบูรณ์หรือแบบไม่สมบูรณ์ รวมถึงแบบแผ่นแบนด้วย

ในเวลาเดียวกันนั้น เมลวิลล์ (1976) ได้อธิบายระบบที่ใช้ได้กับพืชดอกทั้งหมดโดยใช้คำศัพท์ภาษาละตินและภาษาอังกฤษ[ 57 ]เมลวิลล์ยังแบ่งออกเป็นหกส่วนตามลำดับการพัฒนาของเส้นใบด้วย

อาร์บัสคูลาร์ (arbuscularis)
แตกแขนงซ้ำๆ โดยการแบ่งแบบทวิภาคปกติ ทำให้เกิดโครงสร้างคล้ายพุ่มไม้สามมิติที่ประกอบด้วยส่วนเส้นตรง (2 กลุ่มย่อย)
แฟลเบลเลต (แฟลเบลลาตัส)
เส้นเลือดหลักตรงหรือโค้งเล็กน้อย แผ่ออกจากฐานในลักษณะคล้ายพัด (4 ชนิดย่อย)
ฝ่ามือ (palmatus)
เส้นเลือดหลักที่มีลักษณะโค้ง (3 ประเภทย่อย)
พินเนต (pinnatus)
เส้นใบหลักเส้นเดียว คือ เส้นกลางใบ ซึ่งมีเส้นใบรองเป็นเส้นตรงหรือเส้นโค้งเรียงตัวเป็นระยะๆ อย่างสม่ำเสมอ (6 กลุ่มย่อย)
คอลลิเมท (คอลลิมาตัส)
เส้นเลือดหลักจำนวนมากที่ขนานกันตามแนวยาว เกิดขึ้นจากเนื้อเยื่อเจริญตามขวาง (5 กลุ่มย่อย)
คองกลูติเนต (conglutinatus)
เกิดจากใบย่อยแบบขนนกที่เชื่อมติดกัน (3 กลุ่มย่อย)

ต่อมาได้มีการนำระบบ Hickey ที่ได้รับการปรับปรุงมาใช้ในการจำแนกประเภทของสถาบัน Smithsonian (1999) ซึ่งเสนอประเภทหลักของการเรียงตัวของเส้นเลือด 7 ประเภท โดยพิจารณาจากโครงสร้างของเส้นเลือดหลัก และเพิ่มประเภท Flabellate เป็นประเภทหลักเพิ่มเติม จากนั้นจึงมีการจำแนกประเภทเพิ่มเติมโดยพิจารณาจากเส้นเลือดรอง โดยมีอีก 12 ประเภท เช่น;

โบรคิโดโดรมัส
รูปแบบปิดที่กิ่งรองเชื่อมต่อกันเป็นชุดของซุ้มโค้งที่โดดเด่น เช่นเดียวกับในฮิลเดการ์เดีย
คราสเปโดโดรมัส
ทรงพุ่มโปร่ง มีกิ่งรองสิ้นสุดที่ขอบใบ บนใบหยัก เหมือนกับในสกุลCeltis
ยูแคมป์โทโดรมัส
รูปแบบกึ่งกลางที่มี เส้นใบรองที่ชี้ขึ้นและค่อยๆ ลดขนาดลงที่ปลายแต่ยังคงอยู่ภายในขอบ และเชื่อมต่อกันด้วยเส้นใบที่สามระดับกลางแทนที่จะเป็นวงวนระหว่างเส้นใบรอง เช่นเดียวกับในCornus
แคลโดโดรมัส
กิ่งรองแตกแขนงออกไปทางขอบอย่างอิสระ เช่นเดียวกับในRhus

เงื่อนไขที่เคยใช้เป็นประเภทย่อยในระบบ Hickey ดั้งเดิม[ 58 ]

รูปแบบเส้นเลือดฝอยทุติยภูมิ
โบรคิโดโดรมัส
คราสเปโดโดรมัส
ยูแคมป์โทโดรมัส
แคลโดโดรมัส
ฮิลเดการ์เดีย มิเกโอดีไอ (Hildegardia migeodii)อพยพย้ายถิ่น
Craspedodromous Celtis ตะวันตก
Eucamptodromous Cornus officinalis
Rhus ovataที่อพยพย้ายถิ่นตามชายฝั่ง

คำอธิบายเพิ่มเติมรวมถึงเส้นใบลำดับสูงหรือเส้นใบย่อยและรูปแบบของแอรีโอล ( ดู Leaf Architecture Working Group, รูปที่ 28–29) [ 58 ]

หลอดเลือดดำที่บานสะพรั่งAdiantum cunninghamii
แฟลเบลเลต
มีเส้นใบฐานละเอียดจำนวนมากถึงหลายเส้นที่แยกออกจากกันในแนวรัศมีเป็นมุมต่ำ และแตกแขนงออกไปทางปลายใบ ตัวอย่างเช่นParanomus
แฟลเบลเลต

การวิเคราะห์รูปแบบเส้นใบมักจะพิจารณาถึงลำดับของเส้นใบ ประเภทเส้นใบหลัก ประเภทเส้นใบรอง (เส้นใบใหญ่) และความหนาแน่นของเส้นใบย่อย ผู้เขียนหลายคนได้นำรูปแบบที่เรียบง่ายของแผนผังเหล่านี้มาใช้[ 59 ] [ 28 ]ในรูปแบบที่ง่ายที่สุด ประเภทเส้นใบหลักสามารถพิจารณาได้เป็นสามหรือสี่กลุ่ม ขึ้นอยู่กับการแบ่งส่วนของพืชที่กำลังพิจารณา

  • ขนนก
  • ฝ่ามือ
  • ขนาน

โดยที่ palmate หมายถึงเส้นใบหลักหลายเส้นที่แผ่ออกมาจากก้านใบ ตรงข้ามกับการแตกแขนงจากเส้นใบหลักตรงกลางในรูปแบบ pinnate และครอบคลุมทั้งประเภท Hickey 4 และ 5 ซึ่งยังคงรักษาไว้เป็นประเภทย่อย เช่น palmate-acrodromous ( ดูคู่มือใบไม้ของ National Park Service) [ 60 ]

หลอดเลือดดำ Palmate, Acer truncatum
ลายฝ่ามือ, ลายตาข่ายฝ่ามือ, ลายเส้นใยฝ่ามือ, ลายเส้นใยพัด
เส้นใบหลักหลายเส้นที่มีขนาดใกล้เคียงกันจะแยกออกจากจุดร่วมใกล้โคนใบตรงที่ก้านใบติดอยู่ และแผ่กระจายออกไปทางขอบใบ ใบที่มีเส้นใบแบบฝ่ามือมักจะเป็นแฉกหรือแบ่งเป็นแฉก โดยแฉกจะแผ่กระจายออกจากจุดร่วม อาจแตกต่างกันในจำนวนเส้นใบหลัก (3 เส้นขึ้นไป) แต่จะแผ่กระจายออกจากจุดร่วมเสมอ[ 61 ]เช่นAcer (เมเปิล) ส่วนใหญ่
ฝ่ามือ
ระบบอื่นๆ

อีกทางเลือกหนึ่ง ซิมป์สันใช้: [ 28 ]

ไม่สนใจ
เส้นกลางใบไม่มีเส้นใบย่อย ( ไมโครฟิลลัส ) พบในพืชมี ท่อลำเลียงที่ไม่มีเมล็ดเช่นหญ้าหางม้า
เส้นใบด้านหลังของใบแปะก๊วยมีลักษณะแตกแขนงเป็นสองแฉก
ทวิภาค
เส้นใบแตกแขนงออกเป็นเส้นใบขนาดเท่ากันจากจุดร่วม ทำให้เกิดการเชื่อมต่อแบบ Y และแผ่กระจายออกไป ในบรรดาพืชไม้ในเขตอบอุ่นGinkgo biloba เป็นเพียงชนิดเดียวที่แสดงเส้นใบแบบแตกแขนงสองแฉก นอกจากนี้ยัง มีพืชเฟิร์นบางชนิดด้วย[ 61 ]
ขนาน
เส้นใบหลักและเส้นใบรองขนานกันโดยประมาณ วิ่งไปตามความยาวของใบ มักเชื่อมต่อกันด้วยเส้นเชื่อมสั้นๆ ในแนวตั้งฉาก แทนที่จะเป็นเครือข่าย ในบางชนิด เส้นใบขนานจะเชื่อมต่อกันที่โคนและปลายใบ เช่น ไม้ใบเขียวตลอดปีประเภทใบเข็มและหญ้า ลักษณะเฉพาะของพืชใบเลี้ยงเดี่ยว แต่มีข้อยกเว้น ได้แก่Arisaemaและดังที่กล่าวไว้ด้านล่าง ภายใต้ตาข่าย[ 61 ]
ตาข่าย (แบบร่างแห, แบบขนนก)
เส้นกลางใบที่เด่นชัดพร้อมเส้นใบรองที่แตกแขนงออกไปตามทั้งสองด้าน ชื่อนี้มาจากเส้นใบย่อยสุดท้ายซึ่งก่อตัวเป็นรูปแบบหรือเครือข่ายที่เชื่อมต่อกัน (เส้นใบหลักและเส้นใบรองอาจเรียกว่าแบบขนนก ในขณะที่เส้นใบที่ละเอียดกว่าคล้ายตาข่ายเรียกว่าแบบตาข่ายหรือแบบร่างแห) พืชดอกที่ไม่ใช่พืชใบเลี้ยงเดี่ยวส่วนใหญ่ ยกเว้นCalophyllumพืชใบเลี้ยงเดี่ยวบางชนิดมีเส้นใบแบบร่างแหได้แก่ Colocasia , DioscoreaและSmilax [ 61 ]

อย่างไรก็ตาม ระบบที่เรียบง่ายเหล่านี้อนุญาตให้แบ่งย่อยออกเป็นหลายประเภทเพิ่มเติมได้ ซิมป์สัน[ 28 ] (และคนอื่นๆ) [ 62 ]แบ่งแบบขนานและแบบตาข่าย (และบางคนใช้เพียงสองคำนี้สำหรับพืชดอก) [ 63 ]ตามจำนวนเส้นใบหลัก (costa) ดังนี้

ขนาน
เพนนี-พาราเลล (พินเนต, พินเนตพาราเลล, ยูนิโคสเตทพาราเลล)
ใบมีเส้นกลางใบเด่นชัดเพียงเส้นเดียว เส้นใบย่อยแตกแขนงออกมาจากเส้นกลางใบนี้ในแนวตั้งฉากกับเส้นกลางใบ และวิ่งขนานกันไปทางขอบใบหรือปลายใบ แต่ไม่เชื่อมต่อกัน (anastomose) คำว่า unicostate หมายถึงความเด่นชัดของเส้นกลางใบ (costa) เพียงเส้นเดียวที่วิ่งตามความยาวของใบจากโคนใบถึงปลายใบ ตัวอย่างเช่นพืชวงศ์ขิง (Zingiberales ) เช่นกล้วยเป็นต้น
ขนานฝ่ามือ (ขนานหลายแนวกระดูกซี่โครง)
เส้นใบหลักที่เห็นได้ชัดเจนหลายเส้นแตกแขนงออกมาจากจุดเดียวที่โคนใบและทอดตัวขนานไปทางปลายใบหรือขอบใบ คำว่า multicostate หมายถึงมีเส้นใบหลักที่เห็นได้ชัดเจนมากกว่าหนึ่งเส้น เช่นปาล์มพัด (ปาล์มใบรูปฝ่ามือ) (วงศ์ Arecaceae)
บรรจบกันแบบขนานหลายโคสเตท
เส้นกลางมาบรรจบกันที่ปลาย เช่นBambusa arundinacea = B. bambos (Aracaceae), Eichornia
มัลติโคสเตท ขนาน กระจาย
เส้นกลางใบจะแยกออกจากกันขนานกับขอบใบโดยประมาณ เช่นต้นบอรัส (วงศ์ Poaceae) และปาล์มพัด
ตาข่าย (แบบตาข่าย)
แบบขนนก (มีเส้นใย, เป็นตาข่าย, เป็นตาข่ายเดี่ยว)
มีเส้นกลางใบเดี่ยวที่เด่นชัดทอดยาวจากโคนใบถึงปลายใบ เส้นใบรองแตกแขนงออกทั้งสองด้านตามความยาวของเส้นกลางใบหลัก ทอดยาวไปทางขอบใบหรือปลายใบ โดยมีเส้นใบย่อยขนาดเล็กจำนวนมากแตกแขนงออกเป็นตาข่าย (reticulum) ตัวอย่างเช่นมะม่วง , ต้นไทร , ฝรั่ง , ชบา , ต้นหลิว
แบบฝ่ามือ (แบบตาข่ายหลายเส้น)
เส้นเลือดหลักมากกว่าหนึ่งเส้นแตกแขนงออกมาจากจุดเดียว วิ่งจากโคนถึงปลาย เช่นLiquidambar styracifluaซึ่งอาจแบ่งย่อยออกไปได้อีก
การบรรจบกันของหลายรัฐ
หลอดเลือดดำหลักแยกจากจุดกำเนิดที่ฐานแล้วมาบรรจบกันที่ปลาย เช่นZizyphus , Smilax , Cinnamomum
ความแตกต่างระหว่างหลายรัฐ
เส้นใบหลักทั้งหมดจะแยกออกไปทางปลายใบ เช่นGossypium , Cucurbita , Carica papaya , Ricinus communis
แบบสามชั้น (แบบตาข่ายสามชั้น)
เส้นเลือดหลักสามเส้น ดังที่กล่าวมาข้างต้น เช่น ( ดู ) Ceanothus leucodermis , [ 64 ] C. tomentosus , [ 65 ] Encelia farinosa
รูปแบบเส้นเลือดของซิมป์สัน
มารันตา ลูโคเนอร่า var. erythroneura ( Zingiberales ):Penni-ขนาน
Coccothrinax argentea (Arecaceae):ลักษณะใบเป็นรูปฝ่ามือขนานกัน
Bambusa bambos :การบรรจบกันขนานหลายชั้น
Borassus sp.:การแยกตัวแบบขนานหลายแนวของแนวเชื่อม
Salix alba :มีลักษณะเป็นตาข่ายคล้ายขนนก
Liquidambar styraciflua :ลายตาข่ายรูปฝ่ามือ
Ziziphus jujuba :Multicostate palmate convergent
Gossypium tomentosum :Multicostate palmate divergent

ระบบที่ซับซ้อนเหล่านี้ไม่ได้ถูกนำมาใช้มากนักในการอธิบายลักษณะทางสัณฐานวิทยาของอนุกรมวิธาน แต่มีประโยชน์ในการระบุพืช [ 28 ]แม้ว่าจะถูกวิจารณ์ว่าเต็มไปด้วยศัพท์เฉพาะมากเกินไป[ 66 ]

ระบบที่เก่ากว่าและเรียบง่ายกว่าซึ่งใช้ในพืชบางชนิด[ 67 ]ใช้เพียงสองประเภท คือ เปิดและปิด

  • เส้นใบเปิด: เส้นใบลำดับสูงมีปลายอิสระอยู่ระหว่างเซลล์ และเป็นลักษณะเฉพาะของพืชดอกที่ไม่ใช่พืชใบเลี้ยงเดี่ยว มักพบร่วมกับรูปทรงใบที่เป็นหยัก เป็นแฉก หรือเป็นใบประกอบ สามารถแบ่งย่อยได้ดังนี้;
    • ใบประกอบแบบขนนก (มีเส้นใบคล้ายขนนก) โดยมีเส้นกลางใบหลักหรือเส้นกลางใบ (midrib) เป็นแกนกลาง ซึ่งเป็นจุดที่เส้นใบส่วนที่เหลือแตกแขนงออกมา
    • ใบมีลักษณะเป็นรูปฝ่ามือ โดยมีเส้นใบหลักสามเส้นขึ้นไปเรียงตัวมาบรรจบกันที่โคนใบ แล้วแยกออกจากกันขึ้นไปด้านบน
    • แตกแขนงแบบทวิภาค เช่นเดียวกับในเฟิร์น ที่เส้นใบแตกแขนงซ้ำๆ กัน
  • เส้นใบปิด: เส้นใบลำดับสูงจะเชื่อมต่อกันเป็นวงโดยไม่สิ้นสุดอย่างอิสระระหว่างเซลล์ ลักษณะนี้มักพบในใบที่มีขอบเรียบ และเป็นลักษณะเฉพาะของพืชใบเลี้ยงเดี่ยว
    • อาจแบ่งย่อยได้อีกว่าเส้นใบนั้นขนานกันเหมือนในหญ้า หรือมีรูปแบบอื่น ๆ

คำอธิบายอื่นๆ

There are also many other descriptive terms, often with specialized usage and confined to specific taxonomic groups.[68] The conspicuousness of veins depends on a number of features. These include the width of the veins, their prominence in relation to the lamina surface and the degree of opacity of the surface, which may hide finer veins. In this regard, veins are called obscure and the order of veins that are obscured and whether upper, lower or both surfaces, further specified.[69][61]

Terms that describe vein prominence include bullate, channelled, flat, guttered, impressed, prominent and recessed (Fig. 6.1 Hawthorne & Lawrence 2013).[66][70] Veins may show different types of prominence in different areas of the leaf. For instance Pimenta racemosa has a channeled midrib on the upper surface, but this is prominent on the lower surface.[66]

Describing vein prominence:

Bullate
Surface of leaf raised in a series of domes between the veins on the upper surface, and therefore also with marked depressions. e.g. Rytigynia pauciflora,[71]Vitis vinifera
Channelled (canalicululate)
Veins sunken below the surface, resulting in a rounded channel. Sometimes confused with "guttered" because the channels may function as gutters for rain to run off and allow drying, as in many Melastomataceae.[72] e.g. (see) Pimenta racemosa (Myrtaceae),[73]Clidemia hirta (Melastomataceae).
Guttered
Veins partly prominent, the crest above the leaf lamina surface, but with channels running along each side, like gutters
Impressed
Vein forming raised line or ridge lying below the plane of the surface that bears it, as if pressed into it, and are often exposed on the lower surface. Tissue near the veins often appears to pucker, giving them a sunken or embossed appearance
Obscure
Veins not visible, or not at all clear; if unspecified, then not visible with the naked eye. e.g. Berberis gagnepainii. In this Berberis, the veins are only obscure on the undersurface.[74]
Prominent
Vein raised above surrounding surface so to be easily felt when stroked with finger. e.g. (see) Pimenta racemosa,[73]Spathiphyllum cannifolium[75]
Recessed
Vein is sunk below the surface, more prominent than surrounding tissues but more sunken in channel than with impressed veins. e.g. Viburnum plicatum.
Types of vein prominence
Vitis vinifera Bullate
Clidemia hirta Channeled
Cornus masImpressed
Berberis gagnepainii Obscure (under surface)
Spathiphyllum cannifolium Prominent
Viburnum plicatum Recessed

Describing other features:

Plinervy (plinerved)
More than one main vein (nerve) at the base. Lateral secondary veins branching from a point above the base of the leaf. Usually expressed as a suffix, as in 3-plinerved or triplinerved leaf. In a 3-plinerved (triplinerved) leaf three main veins branch above the base of the lamina (two secondary veins and the main vein) and run essentially parallel subsequently, as in Ceanothus and in Celtis. Similarly, a quintuplinerve (five-veined) leaf has four secondary veins and a main vein. A pattern with 3–7 veins is especially conspicuous in Melastomataceae. The term has also been used in Vaccinieae. The term has been used as synonymous with acrodromous, palmate-acrodromous or suprabasal acrodromous, and is thought to be too broadly defined.[76][76]
Scalariform
Veins arranged like the rungs of a ladder, particularly higher order veins
Submarginal
Veins running close to leaf margin
Trinerved
2 major basal nerves besides the midrib

Diagrams of venation patterns

ImageTermDescription
ArcuateSecondary arching toward the apex
DichotomousVeins splitting in two
LongitudinalAll veins aligned mostly with the midvein
ParallelAll veins parallel and not intersecting
PinnateSecondary veins borne from midrib
ReticulateAll veins branching repeatedly, net veined
RotateVeins coming from the center of the leaf and radiating toward the edges
TransverseTertiary veins running perpendicular to axis of main vein, connecting secondary veins

Size

The terms megaphyll, macrophyll, mesophyll, notophyll, microphyll, nanophyll and leptophyll are used to describe leaf sizes (in descending order), in a classification devised in 1934 by Christen C. Raunkiær and since modified by others.[77][78]

See also

  1. 12Esau 2006.
  2. ↑Haupt 1953.
  3. 12Mauseth 2009.
  4. ↑"Shoot system". Dictionary of botanic terminology. Cactus Art Nursery. n.d. Archived from the original on May 4, 2021. Retrieved May 4, 2021.
  5. ↑James et al 1999.
  6. 12345Stewart & Rothwell 1993.
  7. ↑Cooney-Sovetts & Sattler 1987.
  8. ↑Tsukaya 2013.
  9. ↑Feugier 2006.
  10. ↑Purcell 2016.
  11. ↑Willert et al 1992.
  12. ↑Bayer 1982.
  13. 123Simpson 2011, p. 356.
  14. ↑Krogh 2010.
  15. ↑James & Bell 2000.
  16. ↑Heywood et al 2007.
  17. ↑Simpson 2011, pp. 356–357.
  18. ↑Hallé 1977.
  19. 123Botany Illustrated: Introduction to Plants Major Groups Flowering Plant Families. Thomson Science. 1984. p. 21.
  20. ↑Didier Reinhardt and Cris Kuhlemeier, "Phyllotaxis in higher plants", in Michael T. McManus, Bruce Veit, eds., Meristematic Tissues in Plant Growth and Development, January 2002, ISBN 978-1-84127-227-6, Wiley-Blackwell.
  21. ↑Coxeter HS (1961). Introduction to geometry. Wiley. p. 169.
  22. ↑Reinhardt and Kuhlemeier, p. 175
  23. ↑Yonekura, Takaaki; Iwamoto, Akitoshi; Fujita, Hironori; Sugiyama, Munetaka (June 6, 2019). Umulis, David (ed.). "Mathematical model studies of the comprehensive generation of major and minor phyllotactic patterns in plants with a predominant focus on orixate phyllotaxis". PLOS Computational Biology. 15 (6) e1007044. Bibcode:2019PLSCB..15E7044Y. doi:10.1371/journal.pcbi.1007044. ISSN 1553-7358. PMC 6553687. PMID 31170142.
  24. ↑Rolland-Lagan et al 2009.
  25. 123Walls 2011.
  26. 123Dickison 2000.
  27. 12Rudall 2007.
  28. 123456789Simpson 2011, Leaf venation pp. 465–468
  29. 1234Sack & Scoffoni 2013.
  30. 123Roth-Nebelsick et al 2001.
  31. ↑Ueno et al 2006.
  32. ↑Runions et al 2005.
  33. ↑Massey & Murphy 1996, Surface-Venation-Texure
  34. ↑Bagchi et al 2016.
  35. ↑Cote 2009.
  36. ↑Clements 1905.
  37. ↑Couder et al 2002.
  38. ↑Corson et al 2009.
  39. ↑Laguna et al 2008.
  40. ↑Arber 1950.
  41. ↑Rutishauser & Sattler 1997.
  42. ↑Lacroix et al 2003.
  43. ↑Eckardt & Baum 2010.
  44. ↑Poiré, Richard; Wiese-Klinkenberg, Anika; Parent, Boris; Mielewczik, Michael; Schurr, Ulrich; Tardieu, François; Walter, Achim (2010). "Diel time-courses of leaf growth in monocot and dicot species: endogenous rhythms and temperature effects". Journal of Experimental Botany. 61 (6): 1751–1759. doi:10.1093/jxb/erq049. ISSN 1460-2431. PMC 2852670. PMID 20299442.
  45. ↑Mielewczik, Michael; Friedli, Michael; Kirchgessner, Norbert; Walter, Achim (July 25, 2013). "Diel leaf growth of soybean: a novel method to analyze two-dimensional leaf expansion in high temporal resolution based on a marker tracking approach (Martrack Leaf)". Plant Methods. 9 (1): 30. Bibcode:2013PlMet...9...30M. doi:10.1186/1746-4811-9-30. hdl:20.500.11850/76534. ISSN 1746-4811. PMC 3750653. PMID 23883317.
  46. ↑Friedli, Michael; Walter, Achim (2015). "Diel growth patterns of young soybean (G lycine max) leaflets are synchronous throughout different positions on a plant". Plant, Cell & Environment. 38 (3): 514–524. Bibcode:2015PCEnv..38..514F. doi:10.1111/pce.12407. ISSN 0140-7791. PMID 25041284.
  47. 12345Read & Stokes 2006.
  48. ↑Greeney, Harold F; Jones, Meg T (2003). "Shelter building in the Hesperiidae: a classification scheme for larval shelters". The Journal of Research on the Lepidoptera. 37: 27–36. doi:10.5962/p.266551. Retrieved January 13, 2025.
  49. ↑Doring et al 2009.
  50. ↑Feild et al 2001.
  51. ↑"Kew Glossary – definition of hysteranthous". December 3, 2013. Archived from the original on December 3, 2013. Retrieved May 12, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: bot: original URL status unknown (link)
  52. ↑"Kew Glossary – definition of synanthous". December 3, 2013. Archived from the original on December 3, 2013. Retrieved May 12, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: bot: original URL status unknown (link)
  53. ↑Ettingshausen 1861.
  54. ↑Hickey 1973.
  55. ↑Hickey & Wolfe 1975.
  56. ↑Hickey 1979.
  57. ↑Melville 1976.
  58. 12Leaf Architecture Working Group 1999.
  59. ↑Judd et al 2007.
  60. ↑Florissant Leaf Key 2016.
  61. 12345Kling et al 2005, Leaf Venation
  62. ↑Berg 2007.
  63. ↑Angiosperm Morphology 2017, Venation
  64. ↑Simpson 2017, Ceanothus leucodermis
  65. ↑Simpson 2017, Ceanothus tomentosus
  66. 123Hawthorne & Lawrence 2013, Leaf venation pp. 135–136
  67. ↑Cullen et al 2011.
  68. ↑Neotropikey 2017.
  69. ↑Oxford herbaria glossary 2017.
  70. ↑Oxford herbaria glossary 2017, Vein prominence
  71. ↑Verdcourt & Bridson 1991.
  72. ↑Hemsley & Poole 2004, Leaf morphology and drying p. 254
  73. 12Hughes 2017, Pimenta racemosa
  74. ↑Cullen et al 2011, Berberis gagnepainii vol. II p. 398
  75. ↑Kwantlen 2015, Spathiphyllum cannifolium
  76. 12Pedraza-Peñalosa 2013.
  77. ↑Whitten et al 1997.
  78. ↑Webb, Len (October 1, 1959). "A Physiognomic Classification of Australian Rain Forests". Journal of Ecology. 47 (3). British Ecological Society : Journal of Ecology Vol. 47, No. 3, pp. 551–570: 555. Bibcode:1959JEcol..47..551W. doi:10.2307/2257290. JSTOR 2257290.

Bibliography

Books and chapters

  • Arber, Agnes (1950). The Natural Philosophy of Plant Form. CUP Archive. GGKEY:HCBB8RZREL4.
  • Bayer, M. B. (1982). The New Haworthia Handbook. Kirstenbosch: National Botanic Gardens of South Africa. ISBN 978-0-620-05632-8. Archived from the original on September 6, 2023. Retrieved July 25, 2018.
  • Berg, Linda (March 23, 2007). Introductory Botany: Plants, People, and the Environment, Media Edition. Cengage Learning. ISBN 978-1-111-79426-2.
  • Cullen, James; Knees, Sabina G.; Cubey, H. Suzanne Cubey, eds. (2011) [1984–2000]. The European Garden Flora, Flowering Plants: A Manual for the Identification of Plants Cultivated in Europe, Both Out-of-Doors and Under Glass. 5 vols (2nd ed.). Cambridge: Cambridge University Press. Archived from the original on December 28, 2016. Retrieved March 8, 2017.
  • Cutter, E.G. (1969). Plant Anatomy, experiment and interpretation, Part 2 Organs. London: Edward Arnold. p. 117. ISBN 978-0-7131-2302-9.
  • Dickison, William C. (2000). Integrative Plant Anatomy. Academic Press. ISBN 978-0-08-050891-7.
  • Esau, Katherine (2006) [1953]. Evert, Ray F (ed.). Esau's Plant Anatomy: Meristems, Cells, and Tissues of the Plant Body: Their Structure, Function, and Development (3rd. ed.). New York: John Wiley & Sons Inc. ISBN 978-0-470-04737-8. Archived from the original on September 6, 2023. Retrieved September 2, 2017.
  • Ettingshausen, C. (1861). Die Blatt-Skelete der Dicotyledonen mit besonderer Ruchsicht auf die Untersuchung und Bestimmung der fossilen Pflanzenreste. Vienna: Classification of the Architecture of Dicotyledonous.
  • Haupt, Arthur Wing (1953). Plant morphology. McGraw-Hill.
  • Hawthorne, William; Lawrence, Anna (2013). Plant Identification: Creating User-Friendly Field Guides for Biodiversity Management. Routledge. ISBN 978-1-136-55972-3.
  • Hemsley, Alan R.; Poole, Imogen, eds. (2004). The Evolution of Plant Physiology. Academic Press. ISBN 978-0-08-047272-0.
  • Heywood, V.H.; Brummitt, R.K.; Culham, A.; Seberg, O. (2007). Flowering plant families of the world. New York: Firefly books. p. 287. ISBN 978-1-55407-206-4.
  • Hickey, LJ. A revised classification of the architecture of dicotyledonous leaves. pp. i 5–39., in Metcalfe & Chalk (1979)
  • Judd, Walter S.; Campbell, Christopher S.; Kellogg, Elizabeth A.; Stevens, Peter F.; Donoghue, Michael J. (2007) [1st ed. 1999, 2nd 2002]. Plant systematics: a phylogenetic approach (3rd ed.). Sinauer Associates. ISBN 978-0-87893-407-2. Archived from the original on September 6, 2023. Retrieved September 2, 2017.
  • Krogh, David (2010), Biology: A Guide to the Natural World (5th ed.), Benjamin-Cummings Publishing Company, p. 463, ISBN 978-0-321-61655-5, archived from the original on January 24, 2023, retrieved May 24, 2016
  • Leaf Architecture Working Group (1999). Manual of Leaf Architecture - morphological description and categorization of dicotyledonous and net-veined monocotyledonous angiosperms(PDF). Smithsonian Institution. ISBN 978-0-9677554-0-3. Archived(PDF) from the original on October 20, 2016. Retrieved February 15, 2017.
  • Marloth, Rudolf (1913–1932). The Flora of South Africa: With Synopical Tables of the Genera of the Higher Plants. 6 vols. Cape Town: Darter Bros. & Co. Archived from the original on September 6, 2023. Retrieved August 27, 2020.
  • Mauseth, James D. (2009). Botany: an introduction to plant biology (4th ed.). Sudbury, Mass.: Jones and Bartlett Publishers. ISBN 978-0-7637-5345-0.
  • Metcalfe, CR; Chalk, L, eds. (1979) [1957]. Anatomy of the Dicotyledons: Leaves, stem and wood in relation to taxonomy, with notes on economic uses. 2 vols (2nd ed.). Oxford: Clarendon Press. ISBN 978-0-19-854383-1.
    • 1st ed.
  • Prance, Ghillean Tolmie (1985). Leaves: the formation, characteristics and uses of hundreds of leaves found in all parts of the world. Photographs by Kjell B. Sandved. London: Thames and Hudson. ISBN 978-0-500-54104-3.
  • Rudall, Paula J. (2007). Anatomy of flowering plants: an introduction to structure and development (3rd ed.). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-69245-8. Archived from the original on September 6, 2023. Retrieved August 27, 2020.
  • Simpson, Michael G. (2011). Plant Systematics. Academic Press. ISBN 978-0-08-051404-8. Archived from the original on January 17, 2023. Retrieved May 24, 2016.
  • Stewart, Wilson N; Rothwell, Gar W. (1993) [1983]. Paleobotany and the Evolution of Plants (2nd ed.). Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-38294-6.
  • Verdcourt, Bernard; Bridson, Diane M. (1991). Flora of tropical East Africa - Rubiaceae Volume 3. CRC Press. ISBN 978-90-6191-357-3.
  • Whitten, Tony; Soeriaatmadja, Roehayat Emon; Afiff, Suraya A. (1997). Ecology of Java and Bali. Oxford University Press. p. 505. ISBN 978-962-593-072-5. Archived from the original on September 6, 2023. Retrieved August 27, 2020.
  • Willert, Dieter J. von; Eller, BM; Werger, MJA; Brinckmann, E; Ihlenfeldt, H-D (1992). Life Strategies of Succulents in Deserts: With Special Reference to the Namib Desert. CUP Archive. ISBN 978-0-521-24468-8.

Articles and theses

  • Bagchi, Debjani; Dasgupta, Avik; Gondaliya, Amit D.; Rajput, Kishore S. (2016). "Insights from the Plant World: A Fractal Analysis Approach to Tune Mechanical Rigidity of Scaffolding Matrix in Thin Films". Advanced Materials Research. 1141: 57–64. doi:10.4028/www.scientific.net/AMR.1141.57. S2CID 138338270.
  • Clements, Edith Schwartz (December 1905). "The Relation of Leaf Structure to Physical Factors". Transactions of the American Microscopical Society. 26: 19–98. doi:10.2307/3220956. JSTOR 3220956. Archived from the original on August 4, 2023. Retrieved September 6, 2023.
  • Cooney-Sovetts, C.; Sattler, R. (1987). "Phylloclade development in the Asparagaceae: An example of homoeosis". Botanical Journal of the Linnean Society. 94 (3): 327–371. Bibcode:1987BJLS...94..327C. doi:10.1111/j.1095-8339.1986.tb01053.x.
  • Corson, Francis; Adda-Bedia, Mokhtar; Boudaoud, Arezki (2009). "In silico leaf venation networks: Growth and reorganization driven by mechanical forces"(PDF). Journal of Theoretical Biology. 259 (3): 440–448. Bibcode:2009JThBi.259..440C. doi:10.1016/j.jtbi.2009.05.002. PMID 19446571. S2CID 25560670. Archived from the original(PDF) on December 9, 2017.
  • Cote, G. G. (2009). "Diversity and distribution of idioblasts producing calcium oxalate crystals in Dieffenbachia seguine (Araceae)". American Journal of Botany. 96 (7): 1245–1254. Bibcode:2009AmJB...96.1245C. doi:10.3732/ajb.0800276. PMID 21628273.
  • Couder, Y.; Pauchard, L.; Allain, C.; Adda-Bedia, M.; Douady, S. (July 1, 2002). "The leaf venation as formed in a tensorial field"(PDF). The European Physical Journal B. 28 (2): 135–138. Bibcode:2002EPJB...28..135C. doi:10.1140/epjb/e2002-00211-1. S2CID 51687210. Archived from the original(PDF) on December 9, 2017.
  • Döring, T. F; Archetti, M.; Hardie, J. (January 7, 2009). "Autumn leaves seen through herbivore eyes". Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences. 276 (1654): 121–127. Bibcode:2009PBioS.276..121D. doi:10.1098/rspb.2008.0858. PMC 2614250. PMID 18782744.
  • Eckardt, N. A.; Baum, D. (July 20, 2010). "The Podostemad Puzzle: The Evolution of Unusual Morphology in the Podostemaceae". The Plant Cell Online. 22 (7): 2104. Bibcode:2010PlanC..22.2104E. doi:10.1105/tpc.110.220711. PMC 2929115. PMID 20647343.
  • Feugier, François (December 14, 2006). Models of Vascular Pattern Formation in Leaves(PhD Thesis). University of Paris VI. Archived(PDF) from the original on March 7, 2017. Retrieved March 6, 2017.
  • Feild, T. S.; Lee, D. W.; Holbrook, N. M. (October 1, 2001). "Why Leaves Turn Red in Autumn. The Role of Anthocyanins in Senescing Leaves of Red-Osier Dogwood". Plant Physiology. 127 (2): 566–574. Bibcode:2001PlanP.127..566F. doi:10.1104/pp.010063. PMC 125091. PMID 11598230.
  • Hallé, F. (1977). "The longest leaf in palms". Principes. 21: 18.
  • Hickey, Leo J. (January 1, 1973). "Classification of the Architecture of Dicotyledonous Leaves"(PDF). American Journal of Botany. 60 (1): 17–33. doi:10.2307/2441319. JSTOR 2441319. Archived(PDF) from the original on August 11, 2017. Retrieved February 14, 2017.
  • Hickey, Leo J.; Wolfe, Jack A. (1975). "The Bases of Angiosperm Phylogeny: Vegetative Morphology". Annals of the Missouri Botanical Garden. 62 (3): 538–589. Bibcode:1975AnMBG..62..538H. doi:10.2307/2395267. JSTOR 2395267. Archived from the original on October 31, 2022. Retrieved September 6, 2023.
  • Ingersoll, Ernest (1920). "Leaves" . Encyclopedia Americana. Vol. XVII.
  • James, S. A.; Bell, D. T. (2000). "Influence of light availability on leaf structure and growth of two Eucalyptus globulus ssp. globulus provenances"(PDF). Tree Physiology. 20 (15): 1007–1018. doi:10.1093/treephys/20.15.1007. PMID 11305455. Archived(PDF) from the original on April 1, 2022. Retrieved May 10, 2019.
  • Lacroix, C.; Jeune, B.; Purcell-Macdonald, S. (2003). "Shoot and compound leaf comparisons in eudicots: Dynamic morphology as an alternative approach". Botanical Journal of the Linnean Society. 143 (3): 219–230. Bibcode:2003BJLS..143..219L. doi:10.1046/j.1095-8339.2003.00222.x. Archived from the original on June 22, 2020. Retrieved September 8, 2019.
  • Laguna, Maria F.; Bohn, Steffen; Jagla, Eduardo A.; Bourne, Philip E. (2008). "The Role of Elastic Stresses on Leaf Venation Morphogenesis". PLOS Computational Biology. 4 (4) e1000055. arXiv:0705.0902. Bibcode:2008PLSCB...4E0055L. doi:10.1371/journal.pcbi.1000055. PMC 2275310. PMID 18404203.
  • Melville, R. (November 1976). "The Terminology of Leaf Architecture". Taxon. 25 (5/6): 549–561. Bibcode:1976Taxon..25..549M. doi:10.2307/1220108. JSTOR 1220108.
  • Pedraza-Peñalosa, Paola; Salinas, Nelson R.; Wheeler, Ward C. (April 26, 2013). "Venation patterns of neotropical blueberries (Vaccinieae: Ericaceae) and their phylogenetic utility"(PDF). Phytotaxa. 96 (1): 1. Bibcode:2013Phytx..96....1P. doi:10.11646/phytotaxa.96.1.1. Archived(PDF) from the original on February 18, 2017. Retrieved February 17, 2017.
  • Read, J.; Stokes, A. (October 1, 2006). "Plant biomechanics in an ecological context". American Journal of Botany. 93 (10): 1546–1565. Bibcode:2006AmJB...93.1546R. doi:10.3732/ajb.93.10.1546. PMID 21642101.
  • Rolland-Lagan, Anne-Gaëlle; Amin, Mira; Pakulska, Malgosia (January 2009). "Quantifying leaf venation patterns: two-dimensional maps". The Plant Journal. 57 (1): 195–205. Bibcode:2009PlJ....57..195R. doi:10.1111/j.1365-313X.2008.03678.x. PMID 18785998.
  • Roth-Nebelsick, A; Uhl, Dieter; Mosbrugger, Volker; Kerp, Hans (May 2001). "Evolution and Function of Leaf Venation Architecture: A Review". Annals of Botany. 87 (5): 553–566. Bibcode:2001AnBot..87..553R. doi:10.1006/anbo.2001.1391.
  • Runions, Adam; Fuhrer, Martin; Lane, Brendan; Federl, Pavol; Rolland-Lagan, Anne-Gaëlle; Prusinkiewicz, Przemyslaw (January 1, 2005). "Modeling and visualization of leaf venation patterns". ACM SIGGRAPH 2005 Papers. Vol. 24. pp. 702–711. CiteSeerX 10.1.1.102.1926. doi:10.1145/1186822.1073251. ISBN 978-1-4503-7825-3. S2CID 2629700.
  • Rutishauser, R.; Sattler, R. (1997). "Expression of shoot processes in leaf development of Polemonium caeruleum". Botanische Jahrbücher für Systematik. 119: 563–582.
  • Sack, Lawren; Scoffoni, Christine (June 2013). "Leaf venation: structure, function, development, evolution, ecology and applications in the past, present and future". New Phytologist. 198 (4): 983–1000. Bibcode:2013NewPh.198..983S. doi:10.1111/nph.12253. PMID 23600478.
  • Shelley, A.J.; Smith, W.K.; Vogelmann, T.C. (1998). "Ontogenetic differences in mesophyll structure and chlorophyll distribution in Eucalyptus globulus ssp. globulus (Myrtaceae)". American Journal of Botany. 86 (2): 198–207. doi:10.2307/2656937. JSTOR 2656937. PMID 21680359.
  • Tsukaya, Hirokazu (January 2013). "Leaf Development". The Arabidopsis Book. 11 e0163. doi:10.1199/tab.0163. PMC 3711357. PMID 23864837.
  • Ueno, Osamu; Kawano, Yukiko; Wakayama, Masataka; Takeda, Tomoshiro (April 1, 2006). "Leaf Vascular Systems in C and C Grasses: A Two-dimensional Analysis". Annals of Botany. 97 (4): 611–621. doi:10.1093/aob/mcl010. PMC 2803656. PMID 16464879.
  • Walls, R. L. (January 25, 2011). "Angiosperm leaf vein patterns are linked to leaf functions in a global-scale data set". American Journal of Botany. 98 (2): 244–253. Bibcode:2011AmJB...98..244W. doi:10.3732/ajb.1000154. PMID 21613113.

Websites

  • Bucksch, Alexander; Blonder, Benjamin; Price, Charles; Wing, Scott; Weitz, Joshua; Das, Abhiram (2017). "Cleared Leaf Image Database". School of Biology, Georgia Institute of Technology. Archived from the original on September 25, 2014. Retrieved March 12, 2017.
  • Geneve, Robert. "Leaf"(PDF). PLS 220: Introduction to plant identification. University of Kentucky: Department of Horticulture. Archived from the original(PDF) on March 15, 2016.
  • Kling, Gary J.; Hayden, Laura L.; Potts, Joshua J. (2005). "Botanical terminology". University of Illinois, Urbana-Champaign. Archived from the original on March 8, 2017. Retrieved March 7, 2017.
  • de Kok, Rogier; Biffin, Ed (November 2007). "The Pea Key: An interactive key for Australian pea-flowered legumes". Australian Pea-flowered Legume Research Group. Archived from the original on February 26, 2017. Retrieved March 9, 2017.
  • Kranz, Laura. "The Vein Patterns of Leaves"(Drawings). Archived from the original on March 6, 2017. Retrieved March 5, 2017.
  • Massey, Jimmy R.; Murphy, James C. (1996). "Vascular plant systematics". NC Botnet. University of North Carolina at Chapel Hill. Archived from the original on January 17, 2016. Retrieved January 19, 2016.
  • Purcell, Adam (January 16, 2016). "Leaves". Basic Biology. Adam Purcell. Archived from the original on April 19, 2015. Retrieved February 17, 2017.
  • Simpson, Michael G. "Plants of San Diego County, California". College of Science, San Diego State University. Archived from the original on March 3, 2017. Retrieved March 2, 2017.
  • "Florissant Fossil Beds Leaf Key"(PDF). Florissant Fossil Beds National Monument. National Park Service, US Department of the Interior. Archived from the original(PDF) on February 16, 2017. Retrieved February 16, 2017.
  • "Plant Database". School of Horticulture, Kwantlen Polytechnic University. 2015. Archived from the original on September 21, 2017. Retrieved March 9, 2017.
  • "Angiosperm Morphology". TutorVista. 2017. Archived from the original on June 21, 2020. Retrieved March 9, 2017.
Glossaries
  • Hughes, Colin. "The virtual field herbarium". Oxford University Herbaria. Archived from the original on March 5, 2017. Retrieved March 4, 2017.
    • "Plant Characteristics". Archived from the original(Glossary) on March 5, 2017. Retrieved March 4, 2017., in Hughes (2017)
  • "Glossary of botanical terms". Neotropikey. Royal Botanic Gardens, Kew. Archived from the original on January 21, 2017. Retrieved February 18, 2017.
  • "พจนานุกรมภาพประกอบเกี่ยวกับรูปทรงใบไม้" ( PDF)ศูนย์พืชน้ำและพืชรุกรานสถาบันวิทยาศาสตร์การอาหารและการเกษตรมหาวิทยาลัยฟลอริดา 2009 เก็บถาวร(PDF)จากต้นฉบับเมื่อวันที่ 10 มกราคม 2020 เรียกดูเมื่อวันที่ 8 มกราคม 2020
  • "รูปทรงใบไม้" . ดอนส์การ์เดน . เก็บถาวรจากต้นฉบับเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2016 . เรียกดูเมื่อวันที่ 9 มกราคม 2020 .

สรุปเนื้อหา

ข้อมูลสำคัญจากบทความ

ข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับ ไม่มีชื่อบทความ

ใบ( plural "}]],"parts":[{"template":{"target":{"wt":"plural form","href":".

ลักษณะทั่วไป

ใบเป็นอวัยวะที่สำคัญที่สุดของ พืชมีท่อลำเลียง ส่วน ใหญ่ [ 8 ] พืชสีเขียวเป็น ออโตโทรฟิก หมายความว่าพวกมันไม่ได้รับอาหารจากสิ่งมีชีวิตอื่น แต่สร้างอาหารของตัวเองโดย การสังเคราะห์แสง พวกมันจับพลังงานจาก แสงแดด และใช้มันในการสร้าง น้ำตาล อย่างง่าย เช่น กลูโคส...

สัณฐานวิทยา

ใบที่สมบูรณ์ของ พืชดอก ประกอบด้วย ก้าน ใบ (petiole หรือ stipe ในเฟิร์น) แผ่นใบ (lamina) หูใบ ( stipules ) (โครงสร้างขนาดเล็กที่อยู่ด้านข้างโคนก้านใบ) และกาบใบ อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกชนิดจะมีใบที่มีส่วนประกอบครบทุกส่วนนี้...

ประเภทใบพื้นฐาน

พืช ยืนต้น ที่มีใบร่วงทุกปีเรียกว่ามีใบผลัดใบ ในขณะที่ใบที่คงอยู่ตลอดฤดูหนาวเรียกว่าใบ เขียว ตลอดปี ใบที่ติดอยู่กับลำต้นด้วยก้านใบ (เรียกว่า ก้านใบ ) เรียกว่าใบมีก้านใบ และหากติดอยู่กับลำต้นโดยตรงโดยไม่มีก้านใบ เรียกว่าใบไม่มีก้านใบ [ 19 ]