บุชิโด (武士道; การออกเสียงภาษาญี่ปุ่น: [bɯ.ɕiꜜ.doː] ^{[ 1 ]} )คือหลักจริยธรรมของซามูไร เกี่ยวกับทัศนคติ พฤติกรรม และวิถีชีวิตของซามูไร ^{[ 2 ] [ 3 ] [ 4 ]}ต้นกำเนิดของหลักจริยธรรมนี้ย้อนกลับไปถึงสมัยคามาคุระแต่หลักจริยธรรมนี้ได้รับการกำหนดอย่างเป็นทางการในสมัยเอโดะ (ค.ศ. 1603–1868) บุชิโดมีหลายประเภท ซึ่งมีการพัฒนาอย่างมากตลอดประวัติศาสตร์ ^{[ 2 ] [ 3 ] [ 5 ]}รูปแบบของบุชิโดในปัจจุบันยังคงถูกนำมาใช้ในการจัดระเบียบทางสังคมและเศรษฐกิจของญี่ปุ่น ^{[ 2 ]}บุชิโดยังถูกใช้เป็นคำที่ครอบคลุมสำหรับหลักเกณฑ์ การปฏิบัติ ปรัชญา และหลักการทั้งหมดของวัฒนธรรมซามูไร ^{[ 6 ] [ 7 ] [ 8 ]}มันมีความคล้ายคลึงกับแนวคิดเรื่องอัศวินของยุโรปแต่มีความแตกต่างที่สำคัญบางประการ ^{[ 9 ] [ 6 ]}

แนวคิดเรื่องจรรยาบรรณของซามูไรได้รับการพัฒนาและปรับปรุงมาหลายศตวรรษก่อนยุคเอโดะในสมัยคามาคุระ^{[ 10 ]}แนวคิดดังกล่าวได้ทำให้คุณค่าทางศีลธรรมและจริยธรรมในยุคก่อนหน้าเป็นรูปธรรม โดยส่วนใหญ่มักเน้นที่ความจริงใจ ความประหยัด ความจงรักภักดีความเชี่ยวชาญในศิลปะการต่อสู้ เกียรติยศ จนถึงความตาย ^{[ 10 ]} "ความกล้าหาญ" และ "ความจงรักภักดีต่อเจ้านายของซามูไร" ^{[ 11 ]}บูชิโดที่แท้จริงพัฒนาขึ้นระหว่างศตวรรษที่ 16 ถึง 20 แต่เรื่องนี้เป็นที่ถกเถียงกันในหมู่ผู้เชี่ยวชาญที่เชื่อว่าพวกเขากำลังสร้างมรดกที่สืบย้อนไปถึงศตวรรษที่ 10

The term bushido itself is "rarely attested in pre-modern literature",^[12] but a code of honor did exist among the writing elite and historians who were generally disgusted enough at the dishonorable activity of some fighters such as shinobi as to rarely mention them.^[13] Ideas of honor that led to bushido developed in response to the longstanding dishonorable behavior of samurai,^[14] emerging stealth and espionage techniques,^[13] and Zen Buddhist soldier tenets.^[15]

The relative peace in Japan during the Kamakura period favored ideas of honor in battle, expressed in customs such as announcing one's family name and/or lineages before fighting, attempting to limit fights among warrior nobles to horseback archery or sword^[16] duels^[17] with no subterfuge or trickery, and conducting oneself like a legendary character or renowned hero (tales of daring were popular in the Kamakura period^[18]).^[19][20] Pre-bushido honor codes during this time were also contributed to by commoners, who sometimes took on similar roles to samurai^[14] and often used their family names as introductions to fighting despite not being noble.^[20] However, even during the relatively small family and land quarrels of this time, as well as duels thought to be honorable, warriors often disregarded these norms of combat and the announcement of family names or lineages was mostly a way to brag and assert a right to fight and/or gain whatever a faction was looking for after a fight.^[19][20] Outright bragging was also known to happen.^[13] These already tenuous codes of honor were weakened when the Japanese, expecting the invading Mongols to be laid-back with their combat, humiliatingly sent an envoy that fired a noisemaker arrow to officially commence the start of what the Japanese assumed would be a series of small duels and skirmishes.^[20] Additionally, Mongols usually cut swathes through soldiers that attempted to announce their lineages before facing them.^[19] Despite ultimately winning against the Mongols, these honor norms, along with the shogunate, were weakened enough to cause endemic division that led to the end of the Kamakura period and the court wars of the Nanboku-chō period.

บูชิโดถือกำเนิดจากลัทธิขงจื๊อใหม่ในช่วงเวลาแห่งสันติสุขในสมัยเอโดะ โดยยึดตามตำราขงจื๊อ ขณะเดียวกันก็ได้รับอิทธิพลจากศาสนาชินโตและพุทธศาสนานิกายเซน บูชิโดจึงสร้างสมดุลระหว่างความรุนแรงกับอุดมคติแห่งปัญญาและสันติภาพที่ได้รับการยอมรับในเวลานั้น บูชิโดได้รับการพัฒนาเพิ่มเติมในสมัยมูโรมาจิ (1336–1573) และได้รับการกำหนดและบังคับใช้เป็นกฎหมายอย่างเป็นทางการโดยโชกุนโทกูงาวะในสมัยเอโดะ^{[ 21 ]}ไม่มีคำจำกัดความที่เข้มงวด และการตีความประมวลกฎหมายนี้แตกต่างกันไปตามกาลเวลา^{[ 22 ]}บูชิโดมีการเปลี่ยนแปลงมากมายตลอดประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น และตระกูลต่างๆ ของญี่ปุ่นตีความบูชิโดในแบบของตนเองจนถึงศตวรรษที่ 19 มากพอที่จะกลายเป็นชุดของความคาดหวังทางวาจาที่ไม่ได้เขียนไว้ ซึ่งสามารถอธิบายได้ว่าเป็นประมวลกฎหมายที่แตกต่างกัน โดยอาจมีรูปแบบที่แตกต่างกันออกไปในตระกูลขุนนางนักรบเดียวกัน มากกว่าที่จะเป็นประมวลกฎหมายเดียว^{[ 23 ]}

หนึ่งในการใช้บุชิโดที่รู้จักกันในยุคแรกสุดคือในตำราที่มีอิทธิพลอย่างมาก^{[ 24 ]} ใน ช่วงปลายศตวรรษที่ 16 เรื่องThe Military Mirror of Kaiซึ่งใช้เพื่ออธิบายกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ในลักษณะเชิงเปรียบเทียบที่ซับซ้อนซึ่งสามัญชนไม่สามารถปฏิบัติตามได้^{[ 19 ]}การใช้คำที่เขียนขึ้นในยุคแรกอีกประการหนึ่งคือในKōyō Gunkanในปี 1616 โดยKōsaka Masanobuในปี 1685 หนังสืออุคิโยเอะKokon Bushidō ezukushi (古今武士道絵つくし, "ภาพของบุชิโดตลอดหลายยุคสมัย" )โดยศิลปินHishikawa Moronobuได้รวมคำและภาพวาดของซามูไรพร้อมคำอธิบายง่ายๆ สำหรับเด็ก^{[ 2 ]}ในปี ค.ศ. 1642 ซามูไรไซโตะ ชิกาโมริ ได้เขียน หนังสือ คาโชกิ(可笑記, "บันทึกอันน่าขบขัน" ) ซึ่งรวมถึงหลักศีลธรรมที่อธิบายแง่มุมทางทฤษฎีของบูชิโด ^{[ 2 ] [ 25 ]}หนังสือเล่มนี้เขียนด้วยอักษรคะนะ ที่เข้าใจง่าย และมีจุดประสงค์สำหรับสามัญชน ไม่ใช่นักรบ^{[ 2 ]} หนังสือเล่ม นี้ได้รับความนิยมอย่างมาก แสดงให้เห็นว่าแนวคิดของบูชิโดได้แพร่กระจายไปในหมู่ประชาชน^{[ 2 ]}คาโชกิแสดงให้เห็นว่าคุณค่าทางศีลธรรมมีอยู่ในบูชิโดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1642 ^{[ 2 ]}

The term, bushido, came into common international usage with the 1899 publication of Nitobe Inazō's Bushido: The Soul of Japan, which was read by many influential Western people.^[26] In Bushido (1899), Nitobe wrote:

Bushidō, then, is the code of moral principles which the samurai were required or instructed to observe...More frequently it is a code unuttered and unwritten...It was an organic growth of decades and centuries of military career. In order to become a samurai, this code has to be mastered.^[9]

In Feudal and Modern Japan (1896), historian Arthur May Knapp wrote:

The samurai of thirty years ago had behind him a thousand years of training in the law of honor, obedience, duty, and self-sacrifice ... It was not needed to create or establish them. As a child, he had but to be instructed, as indeed he was from his earliest years, in the etiquette of self-immolation.^[27]

Bushidō (武士道) is a Japanese word that literally means 'warrior way'. It is first attested in the 1616 work Kōyō Gunkan (甲陽軍鑑), a military chronicle recording the exploits of the Takeda clan.^[28] The term is a compound of bushi (武士; 'warrior', literally 'military + man'), a Chinese-derived word first attested in Japanese in 712 with the on'yomi (Sino-Japanese reading), and dō (道; 'road, way').^[28][29][30] In modern usage, bushi is often used as a synonym for samurai;^[28][29][30] however, historical sources make it clear that bushi and samurai were distinct concepts, with the former referring to soldiers or warriors and the latter referring instead to a kind of hereditary nobility.^[31][32]

ในช่วงต้นศตวรรษที่ 17 คำว่าbushidō (武士道)ที่มี การอ่าน อนโยมิถูกนำมาใช้ควบคู่ไปกับรูปแบบทางเลือกที่มีความหมายเหมือนกัน(武士の道)อ่านโดยใช้คำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นพื้นเมือง ( kun'yomi ) เป็นmono no fu no michi ^{[ 28 ] [ 29 ]}คำสำคัญอีกคำหนึ่งคือบูชิ คาตางิ (武士気質; แปลตรงตัวว่า 'อารมณ์นักรบ') ^{[ 33 ]}

For centuries, the samurai adhered to multiple types of the code, of which the interpretations varied per samurai clan and per member of the military nobility.^[6][2][3] This encompassed morality, their role in society, and how to live a life with honor and virtue. The samurai had some common values, but they did not have a single definition or path that all samurai were required to abide by. The samurai were as practical on the battlefield as any other warriors.^[34] These concepts, codes, and ideals were ingrained in the samurai since they rose to power in the Kamakura period (1185–1333).^[35][36][21] At certain eras, there were prevalent rules and unwritten customs such as the "Way of the Bow and the Horse" (弓馬の道, kyūba no michi) since the 12th century and, in the Edo period, the code of the samurai was formalized with specific virtues and laws by the ruling Tokugawa Shogunate.^[2] Notable samurai, such as Miyamoto Musashi (1584–1645) and Yamamoto Tsunetomo (1659–1719).,^[37] wrote extensively about their interpretations of bushido. In the 1870s, the Meiji restoration abolished the samurai class, and they were transferred to professional, military, and business classes.^[38] However, the former samurai and their descendants continued to be influential in Japanese society because they occupied important positions. Bushido has continued to exist in various forms. Additional concepts and ideas were added to bushido so that it could evolve with the times. It was used in the Armed Forces of the Empire of Japan and symbolically by the successor Japan Self-Defense Forces. In the Taisho period, bushido was advocated as the way of the merchant.^[39] It can be dormant for years and revived during geopolitical instability. Centuries of rule by the samurai class have left a deep impact on Japanese society. Thus, various forms are still used today in e.g., Japanese culture, business, martial arts, and communication.^{[2][40][41][22][42]}

Bushido is often described as a specific moral code that all members of the samurai class were obligated to follow. However, historically, the samurai adhered to multiple warrior codes, and the interpretations varied per samurai clan, individuals, and eras.^{[2][3][5][43][6]} These codes and philosophies changed dramatically during the different eras. The earliest proto-bushido type existed since the Kamakura period (1185).^[35][36][21] The degrees of devotion and interpretations varied between individuals.^[6] Since at least the Sengoku period, samurai didn't have compunction to use certain weapons.^[6] Retreating from battles did occur if it was unwinnable while others chose to fight till the end.^[6] Samurai did not actively seek an honorable death.^[6] However, it was honorable to die in the service of a daimyo only while furthering the daimyo's cause.^[6]

Samurai had dark customs, the most notable: Kiri-sute gomen was the right to strike the lower class who dishonored them.^[6]Seppuku was ritual suicide, to die honorably or restore one's honor.^[6][44]Tsujigiri (crossroads killing) to attack a human opponent to test a weapon or skill became rampant in the early Edo period until a ban was issued.^[6][45] The exact frequency of tsujigiri is unknown, and it was never officially condoned by any samurai clan.^[46] However, it and other types of samurai-committed murder did happen enough to become a point of complaint among Europeans.^[47][48]

Samurai did head collection with a ritual to beautify severed heads of worthy rivals and put them on display.^[49] The samurai applied various cruel punishments on criminals. The most common capital punishments up until the Meiji Restoration were (in order of severity): decapitation, decapitation with disgraceful exposure of head post-death, crucifixion (e.g. parricide), and death by burning with incendiaries.^[44] Members of the samurai class had the privilege to perform hara-kiri (suicide disemboweling).^[44] If it was not lethal, then a friend or relation performed decapitation (kaishaku).^[44] In 1597, Toyotomi Hideyoshi ordered the prosecution of 26 Martyrs of Japan.^[50] They were tortured, mutilated, paraded through villages, and executed by crucifixion, tied to crosses on a hill, and impaled by lances (spears).^[51] In the 17th century, the Tokugawa Shogunate executed over 400 Christians (Martyrs of Japan) for being more loyal to their faith than the Shogunate.^[50] The capital punishments were beheading, crucifixion, death by burning and Ana-tsurushi (穴吊るし; lit. "hole hanging").

Bushido has been described as Japanese chivalry,^[6] and samurai in general have been described as being like Westernknights.^[52]. Notable similarities and differences depend on which bushido type is compared with chivalry. Christianity had a modifying influence on the virtues of chivalry,^[53] whereas bushido was influenced by Zen Buddhism, Shinto, and Confucianism.^[54][2][55] Bushido is commonly associated with the moral norms of Nitobe Inazō's Bushido: The Soul of Japan (1900), because his book popularized the term bushido internationally. However, it is a romanticized interpretation of bushido that differs from other historical literature by the samurai. Thus, the morals defined by Nitobe do not represent all of bushido. Some researchers claim that chivalric bushido, as defined by Nitobe (a.k.a. Meiji Bushido), was invented in the 19th century. However, there is a plethora of historical literature about Japanese warrior codes, practices, philosophies since the Kamakura period. These types can be categorized by era into Sengoku, Edo, Meiji and Contemporary Bushido.^{[2][56][37][5][54][57][22][40]} Therefore the term bushido can be used as an overarching term for all the codes, practices, philosophies and principles of samurai culture.^[6][7][8]

Chinese politician Dai Jitao acknowledged the historical legitimacy of bushido and said it originated as a theory of a social order, but it had evolved considerably.^{[58]: 14-15.} In the Tokugawa period, bushido was used to describe an ethical theory, and it became a religious concept based on Shinto.^{[58]: 14-15.} In the Meiji period, bushido absorbed European ideals and formed the foundation of Japan's political ethics.^{[58]: 14-15.} Chinese writer Zhou Zuoren supported the historical legitimacy, although it was thought to be altered and corrupted in the modern period.

The values that became bushido evolved significantly over the centuries to the present.^{[2][58]: 14-15. [55][59]} These first appeared as unwritten customs in the 12th century with shogunMinamoto Yoritomo.^[60] The written term bushido first appears in the Koyo Gunkan of roughly circa 1616, an account of the military exploits of the Takeda clan.^[2] Bushido evolved from being totally devoted to valor in battle into refined types that were more related to moral integrity.^[2][55] The samurai had different types of bushido in each era in history, reflecting changing requirements on the battlefield and in society.^[2][55] The era name should be used to describe the type of bushido.

The first predecessor to bushido was the class morality system of the Heian period.^[47]

The first proper Japanese central government was established around the year 700. Japan was ruled by the Emperor (Tennō) with bureaucratic support of the aristocracy. They gradually lost control of their armed servants, the samurai. By the mid-12th century, the samurai class had seized control. The samurai (bushi) ruled Japan with the shogun (将軍) as the overlord until the mid-19th century. The shogun was originally the Emperor's military deputy. After the Genpei War (1180–1185), Minamoto no Yoritomo usurped power from the civil aristocracy by establishing a military government called the bakufu situated in Kamakura since 1192.^[61] The Emperor and his court became figureheads.^[61][62]

The appearance of bushido is linked to that of feudal Japan and the first shogun at the time of Minamoto no Yoritomo (1147–1199) in the 12th century. The own moral dimension of bushido gradually appears in the warrior culture and is landmarked in stories and military treaties only from the 14th and 15th centuries.^[60] Thus is noted a permanence of the modern representation of its antiquity in Japanese culture and its diffusion is noted.

In the 10th and 11th centuries, there was the Way of the Man-At-Arms (Tsuwamon no michi), and the Way of the Bow and Arrows (Kyûsen / kyûya no Michi).^[63] At the time of the Genpei War (1180–1185), it was called "Way of the Bow and the Horse" (弓馬の道, kyūba no michi)^[2] because of the major importance of this style of combat for the warriors of the time, and because it was considered a traditional method, that of the oldest samurai heroes, such as Prince Shōtoku, Minamoto no Yorimitsu and Minamoto no Yoshiie (Hachimantarō). According to Louis Frédéric, the kyūba no michi appeared around the 10th century as a set of rules and unwritten customs that samurai were expected to comply with.^[64] There was also "Yumiya toru mi no narai" (customs for those who draw the bow).^[2] This shows there was an emerging sense of ideal warrior behavior that evolved from daily training and warfare experience.^[55]

ในช่วงศตวรรษที่ 10 และ 11 เราเริ่มใช้คำต่างๆ เช่น วิถีแห่งนักรบ (Tsuwamon no michi) วิถีแห่งธนูและลูกศร (Kyûsen / kyûya no Michi) วิถีแห่งธนูและม้า (Kyûba no Michi) คำเหล่านี้หมายถึงการปฏิบัติที่เป็นบรรพบุรุษของวิถีแห่งนักรบ (bushidô) แต่ในขณะนั้นไม่ได้หมายความถึงความเกี่ยวข้องใดๆ กับศีลธรรม สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงการปฏิบัติที่มุ่งเน้นการฝึกฝนเพื่อการต่อสู้จริง และจึงเกี่ยวข้องกับวิถีชีวิตของซามูไรในความหมายกว้างๆ^{[ 65 ]}

โลกของนักรบซึ่งพัฒนาขึ้น [...] ในยุคกลาง (ศตวรรษที่ 12-16) [...] อยู่ภายใต้การครอบงำของศาสนาพุทธ [...] ศาสนาพุทธถือว่าการห้ามฆ่าสิ่งมีชีวิตเป็นหนึ่งในหลักการสำคัญ [...] เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย ซามูไรบางคนคิดว่าตนได้รับกรรมไม่ดีมา [...] บางคนรู้ว่าตนกำลังทำชั่ว แนวคิดเรื่องความไม่เที่ยง (มูโจ) ของพุทธศาสนามีแนวโน้มที่จะแสดงความหมายบางอย่างเกี่ยวกับความเปราะบางของการดำรงอยู่ [...] ความเชื่อในแดนสุขาวดีของพระอมิตาภะ [...] ทำให้นักรบบางคนหวังถึงสวรรค์ของพระอมิตาภะ [...] พุทธศาสนานิกายเซน ด้วยหลักคำสอนเรื่องความเป็นหนึ่งเดียวระหว่างชีวิตและความตาย ก็เป็นที่ชื่นชอบของซามูไรหลายคนเช่นกัน [...] โลกของนักรบในยุคกลางยังคงเป็นจักรวาลที่ยังคงถูกครอบงำโดยสิ่งเหนือธรรมชาติเป็นส่วนใหญ่ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งความเชื่อในวิญญาณที่ทุกข์ทรมานของนักรบที่เสียชีวิตในการต่อสู้ ซึ่งกลับมาปรากฏตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าในความฝันของผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ แนวคิดนี้ยังทำให้โรงละครโนห์ประสบความสำเร็จอีกด้วย^{[ 66 ]}

เรื่องราวของเฮเกะแสดงให้เห็นเรื่องราวในอุดมคติของสงครามเก็นเป (ค.ศ. 1180–1185) ซึ่งเป็นการต่อสู้ระหว่างสองตระกูลซามูไรผู้ทรงอำนาจ คือ ตระกูลมินาโมโตะและตระกูลไทระตลอดทั้งมหากาพย์แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงอุดมคติของนักรบผู้ได้รับการฝึกฝน ^{[ 67 ]}ในช่วงต้นยุคสมัยใหม่ อุดมคติเหล่านี้ได้รับการแสวงหาอย่างแข็งขันในชนชั้นสูงของสังคมนักรบและได้รับการแนะนำว่าเป็นรูปแบบที่เหมาะสมของนักรบชาวญี่ปุ่น อิทธิพลของชินโต พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า และลัทธิขงจื๊อต่อการพัฒนาในยุคแรกของบูชิโดได้ปลูกฝังความเคารพทางศาสนาให้กับผู้ที่ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์นี้ ^{[ 68 ]}

Many early literary works of Japan talk of warriors, but the term bushidō does not appear in text until the Edo period.^[69] The code which would become bushido was conceptualized during the late-Kamakura period (1185–1333) in Japan.^[35] Since the days of the Kamakura shogunate, the "way of the warrior" has been an integral part of Japanese culture.^[36][21] Scholars generally regard pre-modern Japan as a "warrior nation" since the medieval period.^[70] The samurai were role models for society since medieval times. In accordance with Confucianism, one of their duties was to serve as a role model for society. They balanced their martial arts skills with peaceful accomplishments such as literature, poetry, and the tea ceremony.^[71] Such as the medieval Japanese proverb Hana wa sakuragi, hito wa bushi (Japanese: 花は桜木人は武士, literally "the [best] blossom is the cherry blossom; the [best] man is the warrior").^[72] In 1843 Nakamura said:

Our nation is a nation of arms. The land to the west [China] is a nation of letters. Nations of letters value the pen. Nations of arms value the sword. That's the way it has been from the beginning... Our country and theirs are separated from one another by hundreds of miles, our customs are completely different, the temperaments of our people are dissimilar – so how could we possibly share the same Way?

During the Muromachi period (1336–1573), the way of the warrior began to refine by inserting in their daily activities, alongside martial training, Zen meditation, painting (monochrome style), ikebana, the tea ceremony, poetry such as the death poem (written by samurai before suicidal missions or battles)^[75] and literature.^[21]

Carl Steenstrup noted that 13th- and 14th-century writings (gunki monogatari) "portrayed the bushi in their natural element, war, eulogizing such virtues as reckless bravery, fierce family pride, and selfless, at times senseless devotion of master and man".^[76]

Every farmer was basically also a warrior until Hideyoshi confiscated weapons through a nation-wide "sword-hunt" in 1588. Every ashigaru had his first lessons on the mentality of war from the biwa hōshi. On the other hand, the Heike recitations also propagated civic virtues: loyalty, steadfastness in adversity, and pride of family honor.

The sayings of Sengoku-period retainers and warlords such as Katō Kiyomasa (1562–1611) and Nabeshima Naoshige were generally recorded or passed down to posterity around the turn of the 16th century, when Japan had entered a period of relative peace. In a handbook addressed to "all samurai, regardless of rank", Katō states:

If a man does not investigate into the matter of bushidō daily, it will be difficult for him to die a brave and manly death. Thus, it is essential to engrave this business of the warrior into one's mind well.

Katō was a ferocious warrior who banned even the recitation of poetry, stating:

One should put forth great effort in matters of learning. One should read books concerning military matters, and direct his attention exclusively to the virtues of loyalty and filial piety....Having been born into the house of a warrior, one's intentions should be to grasp the long and the short swords and to die."

นาเบชิมะ นาโอชิเกะ (1538–1618) กล่าวในทำนองเดียวกันว่า เป็นเรื่องน่าอับอายสำหรับผู้ชายคนใดก็ตามที่ตายโดยไม่ได้เสี่ยงชีวิตในการรบ ไม่ว่าจะมียศตำแหน่งใดก็ตาม และว่า “ บุชิโดคือการบ้าคลั่งที่จะตาย ห้าสิบคนหรือมากกว่านั้นก็ฆ่าคนเช่นนี้ไม่ได้” อย่างไรก็ตาม นาโอชิเกะยังแนะนำว่า “ทุกคนควรได้รู้จักความพยายามด้วยตนเองอย่างที่ชนชั้นล่างรู้จัก” ^{[ 77 ]} ในช่วงกลางศตวรรษที่ 16 ขุนศึกผู้ทรงอำนาจที่สุดหลายคนของญี่ปุ่นเริ่มแย่งชิงอำนาจเหนือดินแดนท่ามกลางอำนาจที่ลดลงของรัฐบาลเกียวโต เมื่อเกียวโตถูกยึดครองโดยขุนศึกโอดะ โนบุนางะในปี 1573 ยุคมูโรมาจิก็สิ้นสุดลง^{[ 35 ]}ในปี 1551 ชาวตะวันตกคนแรกๆ ที่มาเยือนญี่ปุ่นคือมิชชันนารีโรมันคาทอลิกฟรานซิส ซาเวียร์คำบรรยายของฟรานซิสแสดงให้เห็นว่าเกียรติยศอาวุธและสงครามได้รับการยกย่องว่าเป็นสิ่งสำคัญสูงสุดในวัฒนธรรมญี่ปุ่น^{[ 56} ] ^]

ชาวญี่ปุ่นมีความทะเยอทะยานอย่างมากในเรื่องเกียรติยศและชื่อเสียง และคิดว่าตนเองเหนือกว่าทุกชาติในด้านความรุ่งโรจน์และความกล้าหาญทางการทหาร พวกเขายกย่องและให้เกียรติทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับสงคราม และสิ่งต่างๆ เหล่านั้น และไม่มีสิ่งใดที่พวกเขารู้สึกภาคภูมิใจมากไปกว่าอาวุธที่ประดับประดาด้วยทองคำและเงิน พวกเขาพกดาบและมีดสั้นติดตัวทั้งในและนอกบ้านเสมอ และเมื่อพวกเขานอนหลับ พวกเขาก็จะแขวนมันไว้ที่หัวเตียง กล่าวโดยสรุป พวกเขาให้คุณค่ากับอาวุธมากกว่าชนชาติใดๆ ที่ฉันเคยเห็น พวกเขาเป็นนักธนูที่ยอดเยี่ยมและมักจะต่อสู้ด้วยเท้า แม้ว่าจะมีม้ามากมายในประเทศก็ตาม พวกเขาสุภาพต่อกัน แต่ไม่สุภาพต่อชาวต่างชาติ ซึ่งพวกเขาดูถูกเหยียดหยามอย่างยิ่ง พวกเขาใช้ทรัพย์สินไปกับอาวุธ เครื่องประดับ และผู้ติดตามหลายคน และไม่สนใจที่จะประหยัดเงินเลย กล่าวโดยสรุป พวกเขาเป็นชนชาติที่รักสงครามมาก และทำสงครามกันเองอย่างต่อเนื่อง ผู้ที่ทรงอำนาจที่สุดในด้านอาวุธย่อมมีอิทธิพลมากที่สุด พวกเขาทั้งหมดมีกษัตริย์องค์เดียวกัน แม้ว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งร้อยห้าสิบปีที่ผ่านมา เจ้าชายทั้งหลายได้เลิกเชื่อฟังพระองค์ และนี่คือสาเหตุของความขัดแย้งที่ยืดเยื้อของพวกเขา^{[ 78 ] [ 79 ]}

การตัดหัวและเก็บหัวของศัตรูเป็นตัวอย่างหนึ่งของเกียรติยศในวัฒนธรรมซามูไร^{[ 49 ] [ 80 ]}หัวที่ถูกตัดจะถูกนำไปแสดงให้แม่ทัพเห็นเพื่อเป็นหลักฐานว่าพวกเขาได้สังหารศัตรูที่ต้องการตัวและเพื่อรับรางวัล^{[ 80 ]}ยิ่งมีหัวมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีเกียรติยศ ศักดิ์ศรี และรางวัลมากขึ้นเท่านั้น^{[ 80 ]}มีพิธีกรรมการตกแต่งหัวที่ถูกตัดเรียกว่าโอฮากุโร^{[ 81 ] [ 49 ]}หัวที่มีเกียรติจะถูกจัดเรียงบนโต๊ะและนำเสนอต่อหน้าเหล่านักรบ^{[ 49 ] [ 80 ]}หัวทั้งหมดจะถูกระบุและทำเครื่องหมายเพื่อป้องกันความผิดพลาด^{[ 80 ]}ยามจะอยู่ทางซ้ายและขวาของแม่ทัพและท่องคาถาเพื่อตรึงวิญญาณชั่วร้ายของศัตรู^{[ 80 ]}จากนั้นซามูไรจะเอ่ยชื่อของตนเอง ยกกล่องขึ้นเพื่อแสดงและอธิบายหัวที่ถูกตัด^{[ 80 ]}นายพลตรวจสอบหัวของทหารที่ยึดมาได้พร้อมกับถือพัดไว้เพื่อไม่ให้ผู้ตายจำใบหน้าของเขาได้^{[ 80 ]}หากหัวที่อ้างว่าถูกต้อง ซามูไรก็จะได้รับเงิน มิฉะนั้นก็จะถูกไล่ออก^{[ 80 ] [ 49 ]}

แม้ว่ายุคนี้จะสิ้นสุดลงด้วยสงครามและการกำเนิดของยุคเอโดะ แต่หลักปฏิบัติของซามูไรก็ยังคงขยายออกไปนอกเหนือขอบเขตของสงคราม รูปแบบของพุทธศาสนานิกายเซนและลัทธิขงจื๊อ ที่เกี่ยวข้องกับบูชิโด ก็ปรากฏขึ้นในช่วงเวลานี้เช่นกัน^{[ 82 ]}ซามูไรที่ยึดมั่นในหลักปฏิบัติแบบบูชิโดนั้นคาดว่าจะดำเนินชีวิตทางสังคมอย่างยุติธรรมและมีจริยธรรม โดยเคารพการปฏิบัติของชนชั้นสูงเมื่อไม่มีการรณรงค์ทางทหาร^{[ 82 ]}

ญี่ปุ่นมีช่วงเวลาแห่งความสงบสุขยาวนานกว่าสองศตวรรษครึ่งในช่วงยุคเอโดะ (ค.ศ. 1600 ถึงกลางศตวรรษที่ 19) ญี่ปุ่นไม่มีความขัดแย้งภายในประเทศหรือระหว่างประเทศ ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขในสังคมโทกูงาวะนี้ทำให้บูชิโดได้รับการพัฒนาจากการเน้นความกล้าหาญในการรบไปสู่ ความซื่อสัตย์ สุจริตทางศีลธรรม มากขึ้น ^{[ 2 ]}

โชกุนโทกูงาวะ (ค.ศ. 1603–1867) ได้รวบรวมคุณค่าของนักรบซามูไรและกำหนดรูปแบบให้เป็นส่วนหนึ่งของกฎหมายศักดินาของญี่ปุ่น^{[ 83 ]}นอกเหนือจาก "ประมวลกฎหมายบ้าน" ที่ออกในบริบทของแคว้น (han) และข้อความที่อธิบายพฤติกรรมที่ถูกต้องของนักรบ (เช่น Hagakure) แล้วรัฐบาลยังได้ออกBuke shohatto (กฎหมายสำหรับบ้านทหาร, 武家諸法度) ฉบับแรกในปี ค.ศ. 1615 ซึ่งกำหนดความรับผิดชอบและกิจกรรมของเจ้าเมืองแคว้น ( daimyo ) และชนชั้นสูงนักรบซามูไร กฎระเบียบในการประพฤติ การแต่งกายที่เรียบง่ายและเหมาะสม การจัดหาเสบียงที่ถูกต้องในกรณีที่มีการเยี่ยมเยือนอย่างเป็นทางการ เป็นต้น^{[ 21 ]}พระราชกฤษฎีกาเหล่านี้ได้รับการออกใหม่ในปี ค.ศ. 1629 และในปี ค.ศ. 1635 โดยโชกุนองค์ที่สาม โทกู งาวะ อิเอมิตสึ พระราชกฤษฎีกาใหม่ทำให้ชัดเจนถึงอำนาจของโชกุนและความปรารถนาที่จะควบคุม^{[ 84 ]}ทักษะการใช้ดาบของซามูไรพัฒนาไปสู่ศิลปะการต่อสู้ที่สร้างบุคลิกภาพ^{[ 22 ]}

ในช่วงเวลานี้ ชนชั้น ซามูไรมีบทบาทสำคัญในการรักษาความสงบเรียบร้อยและการบริหารประเทศ^{[ 85 ]}วรรณกรรมบุชิโดะในยุคนี้มีความคิดมากมายที่เกี่ยวข้องกับชนชั้นนักรบที่ต้องการนำหลักการและประสบการณ์การต่อสู้ไปใช้ในยามสงบสุขมากขึ้น รวมถึงการไตร่ตรองถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานของสงครามในดินแดน วรรณกรรมในยุคนี้ประกอบด้วย :

• Shoke no Hyōjōโดย Ogasawara Sakuun (1621) ^{[ 2 ]}
• บูโด โชชินชู (武道初heart集) โดย ไทระ ชิเกะสุเกะ, ไดโดจิ ยูซัน (1639–1730) ^{[ 5 ]}
• Hagakureที่เกี่ยวข้องโดย Yamamoto Tsunetomoกับ Tsuramoto Tashiro
• บูเก จูฮัปปัน (武芸十八般)
• หนังสือห้าวงแหวนโดยมิยาโมโตะ มูซาชิ

การกล่าวถึงคำว่าbushido ครั้งแรก อยู่ในคัมภีร์Koyo Gunkan (甲陽軍鑑) จากสำนักศิลปะการต่อสู้ Takeda-ryū ซึ่งเขียนขึ้นราวปี 1616 โดยซามูไรKōsaka Masanobu (1527–1578) ^{[ 2 ]}ประกอบด้วยม้วนคัมภีร์ 20 ม้วนที่กล่าวถึง bushido มากกว่า 30 ครั้ง^{[ 2 ]}คัมภีร์นี้บรรจุประวัติของตระกูล Takedaและยุทธวิธีทางการทหารของพวกเขา^{[ 86 ]} Koyo Gunkan อธิบายถึงความกล้าหาญและวีรกรรมในการรบ^{[ 2 ]}ตัวอย่างเช่น ถือเป็นการเสียเปล่าหากผู้ปฏิบัติ bushido รับบทบาทการบริหารในรัฐบาลหรือกิจการทางการเงิน (เช่น การค้าข้าว เงิน ไม้ หรือที่ดินป่าไม้) คัมภีร์นี้เน้นย้ำว่า bushido อยู่ที่การ "กลายเป็นเหมือนหอก" ในสนามรบเท่านั้น^{[ 2 ]}ม้วนคัมภีร์เหล่านี้ถูกเผยแพร่อย่างกว้างขวางในฐานะคู่มือการสอนศิลปะการต่อสู้โดยชนชั้นซามูไรและช่วยทำให้คำนี้เป็นที่นิยม^{[ 2 ]}

ในคัมภีร์โคโย กุนกัน (ค.ศ. 1616) บูชิโดเป็นเทคนิคการเอาชีวิตรอดสำหรับนักรบแต่ละคน และมีเป้าหมายเพื่อพัฒนาตนเองและตระกูลให้เจริญรุ่งเรืองโดยการเชิดชูชื่อเสียงของซามูไร เขายังยืนยันว่าเขาแสวงหาเจ้านายที่ยกย่องเขาในการเดินทาง ดังที่สะท้อนให้เห็นในบันทึกความทรงจำของโทโด ทากาโทระ (ค.ศ. 1556–1630) ที่กล่าวไว้ว่า "ซามูไรจะไม่อาจถูกเรียกว่าซามูไรได้จนกว่าเขาจะเปลี่ยนเจ้านายเจ็ดครั้ง" นอกจากนี้ ดังที่อาซาคุระ โนริคาเงะ (ค.ศ. 1477–1555) ได้กล่าวไว้ว่า "นักรบอาจถูกเรียกว่าสัตว์ร้ายหรือสุนัข สิ่งสำคัญคือการชนะ" การชนะการต่อสู้เป็นสิ่งสำคัญแม้จะถูกกล่าวหาว่าขี้ขลาด ลักษณะเด่นคือมันยังแฝงไปด้วยปรัชญาที่โหดเหี้ยมไร้หัวใจ สิ่งเหล่านี้ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับวิถีชีวิตของซามูไร และเป็นคำสอนของแต่ละตระกูล อีกทั้งยังเทียบเท่ากับการปฏิบัติต่อข้าราชบริพารด้วย

ดร. ฮิโรโกะ วิลค็อก (อาจารย์อาวุโสที่มหาวิทยาลัยกริฟฟิธประเทศออสเตรเลีย) อธิบายว่าKoyo Gunkan เป็นงานที่ครอบคลุมที่สุดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ซึ่งให้แนวคิดเกี่ยวกับบูชิโดในฐานะจริยธรรมของซามูไรและระบบคุณค่าของประเพณีซามูไร^{[ 87 ]}อย่างไรก็ตาม มันไม่มีชุดหลักการที่ถือว่าเป็น "จริง" หรือ "เท็จ" แต่เป็นเพียงการรับรู้ที่แตกต่างกันซึ่งได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าน่าเกรงขามตลอดหลายศตวรรษ เน้นย้ำโดยโทมัส เคลียรี

ลัทธิขงจื๊อ พุทธศาสนา และชินโต ต่างก็มีสำนักต่างๆ มากมาย และองค์ประกอบของทั้งสามศาสนานี้มักถูกนำมาผสมผสานกันในวัฒนธรรมและประเพณีของญี่ปุ่น ในฐานะที่เป็นตัวแทนของวัฒนธรรมซามูไร บูชิโดจึงมีความหลากหลายเช่นกัน โดยดึงเอาองค์ประกอบจากประเพณีเหล่านี้มาใช้ในการแสดงออกถึงจริยธรรมและวินัยของนักรบ^{[ 88 ]}

ในช่วง ยุค เก็นนะ (ค.ศ. 1615–1624) ของยุคเอโดะและต่อมา แนวคิดเรื่อง "วิถีแห่งสุภาพบุรุษ" (ชิโด) ได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่โดยนักปรัชญาและนักยุทธศาสตร์ยามากะ โซโกะ (ค.ศ. 1622–1685) และคนอื่นๆ ที่พยายามอธิบายคุณค่านี้ในศีลธรรมของ สำนัก ขงจื๊อเฉิงจูเป็นครั้งแรกที่จริยธรรมขงจื๊อ (เช่น "เกียรติยศและมนุษยธรรม" "ความกตัญญู") กลายเป็นบรรทัดฐานที่ซามูไรต้องปฏิบัติตาม^{[ 89 ]}ยามากะ โซโกะ ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็น "ปราชญ์แห่งบุชิโด" ในญี่ปุ่นช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ^{[ 58 ] : 8-9, 12, 31-32, 86}

นักวิชาการศิลปะการต่อสู้ โอกาซาวาระ ซากุอุน ได้รวบรวมคัมภีร์ 20 เล่มชื่อ โชเกะ โนะ ฮิโยโจ เกี่ยวกับศิลปะการทหารในปี พ.ศ. 2364 ^{[ 2 ]} ในคัมภีร์ เหล่านั้น บูชิโดถูกอธิบายว่าเป็น อิจิ (พลังใจ) ^{[ 2 ]}คัมภีร์เหล่านั้นอธิบายถึงแก่นแท้ของบูชิโดว่าเป็นความแข็งแกร่งที่จะไม่ยอมจำนนต่อรางวัลหรืออำนาจ แต่ยึดมั่นในความเชื่อส่วนตัวที่ครอบงำหลักการภายในของตนเอง^{[ 2 ]}

ในปี ค.ศ. 1642 ซามูไรไซโตะ ชิกาโมริ (斎藤親盛, 1603–1674) (อดีตข้าราชบริพารของตระกูลโมกามิจากแคว้นยามากาตะ ) ได้เขียนและตีพิมพ์หนังสือคาโชกิ (可笑記, "บันทึกสนุกๆ") [ 2 ] [ 25 ] ^{นามปากกาของชิกาโมริ}คือ นโยไรชิ (如儡子) คาโชกิประกอบด้วยม้วนหนังสือ 5 ม้วนที่มีเนื้อหาหลากหลาย รวมถึงความรู้ของซามูไรพร้อมหลักศีลธรรม^{[ 2 ]}ความรู้ของคนทั่วไป คำสอนของพุทธศาสนาขงจื๊อ และเรื่องเล่าต่างๆ นอกจากนี้ยังมีหลักศีลธรรมที่อธิบายแง่มุมทางทฤษฎีของบูชิโด^{[ 2 ]}ม้วนหนังสือที่ 5 มีคำจำกัดความที่สำคัญซึ่งเขียนโดยซามูไร^{[ 2 ]} ดังนั้น คาโชกิจึงเป็นคำอธิบายแรกสุดที่รู้จักเกี่ยวกับศีลธรรมในบูชิโดและจิตวิญญาณของบูชิโด^{[ 2 ]}

แก่นแท้ของบูชิโดคือ: อย่าโกหก อย่าไม่จริงใจ อย่าประจบสอพลอ อย่าผิวเผิน อย่าโลภ อย่าหยาบคาย อย่าโอ้อวด อย่าหยิ่งยโส อย่าใส่ร้ายป้ายสี อย่านอกใจ จงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับสหาย อย่าหมกมุ่นกับเหตุการณ์มากเกินไป จงห่วงใยซึ่งกันและกัน จงมีเมตตา และจงมีสำนึกในหน้าที่อย่างแรงกล้า การเป็นซามูไรที่ดีนั้นต้องมากกว่าแค่ความเต็มใจที่จะสละชีวิตของตนเอง

คาโชกิมีความสำคัญในการเผยแพร่จิตวิญญาณบูชิโดในหมู่ประชาชนทั่วไป^{[ 2 ]}ดังนั้นจึงเขียนขึ้นสำหรับสามัญชนไม่ใช่นักรบ^{[ 2 ]}ความเข้าถึงง่ายทำให้เป็นที่นิยมมาก เพราะเขียนด้วยคะนะ (ฮิรากานะและคาตาคานะ) แทนที่จะเป็นคันจิ ซึ่งคนที่มี ทักษะการอ่านระดับประถมศึกษาสามารถอ่านได้^{[ 2 ]}มีหลายฉบับที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อพฤติกรรมของสามัญชน เช่น ผู้ใหญ่ วัยรุ่น ผู้หญิง และคนรุ่นต่างๆ^{[ 2 ]}

ชีวิตของมิยาโมโตะ มูซาชิปรมาจารย์ดาบ เป็นตัวอย่างของบูชิโด ^{[ 37 ]}มูซาชิ (1584–1645) เขียนคัมภีร์ห้าวงแหวน (Gorin no Sho) ประมาณปี 1643 ^{[ 37 ]}ประกอบด้วยห้าเล่ม (ดิน น้ำ ไฟ ลม และความว่างเปล่า) คัมภีร์แห่งดินอธิบายกรอบทั่วไปของบูชิโด^{[ 37 ]}ตัวอย่างเช่น ใช้ทักษะในทุกสถานการณ์ พกดาบสองเล่มเสมอ เรียนรู้วิธีใช้หอกนางินาตะธนูและลูกศร และปืนอย่างมีประสิทธิภาพ ไดเมียวควรรู้กำลังของกองทัพและวิธีการจัดวางกำลังอย่างเหมาะสม อุทิศตนให้กับการฝึกฝนเพื่อเชี่ยวชาญในวิถีทาง หลีกเลี่ยงการกระทำและความคิดที่ชั่วร้าย ขยายมุมมองด้วยศิลปะและความรู้เกี่ยวกับอาชีพต่างๆ ตัดสินใจอย่างเป็นกลาง เป็นต้น^{[ 37 ]}

ในปี ค.ศ. 1685 หนังสืออุคิโยเอะเรื่องKokon Bushidō ezukushi (古今武士道絵つくし, "ภาพของบุชิโดะตลอดหลายยุคสมัย" )โดยศิลปินHishikawa Moronobu (ค.ศ. 1618–1694) ได้รับการตีพิมพ์^{[ 2 ]}หนังสือเล่มนี้นำเสนอเรื่องราววีรบุรุษยอดนิยมของเหล่านักรบซามูไร พร้อมคำอธิบายง่ายๆ สำหรับแต่ละภาพ^{[ 2 ]}ชื่อเรื่องมีคำว่าบุชิโดะอยู่ ด้วย และมีจุดประสงค์สำหรับเด็ก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าหนังสือเล่มนี้ได้แพร่หลายไปยังประชาชนทั่วไป^{[ 2 ]}

นักการเมืองชาวจีนได จี้เทา (ค.ศ. 1891–1949) เข้าเรียน หลักสูตรนิติศาสตร์ที่ มหาวิทยาลัยนิฮงในปี ค.ศ. 1907 เขาพูดภาษาญี่ปุ่น ได้อย่างคล่องแคล่ว และเรียนรู้เกี่ยวกับบูชิโด ไดวิพากษ์วิจารณ์โครงสร้างชนชั้นศักดินา แบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น ก่อนยุคเมจิว่ามีความรุนแรง ไดกล่าวว่าซามูไรใช้ประโยชน์จากโครงสร้างชนชั้นอย่างโหดร้ายเพื่อกดขี่และฆ่าผู้คนที่อยู่ต่ำกว่าในลำดับชั้นทางสังคม (และอ้างอย่างลำเอียงว่าสังคมจีนตรงกันข้าม โดยอ้างว่าเป็นสังคมรักสันติ) ตามความเห็นของได หลังจากลัทธิขงจื๊อมีอิทธิพลในศตวรรษที่ 17 มันได้นำแนวคิดเรื่องความเมตตาและมนุษยธรรมมาสู่ญี่ปุ่น ซึ่งทำให้ซามูไรที่โหดร้ายสงบลงและทำให้ญี่ปุ่นก้าวไปสู่การเป็นสังคมที่ทันสมัยและมีอารยธรรม ไดชื่นชมในบางแง่มุมของซามูไร ตัวอย่างเช่น ไดกล่าวว่า ญี่ปุ่นยังคงได้รับประโยชน์จากจิตวิญญาณแห่งการเสียสละ ความจงรักภักดีอย่างไม่เห็นแก่ตัว และหลังจากลัทธิขงจื๊อเข้ามาแล้ว ก็คือความเห็นอกเห็นใจ ไดกล่าวโทษปัญหาของญี่ปุ่นสมัยใหม่ (หลังการฟื้นฟูเมจิ) ว่าเกิดจากการสูญเสียคุณธรรมของซามูไรเมื่อชนชั้นพ่อค้าเดิมได้รับอำนาจ และบรรษัทขนาดใหญ่เริ่มเข้ามาควบคุมนโยบายของรัฐบาล^{[ 90 ]}ไดกล่าวว่าหลังจากที่ชนชั้นซามูไรได้รับอิทธิพลอย่างมากจากอุดมคติของขงจื๊อเรื่องความเมตตา บูชิโดของพวกเขาก็กลายเป็น "ชีวิตแห่งเลือดและน้ำตาโดยแท้จริง" เพราะพวกเขาเสียสละเลือดเนื้อเพื่อเจ้านายของตนและหลั่งน้ำตาแห่งความเมตตาต่อชาวนาและชนชั้นล่างอื่นๆ^{[ 58 ] : 16.}

ฮากาคุเระประกอบด้วยคำกล่าวมากมายที่เชื่อกันว่าเป็นของนาเบชิมะ นาโอชิเกะ (1537–1619) ข้าราชบริพารในยุคเซ็นโกคุ เกี่ยวกับปรัชญาที่ เกี่ยวข้องกับ บุชิโดในช่วงต้นศตวรรษที่ 18 โดยยามาโมโตะ สึเนโตโมะ (1659–1719) อดีตข้าราชบริพารของนาเบชิมะมิตสึชิเกะ หลานชายของนาโอชิเกะ ฮา กาคุเระถูกรวบรวมขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 18 แต่ถูกเก็บไว้เป็น "คำสอนลับ" ของตระกูลนาเบชิมะจนกระทั่งสิ้นสุดยุคโชกุนโทกูงาวะ (1867) ^{[ 57 ]} คำกล่าวของเขาที่ว่า " ข้าพเจ้าพบว่าวิถีแห่งนักรบคือความตาย " เป็นบทสรุปของการให้ความสำคัญกับเกียรติยศและชื่อเสียงเหนือสิ่งอื่นใดที่บุชิโดได้บัญญัติไว้^{[ 91 ]}บางครั้งสิ่งนี้ถูกตีความผิดว่าบุชิโดเป็นกฎแห่งความตาย ความหมายที่แท้จริงคือ การที่ผู้คนตระหนักถึงความตายอยู่เสมอ จะทำให้บรรลุถึงสภาวะแห่งอิสรภาพที่อยู่เหนือชีวิตและความตายได้ ซึ่งทำให้ " สามารถทำหน้าที่นักรบของตนให้สำเร็จได้อย่างสมบูรณ์แบบ " ^{[ 2 ]}

ยามากะ โซโกะ (ค.ศ. 1622–1685) โร นินนักปราชญ์ และนักยุทธศาสตร์ในยุคโทกูงาวะได้เขียนเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ มากมาย เช่นบุชิโดบุคโย (หลักความเชื่อของนักรบ) และชิโดซึ่งเป็น "วิถีแห่งสุภาพบุรุษ" ที่มุ่งหมายจะนำไปใช้ได้กับทุกชนชั้นในสังคม โซโกะพยายามที่จะวางหลักเกณฑ์ " บุชิโด สากล " โดยเน้น คุณค่าของ ขงจื๊อ "บริสุทธิ์" (ปฏิเสธอิทธิพลลึกลับของเต๋าและพุทธศาสนาในลัทธิขงจื๊อใหม่) ในขณะเดียวกันก็เรียกร้องให้ตระหนักถึงความเป็นเอกลักษณ์และความศักดิ์สิทธิ์ของญี่ปุ่นและวัฒนธรรมญี่ปุ่น แนวคิดที่รุนแรงเหล่านี้—รวมถึงความจงรักภักดีสูงสุดต่อจักรพรรดิโดยไม่คำนึงถึงยศถาบรรดาศักดิ์หรือตระกูล—ทำให้เขาขัดแย้งกับโชกุนผู้ปกครองในขณะนั้น เขาถูกเนรเทศไปยังแคว้นอาโค (ซึ่งเป็นฉากในอนาคตของเหตุการณ์โรนิน 47 คน ) และผลงานของเขาไม่ได้รับการอ่านอย่างแพร่หลายจนกระทั่งเกิดกระแสชาตินิยมในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ^{[ 92 ]}

การตีความ บูชิโดของยามาโมโตะ สึเนโตโมะในวัยชราอาจแสดงให้เห็นถึงปรัชญาที่ได้รับการขัดเกลาจากสถานะและประสบการณ์อันเป็นเอกลักษณ์ของเขาได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น ปรัชญานี้ทั้งมีความรับผิดชอบและท้าทายในเวลาเดียวกัน และท้ายที่สุดก็ไม่สอดคล้องกับกฎหมายของสังคมอารยะที่กำลังเกิดขึ้น ในบรรดาโรนินทั้ง 47 คน —ซึ่งจนถึงทุกวันนี้ยังคงได้รับการยกย่องว่าเป็นแบบอย่างของบูชิโด —สึเนโตโมะรู้สึกว่าพวกเขาประมาทเลินเล่อในการวางแผนแก้แค้นที่แยบยลและยืดเยื้อ และกังวลมากเกินไปเกี่ยวกับความสำเร็จของการกระทำของพวกเขา สึเนโตโมะรู้สึกว่าซามูไร ที่แท้จริง ควรลงมือทำตามหน้าที่โดยไม่ลังเล โดยไม่คำนึงถึงความสำเร็จหรือความล้มเหลว

แน่นอนว่าความรู้สึกโรแมนติกเช่นนี้ได้รับการแสดงออกโดยนักรบตลอดประวัติศาสตร์ แม้ว่ามันอาจขัดแย้งกับศิลปะแห่งสงครามก็ตาม ความรู้สึกสองแง่สองมุมนี้พบได้ในแก่นแท้ของบุชิโดและอาจรวมถึง " หลักเกณฑ์ ของนักรบ " อื่นๆ ด้วย การผสมผสานระหว่าง ความขัดแย้งตามธรรมชาติของ บุชิโด แบบดั้งเดิม และการกำหนดรูปแบบที่ "เป็นสากล" หรือ "ก้าวหน้า" มากกว่า (เช่นของยามากะโซโกะ) อาจเป็นปัจจัยที่นำไปสู่ความทะเยอทะยานทางทหารที่ล้มเหลวของญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 20

ตามที่นักจิตวิทยาสังคม โทชิโอ ยามากิชิ ( ja:山岸俊男, 1948–2018) กล่าวไว้ว่า "บุชิโดคือภาพลักษณ์ของมนุษย์ในอุดมคติที่ก่อตัวขึ้นส่วนใหญ่ในสมัยเอโดะ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือคุณธรรมในโลกแห่งการรวมกลุ่ม" ^{[ 93 ]}มันคือบุคคลที่สมบูรณ์แบบซึ่งเหมาะสมกับการควบคุมในอุดมคติของการบริหารซามูไรในสมัยเอโดะ^{[ 93 ]}

งานวิจัยล่าสุดทั้งในญี่ปุ่นและต่างประเทศมุ่งเน้นไปที่ความแตกต่างระหว่างวรรณะซามูไรและทฤษฎีบุชิโดที่พัฒนาขึ้นในญี่ปุ่นสมัยใหม่ บุชิโดมีการพัฒนาไปมากเมื่อเวลาผ่านไป บุชิโดในยุคก่อนสงครามเน้นบทบาทของจักรพรรดิและให้คุณค่ากับคุณธรรมของจักรพรรดิในด้านความจงรักภักดีและการเสียสละตนเองมากกว่าการตีความในยุคโทกูงาวะหลายประการ^{[ 43 ]}

นักวิชาการที่มีชื่อเสียงถือว่าบูชิโดซึ่งแพร่หลายมาตั้งแต่สมัยเมจิเป็นการลดทอนคุณลักษณะของซามูไร^{[ 94 ]}เดิมทีซามูไรต่อสู้เพื่อเรื่องส่วนตัวและเกียรติยศของครอบครัวและตระกูล เมื่อญี่ปุ่นรวมชาติ บทบาทของซามูไรจึงรวมถึงความรับผิดชอบด้านการบริหารราชการแผ่นดิน เช่น การรักษาความสงบเรียบร้อย การพิจารณาคดี การบำรุงรักษาโครงสร้างพื้นฐาน การฟื้นฟูหลังภัยพิบัติ การพัฒนาที่ดินทำกิน การบริหารงานสาธารณสุข และการส่งเสริมอุตสาหกรรม^{[ 2 ]}

ชนชั้นซามูไรถูกยกเลิกในช่วงทศวรรษ 1870 และบทบาทของผู้ที่อยู่ในชนชั้นนี้ก็กลายเป็นระบบราชการมากขึ้น โดยมุ่งเน้นไปที่การก่อตั้งรัฐชาติสมัยใหม่ เมื่อชนชั้นทางสังคมลดลง ค่านิยมบางอย่างก็ถูกถ่ายทอดไปยังประชากรทั้งหมด เช่น ความจงรักภักดีต่อจักรพรรดิ^{[ 21 ]}ยูกิโอะ มิชิมะผู้เขียนได้ยืนยันว่า "ลัทธิรุกรานหรือลัทธิทหารไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบูชิโดตั้งแต่แรกเริ่ม" ตามที่มิชิมะกล่าวไว้ ชายผู้ยึดมั่นในบูชิโดคือผู้ที่มีความเคารพตนเองอย่างแน่วแน่ รับผิดชอบต่อการกระทำของตน และเสียสละตนเองเพื่อแสดงออกถึงความรับผิดชอบนั้น

ได จิเตายกย่องซามูไรว่าเป็นผู้รับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียวต่อการปฏิรูปเมจิซึ่งทำให้ญี่ปุ่นมีความทันสมัย ​​ในขณะที่ประชาชนเป็นเพียงผู้ปล่อยให้มันเกิดขึ้น^{[ 58 ]}ไดแย้งว่าแนวโน้มการต่อสู้และลัทธิทหารของญี่ปุ่นมีพื้นฐานมาจากความเชื่อทางสังคมและศาสนาของญี่ปุ่นที่เน้นไปที่แนวคิดเรื่องอำนาจศักดิ์สิทธิ์^{[ 58 ] : 33.} มันไม่มีอยู่ในความคิดของจีนหรืออินเดีย^{[ 58 ] : 33.}

บูชิโดถูกใช้เป็นเครื่องมือโฆษณาชวนเชื่อโดยรัฐบาลและกองทัพ ซึ่งได้ดัดแปลงให้เหมาะสมกับความต้องการของตน^{[ 95 ]}พระราชกฤษฎีกาฉบับดั้งเดิม สำหรับทหารและกะลาสีเรือ ในปี พ.ศ. 2425 ใช้คำว่าโฮโคคุ (報国) ซึ่งหมายถึงแนวคิดเรื่องความเป็นหนี้ต่อชาติเนื่องจากการเกิดของตน หนี้ดังกล่าวจะต้องชำระคืนด้วยความพยายามทางกายหรือทางจิตใจ แนวคิดนี้ไม่มีอยู่ในบูชิโดในยุคก่อนหน้านี้

นักเขียนชาวจีนZhou Zuorenถือว่าบูชิโดที่กองทัพส่งเสริมเป็นการบิดเบือนประเพณีอันสูงส่งและเก่าแก่^{[ 96 ]}เขาได้กล่าวถึงการกระทำเซปปุกุและความสำคัญของการปฏิบัติของซามูไรโบราณในชุดบทความปี 1935 ของเขาเรื่อง "Riben guankui" เขาได้ตั้งชื่อเรื่องราวของโรนิน 47 คนแห่งแคว้นอาโกะ ซึ่งถูกตัดสินให้เซปปุกุหลังจากแก้แค้นให้ไดเมียวของพวกเขา และมรดกของพวกเขาในเรื่องChūshingura (คลังสมบัติของข้าราชบริพารผู้ภักดี) เขาได้กล่าวถึงเหตุการณ์ซาไกซึ่งซามูไร 20 คนจากแคว้นโทสะได้กระทำการเซปปุกุในปี 1868 เนื่องจากโจมตีลูกเรือชาวฝรั่งเศส ตัวอย่างเหล่านี้ถูกนำมาเปรียบเทียบกับการลงโทษที่เบาบางที่มอบให้กับทหารที่ลอบสังหารนายกรัฐมนตรีอินูไค สึโยชิในปี 1932 Zhou ประณามพวกเขาที่ไม่รับผิดชอบโดยการฆ่าตัวตายเหมือนซามูไรดั้งเดิม^{[ 96 ]}ในปี พ.ศ. 2479 โจวได้เขียนเกี่ยวกับการสูญเสียมนุษยธรรมและความเห็นอกเห็นใจของบูชิโดแบบดั้งเดิมในช่วงที่สงครามโลกครั้งที่สองกำลังเสื่อมถอยลง เขาชี้ให้เห็นถึงนวนิยายซามูไรของจุนอิจิโร่ ทานิซากิเป็นตัวอย่างที่ผู้ชนะในการรบปฏิบัติต่อศพของศัตรูด้วยศักดิ์ศรี^{[ 90 ] : 227}

บูชิโดกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้งและกลายเป็นส่วนหนึ่งของการแสดงออกถึงชาตินิยมของญี่ปุ่นในช่วงกลางทศวรรษ 1800 เพื่อตอบสนองต่อการรุกรานจีนของอังกฤษในสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่งความเกลียดชังชาวตะวันตกเพิ่มสูงขึ้นในญี่ปุ่นในช่วงทศวรรษ 1850 และ 1860 ซึ่งส่งผลให้การฟื้นฟูจักรวรรดิเป็นที่ยอมรับ การใช้คำว่า "บูชิโด" ในตำราเพิ่มมากขึ้นในช่วงเวลานี้ และแนวคิดของมันถูกมองในแง่บวกมากขึ้น แม้ว่าจะหายไปในช่วงทศวรรษ 1870 แต่ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งในทศวรรษ 1880 เพื่อแสดงถึงการสูญเสียคุณค่าดั้งเดิมในช่วงที่อารยธรรมตะวันตกเข้ามาอย่างรวดเร็ว และความรู้สึกเร่งด่วนในการปกป้องประเพณีของญี่ปุ่น^{[ 97 ]}ชัยชนะของญี่ปุ่นเหนือจีนในปี 1895ได้ฟื้นฟูความรู้สึกภาคภูมิใจในบูชิโด ซึ่งถือเป็น "ต้นกำเนิดของความสำเร็จทางทหาร" ^{[ 98 ]}

The researcher Oleg Benesch argued that the concept of modern bushido changed throughout the modern era as a response to foreign stimuli in the 1880s, such as the English concept of the gentleman. Nitobe Inazō's bushido interpretations followed a similar trajectory, though he was following earlier trends. This relatively pacifistic bushido was hijacked and adapted by militarists and the government from the early 1900s as nationalism increased around the time of the Russo–Japanese War.^[99]

The entrepreneur Fukuzawa Yukichi appreciated bushido and emphasized that maintaining the morale of scholars is the essence of eternal life.^[100][101] Nitoto Inazuke submitted his book, Bushido, to Emperor Meiji and stated, "Bushido is prosperous here, assists Komo, and promotes the national style, so that the public will return to the patriotic virtues of loyal ministers." He wrote that bushido has slightly different requirements for men and women. For women, bushido means guarding their chastity, educating their children, supporting their husbands, and maintaining their families.^[102]

The junshi suicide of General Nogi Maresuke and his wife on the death of Emperor Meiji earned praise as an example of opposition to the trend of decaying morals in Japan. It also earned criticism from those who believed that aspect of bushido should not be revived.^[103]

After the Meiji Restoration, the martial arts etiquette represented by Ogasawara-ryū (小笠原流) popularized training.^[104] Bushido-influenced martial arts and education corresponded with nationalistic ideals prevalent before 1941. Honoring tradition through bushido-inspired martial skills enabled society to remain interconnected, harnessing society's reverence for ancestral practices for national strength.^[105] According to researcher William R. Patterson, "The martial arts were seen as a way not to maintain ancient martial techniques but instead to preserve a traditional value system, Bushido, that could be used to nurture national spirit. In the midst of modernization, the Japanese were struggling to hold onto some traditions that were uniquely Japanese, and that could unify them as countrymen."^[105] For example, Kanō Jigorō argued, "Because judo developed based on the martial arts of the past, if the martial arts practitioners of the past had things that are of value, those who practice judo should pass all those things on. Among these, the samurai spirit should be celebrated even in today's society."

During interbellum and Second World War Shōwa Japan, bushido was pressed into use for militarism^[106]to present war as purifying, and death a duty.^[107] Bushido was pitched as revitalizing traditional values and "transcending the modern".^[108] Bushido would provide a spiritual shield to let soldiers fight to the end.^[109] When giving orders, General Hideki Tojo routinely slapped the faces of the men under his command, saying face-slapping was a "means of training" men who came from families that were not part of the samurai caste, and for whom bushido was not second nature.^[110] Tojo wrote a chapter in the book Hijōji kokumin zenshū (Essays in time of national emergency) which the Army Ministry published in March 1934. It called for Japan to become a totalitarian "national defense state".^[111] It included 15 essays by senior generals and argued Japan defeated Russia in the Russo–Japanese War because bushido gave the Japanese superior willpower: they did not fear death, unlike the Russians who wanted to live.^[112]

As the Second World War turned, the spirit of bushido was invoked to urge that all depended on the firm and united soul of the nation.^[114] When Japan lost the Battle of Attu, the government attempted to paint the more than two thousand Japanese deaths as an inspirational epic for the fighting spirit of the nation.^[115] Arguments that the plans for the Battle of Leyte Gulf, involving all Japanese ships, would expose Japan to danger if they failed, were countered with the plea that the Navy be permitted to "bloom as flowers of death".^[116] The Japanese believed that indoctrination in bushido would give them the edge as the Japanese longed to die for the emperor, while the Americans were afraid to die. However, superior American pilot training and airplanes meant the Japanese were outclassed by the Americans.^[117] The first proposals of organized suicide attacks met resistance. While bushido called for a warrior to be always aware of death, they were not to view it as the sole end. However, desperation brought about acceptance^[118] and such attacks were acclaimed as the true spirit of bushido.^[119]

Bushido regarded surrender as cowardly. Those who did forfeited their honor and lost dignity and respect:^[120]

As Japan continued its modernization in the early 20th century, its armed forces became convinced that success in battle would be assured if Japanese soldiers, sailors, and airmen had the "spirit" of Bushido. ... The result was that the Bushido code of behavior "was inculcated into the Japanese soldier as part of his basic training". Each soldier was indoctrinated to accept that it was the greatest honor to die for the Emperor, and it was cowardly to surrender to the enemy.  ... Bushido therefore explains why the Japanese in the NEI so mistreated POWs in their custody. Those who had surrendered to the Japanese—regardless of how courageously or honorably they had fought—merited nothing but contempt; they had forfeited all honor and literally deserved nothing. Consequently, when the Japanese murdered POWs by shooting, beheading, and drowning, these acts were excused since they involved the killing of men who had forfeited all rights to be treated with dignity or respect. While civilian internees were certainly in a different category from POWs, it is reasonable to think that there was a "spill-over" effect from the tenets of Bushido.

The practice of beheading captured soldiers and prisoners originates from samurai culture in the 14th century or earlier.^[49][80] Japanese propaganda claimed prisoners of war captured during the Second World War denied mistreatment, and declared they were treated well by virtue of bushido generosity.^[121] Broadcast interviews with prisoners were described as not propaganda and voluntarily given based on such sympathy for the enemy that only bushido could inspire.^[122]

During the Second World War, many Japanese infantrymen were trapped on Guam, surrounded by Allied forces and low on supplies.^[123] Despite being outnumbered and in horrific conditions, many soldiers refused to surrender. Nitobe Inazō wrote, "They continued to honor the Bushido code, believing that to rush into the thick of battle and to be slain in it, is easy enough ... but, it is true courage to live when it is right to live, and to die only when it is right to die".^[124][125]

บูชิโดยังคงมีอยู่ในการจัดระเบียบทางสังคมและเศรษฐกิจของญี่ปุ่น^{[ 2 ]}จิตวิญญาณของซามูไรและคุณธรรมยังคงพบได้ในสังคมญี่ปุ่น^{[ 2 ]}ชาวญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงถือว่าบูชิโดเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมของพวกเขา^{[ 126 ]}

บูชิโดส่งผลกระทบต่อสังคมและวัฒนธรรมญี่ปุ่นในหลายๆ ด้าน นอกเหนือจากผลกระทบต่อประสิทธิภาพทางการทหาร สื่อมวลชน ความบันเทิง ศิลปะการต่อสู้ การแพทย์ และงานสังคมสงเคราะห์แล้ว หลักบูชิโดยังเป็นตัวเร่งพฤติกรรมขององค์กรต่างๆ มันเป็นรูปแบบความคิดที่กำหนดโครงสร้างกิจกรรมทุนนิยมในศตวรรษที่ 20 ความสัมพันธ์ทางธุรกิจ ความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างบุคคลกับกลุ่มที่เขาหรือเธอสังกัดอยู่ แนวคิดเรื่องความไว้วางใจ ความเคารพ และความกลมกลืนภายในโลกธุรกิจของญี่ปุ่นล้วนมีพื้นฐานมาจากบูชิโด ดังนั้น นี่จึงเป็นต้นกำเนิดของ อุดมการณ์ ความกลมกลืนทางอุตสาหกรรม (労使協調) ของญี่ปุ่นสมัยใหม่ มันทำให้ประเทศญี่ปุ่นกลายเป็นผู้นำทางเศรษฐกิจของเอเชียในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในช่วงทศวรรษ 1950-1960 ด้วย ปาฏิหาริย์ทางเศรษฐกิจของญี่ปุ่น นักอุตสาหกรรม อย่าง เออิจิ ชิบุซาวะได้เผยแพร่บูชิโดว่าเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับอนาคต และจิตวิญญาณของธุรกิจญี่ปุ่นตั้งแต่ยุคเมจิไปจนถึงประชาธิปไตยไทโชได้รับการสนับสนุน ซึ่งกลายเป็นแกนหลักที่จำเป็นสำหรับการบริหารจัดการของญี่ปุ่น^{[ 127 ]}

ชินยะ ฟูจิมูระ ตรวจสอบจริยธรรมของซามูไรในบทความวิชาการเรื่อง จริยธรรมของซามูไร: ต้นแบบสำหรับพฤติกรรมขององค์กร หลักการบูชิโดบ่งชี้ว่าการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วไม่จำเป็นต้องเป็นเป้าหมายของการดำรงอยู่สมัยใหม่^{[ 128 ]}ในทำนองเดียวกัน ความพึงพอใจทางเศรษฐกิจสามารถบรรลุได้โดยไม่คำนึงถึงสถิติผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศที่ครอบงำ^{[ 129 ]}ในคำพูดของฟูจิมูระ "ประเพณีนี้แทรกซึมอยู่ในวัฒนธรรมองค์กรของประเทศและได้ให้ข้อมูลแก่การพัฒนาทางสังคมหลายประการ" ^{[ 130 ]}ฟูจิมูระกล่าวว่าหลักการความเสมอภาคที่ซามูไรปฏิบัตินั้นได้แทรกซึมอยู่ในสังคมธุรกิจและวัฒนธรรมสมัยใหม่ หลักการเช่น ความยากจนอย่างมีเกียรติ "เซฮิน" สนับสนุนให้ผู้ที่มีอำนาจและทรัพยากรแบ่งปันความมั่งคั่งของตน ซึ่งส่งผลโดยตรงต่อความสำเร็จของชาติ^{[ 130 ]}บูชิโดยังให้ความหมายทางสังคมแก่องค์กร ธุรกิจอีกด้วย ฟูจิมูระได้บรรยายไว้อย่างชัดเจนว่า "จุดประสงค์ทางศีลธรรมที่บูชิโดแสดงออกมานั้นอยู่เหนือความรุ่งเรืองและความตกต่ำ... มักกล่าวกันว่าบริษัทญี่ปุ่นเปรียบเสมือนครอบครัว โดยผู้บริหารห่วงใยพนักงานและพนักงานก็แสดงความเคารพต่อผู้บริหาร ดังนั้น บูชิโดจึงเป็นพื้นฐานส่วนหนึ่งของความรู้สึกถึงอัตลักษณ์และความเป็นเจ้าของของชาติ ซึ่งเป็นอุดมคติที่กล่าวว่าชาวญี่ปุ่นเป็นคนกลุ่มเดียวกัน ร่วมมือกัน^{[ 131 ]}

ในไต้หวันยังคงมีมุมมองเชิงบวกต่อบูชิโดอยู่^{[ 132 ]}เช่น อดีตประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีนหลี่ เติ้งฮุย (ค.ศ. 1923–2020) ชื่นชมคุณค่าดั้งเดิมของญี่ปุ่น และบูชิโดมีอิทธิพลต่อเขา^{[ 40 ]}ในไต้หวันภายใต้การปกครองของญี่ปุ่นเติ้งฮุยเรียนเคนโดในโรงเรียน และได้รับอิทธิพลอย่างมากจากบูชิโดและจิตวิญญาณบูชิโด ของญี่ปุ่น ซึ่งมีผลกระทบอย่างมากต่อชีวิตในอนาคตของเขา^{[ 133 ]}เขาเขียนหนังสือภาษาญี่ปุ่นในปี 2003 ชื่อ"Bushido" Precis: What is Noblesse oblige?ซึ่งพยายามปลุกขวัญกำลังใจของญี่ปุ่นในช่วงที่เศรษฐกิจซบเซาโดยการอ้างถึงจิตวิญญาณนักรบของญี่ปุ่น^{[ 132 ]}

ในการใช้คุณธรรมเจ็ดประการของบูชิโด ประมวลจริยธรรมของซามูไรได้รับการปรับปรุงใหม่เพื่อส่งเสริมการพัฒนาทักษะการสื่อสารระหว่างคู่รักชาวญี่ปุ่นวัยผู้ใหญ่ เอกสารเชิงประจักษ์ "The Bushido Matrix for Couple Communication" ซึ่งเขียนขึ้นในปี 2012 ระบุวิธีการที่ตัวแทนให้คำปรึกษาสามารถนำไปใช้เพื่อแนะนำผู้ใหญ่ในการไตร่ตรองตนเองและแบ่งปันอารมณ์กับคู่ของตน กิจกรรมนี้เน้นที่ "แบบฟอร์ม Bushido Matrix" (BMW) ^{[ 134 ]}ผู้เขียนเน้นย้ำว่า "การฝึกฝนคุณธรรมบูชิโดสามารถยกระดับความสัมพันธ์ภายในและระหว่างบุคคลได้ในที่สุด โดยเริ่มต้นจากการตระหนักรู้ส่วนบุคคลและขยายไปสู่การตระหนักรู้ของคู่รัก^{[ 41 ]}เมื่อใช้เมทริกซ์ คู่รักจะถูกขอให้ระบุคุณธรรมหนึ่งในเจ็ดประการและนำไปใช้กับการรับรู้ในอดีตและปัจจุบันเกี่ยวกับความแพร่หลายในชีวิตของพวกเขา^{[ 41 ]}หากบุคคลระบุว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาขาดคุณธรรมเฉพาะนั้น พวกเขาอาจพิจารณาการรวมคุณธรรมนั้นเพื่อประโยชน์ของตนเอง^{[ 135 ]}

จิตวิญญาณของบุชิโดมีอยู่ในศิลปะการต่อสู้ของญี่ปุ่น^{[ 22 ]}บุชิโดสมัยใหม่เน้นไปที่การป้องกันตนเอง การต่อสู้ กีฬา การแข่งขัน และการฝึกความฟิตทางร่างกาย แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะมีความสำคัญต่อศิลปะการต่อสู้ แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นกลับขาดหายไป นั่นคือการพัฒนาตนเอง ศิลปะของบุชิโดสอนทหารถึงความลับที่สำคัญของชีวิต วิธีการเลี้ยงดูบุตร วิธีการแต่งกาย วิธีการปฏิบัติต่อครอบครัวและผู้อื่น วิธีการปลูกฝังบุคลิกภาพ และสิ่งต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับการเงิน สิ่งเหล่านี้ล้วนมีความสำคัญต่อการเป็นทหารที่ได้รับการเคารพ แม้ว่าบุชิโดสมัยใหม่จะถูกชี้นำโดยคุณธรรมแปดประการ แต่นั่นเพียงอย่างเดียวก็ไม่เพียงพอ บุชิโดไม่เพียงสอนวิธีการเป็นทหารเท่านั้น แต่ยังสอนทุกช่วงชีวิตด้วย นักรบที่บุชิโดอธิบายไว้นั้นไม่ใช่เพียงอาชีพ แต่เป็นวิถีชีวิต ไม่จำเป็นต้องอยู่ในกองทัพเพื่อเป็นทหาร คำว่า "นักรบ" หมายถึงบุคคลที่ต่อสู้เพื่อบางสิ่งบางอย่าง ไม่จำเป็นต้องเป็นการต่อสู้ทางกายภาพ มนุษย์เป็นนักรบที่แท้จริงเพราะสิ่งที่อยู่ในหัวใจ จิตใจ และจิตวิญญาณของเขา ทุกสิ่งทุกอย่างอื่นเป็นเพียงเครื่องมือในการสร้างสรรค์เพื่อให้สมบูรณ์แบบ บูชิโดเป็นวิถีชีวิตที่หมายถึงการใช้ชีวิตในทุกขณะอย่างมีเกียรติและซื่อสัตย์ สิ่งเหล่านี้ล้วนมีความสำคัญอย่างยิ่งในชีวิตของทหาร ทั้งในปัจจุบันและในอดีต^{[ 136 ]}

In the book Kata – The true essence of Budo martial arts?, Simon Dodd and David Brown state that bushido spiritualism led the martial art 'Bujutsu' to evolve into modern 'Budō' (武道).^[59] For their analysis, they review the Kamakura period to reiterate the influence bushido held in martial arts evolution.^[59] They distinctly state, "For clarity any reference to bushido is in relation to bujutsu within the Kamakura to pre-Meiji restoration period (pre-1868), and any links to budo are referring to the modern form of the martial arts."^[59] To supplement this affirmation Dodd and Brown discuss the variance between the meaning behind Bujutsu and Budo. According to Todd and Brown, Budo is a redevelopment of traditional Kamakura period martial arts principles; Budo defines the way of the warrior through roots in religious ethics and philosophy. The martial art form's translation binds it to Confucian and Buddhist concepts of bushido:^[59]

Respected karate-ka Kousaku Yokota explains how Bujutsu could be considered the "art of fighting or killing" and encompasses a 'win at all costs' mentality required for battlefield survival (Yokota, 2010, p. 185). Conversely, Budo could be considered the "art of living or life" and enables a practitioner to live "honestly and righteously or at least with principles". Expanding on both these points, Deshimaru (1982, p. 11; p. 46) reports that the ideogram for bu means "the cease the struggle" and that "in Budo the point is...to find peace and mastery of the self"^[59]

Iaidō, in its transmission and its practice, is the martial art that takes up, in its entirety, bushido by the etiquette, the code of honor, the dress, the carrying of the sword, and the fight against oneself rather than against the opponent. Modern combat sports like kendo derive their philosophy from bushido; unlike other martial arts, prolonged contact or multiple hits tend to be disadvantage in favor of simple, clean attacks on the body. Bushido has also inspired the code of honor for disciplines such as aikijutsu, aikido, aikibudo, judo, jujitsu, Kyudo, or the chanbara.

Kendo has the bushido spirit as epitomized by the motto Ken Zen Ichi Nyo (lit. "the sword and Zen are one") (剣 禅 一 如).^[22] The philosopher Tetsuro Watsuji (1889–1960) wrote that kendo involves raising a struggle to a life-transcending level by freeing oneself from an attachment to life.^[22] Kendo inculcates moral instruction through strict adherence to a code of etiquette.^[22] There are kamidana (miniature Shinto shrine) in the dojo.^[22] The basic attitude in Kendo is noble by shunning base feelings, and the aim is to conquer the self.^[22]

Some people use bushido as a way of life. For example, the Japanese music artist Gackt said that his philosophical way of life is similar to bushido.^[42][126] In 2011, during interviews about his martial arts action movie Bunraku (2010), he said:

Being Japanese, bushido is my roots, and is an important part of my country's culture. I believe it is my role to share this beautiful culture with the world. Bushido is a big part of me personally as well as in my professional career.^[126]...Bushido is also the core of how I think, feel, and live so I felt this was a great opportunity for me to express to the world what "Bushido" really means.^[42]

Other notable people who used bushido in life include Chinese leader Chiang Kai-shek, who adopted Bushido during his education in Japan.^[137]

In October 2011, Spain's Prince of Asturias Award for Concord was given to the heroes of the Fukushima Daiichi nuclear disaster, aka the Fukushima 50.^[22] They were praised for their conduct, which "embodied the values most deeply rooted in Japanese society" and "courage and exemplary behaviour" with self-sacrifice.^[22] This was described by the media as "samurai spirit".^[22]

กองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่น (JSDF) เป็นผู้สืบทอดจากกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นซึ่งมีอยู่ตั้งแต่ปี 1868 ถึง 1947 ^{[ 138 ]} JSDF ได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการด้วยพระราชบัญญัติกองกำลังป้องกันตนเองในปี 1954 (พระราชบัญญัติฉบับที่ 165 ปี 1954) ^{[ 139 ]}โดยส่วนใหญ่ใช้เพื่อการป้องกันประเทศเนื่องจากข้อจำกัดของมาตรา 9 แห่งรัฐธรรมนูญของญี่ปุ่นบูชิโดถูกนำมาใช้ในเชิงสัญลักษณ์เท่านั้น เช่น ในชื่อของการฝึกซ้อมรบ เช่น การฝึกซ้อมบูชิโดการ์เดียน (2019) ^{[ 140 ]}มีทั้งผู้สนับสนุนและผู้คัดค้านการนำบูชิโดมาใช้ใน JSDF

นับตั้งแต่ปี 2000 นายทหารระดับสูงจำนวนมากได้ประกาศความสำคัญของบูชิโดผ่านการบรรยาย^{[ 141 ]}บูชิโดมีประโยชน์ในการรวมกำลังพลด้วยคำขวัญต่างๆ เช่น "ความกล้าหาญ" "วินัย" และ "ความซื่อสัตย์" ^{[ 141 ]}ทาคาชิ อารายะเป็นนักเขียน นักศิลปะการต่อสู้ และ อดีตทหารกองกำลังป้องกันตนเองของ ญี่ปุ่น (JGSDF ) (1982–2008) ผู้ก่อตั้งหน่วยรบพิเศษหน่วยแรกของกอง กำลังป้องกัน ตนเอง ของ ญี่ปุ่น^{[ 141 ]}อารายะเขียนหนังสือในปี 2015 ชื่อ " แด่ผู้ที่ต่อสู้: อุดมการณ์ของญี่ปุ่นและบูชิโด " ^{[ 142 ]}เขาอธิบายถึงแก่นแท้ของบูชิโดซึ่งถูกสร้างขึ้นมานานกว่าพันปี และเน้นย้ำถึงความสำคัญของการฝึกทหารด้วยบูชิโด^{[ 142 ]}เขาโต้แย้งว่าจุดประสงค์ของศิลปะการต่อสู้ของญี่ปุ่นไม่ใช่การฆ่าผู้อื่น แต่เป็นการชำระล้างวิญญาณชั่วร้ายและเปิดทางสู่การอยู่ร่วมกันและความเจริญรุ่งเรืองร่วมกัน^{[ 142 ]}เขากล่าวว่าการฝึกทหารด้วยบูชิโดจะทำให้พวกเขากลายเป็นหน่วยรบพิเศษที่แข็งแกร่งที่สุด^{[ 142 ]}เขาต้องการให้สมาชิก JSDF สืบทอดบูชิโดเพื่อความกล้าหาญและใช้ชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี^{[ 142 ]}ด้วยการใช้ปรัชญาการกระทำของบูชิโด พวกเขาจะไม่เพียงแต่แข็งแกร่งทางเทคโนโลยีเท่านั้น แต่ยังแข็งแกร่งทางจิตวิญญาณอีกด้วย^{[ 142 ]}

Some critics say that excessive praise of bushido could repeat the mistakes of the former Imperial Armed Forces.^[141] The old Japanese military officer training of the IJA emphasized courage under fire (assault) instead of scientific ability.^[141] This created close solidarity between the soldiers and officers, but the officers lacked the skills that the soldiers had.^[141] Japanese troops put high significance on dying bravely and spiritual value instead of long-term endurance.^[141] This resulted in "an inclination toward spirituality that ignores reality."^[141] This ethos exists in the JSDF. By having officers act like soldiers to earn their loyalty with the courage of bushido, it causes sleep deprivation.^[141] It's disputed whether it has significance for modern warfare, such as space warfare and cyberwarfare.^[141]

There was a case of a National Police Reserve (1950–1954) member who committed seppuku to apologize for being unable to become an ideal soldier.^[141] Another example was a young squadron commander who failed an exercise due to repeatedly attacking rather than changing tactics.^[141] The pre-war Imperial Japanese Navy researcher Alexander Chiralfi said the Japanese mindset was subjective and had no interest in academically analysing unrelated maritime issues.^[141] Subjective and short-sighted discussions don't yield wise strategies.^[141] The ideal image of executives should change according to the times and strategic environment.^[141] Thus, feudal bushido may not fit in a modern strategic environment and culture.^[141] Critics argue that the Meiji Army defeated the Qing and the Imperial Russian Army, not because of bushido, but because it was a professional military organization.^[141] Therefore, Bushido should not become the values of the whole JSDF.^[141] Rather, the ideal image of JSDF executives should be defined to achieve national interests.^[141]

บูชิโดมีหลายประเภทตลอดประวัติศาสตร์ หลักธรรมนี้แตกต่างกันไปตามอิทธิพลต่างๆ เช่นพุทธศาสนานิกายเซนชินโต ลัทธิขงจื๊อ รวมถึงการเปลี่ยนแปลงในสังคมและในสนามรบ^{[ 54 ] [ 2 ] [ 55 ]}อุดมคติที่สอดคล้องกันคือจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ ซึ่งรวมถึงทักษะด้านกีฬา ทักษะทางทหาร และความกล้าหาญ: ความไม่เกรงกลัวต่อศัตรูในการต่อสู้^{[ 54 ] [ 2 ]}บูชิโดเป็นเส้นทางที่ซามูไรในแต่ละยุคสมัยดำเนินตามตลอดชีวิตของพวกเขา

• ช่วงเวลา: มูโรมาจิ-อาซูจิ (สมัยเซ็นโงกุ) (ค.ศ. 1336–1603)
• ตัวแทนและบุคคลสำคัญ: ทาเคดะ ชินเกน , อุเอสึกิ เคนชิน , โอดะ โนบุนางะ , โทกุกาวะ อิเอยาสึ , คาโต้ คิโยมาสะ , นาเบชิมะ นาโอชิเกะ

ในยุคนี้ไดเมียวได้ขยายอาณาเขตของตนด้วยกำลังและกลยุทธ์ การต่อสู้เกิดขึ้นบ่อยครั้งในสถานที่ต่างๆ จุดประสงค์คือเพื่อขยายอำนาจ การสังหารศัตรูในการต่อสู้นำไปสู่การประเมินผล ไดเมียวบางคนเขียนเกี่ยวกับหลักศีลธรรมโดยได้รับอิทธิพลจากพุทธศาสนานิกายเซนและลัทธิขงจื๊อ สังคมซามูไรยังไม่มีความผูกพันกับคุณค่าทางศีลธรรมอย่างแน่นแฟ้น (นอกเหนือจากเกียรติยศ) เกียรติยศ อาวุธ และสงครามได้รับการยกย่องว่ามีความสำคัญสูงสุดในวัฒนธรรมญี่ปุ่น^{[ 56 ]}การออมเงินได้รับความสำคัญน้อย^{[ 56 ]}

• เกียรติ^{[ 56 ]}
• สงคราม^{[ 56 ]}
• ความเชี่ยวชาญด้านอาวุธ^{[ 56 ] [ 37 ]}
• ศิลปะการต่อสู้^{[ 54 ] [ 2 ]}
• ความกล้าหาญในการรบ^{[ 2 ]}
• หลักศีลธรรมในยุคแรก

• ช่วงเวลา: ต้นยุคเอโดะถึงปลายยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603–1868)
• ตัวแทนและบุคคลสำคัญ: โคซากะ มาซาโนบุ , ไซโตะ ชิกาโมริ , ยามากะ โซโกะ , ไดโดจิ โทโมยามะ , ยากิว มุเนโนริ , ยามาโอกะ เทสชู , มิยาโมโตะ มูซาชิ , ยามาโมโตะ สึเนโตโมะ , ฮิชิกาวะ โมโรโนบุ

หลังจากยุคเซ็นโกคุที่วุ่นวาย การเมืองก็ดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ และสันติภาพก็ได้รับการรักษาไว้ ซามูไรไม่สามารถแสวงหาคุณงามความดีในสนามรบได้อีกต่อไป พวกเขาพบความสำคัญของการดำรงอยู่ของซามูไรในด้านอื่นๆ มากกว่าการต่อสู้ ตามหลักปรัชญาขงจื๊อ การทำงานเพื่อคุณธรรมและสาธารณะเป็นสิ่งที่มีคุณค่า ไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว นอกจากนี้ยังมีศิลปะการต่อสู้หลายแขนงที่รวมเอาขอบเขตทางศาสนาไว้ด้วย เช่น พุทธศาสนาและชินโต ตัวอย่างที่มีชื่อเสียงคือข้อความในฮากาคุเระที่กล่าวว่า "บูชิโดนั้นเกิดขึ้นได้เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย ในกรณีที่ต้องเลือกระหว่างชีวิตกับความตาย คุณควรเลือกความตาย ไม่มีเหตุผลอื่นใด จงก้าวต่อไปด้วยความแน่วแน่" อาจตีความได้ยาก แต่ในเวลานั้นมันถือว่าล้ำสมัยมาก ข้อความนี้ปรากฏขึ้นในยุคไทเฮของสมัยเอโดะ เรื่องเล่าปากต่อปากของเจ้าผู้ครองแคว้นซากะนาเบชิมะ มิตสึชิเกะและยามาโมโตะ สึเนโตโมะเป็นหัวข้อหลัก มีงานเขียนมากมายที่วิพากษ์วิจารณ์ซามูไรซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับลัทธิขงจื๊อและพุทธศาสนาซึ่งเป็นที่นิยมในสมัยนั้น งานเขียนหลายชิ้นยังชี้นำศิลปะการรักษาไปพร้อมกับการบรรยายจิตวิญญาณของซามูไรในยุคเซ็นโกคุ

บุชิโดได้ขยายและจัดระเบียบหลักเกณฑ์เดิมของซามูไรโดยเน้นความจริงใจ ความประหยัด ความจงรักภักดี ความเชี่ยวชาญในศิลปะการต่อสู้และเกียรติยศจนถึงความตาย ภายใต้ อุดมคติ ของบุชิโดหากซามูไรไม่สามารถรักษาเกียรติยศของตนไว้ได้ เขาจะสามารถกู้คืนเกียรติยศนั้นได้โดยการทำเซปปุกุ ( การฆ่าตัวตาย ตามพิธีกรรม ) ^{[ 54 ]}แก่นแท้ของบุชิโดประกอบด้วยการผสมผสานคำสอนจากประเพณีปรัชญาหลักสามประการของญี่ปุ่น ได้แก่ 1. หลักธรรม ทางพุทธศาสนาเรื่องความสงบ ความอดทน และการไม่ยึดติดในชีวิต 2. แนวคิด ชินโตเรื่องความซื่อสัตย์และความรักชาติ และ 3. ศีลธรรม ขงจื๊อ ^{[ 22 ]}ผู้ที่เปี่ยมด้วยบุชิคาตากิ(武士気質; แปลตรงตัวว่า "จิตวิญญาณ ซามูไร")สามารถทำงานของตนได้อย่างสงบแม้เผชิญกับความยากลำบากใดๆ และมีเจตจำนงที่จะควบคุมตนเองได้^{[ 22 ]}ไทระ ชิเกะสุเกะ, ไดโดจิ ยูซันเขียนบูชิโด โชชินชู (武道初heart集) (ก่อนปี ค.ศ. 1730) ซึ่งให้คำแนะนำเชิงปฏิบัติและศีลธรรมแก่ซามูไรเพื่อปรับปรุงมาตรฐานส่วนบุคคล สังคม และวิชาชีพ^{[ 5 ]}

ในข้อความที่ตัดตอนมาจากหนังสือSamurai: The World of the Warrior ของเขา [ ^{143 ]}นักประวัติศาสตร์Stephen Turnbullอธิบายบทบาทของเซปปุกุในญี่ปุ่นยุคศักดินา ^:

In the world of the warrior, seppuku was a deed of bravery that was admirable in a samurai who knew he was defeated, disgraced, or mortally wounded. It meant that he could end his days with his transgressions wiped away and with his reputation not merely intact but actually enhanced. The cutting of the abdomen released the samurai's spirit most dramatically, but it was an extremely painful and unpleasant way to die, and sometimes the samurai who was performing the act asked a loyal comrade to cut off his head at the moment of agony.

Bushidō varied dramatically over time, and across the geographic and socio-economic backgrounds of the samurai, who represented somewhere between 5% and 10% of the Japanese population.^[3] The first Meiji-era census at the end of the 19th century counted 1,282,000 members of the "high samurai", allowed to ride a horse, and 492,000 members of the "low samurai", allowed to wear two swords but not to ride a horse, in a country of about 25 million.^[144]

Some versions of bushidō include compassion for those of lower station, and for the preservation of one's name.^[77] Early bushidō literature further enforces the requirement to conduct oneself with calmness, fairness, justice, and propriety.^[77] The relationship between learning and the way of the warrior is clearly articulated, one being a natural partner to the other.^[77] Other pundits pontificating on the warrior philosophy covered methods of raising children, appearance, and grooming, but all of this may be seen as part of one's constant preparation for death—to die a good death with one's honor intact, the ultimate aim in a life lived according to bushidō. Indeed, a "good death" is its own reward, and by no means assurance of "future rewards" in the afterlife. Some samurai, though certainly not all (e.g., Amakusa Shirō), have throughout history held such aims or beliefs in disdain, or expressed the awareness that their station—as it involves killing—precludes such reward, especially in Buddhism. Japanese beliefs surrounding the samurai and the afterlife are complex and often contradictory, while the soul of a noble warrior suffering in hell or as a lingering spirit occasionally appears in Japanese art and literature, so does the idea of a warrior being reborn upon a lotus throne in paradise^[145]

The essence of bushido was defined by Saitō Chikamori as:^[2][54]

• Sincerity – do not lie, do not be insincere, do not be superficial
• Responsibility – do not be obsequious
• Frugality – do not be greedy^[2]
• Politeness – do not be rude, do not slander
• Modesty – do not be boastful, do not be arrogant
• Loyalty – do not be unfaithful
• Harmony – be on good terms with comrades
• Tranquility – do not be overly concerned with events
• Compassion – show concern for one another, be compassionate, with a strong sense of duty.

• Period: Meiji to mid Showa (1868–1945).
• Representative and important figures: Nitobe Inazō, Yukio Mishima, Kanō Jigorō, Kanno Kakumyō, Eiichi Shibusawa, Fukuzawa Yukichi

Meiji bushido added absolute subservience to the will of the Emperor^[6] with an emphasis on loyalty and self-sacrifice.^[43] The book Bushido: The Soul of Japan by Nitobe Inazō popularized bushido internationally during the Meiji era. However, the morals that he described are romanticized interpretations and do not represent all of bushido through history.

In the Taishō era, bushido as the way of the merchant was advocated by industrialist Shibusawa Eiichi (1840–1931), known as the "father of Japanese capitalism".^[39] Shibusawa was also a warrior who learned Shindō Munen-ryū and Hokushin Ittō-ryū. He spent some time as a vassal of Tokugawa Yoshinobu, and since the Meiji era, he was a businessman and involved in the establishment of hundreds of corporations. In his book "Theory and Arithmetic" (論語と算盤), he advocated the word "samurai business talent" (士魂商才). He linked the spirit of the samurai (bushido with the influence of Confucianism) to economic activity and denied immoral merchants for self-interest.

ดังที่กล่าวมาข้างต้น ในอดีตไม่มีหลักเกณฑ์ที่เป็นเอกภาพ ซึ่งแตกต่างกันไปในแต่ละตระกูล แต่ หลักเกณฑ์ บุชิโด ที่เรียกว่านี้ มีลักษณะเฉพาะด้วยคุณธรรม แปดประการ ตามที่นิโตเบะ อินาโซะ กล่าวไว้ ขณะที่เขาอยู่ในสหรัฐอเมริกา ภายใต้อิทธิพลที่ชัดเจนของแนวคิดอัศวินตะวันตก^{[ 146 ]}ในสมัยเมจิ (พ.ศ. 2443): ^{[ 9 ]}นิโตเบะได้นิยามบุชิโดะว่า "วิถีทางที่ขุนนางนักรบควรปฏิบัติตามในชีวิตประจำวันและในอาชีพของพวกเขา" ^{[ 22 ]}

• ความชอบธรรม(義, gi )

จงซื่อสัตย์อย่างยิ่งในทุกการติดต่อกับทุกคน จงเชื่อมั่นในความยุติธรรม ไม่ใช่จากผู้อื่น แต่จากตัวคุณเอง สำหรับนักรบที่แท้จริง ทุกมุมมองเกี่ยวกับความซื่อสัตย์ ความยุติธรรม และความซื่อตรง จะถูกพิจารณาอย่างถี่ถ้วน นักรบจะทุ่มเทอย่างเต็มที่ให้กับทุกการตัดสินใจของตน

• ความกล้าหาญของวีรชน(勇, yū )

การซ่อนตัวเหมือนเต่าในกระดองนั้นไม่ใช่การใช้ชีวิตเลย นักรบที่แท้จริงต้องมีความกล้าหาญอย่างยิ่งยวด มันมีความเสี่ยงอย่างมาก แต่นั่นคือการใช้ชีวิตอย่างสมบูรณ์ เต็มเปี่ยม และงดงาม ความกล้าหาญอย่างยิ่งยวดไม่ใช่ความกล้าหาญที่ตาบอด มันฉลาดและแข็งแกร่ง

• ความเมตตากรุณา(仁, jin )

ด้วยการฝึกฝนอย่างเข้มข้นและการทำงานหนัก นักรบที่แท้จริงจึงว่องไวและแข็งแกร่ง พวกเขาไม่เหมือนคนทั่วไป พวกเขาพัฒนาพลังที่ต้องใช้เพื่อความดี พวกเขามีความเมตตา พวกเขาช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ในทุกโอกาส หากไม่มีโอกาส พวกเขาก็จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหาโอกาสนั้น

• ความเคารพ(礼, rei )

นักรบที่แท้จริงไม่มีเหตุผลที่จะโหดร้าย พวกเขาไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตน นักรบไม่เพียงแต่ได้รับความเคารพในความแข็งแกร่งในการต่อสู้เท่านั้น แต่ยังรวมถึงวิธีการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นด้วย ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของนักรบจะปรากฏให้เห็นในช่วงเวลาที่ยากลำบาก

• ความซื่อสัตย์(誠, มาโกโตะ )

เมื่อนักรบกล่าวว่าจะลงมือทำ ก็เหมือนกับว่าได้ลงมือทำแล้ว ไม่มีอะไรจะหยุดยั้งพวกเขาจากการทำสิ่งที่พวกเขาพูดว่าจะทำได้ พวกเขาไม่จำเป็นต้อง "ให้คำมั่นสัญญา" พวกเขาไม่จำเป็นต้อง "ให้คำมั่น" การพูดและการกระทำนั้นเหมือนกัน

• เกียรติยศ(名誉, เมโย )

นักรบมีผู้ตัดสินเกียรติและคุณธรรมเพียงคนเดียว นั่นก็คือตัวพวกเขาเอง การตัดสินใจของพวกเขาและวิธีการดำเนินการตามการตัดสินใจเหล่านั้น สะท้อนให้เห็นถึงตัวตนที่แท้จริงของพวกเขา คุณไม่สามารถซ่อนตัวจากตัวเองได้

• หน้าที่และความภักดี(忠義, chūgi )

นักรบต้องรับผิดชอบทุกสิ่งที่พวกเขาทำ ทุกสิ่งที่พวกเขาพูด และผลที่ตามมาทั้งหมด พวกเขาจงรักภักดีอย่างยิ่งต่อทุกคนที่อยู่ภายใต้การดูแลของพวกเขา และยังคงซื่อสัตย์อย่างสุดหัวใจต่อทุกคนที่พวกเขาต้องรับผิดชอบ

• การควบคุมตนเอง(自制, จีเซย์ )

• ความกตัญญู(孝, kō )
• ปัญญา(智, chi )
• ภราดรภาพ(悌, tei )
• หน้าที่(義理, giri ) ( Giri (ภาษาญี่ปุ่น) )

• ช่วงเวลา: ปี 1950 – ปัจจุบัน
• ตัวแทนและบุคคลสำคัญ: เจียง ไคเช็ก [ ^{137 ] กั}คท์ ฟุกุชิมะ 50

บูชิโดยังคงมีอยู่ในรูปแบบต่างๆ เช่น ธุรกิจ การสื่อสาร ศิลปะการต่อสู้ และเป็นวิถีชีวิต^{[ 2 ] [ 41 ] [ 59 ] [ 42 ] [ 126 ] [ 40 ]}สิ่งนี้เรียกอีกอย่างว่าจิตวิญญาณบูชิโด^{[ 22 ] [ 133 ]}

การแปลเอกสารที่เกี่ยวข้องกับบุชิโดะ เป็นภาษาตะวันตกสมัยใหม่ เริ่มขึ้นในช่วงทศวรรษ 1970 โดยคาร์ล สตีนสตรัปซึ่งทำการวิจัยเกี่ยวกับหลักจริยธรรมของซามูไร ชื่อดัง เช่นโฮโจ โซอุนและอิมากาวะ ซาดาโย^{[ 147 ]}

งานวิจัยหลักเกี่ยวกับบุชิโดนั้นดำเนินการโดยวิลเลียม สก็อตต์ วิลสันในปี 1982 ในหนังสือIdeals of the Samurai: Writings of Japanese Warriorsงานเขียนเหล่านี้ครอบคลุมช่วงเวลาหลายร้อยปี ตระกูล วงศ์ตระกูล ภูมิศาสตร์ ชนชั้นทางสังคม และรูปแบบการเขียนที่แตกต่างกัน แต่ก็มีค่านิยมร่วมกัน วิลสันยังได้ศึกษาเอกสารญี่ปุ่นโบราณที่ไม่เกี่ยวข้องกับชนชั้นนักรบ เช่นโคจิกิโชคุ นิฮงงิโคกิน วากาชูและโคนจาคุ โมโนกาตาริรวมถึงวรรณคดีจีนโบราณ ( อนาลักต์มหาปัญญาหลักคำสอนแห่งความสมดุลและเม่งจื่อ ) ในเดือนพฤษภาคม ปี 2008 โทมัส เคลียรีได้แปลงานเขียนเกี่ยวกับบุชิโด จำนวน 22 ชิ้น จากนักรบ นักวิชาการ ที่ปรึกษาทางการเมือง และนักการศึกษา ซึ่งครอบคลุมช่วงเวลา 500 ปี ตั้งแต่ศตวรรษที่ 14 ถึง 19 หนังสือเล่ม นี้มีชื่อว่า " การฝึกฝนจิตใจซามูไร: แหล่งข้อมูลบูชิโด"ซึ่งให้มุมมองภายในเกี่ยวกับโลกของซามูไร ได้แก่ "การพัฒนาด้านศีลธรรมและจิตวิทยาของนักรบ มาตรฐานทางจริยธรรมที่พวกเขาควรยึดถือ การฝึกฝนทั้งศิลปะการต่อสู้และกลยุทธ์ และบทบาทสำคัญอย่างยิ่งของประเพณีชินโตพุทธศาสนาขงจื๊อและเต๋าที่มีอิทธิพลต่ออุดมคติของซามูไร"

ตัวอย่างวรรณกรรมญี่ปุ่นที่สำคัญเกี่ยวกับบูชิโด ตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 ถึงศตวรรษที่ 21:

• บูโด
• ฮากาคุเระ
• ฮานะ วะ ซากุระกิ ฮิโต วะ บูชิ
• ศิลปะการต่อสู้ของญี่ปุ่น
• เซนญี่ปุ่น
• คุณธรรมของชาวปรัสเซีย
• จิตใจที่ไร้พันธนาการ
• เซนในสงคราม

• บันทึกการดวลดาบซามูไรของซากุจิโร โยโกยามะ
• ตายดีกว่าเสียเกียรติโดย มาซารุ ฟูจิโมโตะ — บทความพิเศษสำหรับหนังสือพิมพ์เดอะเจแปนไทมส์: 15 ธันวาคม 2545
• บทสัมภาษณ์วิลเลียม สก็อตต์ วิลสัน เกี่ยวกับบุชิโด
• เว็บไซต์ Bushidō : ให้คำจำกัดความที่ดีของบุชิโด รวมถึงหลักความเชื่อของซามูไร
• พระอาทิตย์ตกดินของซามูไร -- เรื่องจริงของไซโกะ ทาคาโมริ นิตยสารประวัติศาสตร์การทหาร
• เว็บไซต์ของวิลเลียม สก็อตต์ วิลสันถูกเก็บถาวรเมื่อวันที่ 5 มีนาคม 2009 ที่Wayback Machine วิลเลียม สก็อตต์ วิลสันได้รับรางวัลประกาศเกียรติคุณจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของญี่ปุ่นในปี 2005 จากผลงานวิจัยเกี่ยวกับซามูไรและบูชิโด
• โฮโจ ชิเกโทกิ (ค.ศ. 1198–1261) และบทบาทของเขาในประวัติศาสตร์ความคิดทางการเมืองและจริยธรรมในญี่ปุ่นโดยคาร์ล สตีนสตรัป ; สำนักพิมพ์เคอร์ซอน (ค.ศ. 1979) ISBN 0-7007-0132-X