Indian English^[a] is the set of varieties of the English language spoken in the Republic of India and among the Indian diaspora and is native to India.^[5] English is one of the two languages used by the Government of India for communication, and is enshrined in the Constitution of India.^[6] English is also an official language in eight states and seven union territories of India, and the additional official language in five other states and one union territory. India has one of the world's largest English-speaking communities.^[7] Furthermore, English is the sole official language of the Judiciary of India, unless the state governor or legislature mandates the use of a regional language, or if the President of India has given approval for the use of regional languages in courts.^[8]

Before the dissolution of the British Empire on the Indian subcontinent, the term Indian English broadly referred to South Asian English, also known as British Indian English.

After gaining independence from the British Raj in 1947, English remained an official language of the new Dominion of India and later the Republic of India. After the partition of India, Pakistani English and Bangladeshi English were considered separate from Indian English.

In the 21st century, only a few hundred thousand Indians, or less than 0.1% of the total population, report English as their first language,^{[9][10][11][12]} and around 30% of the Indian population can speak English to some extent.^[13]

According to the 2001 Census, 12.18% of Indians knew English at that time. Of those, approximately 200,000 reported that it was their first language, 86 million reported that it was their second, and 39 million reported that it was their third.^[14]

According to the 2005 India Human Development Survey,^[15] of 41,554 surveyed, households reported that 72% of men (29,918) spoke no English, 28% of them (11,635) spoke at least some English, and 5% of them (2,077, roughly 17.9% of those who spoke at least some English) spoke fluent English. Among women, 83% (34,489) spoke no English, 17% (7,064) spoke at least some English, and 3% (1,246, roughly 17.6% of those who spoke at least some English) spoke English fluently.^[16] According to statistics from the District Information System for Education (DISE) of the National University of Educational Planning and Administration under the Ministry of Human Resource Development, Government of India, enrollment in English-medium schools increased by 50% between 2008–09 and 2013–14. The number of English-medium school students in India increased from over 15 million in 2008–09 to 29 million by 2013–14.^[17]

According to the 2011 Census, 129 million Indians (10.6%) spoke English. 259,678 (0.02%) Indians reported English as their first language.^[1] It concluded that approximately 83 million Indians (6.8%) reported English as their second language, and 46 million (3.8%) reported it as their third language, making English the second-most spoken language in India.^[2]

India ranks 52 out of 111 countries in the 2022 EF English Proficiency Index published by the EF Education First. The index gives the country a score of 496 indicating "moderate proficiency". India ranks 6th out of 24 Asian countries included in the index.^[18]

As a multilingual country, English is the lingua franca among different regions of India.^[19] Writing for The New York Times, journalist Manu Joseph stated in 2011 that, due to the prominence and usage of the language and the desire for English-language education, "English is the de facto national language of India. It is a bitter truth."^[20] In his book, In Search of Indian English: History, Politics and Indigenisation, Ranjan Kumar Auddy shows that the history of the rise of Indian nationalism and the history of the emergence of Indian English are deeply inter-related.^[21]Purdue University stated due to the prevalence of the language in business operations in India, it is "uncommon to find a business enterprise using non-English documents".^[22]

Under the Indian Constitution, English is the language of India's Supreme Court and of all the high courts of India.^[8] However, as allowed by the Constitution, Hindi is also used in courts in Bihar, Madhya Pradesh, Uttar Pradesh, and Rajasthan by virtue of special presidential approval.^[23] As of 2018, the high courts of Punjab and Haryana were also awaiting presidential approval to use Hindi alongside English,^[24] and the Madras High Court has been taking steps to use Tamil alongside English.^[25]

The first occurrence of the term Indian English dates from 1696,^[26] though the term did not become common until the 19th century. In the colonial era, the most common terms in use were Anglo-Indian English, or simply Anglo-Indian, both dating from 1860. Other less common terms in use were Indo-Anglian (dating from 1897) and Indo-English (1912).^[27] An item of Anglo-Indian English was known as an Anglo-Indianism from 1851.^[27]

In the modern era, a range of colloquial portmanteau words for Indian English have been used. The earliest of these is Indlish (recorded from 1962), and others include Indiglish (1974), Indenglish (1979), Indglish (1984), Indish (1984), Inglish (1985) and Indianlish (2007).^[28] Sometimes, Indian English is also referred to as Macaulay's English after Thomas Babington Macaulay.^[29]

Indian English generally uses the Indian numbering system. Idiomatic forms derived from Indian literary languages and vernaculars have been absorbed into Indian English. Nevertheless, there remains general homogeneity in phonetics, vocabulary, and phraseology among various dialects of Indian English.^{[30][31][32][33]}

Formal written publications in English in India tend to use lakh/crore for Indian currency and Western numbering for foreign currencies like dollars and pounds,^[34] although lakh and crore are also used to refer to other large numbers such as population sizes. These terms are not used by other English-speakers, who have to learn what they mean in order to read Indian English news articles.

The English language established a foothold on the Indian subcontinent with the granting of the East India Company charter by Queen Elizabeth I in 1600 and the subsequent establishment of trading ports in coastal cities such as Surat, Mumbai (called Bombay before 1995), Chennai (called Madras before 1996), and Kolkata (called Calcutta before 2001).

English-language public instruction began in the subcontinent in the 1830s during the rule of the British East India Company. In 1835, English replacedPersian as the official language of the East India Company. Lord Macaulay played a major role in introducing English and Western concepts into educational institutions in British-India. He supported the replacement of Persian by English as the official language, the use of English as the medium of instruction in all schools, and the training of English-speaking Indians as teachers.^[35] Throughout the 1840s and 1850s, primary, middle, and high schools were opened in many districts of British India, with most high schools offering English language instruction in some subjects. In 1857, just before the end of East India Company rule, universities that were modeled on the University of London and used English as the medium of instruction were established in Bombay, Calcutta and Madras. During the British Raj (1858 to 1947), English-language penetration increased throughout the subcontinent. This was driven in part by the gradually increasing hiring of Indians in the civil services. At the time of Indian independence in 1947, English was the only functional lingua franca in the region.

The Oxford English Dictionary stated that in this period, "English ceased to be a language used solely by foreigners in India, and became the dominant form of communication in Indian education, government, commerce, literature, and print media."^[36]

After the independence and Partition of British India, Modern Standard Hindi was declared the first official language in the new Indian Republic, and attempts were made to declare Hindi the sole national language. Due to protests from Tamil Nadu and other non-Hindi-speaking states, it was decided to temporarily retain English for official purposes until at least 1965. By the end of this period, however, opposition from non-Hindi states was still too strong to have Hindi declared the sole language. With this in mind, the English Language Amendment Bill declared English to be an associate language "until such time as all non-Hindi States had agreed to its being dropped."^[37] This has not yet occurred, and English is still widely used. For instance, it is the only reliable means of day-to-day communication between the central government and the non-Hindi states.

The view of the English language among many Indians has changed over time. It used to be associated primarily with colonialism; it is now primarily associated with economic progress, and English continues to be an official language of India.^[38] Indian men who speak fluent English have been found to earn 34% higher hourly salaries than men who don't speak English.^[39]

While there is an assumption that English is readily available in India, studies show that its usage is actually restricted to the elite,^[40] because of inadequate education to large parts of the Indian population. It has been suggested that Indian English, rather than British English, should be taught in schools, to allow for international cooperation while valuing local cultural features "due to a set of unique lexical, grammatical, phonological and discourse features that would allow it to act as both a lingua franca within the country and on the international stage".^[41] The use of outdated teaching methods and the poor grasp of English exhibited by the authors of many guidebooks disadvantage students who rely on these books, giving India only a moderate proficiency in English.^[42]

In addition, many features of Indian English were imported into Bhutan due to the dominance of Indian-style education and teachers in the country after it withdrew from its isolation in the 1960s.^[43][44]

The term Hinglish is a portmanteau of the languages English and Hindi. This typically refers to the macaronic hybrid use of Hindustani and English. It is often the growing preferred language of the urban and semi-urban educated Indian youth, as well as the Indian diaspora abroad.^[45] The Hindi film industry, more popularly known as Bollywood, incorporates considerable amounts of Hinglish as well.^[46] Many internet platforms and voice commands on Google also recognise Hinglish.^[45] When Hindi–Urdu is viewed as a single language called Hindustani, the portmanteaus Hinglish and Urdish mean the same code-mixed tongue, where the former term is used predominantly in modern India and the latter term predominantly in Pakistan.

Other macaronic hybrids such as Minglish (Marathi and English), Banglish (Bengali and English), Manglish (Malayalam and English), Kanglish (Kannada and English), Tenglish (Telugu and English), and Tanglish or Tamglish (Tamil and English) exist in South India.^[47]

In general, Indian English has fewer peculiarities in its vowel sounds than the consonants, especially as spoken by native speakers of languages like Hindi, the vowel phoneme system having some similarities with that of English. Among the distinctive features of the vowel-sounds employed by some Indian English speakers:

• ชาวอินเดียเหนือ โดยเฉพาะนักเรียนและครูสอนภาษาอังกฤษส่วนน้อย รวมถึงผู้คนในอาชีพต่างๆ เช่น พนักงานบริการลูกค้าทางโทรศัพท์ มักพูดด้วย สำเนียง ที่ไม่เน้นเสียง rตัวอย่างเช่นflowerออกเสียงว่า[ flaʊ.ə] never ออกเสียง ว่า[nevə] water ออกเสียงว่า[ʋɒtə]เป็นต้น ส่วนชาวอินเดียใต้บางคน เช่น ผู้พูดภาษาเตลูกูเป็นภาษาแม่ พูดด้วยสำเนียงที่เน้นเสียง r แต่เสียง/ə/ ตัวสุดท้าย จะกลายเป็น[a]และ ใช้ เสียงแตะฟัน[ɾ]แทนเสียง /r/ ทำให้waterและneverออกเสียงว่า[wɒtaɾ]หรือ[ʋɒʈaɾ]และ[nevaɾ]ตามลำดับ
  • ลักษณะเฉพาะของภาษาอังกฤษแบบอเมริกาเหนือเช่น การออกเสียง r และสระที่มีเสียง rมีอิทธิพลมากขึ้นในภาษาอังกฤษแบบอินเดียในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เนื่องจากความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมและเศรษฐกิจระหว่างอินเดียและสหรัฐอเมริกาเพิ่มมากขึ้น^{[ 51 ]}
• ชาวอินเดียเหนือจำนวนมากมีรูปแบบการออกเสียงคล้ายกับภาษาอังกฤษแบบไอริชซึ่งอาจเป็นผลมาจากรูปแบบที่คล้ายคลึงกันที่ใช้ในการพูดภาษาฮินดี

• ผู้พูดภาษาอังกฤษแบบอินเดียไม่จำเป็นต้องแยกความแตกต่างระหว่าง/ ɒ /และ/ ɔː / อย่างชัดเจน ต่างจาก สำเนียงมาตรฐาน ( Received Pronunciationหรือ RP) กล่าวคือ พวกเขาอาจมีการรวมเสียง cot-caughtโดยที่สระเป้าหมายอยู่ระหว่างตัวเลือกใดตัวเลือกหนึ่ง
• ชาวอินเดียส่วนใหญ่มีการแยกเสียง trap-bathของ Received Pronunciation ซึ่งส่งผลต่อคำต่างๆ เช่นclass , staffและlast ( /klɑːs/ , /stɑːf/และ/lɑːst/ตามลำดับ) แม้ว่าการแยกเสียง trap-bath จะพบได้ทั่วไปในภาษาอังกฤษแบบอินเดีย แต่ก็มีความแตกต่างกันอย่างมาก ชาวอินเดียรุ่นใหม่จำนวนมากที่อ่านและฟังภาษาอังกฤษแบบอเมริกันไม่มีการแยกเสียงนี้ คล้ายกับภาษาอังกฤษแบบออสเตรเลีย ความแปรปรวนจะปรากฏให้เห็นโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อการแยกเสียงเกิดขึ้นก่อนกลุ่ม ^{เสียง}นาสิกในคำต่างๆ เช่นdance , Francisและanswer [ ^{52 ]}
• ชาวอินเดียส่วนใหญ่ไม่มี อาการเสียง แหบเหมือนม้า

The following are the standard variations in Indian English:

• The voiceless plosives/p/,/t/,/k/ are always unaspirated in Indian English, (aspirated in cultivated form) whereas in RP, General American and most other English accents they are aspirated in word-initial or stressed syllables. Thus "pin" is pronounced [pɪn] in Indian English but [pʰɪn] in most other dialects. In native Indo-Aryan languages, a predominant language family in India, the distinction between aspirated and unaspirated plosives is phonemic, and the English stops are equated with the unaspirated rather than the aspirated phonemes of the local languages.^[53] The same is true of the voiceless postalveolar affricate /tʃ/. The local unvoiced aspirated plosives are instead equated with English fricatives, namely /f/ and /θ/.
• เสียง หยุด อัลวีโอลาในภาษาอังกฤษ/d/ , /t/มักจะเป็นเสียงม้วนลิ้น[ɖ] , [ʈ]โดยเฉพาะในภาคเหนือของอินเดีย^{[ 54 ]}ในภาษาอินเดีย มีเสียงระเบิดโคโรนัลสองชุดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คือ ชุดหนึ่งเป็นเสียงฟันและอีกชุดเป็นเสียงม้วนลิ้น ผู้พูดภาษาอินเดียเป็นภาษาแม่นิยมออกเสียงเสียงระเบิดอัลวีโอลาในภาษาอังกฤษให้เป็นเสียงม้วนลิ้นมากกว่าเสียงฟัน^{[ 55 ]}และการใช้พยัญชนะเสียงม้วนลิ้นเป็นลักษณะทั่วไปของภาษาอังกฤษแบบอินเดีย^{[ 56 ] [ 57 ]}ใน อักษร เทวนาครีของภาษาฮินดี เสียงระเบิดอัลวีโอลาทั้งหมดในภาษาอังกฤษจะถูกถอดเสียงเป็นเสียงม้วนลิ้น เหตุผลหนึ่งที่ดีคือ ต่างจากภาษาพื้นเมืองอินเดียส่วนใหญ่ ภาษาฮินดีไม่มี เสียงระเบิดเสียงม้วนลิ้น ที่แท้จริง (Tiwari, [1955] 2001) เสียงที่เรียกว่า "เสียงม้วนลิ้น" ในภาษาฮินดีนั้น แท้จริงแล้วออกเสียงเป็น เสียงระเบิด ปลายลิ้นหลังเหงือกบางครั้งอาจมีแนวโน้มที่จะลงมาถึงบริเวณเหงือกด้วย ดังนั้นโดยปกติแล้วผู้พูดภาษาฮินดีจึงไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างระหว่างเสียงระเบิดปลายลิ้นหลังเหงือกของตนเองกับเสียงระเบิดเหงือกในภาษาอังกฤษได้ อย่างไรก็ตาม ภาษาต่างๆ เช่นภาษาทมิฬและภาษามาลายาลัมมีเสียง ระเบิดปลายลิ้น ที่แท้จริงซึ่งการออกเสียงจะทำโดยการโค้งลิ้นขึ้นและไปด้านหลังที่เพดานปากสิ่งนี้ยังทำให้ (ในบางส่วนของรัฐอุตตรประเทศรัฐมัธยประเทศและรัฐพิหาร ) เสียง/s/ที่อยู่หน้าเสียง/t/บริเวณเหงือก เปลี่ยนไปเป็นเสียง[ʃ] ( ⟨stop⟩ , /stɒp/ → /ʃʈap/ ) โดยส่วนใหญ่ในภาคเหนือของอินเดีย ผู้พูดบางคนจะเปลี่ยนเสียงพยัญชนะก้องแบบย้อนกลับ (voiced retroflex plosives) เป็นเสียงพยัญชนะก้องแบบย้อนกลับ (voiced retroflex flap ) [ɽ]และเสียงพยัญชนะนาสิก/n/เป็นเสียงพยัญชนะก้องแบบย้อนกลับที่ออกเสียงเป็นนาสิก (nasised retroflex flap) ในกลุ่ม ผู้พูด ภาษามาลายาลัม การออกเสียง /t, nd, n, l/ ในภาษาอังกฤษเป็นไปตามกฎที่เป็นระบบ โดยทั่วไปแล้ว เมื่ออยู่ต้นคำจะออกเสียงเป็น[ʈ, ɳɖ, n , l ]ในขณะที่ตำแหน่งที่ไม่ใช่ต้นคำ อาจเป็นเสียงอัลวีโอลา[t, nd, n, l]หลังสระหน้า หรือเสียงย้อนกลับ[ʈ, ɳɖ, ɳ, ɭ]ในตำแหน่งอื่นๆ ขึ้นอยู่กับโครงสร้างของคำ ตัวอย่างเช่น better, kind, seen, peel ออกเสียงว่า[bettɐr, kai̯nd(ə̆), siːn,piːl] (alveolar), whereas butter, count, soon, pool are pronounced [bɐʈʈɐr,kau̯ɳɖ(ə̆)~kau̯ɳʈ(ə̆),suːɳ,puːɭ] (retroflex). This is influenced by the fact that Malayalam already contrasts alveolar and retroflex consonants. There is no standalone [d] as Malayalam doesn't have it.
• Most major native languages of India lack the dental fricatives /θ/ and /ð/ (spelled with th), although [ð] occurs variably as intervocalic allophones in Gujarati^[58] and Tamil. Usually, the aspiratedvoiceless dental plosive[t̪ʰ] is substituted for /θ/ in the north (it would be unaspirated in the south) and the unaspirated voiced dental plosive[d̪], or possibly the aspirated version [d̪ʱ], is substituted for /ð/.^[59] For example, "thin" would be realised as [t̪ʰɪn] instead of /θɪn/ for North Indian speakers, whereas it would be pronounced unaspirated in the south.
• The English of Delhi often has yod-dropping after coronals, unlike RP.^[52]
• The rhotic consonant /r/ is pronounced by most speakers as an alveolar tap[ɾ], but may also be pronounced as a retroflex flap [ɽ] or alveolar trill[r] based on the influence by the native phonology, or an alveolar approximant[ɹ] like in most varieties of English.^[60][61]
• Indian English is variably rhotic; with pronunciations either being non-rhotic due to the traditional influence of RP, or generally rhotic due to the underlying phonotactics of the native Indo-Aryan and Dravidian languages.^[62][59]
  • In recent years, rhoticity has been increasing.^[59] Generally, American English is seen as having a large influence on the English language in India recently.^[51]
  • ชาวอินเดียจำนวนมากที่มีสำเนียงออกเสียงตัว r มักออกเสียงคำที่มีเสียง[aʊə]เป็น[aː(r)]เช่น⟨flower⟩เป็น[flaː(r)]และ⟨our⟩เป็น[aː(r)]หรือเป็น[ɐʋɐr~ɐwɐ(r))]เช่น⟨flowers⟩เป็น[fɭɐʋeːɻs]ในกลุ่มชาวมาลายาลี ซึ่งแตกต่างจาก[flaʊ.ə]และ[aʊ.ə]ในกลุ่มชาวอินเดียที่ไม่มีสำเนียงออกเสียงตัว r นอกจากนี้ ผู้พูดที่มีสำเนียงออกเสียงตัว r โดยเฉพาะชาวอินเดียใต้บางคน อาจออกเสียง/ər/ที่อยู่ ท้ายคำเป็น /ar/ทำให้waterและnever ออกเสียง เป็น/wɔːtar/และ/nevar/ตามลำดับ
• ภาษาอินเดียส่วนใหญ่ไม่ได้แยกความแตกต่างระหว่าง/v/ ( เสียงเสียดแทรกริมฝีปาก และฟันแบบมีเสียง ) และ/w/ ( เสียงกึ่งสระริมฝีปากและเพดานอ่อนแบบมีเสียง ) แต่ชาวอินเดียจำนวนมากใช้ เสียง กึ่งสระริมฝีปากและฟันแบบ ไม่มีเสียง [ʋ]สำหรับคำที่มีเสียงใดเสียงหนึ่ง โดยอาจมีการเปลี่ยนแปลงอย่างอิสระกับ[v]และ/หรือ[w]ขึ้นอยู่กับภูมิภาค ดังนั้นwetและvetจึงมักเป็นคำพ้องเสียง^{[ 63 ]}
• ชาวอินเดียใต้มีแนวโน้มที่จะม้วนลิ้น (การเน้นเสียงย้อนกลับ) น้อยกว่าสำหรับเสียง/l/และ/n /
• บางครั้ง ผู้พูดภาษาอังกฤษสำเนียงอินเดียจะสลับใช้เสียง/s/และ/z/โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสร้างคำพหูพจน์ ซึ่งต่างจากผู้พูดภาษาอังกฤษสำเนียงอื่นๆ ที่ใช้[s]สำหรับการสร้างคำพหูพจน์ของคำที่ลงท้ายด้วยพยัญชนะไม่มีเสียง[z]สำหรับคำที่ลงท้ายด้วยพยัญชนะมีเสียงหรือสระมีเสียง และ[ɨz]สำหรับคำที่ลงท้ายด้วยเสียงเสียดแทรก
• ในกรณีของเสียงกึ่งเสียดแทรกหลังฟัน/tʃ/ /dʒ/ภาษาพื้นเมืองอย่างภาษาฮินดีจะมีเสียงกึ่งเสียดแทรกที่ออกเสียงจากบริเวณเพดานปาก แทนที่จะเป็นบริเวณหลังฟัน และมีส่วนประกอบของเสียงหยุดมากกว่าเสียงเสียดแทรก ซึ่งสะท้อนให้เห็นในภาษาอังกฤษ
• เสียงพยางค์/l/ , /m/และ/n/มักถูกแทนที่ด้วยกลุ่มสระเสียง[əl] , [əm]และ[ən] (เช่นใน คำว่า button /ˈbəʈən/ ) หรือหากมีสระสูงอยู่ข้างหน้า ก็จะถูกแทนที่ด้วย[il] (เช่นใน คำว่า little /ˈliʈil/ ) นอกจากนี้ แกนพยางค์ในคำที่มีการสะกดer / re ( เสียงชวาในสำเนียง RP และเสียงชวาที่มีสี r ในสำเนียง GA ) ก็จะถูกแทนที่ด้วยกลุ่มสระเสียงเช่นกัน เช่นmetre , /ˈmiːtər/ → /ˈmiːʈər /
• ภาษาอังกฤษแบบอินเดียใช้เสียง[l] ที่ชัดเจน ในทุกกรณี เช่นเดียวกับภาษาอังกฤษแบบไอริชในขณะที่ภาษาอังกฤษสำเนียงอื่นๆ ใช้เสียง[l] ที่ชัดเจน ในตำแหน่งต้นพยางค์ และใช้เสียง[ ɫ ] ทึบ (velarised-L) ในตำแหน่งท้ายพยางค์และตำแหน่งพยางค์
• เสียงเสียดแทรกหลังฟัน [ ʒ ] แทบจะไม่มีอยู่ในพันธุ์ส่วนใหญ่^{[ 64 ]}

ต่อไปนี้คือความแตกต่างของภาษาอังกฤษแบบอินเดียอันเนื่องมาจากการติดต่อทางภาษากับภาษาอินเดีย:

• Most Indian languages (with exceptions like Assamese, Kashmiri, Marathi and Urdu; and conscious pronunciation by Hindi, Punjabi, Dogri, etc. speakers) lack the voiced alveolar fricative/z/. A significant portion of Indians thus, even though their native languages do have its nearest equivalent: the unvoiced /s/, often use the voiced postalveolar affricate /dʒ(ʱ)/. This makes words such as ⟨zero⟩ and ⟨rosy⟩ sound as [ˈdʒiːro(ː)] and [ˈroːdʒiː] (the latter, especially in the North). This replacement is equally true for Persian and Arabic loanwords into Hindi. The probable reason is the confusion created by the use of the Devanagari grapheme ⟨ज⟩ (for /dʒ/) with the Nuqta to represent /z/ (as ⟨ज़⟩). A similar thing happens in other Indian languages like Bengali, with the letters for /dʒ/ (except Indian varieties of Nepali and Marathi where ⟨ज⟩ represents /dz/) usually being used to represent /z/. This is common among people without formal English education. In Telugu (plus even in Hindi and Punjabi to some extent) /z/ and /dʒ/ are allophones in some cases, so the words such as fridge/fɹɪdʒ/ become /friz/. Some do approximate /z/ with a /s/ like Malayali [ˈsiːro].
• In Assamese, /tʃ/ and /ʃ/ are pronounced as /s/; and /dʒ/ and /ʒ/ are pronounced as /z/. Retroflex and dental consonants are not present and only alveolar consonants are used unlike other Indian languages. Similar to Bengali and Odia, /v/ is pronounced as /bʱ/ and /β/ in Assamese. For example; change is pronounced as [sɛɪnz], vote is pronounced as [bʱot] and English is pronounced as [iŋlis].^[65]
• Again, in Awadhi, Bhojpuri, Chhattisgarhi, Kannauji and Odia, all instances of /ʃ/ are spoken like [s] (and [x] in Assamese), a phenomenon that is also apparent in their English. Exactly the opposite is seen for many Bengalis.^[65]
• Inability to pronounce certain (especially word-initial) consonant clusters by people of rural backgrounds (as with some Spanish, Portuguese and Persian speakers). This is usually dealt with by epenthesis. e.g., ⟨school⟩/isˈkuːl/.
• Many Indians with lower exposure to English also may pronounce /f/ as an aspirated voiceless bilabial plosive[pʰ]. Again in Hindi Devanagari the loaned /f/ from Persian and Arabic is written by putting a dot beneath the grapheme for native [pʰ]⟨फ⟩: ⟨फ़⟩. This substitution is rarer than that for [z], and in fact in many Hindi and Punjabi words /f/ is used by native speakers instead of /pʰ/, or the two are used interchangeably.
• Some speakers of Indian English, unless conscious; do not use the voiced postalveolar fricative (/ʒ/). Some Indians use /z/ (especially by Hindi and Punjabi speakers) or /dʒ/ (basically by most of the Indians, who do not even have [z] phoneme) instead, e.g. ⟨treasure⟩/ˈtrɛzəːr/,^[54] and in some south Indian variants, with /ʃ/ as in ⟨shore⟩, e.g. ⟨treasure⟩/ˈtrɛʃər/.

A number of distinctive features of Indian English are due to "the vagaries of English spelling".^[59] Most Indian languages, unlike English, have a nearly phonetic spelling, so the spelling of a word is a highly reliable guide to its modern pronunciation. Indians' tendency to pronounce English phonetically as well can cause divergence from British English. This phenomenon is known as spelling pronunciation.

• ในคำที่ไดกราฟ⟨gh⟩แทนเสียงระเบิดเพดานอ่อนแบบมีเสียง ( /ɡ/ ) ในสำเนียงอื่น ๆ ผู้พูดภาษาอังกฤษแบบอินเดียบางคนจะใส่เสียงกระซิบ[ɡʱ] เข้าไป เช่น⟨ghost⟩ [ɡʱoːst]ไม่มีสำเนียงภาษาอังกฤษอื่นใดที่ยอมรับเสียงลมหายใจแบบมีเสียงนี้^{[ 54 ]}
• ในทำนองเดียวกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับผู้พูดภาษาฮินดี ไดกราฟ⟨wh⟩อาจมีการออกเสียงเป็น[ʋʱ]หรือ[wʱ]ส่งผลให้เกิดการออกเสียงเช่น⟨which⟩ [ʋʱɪtʃ]ซึ่งไม่พบในสำเนียงภาษาอังกฤษอื่นใด (แม้ว่าสำเนียงสกอตแลนด์บางสำเนียงจะใกล้เคียงก็ตาม) ^{[ 66 ]}สิ่งนี้ค่อนข้างคล้ายกับความแตกต่างแบบดั้งเดิมระหว่าง⟨wh⟩และ⟨w⟩ที่มีอยู่ในภาษาอังกฤษ ซึ่งแบบแรกออกเสียงเป็น/ʍ/ในขณะที่แบบหลังออกเสียงเป็น/w /
• ในพยางค์ที่ไม่เน้นเสียง ซึ่งผู้พูดภาษาอังกฤษแบบอเมริกันจะออกเสียงเป็นสระชวาผู้พูดภาษาอังกฤษแบบอินเดียจะใช้สระสะกด ทำให้ คำว่า ⟨sanity⟩ออกเสียงเป็น[ˈsæniti]แทนที่จะเป็น[ˈsænəti]ลักษณะนี้ยังพบได้ในภาษาถิ่นอื่นๆ ในเอเชียใต้ ( ภาษาอังกฤษแบบ ปากีสถานและศรีลังกา ) และเป็นเรื่องปกติสำหรับผู้พูดภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สองในยุโรปหลายคน
• คำว่า "of" มักจะออกเสียงเป็น/f/แทนที่จะเป็น/v/เหมือนในสำเนียงอื่นๆ ส่วนใหญ่^{[ 59 ]}
• การใช้[d]แทน[t]สำหรับคำลงท้าย "-ed" ของกาลอดีตหลังพยัญชนะไร้เสียง เช่น "developed" อาจเป็น[ˈdɛʋləpd]แทนที่จะเป็น RP /dɪˈvɛləpt / ^{[ 54 ]}
• การใช้[s]แทน[z]สำหรับ คำลงท้าย ⟨-s⟩ของพหูพจน์หลังพยัญชนะเสียงก้อง เช่น⟨dogs⟩อาจเป็น[daɡs]แทน[dɒɡz ] ^{[ 59 ]}
• การออกเสียงคำว่า⟨house⟩คือ[haʊz]ทั้งในรูปคำนามและคำกริยา แทนที่จะเป็น[haʊs]ในรูปคำนามและ[haʊz]ในรูปคำกริยา
• ตัวอักษรที่ไม่ออกเสียงอาจออกเสียงได้ ตัวอย่างเช่น คำว่า 'salmon' โดยปกติจะออกเสียงด้วยเสียง/l/ที่ ชัดเจน

ภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่เน้นจังหวะการเน้นเสียง ทั้งการเน้นเสียงพยางค์และการเน้นเสียงคำ (โดยที่เฉพาะบางคำในประโยคหรือวลีเท่านั้นที่เน้นเสียง) เป็นคุณลักษณะสำคัญของสำเนียงมาตรฐาน ภาษาพื้นเมืองของอินเดียเป็นภาษาที่เน้นจังหวะพยางค์เช่นเดียวกับภาษาฝรั่งเศส ผู้พูดภาษาอังกฤษแบบอินเดียมักจะพูดด้วยจังหวะพยางค์^{[ 67 ]}นอกจากนี้ ในบางภาษาอินเดีย การเน้นเสียงจะสัมพันธ์กับระดับเสียงต่ำ^{[ 68 ]}ในขณะที่ในสำเนียงภาษาอังกฤษส่วนใหญ่ พยางค์ที่เน้นเสียงมักจะออกเสียงด้วยระดับเสียงที่สูงกว่า ดังนั้น เมื่อผู้พูดภาษาอินเดียบางคนพูด พวกเขาดูเหมือนจะเน้นเสียงที่พยางค์ผิด หรือเน้นเสียงทุกพยางค์ของคำภาษาอังกฤษที่ยาว สำเนียงอินเดียบางสำเนียงมีลักษณะ "ร้องเพลง" ซึ่งเป็นคุณลักษณะที่พบในสำเนียงภาษาอังกฤษบางสำเนียงของสหราชอาณาจักร เช่นสำเนียงสเกาซ์และสำเนียงเวลส์^{[ 69 ]}

ระบบตัวเลขของอินเดียเป็นที่นิยมสำหรับการจัดกลุ่มตัวเลข^{[ 70 ]}เมื่อเขียนเป็นคำหรือเมื่อพูด ตัวเลขที่น้อยกว่า 100,000 จะแสดงออกมาเหมือนกับในภาษาอังกฤษมาตรฐาน ตัวเลขที่รวมและเกิน 100,000 จะแสดงออกมาในรูปแบบย่อยของระบบตัวเลขของอินเดีย ดังนั้นจึงใช้มาตราส่วนดังต่อไปนี้:

โดยทั่วไปแล้ว ตัวเลขที่มากกว่าจะแสดงเป็นพหุคูณของตัวเลขข้างต้น (เช่น หนึ่งแสนล้านล้านสำหรับหนึ่งล้านล้าน ) ^{[ 71 ] [ 72 ]}

ภาษาอังกฤษแบบอินเดียประกอบด้วยคำศัพท์ทางการเมือง สังคมวิทยา และการบริหารมากมาย เช่นdharna , hartal , eve-teasing , vote bank , swaraj , swadeshi , scheduled caste , scheduled tribeและNRI นอกจากนี้ยังมีการนำคำศัพท์ แองโกล-อินเดียบางคำมาใช้เช่นtiffin , hill station , gymkhanaรวมถึงคำแสลงด้วย^{[ 73 ] [ 74 ]}

ภาษาอังกฤษแบบอินเดีย เช่นเดียวกับภาษาอังกฤษโลก อื่นๆ บางภาษา มีลักษณะเด่นคือการใช้คำนาม นับได้ และคำนามนับไม่ได้ในภาษาอังกฤษ คำที่ถือว่าเป็นคำนามนับไม่ได้ในภาษาอังกฤษดั้งเดิม เช่นevidence , equipmentหรือtrainingมักจะถือว่าเป็นคำนามนับได้ในภาษาอังกฤษแบบอินเดีย^{[ 75 ]}

ตัวอย่างคำและวลีบางส่วนที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะ หรือใช้เป็นหลักในภาษาอังกฤษมาตรฐานแบบอินเดียที่ใช้เขียน ได้แก่:

• ayye , aiye ( คำอุทาน ) (อินเดียใต้): ew.
• อัยโย , อัยโย (คำอุทาน) (อินเดียใต้): โอ้ ไม่นะ, แย่แล้ว
• มะเขือม่วง (คำนาม): มะเขือม่วง
• จุดจอดรถประจำทาง (คำนาม): สถานีรถประจำทาง (ภาษาอังกฤษแบบบริติช)
• การฉกสร้อยคอ (กริยา): การฉกสร้อยคอทองคำ (หรือบางครั้งอาจเป็นสร้อยคอเงิน) จากผู้อื่นแล้ววิ่งหนีไป โดยปกติแล้วมักกระทำโดยอาชญากรสองคนขึ้นไปที่ขี่มอเตอร์ไซค์ / รถมอเตอร์ไซค์ / สกู ต เตอร์
  • เช่น "ผู้หญิงเริ่มหลีกเลี่ยงการสวมสร้อยคอทองคำ เนื่องจากจำนวน คดี ฉกชิงสร้อยคอ เพิ่มสูงขึ้นอย่างน่าเป็นห่วง ในหลายพื้นที่ของเมือง"
• โรงภาพยนตร์ ( คำนาม): ภาพยนตร์
• โรงภาพยนตร์ (คำนาม): โรงภาพยนตร์หรือโรงหนัง^{[ 76 ]}
  • เช่น " โรงภาพยนตร์ในรัฐอุตตรประเทศจะแสดงโลโก้ใหม่ของกุมภ์เมลา ในเร็วๆ นี้ ทันทีหลังจากบรรเลงเพลงชาติ " ( เดอะไทมส์ออฟอินเดีย , 3 มกราคม 2018) ^{[ 77 ]}
• ลัทธิแบ่งแยกทางศาสนาและชาติพันธุ์ : การสร้างความเกลียดชังระหว่างศาสนาและกลุ่มชาติพันธุ์ที่แตกต่างกัน ซึ่งนำไปสู่ความรุนแรงทางศาสนา และชาติพันธุ์ คำนี้มักใช้เพื่ออธิบายความเกลียดชังที่แพร่กระจายโดยผู้นำทางศาสนาและนักการเมือง ซึ่งก่อให้เกิดการจลาจลระหว่างชาวฮินดูและชาวมุสลิม
• desi : เอเชียใต้, อินเดีย
• do the needful: To do that which is necessary or required, with the respectful implication that the other party is trusted to understand what needs doing without being given detailed instructions.
  • e.g. "When asked if the UP government could reduce Value Added Tax (VAT) on petro-products to bring down prices, the CM said that the state government was aware of the situation and will do the needful." (2018 The Pioneer)^[78]
• English-knowing (adjective): Of a person or group of people that uses or speaks English.
  • e.g. "The official and Service atmosphere ... set the tone for almost all Indian middle-class life, especially the English-knowingintelligentsia." (Toward Freedom vii. 40, J. Nehru, 1941)^[79]
• foreign-returned (adjective): Of a person or group of people who has returned home after living abroad for a while^[80]
• freeship (noun): A studentship or scholarship.^[81]
  • e.g. "Two permanent freeships, each tenable for one year and one of which is for the second and the other for the third year class." (The Medical Reporter (Calcutta) 57/1, 1 February 1893)
  • e.g. "Private institutions can only develop if they are allowed to charge reasonable fees, while also providing need based freeships and scholarships for a certain percentage of students." (The Economic Times (Nexis), 12 October 2006)^[82]
• hartal (noun): A strike, protest.
• hotel (noun): A restaurant or café.
  • e.g. "A group of four friends had gone to have dinner at a roadside hotel." (Statesman (Calcutta), 10 February 1999 (Midweek section) 4/3)^[83]
• is it so: Oh really?
• it will be: This is how much it is (quantifying something).
  • e.g. Q: "How much is this?" A: "It will be two hundred and seventy rupees."
• kindly adjust: Used to acknowledge and apologise for something that causes problems or difficulties and ask people to accept and adapt to the situation, or used to apologise for causing inconvenience.
  • e.g. "The store will be closed this afternoon due to staffing shortages. Kindly adjust."
  • e.g.: When asking someone to move along so you can sit down. "I would like to sit down, sir. Kindly adjust."^[84]
• matrimonial (noun): Advertisements in a newspaper for the purpose of finding a marriageable partner.
  • e.g. "When I have a job I'll have to begin a whole new search for my better half ... Back to the newspaper matrimonials on Sundays." (Statesman (Calcutta), 10 February 1999 (Midweek section) 4/3)^[85]
• na (interjection) (North India): "isn't it?"
  • e.g. "That place is quite far na?"
• office boy: Usually a person employed to do less important and menial jobs in a business office (such as a messenger, copier maintenance, Chaiwala, etc.). Often resides or spends their working time in a special service space in the office, behind the front desk or in the pantry.
• out of station: used for saying that someone is away.^[86] This phrase has its origins in the posting of army officers to particular "stations" during the days of the East India Company.
• pass(ing) out (phrase): Graduate from school/college or complete a course at an institution.^[87]
  • e.g. "I passed out of college in 2007."^[87]
  • e.g. "I passed out of my school aged 17."
• petrol pump / petrol bunk (used in some parts of south India; noun): A petrol station (British English), gas station (American English)
• prepone (verb): To bring (something) forward to an earlier date or time.^[88]
  • e.g. "The meeting has been preponed due to a change in the schedule."
• pressperson (noun, frequently as a single word): A newspaper journalist, a reporter, a member of the press.
  • e.g. "The Prime Minister greeted the presspersons with a 'namaskar' [customary Hindu greeting] and a broad smile." (The Hindu (Nexis), 20 June 2001)^[89]
• ragging (noun): bullying, fagging
• redressal (noun): Redress
  • e.g. "There is an urgent need for setting up an independent authority for redressal of telecom consumer complaints." (Statesman (India) (Nexis), 2 April 1998)
  • e.g. "Where does he go for the redressal of his genuine grievances?" (Sunday Times of India, 15 September 2002 8/4)^[90]
• revert (verb): To report back with information.
  • e.g. "Please revert with the required documentation."
• road junction/circle (noun): a crossroad (British English), intersection (American English)
• tiffin: lunch, snack.
• updation: The act of updating.
• upgradation (noun): The enhancement or upgrading of status, value or level of something.
  • e.g. "Our Company lays great stress on technical training and knowledge upgradation." (Business India, 8 September 1986 153/1 (advert))^[91]
• votebank: A bloc of voters from a single community or a group of communities who always back a certain candidate or political party for bribes and/or employment favours given by the particular party.

Spelling practices in Indian English generally follow the British style, e.g., using travelling, litre, practise (as a verb), anaesthesia, fulfil, catalogue, realise and colour, rather than the American style.^[92]

The most famous dictionary of Indian English is Yule and Brunell's Hobson-Jobson, originally published in 1886 with an expanded edition edited by William Crooke in 1903, widely available in reprint since the 1960s.

Numerous other dictionaries ostensibly covering Indian English, though for the most part being merely collections of administratively-useful words from local languages, include (chronologically): RousseauA Dictionary of Words used in the East Indies (1804), WilkinsGlossary to the Fifth Report (1813), StocquelerThe Oriental Interpreter and Treasury of East Indian Knowledge (1844), ElliotA Supplement to the Glossary of Indian Terms: A–J (1845), BrownThe Zillah Dictionary in the Roman Character (1852), CarnegyKutcherry Technicalities (1853) and its second edition Kachahri Technicalities (1877), WilsonGlossary of Judicial and Revenue Terms (1855), GilesA Glossary of Reference, on Subjects connected with the Far East (1878), WhitworthAnglo-Indian Dictionary (1885), TempleA Glossary of Indian Terms relating to Religion, Customs, Government, Land (1897), and CrookeThings India: Being Discursive Notes on Various Subjects connected with India (1906).

The first dictionary of Indian English to be published after independence was Hawkins Common Indian Words in English (1984). Other efforts include (chronologically): Lewis Sahibs, Nabobs and Boxwallahs (1991), Muthiah Words in Indian English (1991), Sengupta's Indian English supplement to the Oxford Advanced Learner's Dictionary (1996) and HankinHanklyn-Janklin (2003). Nihalani et al. Indian and British English: A Handbook of Usage and Pronunciation (2004) delineates how Indian English differs from British English for a large number of specific lexical items. The Macmillan publishing company also produced a range of synchronic general dictionaries for the Indian market, such as the Macmillan Comprehensive Dictionary (2006).

The most recent dictionary is Carls A Dictionary of Indian English, with a Supplement on Word-formation Patterns (2017).

• Regional differences and dialects in Indian English
• Indian English literature
• Indian numbering system
• Languages with official status in India
• Indian States by most popular languages
• Kanglish
• Hinglish
• Manglish
• Malaysian English
• Pakistani English/Paklish
• Bangladeshi English/Banglish
• Tanglish
• Tenglish
• Commonwealth English
• English as a lingua franca
• Regional accents of English

• "English in India". Archived from the original on 31 May 2013. Retrieved 23 January 2009.
• Indian general spoken Problems in EnglishArchived 16 February 2020 at the Wayback Machine.
• Indian Pronunciation Problems in English, ESLAN.
• 'Hover & Hear' pronunciations in a Standard Indian English accent, and compare side by side with other English accents from around the World.
• "Linguistic and Social Characteristics of Indian English" by Jason Baldridge: An analysis of Indian language published by the "Language In India" magazine.
• On the future of Indian English, by Gurcharan Das.
• An exploration into linguistic majority-minority relations in India, by B. Mallikarjun.
• 108 varieties of Indian English, Dharma Kumar, India Seminar, 2001 (Volume 500).
• India Human Development Survey-II 2011–2012
• Indian Novels in English: Texts, Contexts and Language Hardcover – 2018 by Jaydeep Sarangi (Author)