ซินซินหมิง (สะกดได้หลายแบบ เช่น Xin Xin Mingหรือ Xinxinming ) (ภาษาจีน:信心銘;พินอิน: Xìnxīn Míng ;เวด-ไจล์ส: Hsin Hsin Ming ;โรมาจิ: Shinjinmei ) มีความหมายตรงตัวว่า "จารึกแห่งศรัทธาและจิต" เป็นบทกวีที่เชื่อกันว่าประพันธ์โดยพระสังฆราชจือเซิงฉาน(ภาษาจีน:鑑智僧璨;พินอิน: Jiànzhì Sēngcàn ;เวด-ไจล์ส: Chien-chih Seng-ts'an ;โรมาจิ: Kanchi Sōsan ) พระสังฆราช นิกายฉานจีน และเป็นหนึ่งในบทประพันธ์นิกายฉานที่เก่าแก่ที่สุดของจีนที่แสดงออกถึงตามหลักพุทธศาสนาบทกวีนี้อยู่ในส่วนที่ T2010 ของพระไตรปิฎกไทโช

บทกวีนี้แสดงถึงการปฏิบัติในการรับประสบการณ์ชีวิตทั้งที่น่าพึงพอใจและไม่น่าพึงพอใจด้วยความสงบ โดยทั่วไปแล้วซินซินหมิงกล่าวถึงหลักการและการปฏิบัติของอภาวะนั่นคือ การประยุกต์ใช้อภาวะและผลลัพธ์ของการปฏิบัติ^{[ 1 ]}ในฐานะที่เป็นการแสดงออกในยุคแรกๆ ของพุทธศาสนาฉาน จารึกศรัทธาในจิตใจเผยให้เห็นการใช้อุบาย ( อุปยะ ) ในการเผยแพร่พุทธศาสนาในประเทศจีนโดยการปรับ คำศัพท์ของลัทธิ เต๋า ให้ เข้ากับบริบทของการตื่นรู้ในพุทธศาสนา นอกจากนี้ยังดึงเอาพระสูตรปัญญาตลอดจนพระสูตรอวตัมสกะและพระสูตรลังกาวตารมาใช้เพื่อแสดงถึงความเป็นเอกภาพที่สำคัญของสิ่งที่ตรงกันข้ามและธรรมชาติพื้นฐานของความว่างเปล่า ( ศูนยตา ) ^{[หมายเหตุ 1 ]}ซินซินหมิงเป็นที่รักของผู้ปฏิบัติธรรมฉาน (เซน) มานานกว่าพันปีและยังคงมีการศึกษาในแวดวงเซนตะวันตก^{[ 2 ]}

แม้ว่า ตามธรรมเนียมแล้ว Sengcanจะถูกระบุว่าเป็นผู้ประพันธ์ แต่นักวิชาการสมัยใหม่เชื่อว่างานชิ้นนี้เขียนขึ้นหลังจากที่ Sengcan เสียชีวิตไปนานแล้ว อาจจะเป็นในช่วงราชวงศ์ถัง ( ภาษาจีน :唐朝; พินอิน: Tángcháo ) (618–907) (Dumoulin, หน้า 97) นักวิชาการบางคนสังเกตเห็นความคล้ายคลึงกับบทกวีที่เรียกว่าXin Ming (จารึกแห่งจิตหรือบทเพลงแห่งจิต) ^{[ 3 ]}ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นผลงานของ Niu-t'ou Fa-jung (594–657) แห่งสำนักหัววัวของนิกายฉาน และได้คาดเดาว่าXinxin Mingเป็นฉบับย่อของจารึกแห่งจิต Sharf ตั้งข้อสังเกตว่าXinxin Mingอาจมีจุดประสงค์เพื่อ "ปรับปรุง" Xin Ming (จารึกแห่งจิต) ฉบับก่อนหน้า ^{[ 4 ]} Xinxin Mingสามารถพบได้ในบทที่ 30 ของTransmission of the Lamp ( จีน :景德傳燈錄; พินอิน : Jǐngdé Chuándēng-lù ; Wade–Giles : Ching-te Ch'uanteng-lu ; ญี่ปุ่น : Keitoku Dentō-roku ) ^{[ 5 ] [ 6 ]}

เบอร์นาร์ด ฟอร์ สังเกตว่าXinxin Mingแสดงให้เห็นถึงการวิพากษ์วิจารณ์การปฏิบัติของสำนักเหนือที่เรียกว่า "การรักษาหนึ่งเดียว" หรือ "การปกป้องหนึ่งเดียว" ( shouyi守一) ซึ่งกำลังเสื่อมความนิยมลงเมื่อนิกายฉานเหนือเสื่อมถอย การวิพากษ์วิจารณ์ดังกล่าวสามารถเห็นได้ในข้อความต่อไปนี้จากXinxin Ming : "หากมีแม้แต่ร่องรอยของ 'เป็น' หรือ 'ไม่ใช่' จิตใจก็จะหลงทางอยู่ในความสับสน แม้ว่าสองจะมาจากหนึ่งเดียว อย่าได้ปกป้องแม้แต่หนึ่งเดียวนี้" ^{[ 7 ]}นอกจากนี้ยังมีการชี้ให้เห็นว่าXinxin Mingมีความคล้ายคลึงกับงาน สั้นๆ ของสำนักหัววัวXin Ming (จารึกจิต) ^{[ 8 ] [ 9 ] ซึ่งเป็นข้อความที่นักวิชาการบางคน เช่น คุโนะ โฮริว [ 10 ]}และเฮนริก โซเรนเซ่นถือว่ามีการวิพากษ์วิจารณ์การปฏิบัติของสำนักเหนือที่คล้ายคลึงกันในเรื่อง "การรักษา (หรือการปกป้อง) จิตใจ" ( shouxin守心) ^{[ 11 ]}

ในทำนองเดียวกัน Dusan Pajin สังเกตว่าทั้งXinxin MingและXin Mingมีคำตักเตือนที่คล้ายคลึงกันเกี่ยวกับการใช้จิตเพื่อยึดจิต และการใช้จิตเพื่อรักษาความสงบ Pajin ยังชี้ให้เห็นว่าXinxin Mingแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลจากลัทธิเต๋า และเขาสังเกตเห็นการรวมคำศัพท์ต่างๆ เช่นwuwei (การไม่กระทำ) และziran (ความเป็นธรรมชาติ ความเป็นธรรมชาติ) ไว้ในข้อความ ซึ่ง Pajin กล่าวว่า "มีความหมายแบบเต๋าอย่างสมบูรณ์" Pajin เขียนว่าสิ่งนี้สอดคล้องกับแนวโน้มของนิกายฉาน ซึ่งได้รับอิทธิพลจากลัทธิเต๋า "ในการเน้นความเป็นธรรมชาติ โดยละเลยกฎเกณฑ์หรือระเบียบวินัย" Pajin ยังเขียนอีกว่า การเน้นย้ำเรื่องศรัทธาในจิต ของ Xinxin Mingสามารถเข้าใจได้ว่าเป็นการตอบสนองของนิกายฉานต่อ การปฏิบัติ แบบสุขาวดีซึ่งบุคคลนั้นวางศรัทธาในพระพุทธเจ้าอมิตาภะ [ ^{12 ] [ หมายเหตุ 2 ]}

คำว่า Xinxinมักถูกแปลว่า "ศรัทธา" หรือ "ความไว้วางใจ" ตัวอย่างเช่น คำแปลหนึ่งคือ "ศรัทธาในจิตใจ" (ดูบทกวีแห่งการตรัสรู้: บทกวีของปรมาจารย์ฉานโบราณ , ปรมาจารย์ฉาน Sheng-Yen)

โยชิดะ โอซามุ แปลคำ ว่า xinxinว่า "จิตศรัทธา" ^{[ 13 ]}และกล่าวว่า "แม้ว่าxin (ศรัทธา) และxin (จิต) ในความหมายทั่วไปจะเกี่ยวข้องกับวัตถุและประธานตามลำดับ แต่ในความเป็นจริงขั้นสุดท้ายแล้วทั้งสองอย่างก็ไม่แตกต่างกัน" ^{[ 14 ]}ในทำนองเดียวกัน โจแอนน์ มิลเลอร์ เขียนว่า "Xinxin หมายถึงความเชื่อมั่นว่าจิตที่แสวงหาเป็นเป้าหมายของการค้นหาของตนเอง นั่นคือพุทธภาวะ ในแง่ของกระบวนการหรือการปฏิบัติ ศรัทธานี้คือประสบการณ์ของจิตเมื่อเราประสบกับภาวะไม่เป็นสอง ในสภาวะนี้ จิตที่ไว้วางใจเองก็กลายเป็นเป้าหมายของความไว้วางใจ" ^{[ 15 ]}อาร์เอช บลายธ์ ยังกล่าวอีกว่าจิตที่เชื่อไม่ใช่ความเชื่อในบางสิ่งไม่ใช่เรื่องที่สิ่งหนึ่งเชื่อในอีกสิ่งหนึ่ง แต่บลายธ์อ้างถึงพระสูตรนิพพานซึ่งกล่าวว่า "จิตที่เชื่อคือพุทธภาวะ" บลายธ์แสดงความคิดเห็นว่า "มันสมบูรณ์แบบเพราะมันเป็นหนึ่งเดียว มีเอกลักษณ์ ครบถ้วน ครอบคลุมทุกอย่าง" ^{[ 16 ] [หมายเหตุ 3 ]}

แมคเรแปลxin信 ว่า "พึ่งพา" โดยสังเกตว่าสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับศรัทธาหรือความเชื่อมั่น อย่างไรก็ตาม เขายังชี้ให้เห็นตามยานางิดะว่า ในคำประสมxinxin信心 อักษรตัวแรกสามารถมีความหมายคล้ายกับ "จริง" และควรแปลในทำนองว่า "สมบูรณ์" ^{[หมายเหตุ 4 ]}เขาแนะนำว่าชื่อเรื่องXinxin Mingควรแปลว่าจารึกเกี่ยวกับการพึ่งพาจิตใจหรือจารึกเกี่ยวกับจิตใจที่สมบูรณ์^{[ 18 ]}

จากมุมมองของนิกายฉาน/เซน จิตที่แท้จริงนั้นสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว มีเพียงทัศนะที่ผิดพลาดเท่านั้นที่บดบังความสมบูรณ์แบบที่แท้จริงของจิต ดังที่ข้อความได้กล่าวไว้ว่า

ความเสื่อมถอยใดๆ ของการฝึกฝนก่อนหน้านี้ของคุณเกี่ยวกับความว่างเปล่า เกิดขึ้นเนื่องจากมุมมองที่ผิดพลาด จริงๆ แล้วไม่จำเป็นต้องแสวงหาความจริง แต่มีความจำเป็นที่จะต้องกำจัดมุมมองที่มีอคติ^[ก]

ยิ่งไปกว่านั้น ข้อความที่ตามมาทันทีนั้นยังเตือนอย่างชัดเจนถึงอันตรายของการหลงลืมจิตใจที่แท้จริงและดั้งเดิม:

อย่ายึดติดอยู่กับมุมมองที่ลำเอียงทั้งสองนั้น อย่าไปยึดติดกับมันเลย ทันทีที่คุณคิดถึงเรื่องถูกผิด คุณก็จะสูญเสียสติที่แท้จริงไปโดยไม่รู้ตัว^[ข]

ไม่ว่าจะแปลว่า ศรัทธาในจิตใจ ความเชื่อในจิตใจ ความไว้วางใจในจิตใจ หรือจิตใจที่เที่ยงตรง สาระสำคัญของซินซินหมิงก็เหมือนกัน คือ การชี้ตรงไปยังจิตใจโดยละทิ้งทัศนะด้านเดียว เพื่อให้เราสามารถมองเห็นสัจธรรมที่เป็นหนึ่งเดียวได้อย่างที่เป็นอยู่^{[ c ]}

บทแรกซึ่งมีการแปลแตกต่างกันไป ได้วางหลักการพื้นฐานไว้ดังนี้:

หนทางที่ดีที่สุด [หนทางอันยิ่งใหญ่, เต๋า ] นั้นไม่ยากเลย

มันไม่รวมถึงการเลือกและคัดสรรเท่านั้น

เมื่อคุณหยุดรักและเกลียดชังแล้ว

มันจะส่องสว่างด้วยตัวมันเอง

(แปลโดย ดี. ปาจิน)

หรืออีกทางเลือกหนึ่ง:

เส้นทางที่สมบูรณ์แบบนั้นไม่มีอุปสรรคใดๆ

ยกเว้นแต่ว่ามันปฏิเสธที่จะแสดงความชอบเป็นพิเศษ;

เมื่อหลุดพ้นจากความเกลียดชังและความรักแล้วเท่านั้น

มันเผยตัวตนออกมาอย่างเต็มที่และไม่มีการปกปิด

(แปลโดยDT Suzuki ) ^{[ 19 ]}

และนอกจากนี้:

ไม่มีอะไรยากลำบากเกี่ยวกับหนทางอันยิ่งใหญ่เลย

แต่จงหลีกเลี่ยงการเลือก!

ก็ต่อเมื่อคุณไม่รักและไม่เกลียดเท่านั้น

ปรากฏชัดเจนทุกประการหรือไม่

(แปลโดย RH Blyth, Zen and Zen Classics)

บทกวีจบลงด้วย:

ความว่างเปล่าที่นี่ ความว่างเปล่าที่นั่น

แต่จักรวาลอันไร้ขอบเขตนั้นปรากฏอยู่ตรงหน้าคุณเสมอ

ใหญ่อย่างไม่มีที่สิ้นสุดและเล็กอย่างไม่มีที่สิ้นสุด;

ไม่มีความแตกต่าง เพราะคำจำกัดความได้หายไปแล้ว

และไม่มีขอบเขตใดๆ ให้เห็น

เช่นเดียวกับความเป็นอยู่

และความว่างเปล่า

อย่าเสียเวลาไปกับความสงสัยและการโต้เถียง

ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลย

สิ่งหนึ่งที่สำคัญที่สุด:

เคลื่อนไหวและปะปนกันไปมาโดยไม่แบ่งแยก

เพื่อที่จะใช้ชีวิตอยู่กับการตระหนักรู้เช่นนี้

คือการปราศจากความวิตกกังวลเกี่ยวกับความไม่สมบูรณ์แบบ

การดำเนินชีวิตตามความเชื่อนี้คือหนทางสู่ภาวะที่ไม่แบ่งแยก

เพราะภาวะที่ไม่แบ่งแยกนั้นเป็นหนึ่งเดียวกับจิตใจที่ไว้วางใจ

ถ้อยคำ! หนทางนั้นอยู่เหนือภาษา

เพราะในนั้นมี

ไม่มีเมื่อวานนี้

ไม่มีวันพรุ่งนี้

วันนี้ไม่ค่ะ

(แปลโดย ริชาร์ด บี. คลาร์ก)

หรืออีกทางเลือกหนึ่ง:

เป็นหนึ่งเดียวในทุกสิ่ง

ครบจบในหนึ่งเดียว—

หากสิ่งนี้เป็นจริงได้ก็คงดี

ไม่ต้องกังวลเรื่องที่คุณไม่สมบูรณ์แบบอีกต่อไป!

ที่ซึ่งจิตใจและจิตใจของผู้ศรัทธาแต่ละคนไม่แบ่งแยก

และจิตใจที่เชื่อและจิตใจแต่ละส่วนนั้นไม่แบ่งแยกกัน

ในสถานการณ์เช่นนี้ คำพูดใดๆ ก็ไม่อาจบรรยายได้;

เพราะมันไม่ใช่เรื่องของอดีต ปัจจุบัน และอนาคต

(แปลโดย DT Suzuki) ^{[ 19 ]}

และนอกจากนี้:

สิ่งหนึ่งคือทุกสิ่ง;

ทุกสิ่งล้วนเป็นสิ่งเดียวกัน

ถ้าเป็นเช่นนั้นสำหรับคุณ

ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องความรู้ที่สมบูรณ์แบบ

จิตใจที่ศรัทธาไม่แบ่งแยกเป็นสองขั้ว;

สิ่งที่เป็นสองด้านนั้นไม่ใช่จิตใจที่เชื่อ

เหนือกว่าภาษาใดๆ

สำหรับมันแล้ว ไม่มีอดีต ไม่มีปัจจุบัน ไม่มีอนาคต

(แปลโดย RH Blyth, Zen and Zen Classics)

Wikiquote มีคำคมที่เกี่ยวข้องกับซินซินหมิง

• รวมบทความแปลภาษาอังกฤษของหนังสือ Xinxin Ming
• อ่านฉบับเต็มได้ที่ Wikisource ภาษาจีน
• รายการ Advaita Showการอ่านออกเสียงคัมภีร์ Xin Xin Ming
• ไฟล์เพลง "บทเพลงแห่งจิตใจที่ซื่อสัตย์" ในรูปแบบ MP3
• จงวางใจในจิตใจใน "รวมบทความทางพุทธศาสนาที่คัดสรรแล้ว" โดยคณะแปลจงไท หน้า 80–87