ในทางภาษาศาสตร์เชิงจำแนกประเภท ภาษาแบบประธาน-กรรม-กริยา (SOV) คือภาษาที่ประธาน กรรมและกริยาของประโยคมักปรากฏในลำดับนั้นเสมอหรือโดยปกติ ถ้าภาษาอังกฤษเป็นภาษาแบบ SOV ประโยค "Sam apples ate" ก็จะเป็นประโยคธรรมดา ต่างจากภาษาอังกฤษมาตรฐาน ในปัจจุบันที่ ว่า "Sam ate apples" ซึ่งเป็นภาษาแบบประธาน-กริยา-กรรม (SVO)

คำนี้มักถูกนำมาใช้ในความหมายที่ไม่เคร่งครัดนักสำหรับภาษาที่มีกรรมเป็นตัวกระทำเช่นภาษาอะดีเกและภาษาบาสก์ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมีผู้กระทำแทนที่จะเป็นประธาน

ในบรรดาภาษาธรรมชาติที่มีลำดับคำที่ต้องการ SOV เป็นประเภทที่พบได้บ่อยที่สุด (ตามด้วยประธาน-กริยา-กรรม ; สองประเภทนี้คิดเป็นมากกว่า 87% ของภาษาธรรมชาติที่มีลำดับที่ต้องการ) ^{[ 3 ]}

ภาษาที่มีโครงสร้าง SOV ได้แก่:

ภาษาอื่นๆ อนุญาตให้ใช้โครงสร้าง SOV ได้ภายใต้เงื่อนไขบางประการ:

• ภาษาจีนมาตรฐานโดยทั่วไปมี โครงสร้าง แบบ SVOแต่โครงสร้างทั่วไปที่มีส่วนเติมเต็มกริยาจำเป็นต้องใช้ SOV หรือ OSV
• ภาษาโรมานซ์บาง ภาษา มีโครงสร้างประโยคแบบ SVO แต่เมื่อกรรมเป็นสรรพนามเสริม คำลำดับจะอนุญาตให้มีโครงสร้างประโยคแบบ SOV ได้
• ภาษาเยอรมันและภาษาดัตช์จัดอยู่ในโครงสร้างประโยคแบบ SVO ตามหลักไวยากรณ์ทั่วไป และแบบ SOV ตามหลักไวยากรณ์เชิงกำเนิดอย่างไรก็ตาม อาจจัดอยู่ในโครงสร้างประโยคแบบ SOV ได้ แต่มีลำดับคำแบบ V2เป็นกฎที่ใช้บังคับกับกริยาแท้ในประโยคหลักซึ่งส่งผลให้บางกรณีเป็น SVO และบางกรณีเป็น VSO ตัวอย่างเช่น ในภาษาเยอรมัน ประโยคพื้นฐานเช่น " Ich sage etwas über Karl " ("ฉันพูดบางอย่างเกี่ยวกับคาร์ล") มีลำดับคำแบบ SVO แต่กริยาที่ไม่จำกัดกาลจะอยู่ท้ายประโยค เนื่องจาก V2 ใช้ได้เฉพาะกับกริยาแท้เท่านั้น: " Ich will etwas über Karl sagen " ("ฉันต้องการพูดบางอย่างเกี่ยวกับคาร์ล") ในอนุประโยค กริยาแท้จะไม่ได้รับผลกระทบจาก V2 และจะปรากฏที่ท้ายประโยคเช่นกัน ส่งผลให้ลำดับ SOV สมบูรณ์: " Nun sage ich ihr, dass Karl einen Gürtel gekauft hat. " (คำต่อคำ: "ตอนนี้ฉันบอกเธอว่า Karl ซื้อเข็มขัดมาแล้ว")

ตัวอย่างที่หายากของลำดับคำ SOV ในภาษาอังกฤษคือ "I ( subject ) thee ( object ) wed ( verb )" ในคำปฏิญาณการแต่งงาน "With this ring, I thee wed." ^{[ 4 ]}

ภาษา SOV มีแนวโน้มอย่างมากที่จะใช้คำบุพบท ตามหลังคำนาม มากกว่าคำบุพบทนำหน้า วางกริยาช่วยไว้หลังกริยาแสดง การกระทำ วางวลีนามแสดงความเป็นเจ้าของไว้หน้านามที่ถูกครอบครอง วางชื่อไว้หน้าคำนำหน้าหรือคำยกย่อง (“James Uncle” และ “Johnson Doctor” แทนที่จะเป็น “Uncle James” และ “Doctor Johnson”) และมีคำเชื่อมประโยคย่อยปรากฏอยู่ท้ายประโยคย่อย นอกจากนี้ยังมีแนวโน้มที่อ่อนกว่าแต่สำคัญคือการวางคำคุณศัพท์ชี้เฉพาะไว้ หน้านามที่มันขยาย ประโยคย่อย สัมพัทธ์ที่อยู่หน้านามที่มันอ้างถึงมักบ่งบอกถึงลำดับคำแบบ SOV แต่ในทางกลับกันนั้นไม่เป็นเช่นนั้น ภาษา SOV มีประโยคย่อยสัมพัทธ์ที่อยู่หน้าและหลังนามในสัดส่วนที่ใกล้เคียงกัน ภาษา SOV ยังดูเหมือนจะมีแนวโน้มในการใช้ลำดับเวลา-ลักษณะ-สถานที่ของวลีบุพบทด้วย

ในทางภาษาศาสตร์เชิงจำแนกประเภท เราสามารถแบ่งภาษา SOV ออกเป็นสองประเภทตามลักษณะการทำเครื่องหมายได้ดังนี้:

1. การใช้คำแบบมีประธานและ กรรมเป็นตัวบ่งบอกกรณี ทำให้สามารถใช้ลำดับคำแบบ OSV ได้โดยไม่เกิดความกำกวม โดยทั่วไปแล้ว ภาษาประเภทนี้จะวางคำคุณศัพท์และตัวเลข ไว้ หน้าคำนามที่มันขยาย และใช้คำต่อท้ายโดยไม่มีคำนำหน้า ภาษาแบบ SOV ประเภทแรกนี้ ได้แก่ ภาษาญี่ปุ่นและภาษาทมิฬ
2. ภาษาประเภทนี้ใช้คำ เติม ที่กริยาเพื่อ แยกประธานและกรรมแทนที่จะใช้คำเติมที่คำนาม นอกจากนี้ยังแตกต่างจากภาษา SOV ที่ใช้คำเติมที่กริยาเพื่อแยกกรรมและประธานตรงที่ใช้คำเติมที่กริยาเพื่อ แยกประธาน และ กรรม รวมถึงใช้คำเติมที่กริยาเพื่อแยกประธานและ กรรม ด้วย โดยมักใช้เพื่อแสดง กาลและการครอบครอง คำคุณศัพท์ในภาษาประเภทนี้มีลักษณะคล้ายกริยามากกว่าในภาษา SOV ที่ใช้คำเติมที่กริยาเพื่อแยกประธานและกรรม ดังนั้นจึงมักตามหลังคำนาม ในภาษา SOV ส่วนใหญ่ที่มีการใช้คำเติมที่กริยาเพื่อแยกประธานและกรรม หรือคำคุณศัพท์ที่คล้ายกริยาในระดับสูง ตัวเลขและคำบอกปริมาณที่เกี่ยวข้อง (เช่น "ทั้งหมด", "ทุกๆ") ก็จะตามหลังคำนามที่มันขยายด้วย ภาษาประเภทนี้ได้แก่ ภาษาNavajoและภาษาSeri

ในทางปฏิบัติ แน่นอนว่าความแตกต่างระหว่างสองประเภทนี้ไม่ได้ชัดเจนนัก ภาษา SOV หลายภาษามีลักษณะการทำเครื่องหมายสองชั้น อย่างมีนัยสำคัญ และมักแสดงคุณสมบัติที่อยู่ระหว่างสองประเภทในอุดมคติข้างต้น

ภาษาหลายภาษาที่เปลี่ยนลำดับคำจาก SOV เดิมมาเป็น SVO ยังคงรักษาคุณสมบัติเหล่านั้นไว้ (อย่างน้อยก็ในระดับหนึ่ง) ตัวอย่างเช่นภาษาฟินแลนด์ซึ่งยังคงใช้คำบุพบทท้ายคำอยู่มาก

โดยทั่วไปการเรียงลำดับคำ SOV จะพบได้ในกลุ่มภาษาแอโฟรเอเซียติกของภูมิภาคภาษาเอธิโอเปีย ( คูชิติกโอโมติกและเอทิโอ-เซมิติก ร่วมสมัย )

โดยทั่วไปแล้ว ชาวโซมาลีจะใช้โครงสร้างประธาน-กรรม-กริยาเมื่อพูดอย่างเป็นทางการ

ตัวอย่างต่อไปนี้มาจาก ชาวไอ นุ แห่ง ฮอกไกโด

ภาษาออสโตรเอเชียติกหลายภาษาในเอเชียใต้มีโครงสร้างคำแบบ SOV ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของภูมิภาคนี้

ภาษาบาสก์ในประโยคสั้น ๆ มักมีโครงสร้างเป็น ประธานหรือผู้กระทำ-กรรม- กริยาส่วนในประโยคยาว ๆ มักมีโครงสร้างเป็น ประธานหรือผู้กระทำ-กริยา- กรรม :

อย่างไรก็ตาม ทั้งในภาษาพูดและภาษาเขียนในภาษาบาสก์ ประโยค SOV ล้วนๆ ( Eneritzek inork irakurri nahi ez zuen liburua eskatu du ) นั้นใช้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เช่นเดียวกับคำสั่ง OVS ( Inork irakurri nahi ez zuen liburua eskatu du Eneritzek ) ในคำถาม การใช้คำกริยาหน้าประโยค VSO ก็ถูกต้องเช่นกัน ( Eskatu (al) du Eneritzek inork irakurri nahi ez zuen liburua? ) ร่วมกับลำดับ SOV ตามปกติ ( Eneritzek inork irakurri nahi ez zuen liburua eskatu (al) du? ) หรือ SVO one ( Eneritzek eskatu (al) du inork irakurri nahi ez zuen liburua ?

โดยทั่วไปแล้วภาษาตระกูลดราวิเดียนมักแสดงหรือนิยมใช้ลำดับ SOV (ลำดับประธาน-กรรม)

• ปุสตาคาม + -อี = ปุสตากเต (പുസ്തകത്തെ)

เนื่องจากภาษาทมิฬเป็นภาษาที่มีโครงสร้างประโยคแบบประธานอยู่ท้ายประโยคอย่างชัดเจน ลำดับคำพื้นฐานจึงเป็น SOV (ประธานอยู่หน้ากริยา) อย่างไรก็ตาม เนื่องจากภาษาทมิฬมีการผันคำสูง ลำดับคำจึงมีความยืดหยุ่นและถูกนำมาใช้เพื่อจุดประสงค์เชิงปฏิบัติ กล่าวคือ การวางคำไว้ข้างหน้าประโยคจะเพิ่มความสำคัญให้กับคำนั้น ตัวอย่างเช่น ลำดับคำแบบ VSO (ประธานอยู่หน้ากริยา) จะบ่งบอกถึงการเน้นย้ำกริยามากกว่าประธานหรือกรรม อย่างไรก็ตาม ลำดับคำดังกล่าวเป็นการใช้แบบจำเพาะเจาะจง และลำดับคำพื้นฐานยังคงเป็น SOV (ประธานอยู่หน้ากริยา)

ภาษาจอร์เจียไม่ได้เคร่งครัดมากนักในเรื่องลำดับคำ แต่โดยทั่วไปแล้วจะเป็นแบบประธาน-กรรม-ประธาน (SOV) หรือประธาน-กรรม-ประธาน (SVO)

ลำดับคำมาตรฐานสำหรับประโยคย่อยในภาษากรีนแลนด์คือ SOV (ประธาน-กรรม)

การเรียงลำดับคำแบบ SOV (Single, Voice, Voice) ค่อนข้างพบได้ทั่วไปในกลุ่มภาษาอินโด-ยุโรปทำให้เกิดสมมติฐานที่ว่านี่สะท้อนถึงการเรียงลำดับคำที่ดั้งเดิมและเป็นที่นิยมของภาษาโปรโต-อินโด-ยุโรป บรรพบุรุษ อย่างไรก็ตาม คำถามนี้ยังคงไม่ได้รับการแก้ไข

ภาษาแอลเบเนียมีลำดับคำที่ยืดหยุ่น แต่โดยทั่วไปนิยมใช้แบบประธาน-กรรม-ประธาน (SVO) ส่วนแบบประธาน-กรรม-ประธาน (SOV) จะพบได้เฉพาะในบทกวีเท่านั้น

โดยทั่วไป ชาวอาร์เมเนียชอบใช้ SOV มากกว่า

โดยทั่วไปแล้วนักภาษาศาสตร์เห็นพ้องกันว่าภาษาโปรโต-เยอรมันมีลำดับคำที่อิสระ แต่นิยมใช้รูปแบบประธาน-กริยา-กรรม (SOV) แม้ว่าภาษาเยอรมันบางภาษา (รวมถึงภาษาอังกฤษและภาษาเยอรมันเหนือ ส่วนใหญ่ ) จะเปลี่ยนไปเป็นรูปแบบประธาน-กริยา-กรรม (SVO) แล้ว แต่ SOV ยังคงเป็นลักษณะเด่นของภาษาเยอรมัน สมัยใหม่ที่สำคัญบางภาษา เช่นภาษาเยอรมันและภาษาดัตช์อย่างไรก็ตาม ภาษาเยอรมันสมัยใหม่ที่ใช้ SOV เหล่านี้ยังแสดงให้เห็น ถึง ลำดับคำแบบกริยา-กรรม-ทวิ (V2)ซึ่งเข้ามาแทนที่ SOV "เริ่มต้น" ทำให้ประโยคจำนวนมากมีรูปแบบประธาน-กริยา-กรรม

ภาษาดัตช์มีโครงสร้างประโยคแบบ SOV ผสมกับV2กริยาที่ไม่จำกัดรูป (กริยาไม่ผันหรือกริยาช่วย) ยังคงอยู่ในตำแหน่งสุดท้าย แต่กริยาที่ผันรูปแล้ว (เช่น กริยาที่ผันแล้ว) จะถูกย้ายไปอยู่ในตำแหน่งที่สอง กริยาง่ายๆ มีโครงสร้างแบบSVOส่วนกริยาที่ไม่จำกัดรูป (กริยาช่วย กริยาไม่ผัน) และกริยาประสมมีโครงสร้างตามแบบแผนนี้:

ลำดับ SOV ที่แท้จริงพบได้ในอนุประโยคย่อย:

ภาษาเยอรมันมีโครงสร้างประโยคแบบ SOV ผสมกับV2กริยาที่ไม่จำกัดรูป (infinitive หรือ participle) จะอยู่ในตำแหน่งสุดท้าย แต่กริยาที่จำกัดรูป (เช่น กริยาที่ผันแล้ว) จะถูกย้ายไปอยู่ในตำแหน่งที่สอง กริยาง่ายๆ จะมีโครงสร้างแบบSVOส่วนกริยาผสมจะมีโครงสร้างแบบนี้:

ลำดับคำจะเปลี่ยนแปลงไปขึ้นอยู่กับว่าวลีนั้นเป็นประโยคหลักหรือประโยคย่อยในประโยคย่อย ลำดับคำจะเป็นแบบ SOV เสมอ (ดูเพิ่มเติมที่การสลับตำแหน่ง คำ )

ภาษาโกธิก ซึ่งเป็นภาษา เยอรมันตะวันออกที่สูญพันธุ์ไปแล้วมีลำดับคำที่อิสระ แต่โครงสร้างแบบ SOV (ประธาน-กรรม-กริยา) เป็นเรื่องปกติ

ภาษากรีกโบราณมีลำดับคำที่ค่อนข้างอิสระ แต่โดยทั่วไปนิยมใช้ประโยคแบบ SOV (Source of Voice)

สิ่งนี้แตกต่างจากภาษากรีกสมัยใหม่ซึ่งนิยมใช้โครงสร้างประโยคแบบ SVO

ภาษาสันสกฤตเวท ซึ่งเป็น ภาษาอินโด-อารยันที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่รู้จัก เป็น ภาษาที่มีการผันคำและมีความยืดหยุ่นสูงในลำดับคำ ทำให้สามารถผสมคำได้ทุกรูปแบบ ภาษา สันสกฤตคลาสสิกซึ่งเป็นภาษาที่สืบเชื้อสายมาจากภาษา สันสกฤต เวท ก็มีลักษณะเช่นเดียวกัน แต่โดยทั่วไปแล้วจะนิยมใช้ประโยคแบบ SOV (Source of Voice) มากกว่า

ภาษาอินโด-อารยันยุคหลังส่วนใหญ่ยังคงนิยมใช้ลำดับคำแบบ SOV (Source-Vertical) ตัวอย่างเช่น:

ภาษาเบงกาลี :

ฮาจง :

"re"เป็นคำเสริมที่แสดงการกกรรม และ "sei" แสดงกริยาบอกเล่าในอดีต ในที่นี้"e"ออกเสียงเหมือน "i" ใน "g i rl" และ "ei" ออกเสียงเหมือน "ay" ใน "s ay "

ภาษาฮินดี :

ภาษามา Marathi :

ภาษาเนปาลี :

โอเดีย :

ภาษาอูร์ดู :

รูปแบบการใช้คำนี้ไม่ได้ตายตัวในทุกภาษาอินโด-อารยัน ตัวอย่างเช่น ภาษาปัญจาบอาจมีโครงสร้างประโยคแบบ ประธาน-กรรม-กริยาโดยรวม แต่ก็มีความยืดหยุ่นอยู่บ้าง และแนวโน้มนี้ไม่ได้ปรากฏในประโยคที่มีสรรพนามบุรุษ ตัวอย่างแสดงไว้ในที่นี้ทั้งในภาษาชาห์มุขี (ด้านบน จากขวาไปซ้าย) และภาษาคุรมุขี (ด้านล่าง จากซ้ายไปขวา) รูปแบบคำที่ใช้สะท้อนถึงรูปแบบคำที่ใช้กันทั่วไปในภาษาพูด สำหรับภาษาชาห์มุขี รูปแบบคำที่มีสระกำกับจะใช้เพื่อระบุรูปแบบที่ใช้โดยชัดเจน ในการเขียนทั่วไป สระกำกับจะถูกละเว้นในคำส่วนใหญ่ที่รูปแบบปกติอนุญาตให้สามารถอนุมานข้อมูลนี้ได้จากบริบท

ประโยคต่อไปนี้แสดงให้เห็นถึงแนวโน้มการเรียงลำดับคำแบบ SOV (Self-Oriented Voice) ทั่วไป วลีคำกริยาอยู่ในรูปกริยาช่อง 3 สมบูรณ์ย้อนหลัง (retrospective perfect participle) ซึ่งบ่งบอกถึงการกระทำที่เสร็จสมบูรณ์ และใช้คำต่อท้ายเพศหญิงพหูพจน์เพื่อให้สอดคล้องกับเพศและจำนวนของกรรม ส่วนประธานในที่นี้เป็นรูปเพศชายพหูพจน์ ในบริบทนี้จึงไม่จำเป็นต้องให้คำกริยาสอดคล้องกัน

ในทางตรงกันข้าม ในประโยคต่อไปนี้ บุคคลที่เกี่ยวข้อง ซึ่งถูกกล่าวถึงด้วยสรรพนามบุรุษที่หนึ่ง เป็นกรรม ไม่ใช่ประธาน ความสำคัญของบุคคลในฐานะหมวดหมู่ทางความหมายมีลำดับความสำคัญเหนือกว่าแนวโน้มลำดับคำแบบประธาน-กรรม และโดยทั่วไปแล้ว บุคคลจะอยู่เป็นอันดับแรก แม้ในประโยคที่บุคคลนั้นเป็นกรรมก็ตาม สรรพนาม "mainū̃" มีคำบุพบท "nū̃" ต่อท้าย ซึ่งมีความหมายโดยประมาณว่า "ถึง" แนวคิดนามธรรม เช่น ความปรารถนาและอารมณ์ มักจะ "มาถึง" บุคคลในฐานะประธานที่เป็นผู้กระทำ

กริยาช่วยในภาษาปัญจาบมีหน้าที่นอกเหนือจากคำกริยา แม้ว่าจะสามารถประกอบเป็นภาคแสดงของประโยคได้ด้วยตัวเอง แต่จะไม่ปรากฏในวลีกริยาเมื่อใช้ร่วมกับคำกริยาเต็มคำ แต่กลับทำหน้าที่เป็นเครื่องหมายแสดงการมีอยู่ซึ่งอยู่ห่างไกลหรือใกล้เคียงกับสถานการณ์ ภาษาถิ่นตะวันตกบางภาษา เช่น ภาษาโปโธฮารี มีรูปแบบของกริยาช่วยเพื่อบ่งชี้การเกิดขึ้นของสถานการณ์ในอนาคต^{[ 5 ]}

อย่างไรก็ตาม ภาษาอินโด-อารยันบางภาษาแสดงลำดับคำแบบ V2ร่วมกับ SOV โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภาษา แคชเมียร์กริยาที่ไม่จำกัดรูป (กริยาไม่ผันหรือกริยาช่วย) จะอยู่ในตำแหน่งสุดท้าย แต่ส่วนที่จำกัดรูป (เช่น ส่วนที่ผันแล้ว) ของกริยาจะปรากฏในตำแหน่งที่สอง กริยาง่ายๆ มีลักษณะเป็นSVOในขณะที่กริยาช่วยจะไม่ต่อเนื่องและยึดตามรูปแบบนี้:

เนื่องจากแคชเมียร์เป็นภาษา V2ถ้าคำว่าtsũũţh 'apple' มาก่อน คำว่าkuur 'girl' จะต้องตามหลังคำช่วยchhi 'is': tsũũţh chhi kuur khyevaan [Lit. "แอปเปิ้ลคือเด็กผู้หญิงกำลังกิน"]

นอกจากนี้ ลำดับคำจะเปลี่ยนแปลงไปขึ้นอยู่กับว่าวลีนั้นอยู่ในประโยคหลัก หรือใน ประโยคย่อยบางประเภทตัวอย่างเช่น ในประโยคย่อยที่แสดงความสัมพันธ์แบบสัมพันธสรรพนามลำดับคำจะเป็น SOVAux:

ภาษาอิหร่านส่วนใหญ่มีโครงสร้างคำแบบ SOV (Source, Voice, V) เกือบทั้งหมด:

ภาษาเคิร์ด ( Kurmanji ):

ชาวเคิร์ด ( โซรานี ):

ออสเซเทีย:

ภาษาปัชโต:

ภาษาเปอร์เซีย:

ทาลิช:

ภาษาซาซามักใช้โครงสร้างประธาน-กรรม-กริยา^{[ 6 ]}แต่บางครั้งก็ใช้ประธาน-กริยา-กรรมด้วย

ภาษาละตินคลาสสิกเป็นภาษาที่มีการผันคำ และมีลำดับคำและโครงสร้างประโยคที่ยืดหยุ่นมาก แต่ลำดับคำที่ใช้กันทั่วไปในงานเขียนร้อยแก้วที่เป็นทางการคือ SOV (ประธาน-กรรม-กริยา)

เช่นเดียวกับที่กล่าวมาแล้ว มีคำแปลที่ถูกต้องหลายคำ (เช่น "ทาส") ซึ่งไม่ส่งผลกระทบต่อการวิเคราะห์โดยรวม

แม้ว่าภาษาละตินซึ่งเป็นบรรพบุรุษร่วมกันจะมีลำดับคำอิสระและนิยมใช้โครงสร้างประธาน-กริยา-กรรม (SOV) แต่ ภาษาโรมานซ์ สมัยใหม่ ได้สูญเสียการผันคำแบบละตินที่ทำให้มีลำดับคำอิสระ และโดยทั่วไปแล้วต้องใช้โครงสร้างประธาน-กริยา-กรรม อย่างไรก็ตาม ร่องรอยของ SOV ยังคงอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสรรพนามกรรมแบบคลิติก ที่พบได้ทั่วไปในไวยากรณ์ภาษาโรมานซ์ ตัวอย่างเช่น ในภาษาฝรั่งเศส :

และภาษาโปรตุเกส :

และในภาษาสเปน :

ลองเปรียบเทียบกับโครงสร้าง SVO ของประโยคที่มีกรรมชัดเจน (ในภาษาสเปน) ดู:

แนวโน้ม SOV ยังสามารถพบเห็นได้เมื่อใช้กริยาช่วยเช่น ในภาษาอิตาลี :

SOV ยังปรากฏในภาษาโปรตุเกสโดยใช้คำวิเศษณ์บอกเวลา ซึ่งอาจใช้ร่วมกับคำปฏิเสธได้:

และในการสร้างประโยคโดยใช้คำต่อท้ายสำหรับกาลอนาคตและกาลเงื่อนไข :

แบบฟอร์ม SVO: Eu hei-de fazê-lo amanhãหรือeu farei o mesmo amanhã

หลักการพื้นฐานในการเรียงลำดับคำในภาษาญี่ปุ่นคือ คำขยายจะอยู่ก่อนสิ่งที่มันขยาย ตัวอย่างเช่น ในประโยค "こんな夢を見た。 " ( Konna yume o mita ) ^{[ 7 ]}กรรมตรง "こんな夢" ( ความฝันแบบนี้ ) ขยายกริยา "見た" ( เห็นหรือในกรณีนี้คือมี ) นอกเหนือจากนี้ ลำดับขององค์ประกอบในประโยคค่อนข้างอิสระ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากหัวข้อ/ประธานมักจะอยู่ในตำแหน่งต้นประโยคและกริยามักจะอยู่ในตำแหน่งท้ายประโยค ภาษาญี่ปุ่นจึงถือเป็นภาษา SOV ^{[ 8 ]}

ลักษณะที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดของภาษาคือโดยทั่วไปแล้วจะเป็นส่วนหัวท้าย^{[ 10 ]}

– 가 /– 이 -ga/-iเป็นคำช่วยบอกถึงประธาน. – 를 /– 을 -(r)อึลเป็นอนุภาคที่บ่งบอกถึงวัตถุ 나 na " I " เปลี่ยนเป็น내 – nae- before – 가 -gaและกริยาก้าน열 – yeol-เปลี่ยนเป็น여 – yeo-ก่อน– ㄴ다 -nda

ภาษาเกชัวมีลำดับคำแบบ SOV (Source of Voice) ที่เป็นมาตรฐาน ตัวอย่างต่อไปนี้มาจากภาษาเกชัวของโบลิเวีย

เชื่อกันว่า SOV เป็นรูปแบบโครงสร้างประโยค "เริ่มต้น" ของภาษาดั้งเดิมในตระกูลภาษาจีน-ทิเบตภาษาในตระกูลภาษาจีน-ทิเบตส่วนใหญ่มีโครงสร้างประโยคแบบ SOV อย่างไรก็ตาม สาขาย่อยที่ใหญ่ที่สุดของตระกูลนี้ คือ ภาษาจีนหรือภาษาซินิก มีโครงสร้างประโยคแบบ SVO อย่างสม่ำเสมอ โดยมีลักษณะบางอย่างที่ได้มาจาก SOV

ภาษา พม่าเป็นภาษาเชิงวิเคราะห์

โดยทั่วไปภาษาจีนทุกรูปแบบจะมีลำดับคำแบบ SVO อย่างไรก็ตาม โดยเฉพาะในภาษาจีนกลางมาตรฐาน SOV ก็เป็นที่ยอมรับเช่นกัน และยังมีอนุภาคพิเศษ把 (bǎ)ที่ใช้ในการสร้างประโยคแบบ SOV อีกด้วย ^{[ 11 ]}

ตัวอย่างต่อไปนี้ที่ใช้ 把 ถูกจัดอยู่ในกลุ่ม SOV (Single Functional Verbal Language) ซึ่งเป็นที่ถกเถียงกัน 把 อาจตีความได้ว่าเป็นคำกริยา หมายถึง "ถือ" อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้หมายถึงการถือสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างแท้จริงหรือในเชิงกายภาพ แต่หมายถึงการถือวัตถุนั้นในเชิงเปรียบเทียบ แล้วจึงมีคำกริยาอื่นกระทำต่อวัตถุนั้น

โครงสร้าง SOV ถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายในการติดต่อทางรถไฟเพื่อชี้แจงวัตถุประสงค์ของคำสั่ง^{[ 12 ]}

ภาษาในกลุ่มตังกูสิกมีลำดับคำแบบ SOV (Source, Voice, V) เป็นค่าเริ่มต้น

ภาษาตระกูลเตอร์กิกทั้งหมดมีความยืดหยุ่นในลำดับคำ ดังนั้นลำดับใดๆ ก็เป็นไปได้ อย่างไรก็ตาม ลำดับ SOV (ประธาน-กริยา) เป็นลำดับ "เริ่มต้น" ที่ไม่ได้บ่งบอกถึงการเน้นย้ำส่วนใดส่วนหนึ่งของประโยคเป็นพิเศษ ลำดับอื่นๆ ก็เป็นไปได้ แต่ใช้เพื่อเน้นย้ำ ตัวอย่างเช่น ในภาษาตุรกีวิธีการพูดว่า "มูรัตกินแอปเปิล" แบบ "เริ่มต้น" คือดังนี้:

อย่างไรก็ตาม ประโยคนี้ยังอาจสร้างเป็น OSV ( Elmayı Murat yedi. ), OVS ( Elmayı yedi Murat. ), VSO ( Yedi Murat elmayı. ), VOS ( Yedi elmayı Murat. ) หรือ SVO ( Murat yedi elmayı. ) เพื่อบ่งบอกถึงความสำคัญเชิงสัมพันธ์ของประธาน วัตถุ หรือกริยา

ในทำนองเดียวกัน ใน ภาษา อุซเบกประโยค SOV นี้มีความหมายเป็นกลาง:

(เครื่องหมาย "ga" เป็นเครื่องหมายแสดงกรรมรองของกรรมที่อยู่ข้างหน้า)

แต่ประโยคนี้สามารถเปลี่ยนเป็น OSV ได้เช่นกัน ("Xivaga Anvar ketdi") เพื่อเปลี่ยนการเน้นย้ำ ("อันวาร์เป็นผู้ไปที่คีวา")

เช่นเดียวกันในภาษาคาซัคสถานซึ่งข้อความด้านล่างนี้เป็นกลาง:

แต่ประโยคแบบ OSV (кітапты Дастан оқыды; ดัสตันเป็นผู้ที่อ่านหนังสือเล่มนั้น ) สามารถใช้เพื่อเปลี่ยนการเน้นย้ำได้

ตัวอย่างอื่นๆ ของประโยค SOV ในภาษาเตอร์กิก:

อาเซอร์ไบจาน :

คีร์กีซ :

รูปแบบ "อุดมคติ" ของภาษาอูราลิกมีลำดับคำแบบประธาน-กริยา-กรรม อย่างไรก็ตาม ภาษาอูราลิกบางภาษา รวมถึง^ภาษาซามอยดิก [ ^{13 ]}ภาษาซามิบาง ภาษา และ ภาษา ฮังการีแสดงให้เห็น SOV

เข้าใจกันว่า ภาษาดั้งเดิมของตระกูลภาษาอูราลิกมีลำดับ SOV ^{[ 14 ] [ 15 ]}

ลำดับคำในภาษา ฮังการีนั้นค่อนข้างอิสระ แม้ว่าความหมายจะเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยก็ตาม ตัวอย่างต่อไปนี้เกือบทุกรูปแบบนั้นถูกต้อง แต่จะเน้นความหมายในส่วนต่างๆ ที่แตกต่างกัน

• ภาษาที่เน้นหัวข้อ
• ประธาน-กริยา-กรรม
• กรรม-ประธาน-กริยา
• กรรม-กริยา-ประธาน
• กริยา-กรรม-ประธาน
• กริยา-ประธาน-กรรม
• หมวดหมู่: ภาษาที่มีโครงสร้างประธาน-กรรม-กริยา