ในอาร์เมเนีย สัญลักษณ์สวัสติกะเรียกว่า " arevakhach " และ "kerkhach" ( ภาษาอาร์เมเนีย: կեռխաչ ) ^{[ 91 ]}และเป็นสัญลักษณ์โบราณของความเป็นนิรันดร์และแสงสว่างนิรันดร์ (เช่น พระเจ้า) พบสวัสติกะในอาร์เมเนียบนภาพสลักหินในยุคทองแดง ซึ่งมีอายุเก่าแก่กว่ายุคสำริด ในยุคสำริด สวัสติกะถูกวาดลงบนหม้อเข็มขัดเหรียญและสิ่งของอื่นๆ^{[ 92 ]}

สัญลักษณ์ สวัสติกะยังสามารถพบได้ในโบสถ์และป้อมปราการสมัยต้นยุคกลาง รวมถึงหอคอยหลักในเมืองหลวงทางประวัติศาสตร์ของอาร์เมเนียที่เมืองอานี [ ^{91 ] สัญลักษณ์}เดียวกันนี้ยังสามารถพบได้บนพรมอาร์เมเนียหินกางเขน ( khachkar ) และในต้นฉบับยุคกลาง รวมถึงบนอนุสาวรีย์สมัยใหม่ในฐานะสัญลักษณ์แห่งความเป็นนิรันดร์^{[ 93 ]}

มีการบันทึก ภาพสลักหินโบราณของสวัสติกะสี่แฉกและสวัสติกะอื่นๆ ในดาเกสถานโดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่ชาวอ วา ร์^{[ 94 ]}ตามคำกล่าวของวาคุชติแห่ง การ์ตลี ธงประจำเผ่าของข่านอวาร์มีรูปหมาป่าพร้อมธงที่มีสวัสติกะเกลียวคู่^{[ 95 ]}

ภาพสลักหินรูปสวัสติกะปรากฏอยู่บนสถาปัตยกรรมหอคอย Vainakh ในยุคกลาง (ดูภาพร่างโดยนักวิชาการ Bruno Plaetschke จากช่วงปี 1920) ^{[ 96 ]}ดังนั้น สวัสติกะรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าจึงถูกสลักไว้ที่ทางเข้าของหอคอยที่พักอาศัยในหมู่บ้านKhimoy ประเทศ เชชเนีย^{[ 96 ]}

• 
  ภาพสลักหินรูปสัญลักษณ์สวัสติกะภูเขาเกกัมประเทศอาร์เมเนีย ประมาณ 8,000–5,000 ปีก่อนคริสตกาล^{[ 97 ]}
• 
  ภาพสลักหินโบราณของ Avar ^{[ 94 ]}
• 
  สัญลักษณ์สวัสติกะพื้นบ้านของชาวอวาร์
• 
  Khachkarกับสวัสดิกะและเฮกซาฟอยล์ในSanahinอาร์เมเนีย
• 
  สัญลักษณ์สวัสติกะบนซุ้มประตูหอคอยยุคกลางในเมืองคิมอยประเทศเชชเนีย
• 
  ทหารอาร์เมเนียจากลชาเชนศตวรรษที่ 15-14 ก่อนคริสต์ศักราช สร้างขึ้นใหม่โดยศาสตราจารย์ เอ.ดี. ชาฆาริอัน ในพิพิธภัณฑ์ซาร์ดาราบัต

หลักฐานการใช้สัญลักษณ์สวัสติกะในยุคเหล็กสามารถเชื่อมโยงกับ วัฒนธรรม อินโด-ยุโรปเช่น ชาวอิลลีเรียน [ ^{98 ] ชาว}อินโด-อิหร่านชาวเคลต์ชาวกรีก ชาวอิ ตาลิกชาวเยอรมันและชาวสลาฟใน " ดินแดนแห่งเมือง " ของวัฒนธรรมซินทาชตา ซึ่งเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของ ชาวอินโด-ยุโรปโบราณในรัสเซียตอนใต้ พบว่ามีรูปแบบสวัสติกะที่เก่าแก่ที่สุดจำนวนมาก^{[ 64 ]}

รูปทรงสวัสติกะถูกพบในสิ่งประดิษฐ์จำนวนมากจากยุคเหล็กของยุโรป^{[ 91 ] [ 99 ] [ 100 ] [ 98 ] [ 46 ]}

รูปทรงสวัสติกะปรากฏบนสิ่งประดิษฐ์ต่างๆในยุคการอพยพ ของชาวเยอรมัน และยุคไวกิ้งเช่นเข็มกลัด Værløseจากศตวรรษที่ 3 จากเกาะซีแลนด์ ประเทศเดนมาร์ก หัวหอก แบบกอธิคจากเบรสต์-ลิตอฟสก์ ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศเบลารุส หิน Snoldelev จาก ศตวรรษที่ 9 จากเมืองแรมโซประเทศเดนมาร์ก และแผ่น โลหะประดับจำนวนมากในยุคการอพยพ ที่วาดหันไปทางซ้ายหรือขวา^{[ 101 ]}

หลุมฝังศพเรือของชาวแองโกล-แซกซอนนอกรีต ที่ซัตตันฮูประเทศอังกฤษ มีสิ่งของจำนวนมากที่มีสัญลักษณ์สวัสติกะ ซึ่งปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในคอลเลกชันของพิพิธภัณฑ์โบราณคดีและมานุษยวิทยาเคมบริดจ์ [ ^{102 ] สัญลักษณ์}สวัสติกะปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนบนด้ามดาบและเข็มขัดดาบที่พบในบิฟรอนส์ในเคนต์ ในหลุมฝังศพที่มีอายุราวศตวรรษที่ 6

ฮิลดา เอลลิส เดวิดสันตั้งสมมติฐานว่าสัญลักษณ์สวัสติกะมีความเกี่ยวข้องกับธอร์อาจเป็นตัวแทนของค้อนมโยลเนียร์ ของเขา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของฟ้าร้องและอาจเชื่อมโยงกับกากบาทดวงอาทิตย์ในยุคสำริด^{[ 102 ]} เดวิดสันอ้างถึง "ตัวอย่างมากมาย" ของสัญลักษณ์สวัสติกะจากหลุมฝังศพของชาวแองโกล-แซ กซอนในยุคนอกรีต โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนโกศบรรจุเถ้ากระดูกจากสุสานในอีสต์แองเกลีย^{[ 102 ]}สวัสติกะบางส่วนบนสิ่งของที่จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีและมานุษยวิทยาเคมบริดจ์นั้นถูกวาดด้วยความเอาใจใส่และศิลปะอย่างมาก ซึ่งตามที่เดวิดสันกล่าวไว้ พวกมันต้องมีความสำคัญเป็นพิเศษในฐานะสัญลักษณ์งานศพ [ ^{102 ] จารึก}อักษรรูน บน ดาบเซโบในศตวรรษที่ 8 ถูกนำมาใช้เป็นหลักฐานของสวัสติกะในฐานะสัญลักษณ์ของธอร์ในศาสนานอกรีตของชาวนอร์ส  

แผ่น หน้าโล่สำริดของพิธีกรรมก่อนคริสต์ศาสนา ( ประมาณ350–50 ปีก่อนคริสต์ศักราช ) ที่พบในแม่น้ำเทมส์ใกล้สะพานแบตเตอร์ซี (จึงเป็นที่มาของชื่อ " โล่แบตเตอร์ซี ") มีรูปสลักสวัสติกะ 27 อัน ทำจากสำริดและเคลือบสีแดง^{[ 103 ]}หินอ็อกแฮมที่พบในแอกลิช เคาน์ตีเคอร์รีประเทศไอร์แลนด์ ( CIIC 141) ถูกดัดแปลงเป็นศิลาจารึกหลุมศพของชาวคริสต์ยุคแรก และตกแต่งด้วยกากบาทแพทเต้และสวัสติกะสองอัน^{[ 104 ]}หนังสือแห่งเคลล์ส ( ประมาณ800 ปีคริสต์ศักราช ) มีเครื่องประดับรูปสวัสติกะ สวัสติกะบางส่วนถูกพบในรูปแบบนูนต่ำบน งานโลหะ ของชาวกาลิเซียและแกะสลักบนหิน ส่วนใหญ่มาจาก ยุค วัฒนธรรมคาสโตรแม้ว่าจะมีตัวอย่างร่วมสมัย (เลียนแบบรูปแบบเก่าเพื่อจุดประสงค์ในการตกแต่ง) อยู่บ้างก็ตาม^{[ 105 ] [ 106 ]}

สัญลักษณ์กากบาทสายฟ้าบอลติกโบราณ ( pērkona krustsหรือperkūno kryžius (กากบาทของPerkūnas ); รวมถึงกากบาทไฟugunskrusts ) เป็นสัญลักษณ์สวัสติกะที่ใช้ตกแต่งวัตถุ เสื้อผ้าแบบดั้งเดิม และในการขุดค้นทางโบราณคดี^{[ 107 ] [ 108 ]}

ในลิทัวเนียตั้งแต่สมัยโบราณสัญลักษณ์สวัสติกะ ซึ่งพบได้บนวัตถุที่ทำจากเขากวาง ไม้ โลหะ และดินเหนียว ได้ทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมและศาสนาที่สำคัญ ซึ่งฝังรากลึกในประเพณีบอลติกของชาวลิทั วเนีย นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยไคลเปดา ค้น พบว่าไม่มีรูปแบบมาตรฐานหรือแบบแผนของสัญลักษณ์นี้: บนวัตถุที่มีด้านเดียว แขนของสวัสติกะอาจหมุนตามเข็มนาฬิกาหรือทวนเข็มนาฬิกา ในขณะที่วัตถุที่มีสองด้านอาจแสดงทิศทางทั้งสองพร้อมกัน ซึ่งบ่งชี้ถึงเจตนาเชิงสัญลักษณ์ที่ครอบคลุมหรือหลากหลาย ที่สำคัญ บริบทที่ปรากฏของสวัสติกะมักเชื่อมโยงกับเทพเจ้าสององค์ในตำนานลิทั วเนีย ได้แก่ เพอร์คูนัส เทพเจ้าแห่งฟ้าร้อง และคาลเวลิสช่างตีเหล็ก ความเชื่อมโยงนี้ตอกย้ำแนวคิดของสวัสติกะในฐานะการแสดงออกของ "กากบาทแห่งไฟ" ซึ่งเป็นกากบาทด้านเท่าที่ symbolizing ไฟหรือฟ้าร้อง ซึ่งเป็นลวดลายที่ยั่งยืนในสัญลักษณ์ทางศาสนาของบอลติกและลิทัวเนียโบราณ^{[ 109 ]}

ตามที่ Stanisław Jakubowski จิตรกรกล่าวไว้ว่า "ดวงอาทิตย์น้อย" (ภาษาโปแลนด์: słoneczko ) เป็น สัญลักษณ์ของดวงอาทิตย์ในศาสนาเพแกนของชาวสลาฟ ยุคต้นเขาอ้างว่าสัญลักษณ์นี้ถูกสลักไว้บนอนุสาวรีย์ไม้ที่สร้างขึ้นใกล้กับสถานที่ฝังศพของชาวสลาฟที่เสียชีวิตเพื่อเป็นตัวแทนของชีวิตนิรันดร์ สัญลักษณ์นี้ปรากฏครั้งแรกในคอลเลกชันสัญลักษณ์และลักษณะทางสถาปัตยกรรมของชาวสลาฟยุคต้นของเขา ซึ่งเขาตั้งชื่อว่าPrasłowiańskie motywy architektoniczne (ภาษาโปแลนด์: ลวดลายทางสถาปัตยกรรมของชาวสลาฟยุคต้น ) ผลงานของเขาได้รับการตีพิมพ์ในปี 1923 ^{[ 110 ]}

ตราประจำตระกูลโบเรย์โกที่มีสวัสติกะสีแดงถูกใช้โดยตระกูลขุนนางหลายตระกูลในเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนีย^{[ 111 ]}

ตามที่บอริส คูฟติน กล่าว ชาวรัสเซียมักใช้สัญลักษณ์สวัสติกะเป็นองค์ประกอบตกแต่งและเป็นพื้นฐานของการประดับตกแต่งบนผลิตภัณฑ์ทอแบบดั้งเดิม^{[ 112 ]}สามารถพบเห็นได้มากมายบนชุดพื้นเมืองของผู้หญิงจากที่ราบเมชเชรา^{[ 112 ]}

ตามที่ผู้เขียนบางคนกล่าวไว้ ชื่อรัสเซียที่นิยมใช้ซึ่งเกี่ยวข้องกับสวัสติกะ ได้แก่veterok (“สายลม”) ^{[ 113 ]} ognevtsi (“เปลวไฟเล็กๆ”), “ห่าน”, “กระต่าย” (ผ้าเช็ดตัวที่มีสวัสติกะเรียกว่าผ้าเช็ดตัวที่มี “กระต่าย”) หรือ “ม้าตัวเล็ก” ^{[ 114 ]}คำที่คล้ายกันคือ “ koleso “ (“ล้อ”) ถูกใช้สำหรับเครื่องรางรูปดอกกุหลาบ เช่นล้อสายฟ้าหกเหลี่ยมในนิทานพื้นบ้าน โดยเฉพาะใน ภาคเหนือ ของรัสเซีย^{[ 115 ] [ 116 ]}

วัตถุที่มีลักษณะคล้ายค้อนหรือขวานสองคมปรากฏอยู่ท่ามกลางสัญลักษณ์เวทมนตร์บนกลองโนไอดี ของ ชาวซามิ ซึ่งใช้ในพิธีกรรมทางศาสนาก่อนที่ศาสนาคริสต์จะเข้ามา ชื่อของเทพเจ้าสายฟ้าของชาวซามิคือโฮรากัลเลสซึ่งเชื่อกันว่ามาจาก "ธอร์ผู้เฒ่า" ( Þórr karl ) บางครั้งบนกลองจะมีรูปผู้ชายถือวัตถุคล้ายค้อนอยู่ในมือทั้งสองข้าง และบางครั้งก็มีลักษณะคล้ายไม้กางเขนที่มีปลายคดงอ หรือสัญลักษณ์สวัสติกะ^{[ 102 ]}

• 
  สัญลักษณ์โบราณคือพระหัตถ์ของพระเจ้าหรือ "พระหัตถ์ของสวาร็อก" (ภาษาโปแลนด์: Ręce Swaroga ) ^{[ 117 ]}
• 
  สวัสดิกะบนแถบลีลวาร์เดประเทศลัตเวีย
• 
  ตราประจำตระกูลโบเรย์โก
• 
  แหวนของชาวลิทัวเนียสมัยนอกรีต ศตวรรษที่ 13-14 ประดับด้วยสัญลักษณ์สวัสติกะ พบในเมืองเคอร์นาเวสัญลักษณ์สวัสติกะถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายในเครื่องประดับของชาวลิทัวเนียมาตั้งแต่สมัยโบราณ รวมถึงวัตถุอื่นๆ ด้วย

สัญลักษณ์สวัสติกะของศาสนาฮินดู

สัญลักษณ์สวัสติกะของศาสนาฮินดู

สวัสติกะทวนเข็มนาฬิกา

สัญลักษณ์สวัสติกะของเบงกาลี

สวัสติกะเป็นสัญลักษณ์สำคัญของศาสนาฮินดู^{[ 1 ] [ 5 ]}สัญลักษณ์สวัสติกะมักใช้หน้าทางเข้าหรือบนประตูบ้านหรือวัด เพื่อทำเครื่องหมายหน้าแรกของงบการเงินและมัณฑลาที่สร้างขึ้นสำหรับพิธีกรรมต่างๆ เช่น งานแต่งงานหรือการต้อนรับทารกแรกเกิด^{[ 1 ] [ 118 ]}

สัญลักษณ์สวัสติกะมีความเกี่ยวข้องเป็นพิเศษกับเทศกาลดิวาลีโดยจะวาดเป็นรังโกลี (ทรายสี) หรือสร้างเป็นรูปทรงด้วย แสงไฟ ดีปักบนพื้นนอกบ้านของชาวฮินดู และบนผ้าม่านแขวนผนังและของตกแต่งอื่นๆ^{[ 119 ]}

ในประเพณีที่หลากหลายภายในศาสนาฮินดู พบสัญลักษณ์สวัสติกะทั้งแบบตามเข็มนาฬิกาและทวนเข็มนาฬิกา ซึ่งแต่ละแบบมีความหมายแตกต่างกัน สัญลักษณ์ทวนเข็มนาฬิกาหรือสัญลักษณ์มือซ้ายบางครั้งเรียกว่าเสาวาสติกะหรือเสาวาสติกะ [ ^{1 ] สวัสติกะ} ตาม เข็มนาฬิกาเป็นสัญลักษณ์ของดวงอาทิตย์ ( สุริยะ ) ซึ่งบ่งบอกถึงการเคลื่อนที่ของดวงอาทิตย์ในอินเดีย (ซีกโลกเหนือ) โดยปรากฏว่าดวงอาทิตย์เข้ามาจากทางทิศตะวันออก จากนั้นขึ้นไปทางทิศใต้ในตอนเที่ยง และออกไปทางทิศตะวันตก^{[ 1 ]}สวัสติกะทวนเข็มนาฬิกาใช้น้อยกว่า มีความหมายถึงกลางคืน และในประเพณีตันตระเป็นสัญลักษณ์ของเทพีกาลีซึ่งเป็นร่างที่น่าเกรงขามของเทวีทุรคา [ ^{1 ] สัญลักษณ์}นี้ยังแสดงถึงกิจกรรม กรรม การเคลื่อนไหว ล้อ และในบางบริบทคือดอกบัว^{[ 2 ] [ 3 ]}ตามที่นอร์แมน แมคเคลแลนด์กล่าว สัญลักษณ์ของการเคลื่อนไหวและดวงอาทิตย์อาจมาจากรากฐานทางวัฒนธรรมยุคก่อนประวัติศาสตร์ร่วมกัน^{[ 120 ]}

• สัญลักษณ์สวัสติกะเป็นสัญลักษณ์ที่พบได้ทั่วไปในวัดฮินดู
• 
  วัดฮินดูแห่งหนึ่งในรัฐราชสถานประเทศอินเดีย
• 
  ลวดลายสวัสติกะที่สร้างขึ้นจากตะเกียงดินเผาภายในวัดฮินดู
• 
  ทางเข้าวัดฮินดู ปู รากัวลาวาของชาวบาหลี
• 
  ศาลเจ้าฮินดูบาหลี

ในพุทธศาสนาเครื่องหมายสวัสติกะถือเป็นสัญลักษณ์แทนรอยพระบาทอันเป็นมงคลของพระพุทธเจ้า^{[ 1 ] [ 11 ]}สวัสติกะที่หันไปทางซ้ายมักจะประทับอยู่บนหน้าอก เท้า หรือฝ่ามือของพระพุทธรูป เป็นสัญลักษณ์อันโดดเด่นของพระพุทธเจ้าในหลายส่วนของเอเชียและมีความคล้ายคลึงกับธรรมจักร^{[ 3 ]} รูปทรงนี้เป็นสัญลักษณ์ของวัฏสงสารอันเป็นนิรันด ร์ซึ่งเป็นแนวคิดที่พบใน หลัก ธรรมสังสารวัฏของพุทธศาสนา^{[ 3 ]}

สัญลักษณ์สวัสติกะพบได้ทั่วไปในประเพณีตันตระลึกลับของพุทธศาสนาเช่นเดียวกับในศาสนาฮินดู ซึ่งเกี่ยวข้องกับ ทฤษฎี จักระและเครื่องมือช่วยในการทำสมาธิอื่นๆ^{[ 118 ]}สัญลักษณ์แบบหมุนตามเข็มนาฬิกาพบได้บ่อยกว่า และแตกต่างจากแบบหมุนทวนเข็มนาฬิกาที่พบได้ทั่วไปใน ประเพณี บอน ของทิเบต และเรียกกันในท้องถิ่นว่ายุงดรุง^{[ 121 ]}

ในเอเชียตะวันออก สัญลักษณ์สวัสติกะพบได้ทั่วไปในวัดและชุมชนชาวพุทธ มักพบได้ในวัดพุทธ วัตถุมงคล ตำราพุทธ และโรงเรียนที่ก่อตั้งโดยกลุ่มชาวพุทธ นอกจากนี้ยังปรากฏเป็นลวดลายหรือรูปแบบ (ทั้งแบบเดี่ยวหรือถักทอเป็นลวดลาย) บนสิ่งทอ สถาปัตยกรรม และวัตถุตกแต่งต่างๆ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของโชคลาภและความโชคดี สัญลักษณ์นี้ยังพบได้ในฐานะสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ในประเพณีบอน แต่ในทิศทางหันไปทางซ้าย^{[ 52 ] [ 122 ]}

ในศาสนาเชนสัญลักษณ์นี้เป็นสัญลักษณ์ของพระติรถังการะ องค์ที่เจ็ด คือสุปราศวนาถ [ ^{1 ] ใน}ประเพณีศเวตัมบาระ สัญลักษณ์ นี้ยังเป็นหนึ่งในอัษฏมังคละหรือสัญลักษณ์มงคลแปดประการวัดเชนและคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดต้องมีสัญลักษณ์สวัสติกะ และพิธีกรรมมักจะเริ่มต้นและสิ้นสุดด้วยการสร้างเครื่องหมายสวัสติกะหลายครั้งด้วยข้าวรอบแท่นบูชา ชาวเชนใช้ข้าวทำสวัสติกะหน้าเทวรูปแล้ววางเครื่องบูชาลงไป โดยปกติจะเป็นผลไม้สุกหรือผลไม้แห้ง ขนมหวาน ( ภาษาฮินดี: मिठाई miṭhāī ) หรือเหรียญหรือธนบัตร แขนทั้งสี่ของสวัสติกะเป็นสัญลักษณ์ของสถานที่ทั้งสี่ที่วิญญาณสามารถเกิดใหม่ในสังสารวัฏวัฏจักรแห่งการเกิดและการตายได้แก่สวรรค์ (สวรรค์) นรก (นรก ) มนุษย์ (มนุษยชาติ) หรือติรยันฉะ (พืชหรือสัตว์) ก่อนที่วิญญาณจะบรรลุโมกษะ (ความรอด) ในฐานะสิทธาหลังจากสิ้นสุดวัฏจักรแห่งการเกิดและการตายและกลายเป็นผู้รู้แจ้ง^{[ 4 ]}  

ในภูฏาน อินเดีย เนปาล และศรีลังกา สัญลักษณ์สวัสติกะเป็นเรื่องปกติ วัด ธุรกิจ และองค์กรอื่นๆ เช่น ห้องสมุดพุทธศาสนาตลาดหลักทรัพย์อาห์เมดาบัดและหอการค้าเนปาล^{[ 123 ]}ใช้สัญลักษณ์สวัสติกะในรูปแบบนูนต่ำหรือโลโก้^{[ 122 ]}สัญลักษณ์สวัสติกะพบได้ทั่วไปในชุมชนชาวอินเดียและเนปาล ตั้งอยู่บนร้านค้า อาคาร ยานพาหนะ และเสื้อผ้า สัญลักษณ์สวัสติกะยังคงโดดเด่นในพิธีกรรมฮินดู เช่น งานแต่งงาน สัญลักษณ์สวัสติกะที่หันไปทางซ้ายพบได้ในพิธีกรรมตันตระ^{[ 1 ]}

วิทยาลัยมูเซอุสในโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา ซึ่งเป็นโรงเรียนหญิงล้วนของพุทธศาสนา มีสัญลักษณ์สวัสติกะหันไปทางซ้ายอยู่ในโลโก้ของโรงเรียน

ในอินเดีย คำ ว่า SwastikและSwastika (มีตัวสะกดหลายแบบ) ใช้เป็นชื่อแรกของผู้ชายและผู้หญิงตามลำดับ เช่นSwastika Mukherjeeตราสัญลักษณ์ของรัฐพิหารก็มีสัญลักษณ์สวัสติกะสองอัน

ในประเทศภูฏาน ลวดลายสวัสติกะพบได้ในงานสถาปัตยกรรม ผ้าทอ และพิธีกรรมทางศาสนา

ในหมู่ประชากรส่วนใหญ่ที่นับถือศาสนาฮินดูในบาหลีประเทศอินโดนีเซีย สัญลักษณ์สวัสติกะพบเห็นได้ทั่วไปในวัด บ้าน และพื้นที่สาธารณะ ในทำนองเดียวกัน สวัสติกะเป็นสัญลักษณ์ที่พบเห็นได้ทั่วไปซึ่งเกี่ยวข้องกับรอยพระพุทธบาทในชุมชนพุทธศาสนาเถรวาดของเมียนมาร์ ไทย และกัมพูชา^{[ 122 ]}

ขบวนการทางศาสนาใหม่ที่อิงตามตันตระ ชื่อ อนันดามาร์กา (อักษรเทวนาครี: आनन्द मार्ग, แปลว่า 'เส้นทางแห่งความสุข') ใช้ลวดลายคล้ายกับพวกราเอเลียน แต่ในกรณีของพวกเขา ดาวแห่งดาวิดที่ปรากฏนั้นถูกนิยามว่าเป็นรูปสามเหลี่ยมที่ตัดกัน โดยไม่มีการอ้างอิงถึงวัฒนธรรมยิวโดยเฉพาะ

• 
  หนึ่งในลวดลายแกะสลักที่พบได้ทั่วไปในหมู่ชาวโตราจันในอินโดนีเซีย
• 
  สัญลักษณ์ของขบวนการอนันดามาร์กา

สัญลักษณ์สวัสติกะเป็นสัญลักษณ์มงคลในประเทศจีน ซึ่งนำเข้ามาจากอินเดียพร้อมกับพุทธศาสนา [ ^{124 ] ใน}ปี ค.ศ. 693 ในสมัยราชวงศ์ถัง ได้มีการประกาศว่าสัญลักษณ์นี้เป็น "แหล่งที่มาของโชคลาภทั้งหมด" และ อู๋เจ๋อเทียนเรียกว่า"ว่าน " ซึ่งต่อมากลายเป็นคำภาษาจีน^{[ 124 ]}อักษรจีนสำหรับคำว่า "ว่าน" ( พินอิน: wàn ) มีรูปร่างคล้ายกับสวัสติกะและมีสองรูปแบบที่แตกต่างกันคือ 《卐》และ 《卍》 เนื่องจากอักษรจีน " ว่าน " (卐หรือ卍) เป็นคำพ้องเสียงกับคำภาษาจีนว่า "หมื่น" (万) และ "อนันต์" ดังนั้นอักษรจีนนี้จึงเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นอมตะ^{[ 125 ]}และอนันต์^{[ 126 ] : 175}นอกจากนี้ยังเป็นตัวแทนของอายุยืนยาว อีกด้วย ^{[ 126 ] : 175}

อักษรจีนwanสามารถใช้เป็นอักษรเดี่ยว 《卐》หรือ 《卍》หรือใช้เป็นคู่ 《卐卍》ในศิลปะภาพวาด ศิลปะการตกแต่ง และเครื่องแต่งกายของจีนได้ เนื่องจากมีความหมายที่เป็นมงคล^{[ 126 ] : 175}

การเพิ่มอักษรว่าน (卐หรือ卍) ลงในสัญลักษณ์หรือลวดลายมงคลอื่นๆ ของจีน สามารถเพิ่มความปรารถนานั้นได้ถึง 10,000 เท่า^{[ 124 ] [ 126 ] : 175}นอกจากนี้ยังสามารถนำไปรวมกับอักษรจีนอื่นๆ ได้ เช่น อักษรจีนโชว《壽》สำหรับอายุยืน ซึ่งบางครั้งอาจนำไปรวมกับอักษรจีนโชวเพื่อเพิ่มความหมายของอายุยืนอีกด้วย^{[ 126 ] : 175}

สัญลักษณ์สวัสติกะคู่ (卐และ卍) ถูกรวมไว้อย่างน้อยตั้งแต่สมัยราชวงศ์เหลียว (ค.ศ. 907–1125) เป็นส่วนหนึ่งของระบบการเขียนภาษาจีนและเป็นอักษรต่าง ๆของ 《萬》 หรือ 《万》 ( wànในภาษาจีนกลาง, 《만》 ( man ) ในภาษาเกาหลี กวางตุ้ง และญี่ปุ่น, vạnในภาษาเวียดนาม) ซึ่งหมายถึง " มากมาย " ^{[ 127 ]}

ตัวอักษร"ว่าน"สามารถเขียนในรูปแบบ " เซียงหยุน"ซึ่งเป็นเมฆมงคลของจีน ได้เช่นกัน

เมื่อระบบการเขียนภาษาจีนถูกนำเข้ามาในญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 8 สัญลักษณ์สวัสติกะก็ถูกนำมาใช้ในภาษาและวัฒนธรรมญี่ปุ่น โดยทั่วไปเรียกว่า มันจิ ( แปลตรงตัวว่า' อักษรหมื่นตัว' ) ตั้งแต่ยุคกลาง สัญลักษณ์นี้ถูกใช้เป็นตราประจำตระกูลโดยตระกูลต่างๆ ของญี่ปุ่น เช่นตระกูลสึการุตระกูลฮาจิสุกะและตระกูลต่างๆ ประมาณ 60 ตระกูลที่อยู่ในตระกูลโทกูงาวะ [ ^{128 ] เมือง} ฮิโรซากิในจังหวัดอาโอโมริกำหนดให้สัญลักษณ์นี้เป็นธงประจำเมืองอย่างเป็นทางการ ซึ่งมีที่มาจากสัญลักษณ์ที่ใช้ในตราประจำตระกูลสึการุเจ้าเมืองฮิโรซากิในช่วงสมัยเอโดะ

ในญี่ปุ่น สัญลักษณ์สวัสติกะยังถูกใช้เป็นสัญลักษณ์บนแผนที่และถูกกำหนดโดยพระราชบัญญัติสำรวจและกฎระเบียบของรัฐบาลญี่ปุ่นที่เกี่ยวข้องเพื่อบ่งบอกถึงวัดพุทธ^{[ 129 ]}ญี่ปุ่นเคยพิจารณาที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งนี้เนื่องจากความขัดแย้งและความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราวโดยชาวต่างชาติ^{[ 130 ]}สัญลักษณ์นี้บางครั้งถูกเซ็นเซอร์ในเวอร์ชันต่างประเทศของผลงานญี่ปุ่น เช่น อนิเมะ^{[ 131 ]}การเซ็นเซอร์สัญลักษณ์นี้ในญี่ปุ่นและในสื่อญี่ปุ่นในต่างประเทศเป็นประเด็นถกเถียงที่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราวเกี่ยวกับเสรีภาพในการพูด โดยนักวิจารณ์การเซ็นเซอร์โต้แย้งว่าไม่เคารพประวัติศาสตร์หรือเสรีภาพในการพูด^{[ 130 ] [ 131 ]}

ใน ศิลปะ จีนและญี่ปุ่นมักพบสัญลักษณ์สวัสติกะเป็นส่วนหนึ่งของรูปแบบที่ซ้ำกัน รูปแบบทั่วไปอย่างหนึ่งที่เรียกว่าซายากาตะในภาษาญี่ปุ่น ประกอบด้วยสวัสติกะที่หันไปทางซ้ายและขวาเชื่อมต่อกันด้วยเส้น^{[ 132 ]}เนื่องจากช่องว่างระหว่างเส้นมีรูปร่างที่โดดเด่น รูปแบบซายากาตะจึงบางครั้งเรียกว่า ลวดลาย ร่องกุญแจในภาษาอังกฤษ

ศาสนาจีนหลาย ศาสนา ใช้สัญลักษณ์สวัสติกะ รวมถึงศาสนากุ้ยอี้เต๋าและศาสนาซานเหรินเต๋าสมาคมสวัสติกะแดงซึ่งก่อตั้งขึ้นในประเทศจีนในปี 1922 ในฐานะสาขาการกุศลของศาสนากุ้ยอี้เต๋า ได้กลายเป็นผู้จัดหาความช่วยเหลือฉุกเฉินรายใหญ่ที่สุดในประเทศจีนในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในลักษณะเดียวกับสภากาชาดในส่วนอื่นๆ ของโลก สมาคมสวัสติกะแดงได้ละทิ้งแผ่นดินใหญ่ของจีนในปี 1954 โดยไปตั้งถิ่นฐานที่ฮ่องกงก่อน แล้วจึงไปที่ไต้หวัน พวกเขายังคงใช้สวัสติกะแดงเป็นสัญลักษณ์ของพวกเขา^{[ 133 ]}

ขบวนการชี่กงฟาลุนกงซึ่งก่อตั้งขึ้นในประเทศจีนในช่วงต้นทศวรรษ 1990 ใช้สัญลักษณ์ที่มีสวัสติกะขนาดใหญ่ล้อมรอบด้วยสวัสติกะขนาดเล็กกว่า (และกลม) สี่อัน สลับกับสัญลักษณ์หยินหยาง^{[ 134 ]}

• 
  ธงประดับตราอาร์มของฮาเซคุระ สึเนนากะ
• 
  อักษรจีน " wan"ถูกผสานรวมเข้ากับรูปแบบหนึ่งของอักษรจีน " shou"
• 
  ภาพคู่ของพระนางหวังบนเสื้อคลุมมังกรสมัยราชวงศ์ชิง
• 
  สัญลักษณ์สวัสติกะบนวัดแห่งหนึ่งในเกาหลี
• 
  สัญลักษณ์ของซานเหรินเต๋าขบวนการ ทางศาสนา ขงจื๊อ-เต๋าในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน
• 
  ธงของสมาคมสวัสติกะแดงกลุ่มบรรเทาทุกข์ฉุกเฉินที่ใหญ่ที่สุดในจีนช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
• 
  ลวดลายของเทพีสายฟ้า (wa:on) ของชาวไซซิยัตในไต้หวัน
• 
  สัญลักษณ์ของขบวนการฟาลุนกง
• 
  ธงของ พรรค สังคมนิยมประชาธิปไตยเวียดนามซึ่งเป็นพรรคการเมืองในเวียดนามใต้
• 
  ผนังอาคารแห่งหนึ่งในประเทศจีน มีสัญลักษณ์สวัสติกะทั้งด้านซ้ายและขวาที่หมุนไป 45 องศา

ในศาสนาคริสต์ สัญลักษณ์สวัสติกะถูกใช้เป็นรูปแบบตะขอของไม้กางเขนคริสเตียนซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งชัยชนะของพระคริสต์เหนือความตาย โบสถ์คริสเตียนบางแห่งที่สร้างขึ้นใน ยุค โรมาเนสก์และโกธิกได้รับการตกแต่งด้วยสวัสติกะ ซึ่งเป็นการสืบทอดมาจากการออกแบบของโรมันในยุคก่อนหน้า สวัสติกะปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัดในภาพโมเสกในมหาวิหารเซนต์โซเฟีย กรุงเคียฟ ซึ่งมีอายุตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 นอกจากนี้ยังปรากฏเป็นลวดลายประดับซ้ำๆ บนโลงศพที่เรียกว่าของสติลิโชในมหาวิหารซานต์แอมโบรจิโอในมิลาน^{[ 149 ]}

ภาพวาดบนเพดานในปี 1910 ในพิพิธภัณฑ์โบราณคดีเกรโนเบิล (อดีตโบสถ์เซนต์ลอเรนต์) มีสัญลักษณ์สวัสติกะอยู่มากมาย ข้อเสนอแนะที่เชื่อมโยงโดยตรงระหว่างภาพวาดนี้กับภาพโมเสกบนพื้นรูปสวัสติกะในมหาวิหารอาเมียงซึ่งสร้างขึ้นบนพื้นที่โบราณสถานของศาสนาเพแกนที่อาเมียงประเทศฝรั่งเศส ในศตวรรษที่ 13 นั้น ถือว่าไม่น่าเป็นไปได้ ส่วนผ้าคลุมไหล่ที่นักบวชสวมใส่ในภาพวาด "ศีลศักดิ์สิทธิ์ทั้งเจ็ด"โดยโรเจียร์ ฟาน เดอร์ เวย์เดน ในปี 1445 นั้น แสดงสัญลักษณ์สวัสติกะเป็นเพียงวิธีหนึ่งในการแสดงภาพไม้กางเขนเท่านั้น

สัญลักษณ์สวัสติกะยังปรากฏในงานศิลปะและสถาปัตยกรรมในช่วง ยุค เรเนสซองส์และบาโรกภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่อง "โรงเรียนแห่งเอเธนส์"แสดงให้เห็นเครื่องประดับที่ทำจากสัญลักษณ์สวัสติกะ และสัญลักษณ์นี้ยังสามารถพบได้บนด้านหน้าของโบสถ์ซานตา มาเรีย เดลลา ซาลูเตซึ่งเป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกและมหาวิหารขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ที่ ปุ นตา เดลลา โดกานาในเขตดอร์โซดูโรของเมืองเวนิส

ในสาธารณรัฐโปแลนด์ที่หนึ่งสัญลักษณ์สวัสติกะก็เป็นที่นิยมในหมู่ขุนนางเช่นกัน ตระกูลขุนนางหลายตระกูล เช่น ตระกูลโบเรย์โก บอร์ซิม และราดซีโชฟสกี จากรูเทเนีย ก็ใช้สวัสติกะเป็นตราประจำ ตระกูลเช่น กัน ตระกูลนี้รุ่งเรืองที่สุดในศตวรรษที่ 14 และ 15 และตราประจำตระกูลนี้ปรากฏอยู่ในหนังสือเกี่ยวกับตราประจำตระกูลหลายเล่มจากยุคนั้น

สวัสติกะยังเป็นสัญลักษณ์ทางตราประจำตระกูล ตัวอย่างเช่น บนตราประจำตระกูลโบเรย์โกซึ่งใช้โดยขุนนางในโปแลนด์และยูเครน ในศตวรรษที่ 19 สวัสติกะเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของจักรวรรดิรัสเซียและถูกใช้บนเหรียญกษาปณ์เป็นพื้นหลังของนกอินทรีรัสเซีย^{[ 150 ]}

• 
  สัญลักษณ์ของ ชาวบาสกีร์คือดวงอาทิตย์และความอุดมสมบูรณ์
• 
  รูปสัญลักษณ์สวัสติกะที่ทำจากโมเสกใน โบสถ์ ไบแซนไทน์ ที่ขุดค้นพบ ในเมืองชาเวอี ซิออน (อิสราเอล)
• 
  สัญลักษณ์สวัสติกะที่ประกอบด้วยอักษรฮีบรู เป็นสัญลักษณ์ลึกลับจาก ตำ ราคาบาล่าของ ชาวยิว เรื่อง "Parashat Eliezer" ซึ่งเขียนขึ้นในศตวรรษที่ 18 หรือก่อนหน้านั้น
• 
  สัญลักษณ์สวัสติกะบนเครื่องแต่งกายของรูปปั้นบิชอปวิลเลียม เอดิงตัน (เสียชีวิตปี 1366) ในมหาวิหารวินเชสเตอร์
• 
  รูปสลักสวัสติกะจำลองสมัยวิคตอเรียนบนทุ่งอิลค์ลีย์ ตั้งอยู่ใกล้กับของจริงเพื่อช่วยให้นักท่องเที่ยวตีความความหมายของรูปสลักได้ง่ายขึ้น

At Troy near the Dardanelles, Heinrich Schliemann's 1871–1875 archaeological excavations discovered objects decorated with swastikas.^{[151]:101–105[152][153]:31[154]:31} Hearing of this, the director of the French School at Athens, Émile-Louis Burnouf, wrote to Schliemann in 1872, stating "the Swastika should be regarded as a sign of the Aryan race". Burnouf told Schliemann that "It should also be noted that the Jews have completely rejected it".^[155]:89 Accordingly, Schliemann believed the Trojans to have been Aryans: "The primitive Trojans, therefore, belonged to the Aryan race, which is further sufficiently proved by the symbols on the round terra-cottas".^{[151]:157[155]:90} Schliemann accepted Burnouf's interpretation.^[155]:89

This winter, I have read in Athens many excellent works of celebrated scholars on Indian antiquities, especially Adalbert Kuhn, Die Herakunft des Feuers; Max Müller's Essays; Émile Burnouf, La Science des Religions and Essai sur le Vêda; as well as several works by Eugène Burnouf; and I now perceive that these crosses upon the Trojan terra-cottas are of the highest importance to archæology.

Schliemann believed that the use of swastikas spread widely across Eurasia.^[156]

... I am now able to prove that ... the 卍, which I find in Émile Burnouf's Sanscrit lexicon, under the name of "suastika," and with the meaning εὖ ἐστι, or as the sign of good wishes, were already regarded, thousands of years before Christ, as religious symbols of the very greatest importance among the early progenitors of the Aryan races in Bactria and in the villages of the Oxus, at a time when Germans, Indians, Pelasgians, Celts, Persians, Slavonians and Iranians still formed one nation and spoke one language.

Schliemann established a link between the swastika and Germany. He connected objects he excavated at Troy to objects bearing swastikas found in Germany near Königswalde on the Oder.^{[152][153]:31[154]:31[155]:90}

For I recognise at the first glance the "suastika" upon one of those three pot bottoms, which were discovered on Bishop's Island near Königswalde on the right bank of the Oder, and have given rise to very many learned discussions, while no one recognised the mark as that exceedingly significant religious symbol of our remote ancestors.

Sarah Boxer, in an article in 2000 in The New York Times, described this as a "fateful link".^[152] According to Steven Heller, "Schliemann presumed that the swastika was a religious symbol of his German ancestors which linked ancient Teutons, Homeric Greeks and Vedic India".^[153]:31 According to Bernard Mees, "Of all of the pre-runic symbols, the swastika has always been the most popular among scholars" and "The origin of swastika studies must be traced to the excitement generated by the archaeological finds of Heinrich Schliemann at Troy".^[157]

After his excavations at Troy, Schliemann began digging at Mycenae. According to Cathy Gere, "Having burdened the swastika symbol with such cultural, religious and racial significance in Troy and Its Remains, it was incumbent on Schliemann to find the symbol repeated at Mycenae, but its occurrence turned out to be disappointingly infrequent".^[155]:91 Gere writes that "He did his best with what he had":^[155]:91

The cross with the marks of four nails may often be seen; as well as the 卍, which is usually also represented with four points indicating the four nails, thus ࿘. These signs cannot but represent the suastika, formed by two pieces of wood, which were laid across and fixed with four nails, and in the joint of which the holy fire was produced by friction by a third piece of wood. But both the cross and the 卍 occur for the most part only on the vases with geometrical patterns.

Gere points out that although Schliemann wrote that the motif "may often be seen", his 1878 book Mycenæ contained no illustrations of examples.^[155]:91 Schliemann described "a small and thick terra-cotta disk" on which "are engraved a number of 卍's, the sign which occurs so frequently in the ruins of Troy", but as Gere notes, he did not publish an illustration.^{[158]:77[155]:91}

Among the gold grave goods at Grave Circles A and B was a repoussé roundel in grave III of Grave Circle A, the ornamentation of which Schliemann thought was "derived" from the swastika:

The curious ornamentation in the centre, which so often recurs here, seems to me to be derived from the ࿘, the more so as the points which are thought to be the marks of the nails, are seldom missing; the artist has only added two more arms and curved all of them.

According to Gere, this motif is "completely dissimilar" to the swastika, and that Schliemann was "straining desperately after the same connection".^[155]:91 Nevertheless, the Mycenaean Greeks and the Trojan people both came to be identified as representatives of the Aryan race: "Despite the difficulties with linking the symbolism of Troy and Mycenae, the common Aryan roots of the two peoples became something of a truism".^[155]:91

The house Schliemann had had built in Panepistimiou Street in Athens by 1880, Iliou Melathron, is decorated with swastika symbols and motifs in numerous places, including the ironwork railing and gates, the window bars, the ceiling fresco of the entrance hall, and the entire floor of one room.^{[155]:117–123}

Following Schliemann, academic studies on the swastika were published by Ludvig Müller, Michał Żmigrodzki, Eugène Goblet d'Alviella, Thomas Wilson, Oscar Montelius and Joseph Déchelette.^[157]

On 24 June 1875, Guido von List commemorated the 1500th anniversary of the German victory over the Roman Empire at the Battle of Carnuntum by burying a swastika of eight wine bottles beneath the Heidentor (lit.'Heathens' Gate') in the ruins of Carnuntum.^[159]:35 In 1891, List began to claim that heraldry's division of the field was derived from the shapes of runes.^[159]:71 He claimed that the medieval German Vehmgericht was a survival of the pre-Christian Armanistpriest-kings and that the cryptic letters "SSGG" inscribed on vehmic knives represented a double sig rune followed by two swastikas.^[159]:76

In 1897, Max Ferdinand Sebaldt von Werth published Wanidis and Sexualreligion, which according to Nicholas Goodrick-Clarke in The Occult Roots of Nazism, "described the sexual-religion of the Aryans, a sacred practice of eugenics designed to maintain the purity of the race".^[159]:51 Both works were "illustrated with the magical curved-armed armed swastika".^[159]:51 Influenced by Sebaldt, List published in Der Scherer – erstes illustriertes Tiroler Witzblatt an article ("Germanischer Lichtdienst") which claimed the swastika was a sacred symbol of the Aryans representing the "fire-whisk" (Feuerquirl) with which the creator deityMundelföri had begun the world.^[159]:52 In September 1903, List published an article discussing the creation of the universe, the "old-Aryan sexual religion", reincarnation, karma, "Wotanism", and "Armanism" from his theosophical viewpoint, which was illustrated by triskelions and various swastikas in the Viennese occult journal Die Gnosis.^[159]:41,52 According to Goodrick-Clarke, "This article marked the first stage in List's articulation of a Germanic occult religion, the principal concern of which was racial purity".^[159]:52

Between 1905 and 1907, List published articles in the Leipziger Illustrierte Zeitung arguing that the swastika, the triskelion, and the sun-wheel were all "Armanist" occult symbols (Armanen runes) concealed in German heraldry, and in 1908 his Das Geheimnis der Runen (lit.'The Secret of the Runes') argued that the swastika or Armanen rune "Gibor" was represented in blazons including different heraldic crosses and kinked versions of the ordinariespale, bend, and fess.^[159]:72 List argued that the swastika, triskelion, and other Armanen runes had been concealed in 15th-century rose windows and curvilinear tracery in late Gothic architecture.^[159]:74

List's 1908 book Die Rita der Ario-Germanen (lit.'The Rite of the Ario-Germans') featured chapter headings with triskelions, swastikas, and other symbols. The work laid out his belief in an ancient priestly Armanenschaft of Wotanist initiates and identified the "Ario-Germans" as a "race" identical with Helena Blavatsky's theosophical fifth "root race".^{[159]:52–53} List's 1910 Die Religion der Ario-Germanen (lit.'The Religion of the Ario-Germans') discussed Yuga cycles and the Kali Yuga, proposing a mathematical relationship with the Grímnismál of the Edda.^[159]:53 His Die Bilderschrift der Ario-Germanen (lit.'The Picture-Writing of the Ario-Germans') of the same year connected Blavatsky's Hindu-inspired cosmic cycles (kalpas) with the realms of Muspelheim (Muspilheim), Asgard, Vanaheimr (Wanenheim), and Midgard, each with a corresponding symbol. Blavatsky's first Astral and second Hyperborean races List connected with the descendants of Ymir and Orgelmir, her third Lemurian race was his race of Thrudgelmir, her fourth Atlantean race his descendants of Bergelmir, and Blavatsky's fifth root race List identified as the "Ario-Germans".^{[159]:53–54} According to Goodrick-Clarke, List again argued that the clockwise swastika was a holy symbol of the "Ario-Germans":

A series of anti-clockwise triskelions and swastikas and inverted triangles symbolized stages of cosmic evolution in the downsweep of the cycle (i.e., the evolution from unity to multiplicity), while their clockwise and upright counterparts connoted the return path to the godhead. The skewed super-imposition of these 'falling' and 'rising' sigils created complex sigils like the hexagram and the Maltese Cross. List asserted that these latter symbols were utterly sacred, because they embraced the two antithetical forces of all creation: as the representative symbols of the zenith of multiplicity at the outermost limit of the cycle, they denoted the Ario-German god-man, the highest form of life ever to evolve in the universe.^[159]:54

List's 1914 Die Ursprache der Ario-Germanen (lit.'The Proto-Language of the Ario-Germans') adopted the geological ideas of theosophist William Scott-Elliot and claimed that fragments of Atlantis remained part of Europe, pointing to rocking stones in Lower Austria and European megaliths as evidence. From Jörg Lanz von Liebenfels, List took on occult ideas about the Aryan homeland Arktogäa (a lost polar continent), and struggle the Ario-German master races and the non-Aryan slave races, and the Knights Templar.^{[159]:54–55} List believed that the Templars had been adepts of "Armanism" during the Middle Ages' Christian ascendancy, and that they had been suppressed for worshipping the Maltese cross that List believed to be derived from a superimposed clockwise and counter-clockwise swastika and which he identified with Baphomet.^{[159]:61–62} Members of the inner circle of the Guido von List Society, the Hoher Armanen-Orden (HAO), expressed their membership of the occult priesthood with swastikas. Heinrich Winter, Friedrich Oskar Wannieck, and Georg Hauerstein senior's first wife all had their graves decorated with swastikas.^[159]:65

Lanz, a former Cistercian, established the Order of the New Templars or ONT (Ordo Novi Templilit.'Order of the New Temple') in imitation of the Knights Templar whose monastic rule had been written by the Cistercian Bernard of Clairvaux and whom Lanz believed had aimed to establish "a Greater Germanicorder-state, which would encompass the entire Mediterranean area and extend its sphere of influence deep into the Middle East" whose eventual suppression had been a triumph of racial inferiority over the "Ario-Christian" eugenics practised by the Templars.^[159]:108 As the headquarters of his revived Templar Order and as a museum of Aryan anthropology, Lanz bought Burg Werfenstein on the Danube, where on Christmas Day 1907, he hoisted his heraldic banner (gules, an eagle's wing argent) and the flag of the ONT: a swastika gules surrounded by four fleurs-de-lisazure on a field or.^{[159]:106,109,113}

The swastika symbol became a popular symbol in the Western world in the early 20th century, and was often used for ornamentation. It symbolised many things to Europeans, most commonly good luck and auspiciousness.^[19]

The Benedictine choir school at Lambach Abbey, Upper Austria, which Hitler attended for several months as a boy, had a swastika chiselled into the monastery portal and also the wall above the spring grotto in the courtyard by 1868. Their origin was the personal coat of arms of Theoderich Hagn, abbot of the monastery in Lambach, which bore a golden swastika with slanted points on a blue field.^[160]

The British author and poet Rudyard Kipling used the symbol on the cover art of several of his works, including The Five Nations (1903), which pairs it with an elephant. Once Adolf Hitler and the Nazis came to power, Kipling ordered that swastikas should no longer adorn his books. In 1927, a red swastika defaced by a Union Jack was proposed as a flag for the Union of South Africa.^[161]

The logo of H/f. Eimskipafjelag Íslands^[162] was a swastika, called "Thor's hammer", from its founding in 1914 until the Second World War, when it was discontinued and changed to read only the letters Eimskip.

The swastika was also used by the women's paramilitary organisation Lotta Svärd, which was banned in 1944 in accordance with the Moscow Armistice between Finland and the alliedSoviet Union and Britain.

Also, the insignias of the Cross of Liberty, designed by Gallen-Kallela in 1918, have swastikas. The 3rd class Cross of Liberty is depicted in the upper left corner of the standard of the President of Finland, who is the grand master of the order, too.^[163]

Latvia adopted the swastika for its Air Force in 1918/1919 and continued its use until the Soviet occupation in 1940.^[164][165] The cross itself was maroon on a white background, mirroring the colours of the Latvian flag. Earlier versions pointed counterclockwise, while later versions pointed clockwise and eliminated the white background.^[166][167] Various other Latvian Army units and the Latvian War College^[168] (the predecessor of the National Defence Academy) also had adopted the symbol in their battle flags and insignia during the Latvian War of Independence.^[169] A stylised fire cross is the base of the Order of Lāčplēsis, the highest military decoration of Latvia for participants of the War of Independence.^[170] The Pērkonkrusts, an ultra-nationalist political organisation active in the 1930s, also used the fire cross as one of its symbols.

The swastika symbol (Lithuanian: sūkurėlis) is a traditional Baltic ornament,^[107][171] found on relics dating from at least the 13th century.^[172] The sūkurėlis for Lithuanians represents the history and memory of their Lithuanian ancestors as well as the Baltic people at large.^[172] There are monuments in Lithuania, such as the Freedom Monument in Rokiškis, where swastikas can be found.^[172] In Lithuania, the swastika was first used on a flag in 1924 by the Lithuanian Nationalist Union.^[173]

Starting in 1917, Mikal Sylten's staunchly antisemitic periodical, Nationalt Tidsskrift took up the swastika as a symbol, three years before Adolf Hitler chose to do so.^[174]

The left-handed swastika was a favourite sign of the last Russian Empress Alexandra Feodorovna. She wore a talisman in the form of a swastika, put it everywhere for happiness, including on her suicide letters from Tobolsk,^[175] later drew with a pencil on the wall and in the window opening of the room in the Ipatiev House, which served as the place of the last imprisonment of the royal family and on the wallpaper above the bed.^[176]

The Russian Provisional Government of 1917 printed several new banknotes with right-facing, diagonally rotated swastikas in their centres.^[177] The banknote design was initially intended for the Mongolian national bank but was re-purposed for Russian rubles after the February revolution. Swastikas were depicted, and some Soviet credit cards (sovznaks) were printed with clichés in circulation in 1918–1922.^[178]

During the Russian Civil War, swastikas were present in the symbolism of the uniform of some units of the White ArmyAsiatic Cavalry Division of Baron Ungern in Siberia and Bogd Khanate of Mongolia, which is explained by the significant number of Buddhists within it.^[179] The Red Army's ethnic Kalmyk units wore distinct armbands featuring a swastika with "РСФСР" (Roman: "RSFSR") inscriptions on them.^[180]

Besides its use as a religious symbol in Hinduism, Buddhism, and Jainism, which can be traced back to pre-modern traditions, the swastika was also incorporated into a large number of new religious movements which were established in the West in the modern period.

In the 1880s, the U.S.-origined Theosophical Society adopted a swastika as part of its seal, along with an Om, a hexagram or star of David, an Ankh, and an Ouroboros. Unlike the much more recent Raëlian movement, the Theosophical Society symbol has been free from controversy, and the seal is still used. The current seal also includes the text "There is no religion higher than truth."^[181]

The Raëlian Movement, whose adherents believe extraterrestrials created all life on earth, uses a symbol that is often the source of considerable controversy: an interlaced star of David and a swastika. The Raëlians say the Star of David represents infinity in space, whereas the swastika represents infinity in time –no beginning and no end in time, and everything being cyclic.^[182] In 1991, the symbol was changed to remove the swastika, out of respect to the victims of the Holocaust, but as of 2007 it has been restored to its original form.^[183]

The swastika is a holy symbol in neopaganGermanic Heathenry, along with the hammer of Thor and runes. This tradition –which is found in Scandinavia, Germany, and elsewhere –considers the swastika to be derived from a Norse symbol for the sun. Their use of the symbol has led people to accuse them of being a neo-Nazi group.^{[184][185][186]}

• 
  The seal of the Theosophical Society
• 
  The Raëlian symbol with the swastika
• 
  The alternative Raëlian with the spiral

Beginning in the early 2000s, partially as a reaction to the publication of a book titled The Swastika: Symbol Beyond Redemption? by Steven Heller,^[78] there has been a movement by Hindus, Buddhists, and Native Americans to "reclaim" the swastika as a sacred symbol.^[6][268] These groups argue that the swastika is distinct from the Nazi symbol. However, Hitler said that the Nazi symbol was the same as the Oriental symbol. On 13 August 1920, speaking to his followers in the Hofbräuhaus am Platzl of Munich, Hitler said of the Nazi symbol: "You will find this cross as a swastika as far as India and Japan, carved in the temple pillars. It is the swastika, which was once a sign of established communities of Aryan Culture."^[269]

The main barrier to the effort to "reclaim", "restore", or "reassess" the swastika comes from the decades of extremely negative association in the Western world following the Nazi Party's adoption of it in the 1920s. As well, white supremacist groups still cling to the symbol as an icon of power and identity.^[251]

Many media organizations in the West also continue to describe neo-Nazi usage of the symbol as a swastika, or sometimes with the "Nazi" adjective written as "Nazi Swastika".^[270][271] Groups that oppose this media terminology do not wish to censor such usage, but rather to shift coverage of antisemitic and hateful events to describe the symbol in this context as a Hakenkreuz or 'hooked cross'.^[272]