อัลกุรอาน
الْقَرْآن อัลกุรอาน
เอกสาร สองแผ่นจากต้นฉบับคัมภีร์อัลกุรอานฉบับ เบอร์มิงแฮม ซึ่ง เป็นต้นฉบับยุคแรกที่เขียนด้วยอักษรฮิญาซีบนแผ่นหนังและมีอายุตาม การหาอายุด้วยคาร์บอน ประมาณค.ศ. 568–645ซึ่งคาบเกี่ยวกับช่วงชีวิตของศาสดามูฮัม หมัด
ข้อมูล
ศาสนา	อิสลาม
ภาษา	ภาษาอาหรับคลาสสิก
ระยะเวลา	ค.ศ. 610–632
บทต่างๆ	114 ( รายการ ) ดูซูเราะห์
บทกวี	6,348 (รวมบิสมิลลาฮ์ ) 6,236 (ไม่รวมบิสมิลลาฮ์ ) ดูอายะฮ์
ข้อความฉบับเต็ม
อัลกุรอานที่ ArabicWikisource
คัมภีร์อัลกุรอานในวิกิซอร์สภาษาอังกฤษ

อัลกุรอาน^[ก] ( ภาษาอาหรับ :อัลกุรอาน [ ^{b ] [ c ]} (แปลตรง ตัวว่า ' การอ่าน' หรือ ' การบรรยาย' ) หรือ^{เขียน}เป็นอักษรโรมันว่าQur'anหรือ Koran [ ^{d ]}เป็นคัมภีร์ทางศาสนา หลัก ของ^{ศาสนา}อิสลาม ซึ่ง ชาวมุสลิมเชื่อว่าเป็นวิวรณ์โดยตรงจากพระเจ้า (อัลลอฮ์ ) คัมภีร์นี้ประกอบด้วย 114 บท (ซูเราะห์พหูพจน์ซูวาร์ ) ซึ่งแต่ละบทประกอบด้วยโองการ (อายะห์ ) นอกจากความสำคัญทางศาสนาแล้ว ยังได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นผลงานที่ดีที่สุดในวรรณกรรมอาหรับ^{[ 11 ] [ 12 ] [ 13 ]}และมีอิทธิพลอย่างมากต่อภาษา อาหรับ

ชาวมุสลิมเชื่อว่าคัมภีร์อัลกุรอานได้รับการประทานลงมาโดยพระเจ้าผ่านทางทูตสวรรค์กาเบรียล แก่ ศาสดาองค์ สุดท้ายของศาสนาอิสลาม อย่างค่อยเป็นค่อยไปตลอดระยะเวลาประมาณ 23 ปี เริ่มต้นในคืนลัยลาตุลก็อดร์เมื่อศาสดามูฮัมหมัดมีอายุ 40 ปี และสิ้นสุดใน ปี ฮิจเราะห์ศักราช ที่ 11 / ค.ศ. 632 ซึ่งเป็นปีที่ท่านเสียชีวิต ชาวมุสลิมถือว่าคัมภีร์อัลกุรอานเป็นปาฏิหาริย์ ที่สำคัญที่สุดของศาสดามูฮัมหมัด เป็นหลักฐานยืนยันความเป็นศาสดา ของท่าน และเป็นจุดสูงสุดของชุดสารจากพระเจ้าที่เริ่มต้นจากสารที่ประทานลงมาแก่ศาสดาองค์แรกของศาสนาอิสลามคืออาดัมรวมถึงคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ต่างๆเช่นโตราห์ สดุดีและพระวรสารในศาสนาอิสลาม ชาวมุสลิมเชื่อว่าคัมภีร์อัลกุรอานเป็นพระวจนะของพระเจ้าเองที่ให้หลักเกณฑ์การปฏิบัติที่สมบูรณ์ในทุกด้านของชีวิต สิ่งนี้ทำให้เกิด การถกเถียงอย่างดุเดือดในหมู่ นัก богоศาสนามุสลิมว่าคัมภีร์อัลกุรอานนั้น " ถูกสร้างขึ้นหรือไม่ได้ถูกสร้างขึ้น " ตามประเพณีแล้ว สหายหลายคนของศาสดามูฮัมหมัดทำหน้าที่เป็นผู้บันทึกคำประทานลงมา ไม่นานหลังจากที่มุฮัมมัดเสียชีวิต คัมภีร์อัลกุรอานก็ถูกรวบรวมขึ้นตามคำสั่งของเคาะลีฟะฮ์องค์แรกอบูบัก ร ( ครองราชย์ ค.ศ. 632–634 ) โดยบรรดาสหายของท่านนบี ซึ่งได้จดบันทึกหรือท่องจำบางส่วนของคัมภีร์ไว้ เคาะลีฟะฮ์อุสมาน ( ครองราชย์ ค.ศ. 644–656 ) ได้จัดทำฉบับมาตรฐานขึ้น ซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่อคัมภีร์อุสมานซึ่งโดยทั่วไปถือว่าเป็นต้นแบบของคัมภีร์อัลกุรอานที่รู้จักกันในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ยังมีการอ่านที่แตกต่างกันออก ไป ( qirāʾāt ) ซึ่งถ่ายทอดกันมาทางวาจา โดยมีความแตกต่างเล็กน้อยในถ้อยคำและนัยยะที่อาจนำไปสู่ความแตกต่างเล็กน้อยในความหมาย แต่ยังคงรักษาสาระสำคัญของคัมภีร์อัลกุรอานไว้ นี่เป็นหัวข้อของการวิจัยทางวิชาการสมัยใหม่ที่เรียกว่าการศึกษาคัมภีร์อัลกุรอาน

อัลกุรอานกล่าวว่าตนเองเป็นแนวทางสำหรับมนุษยชาติ ( 2:185 ) อัลกุรอานอ้างอิงถึงเรื่องราวสำคัญๆ ที่พบในคัมภีร์ไบเบิลและ คัมภีร์นอกสารบบ แม้ว่าอัลกุรอานจะกล่าวถึงเรื่องราวเหล่านี้อย่างละเอียด แต่ก็ไม่ได้อ้างอิงข้อความใดๆ จากแหล่งข้อมูลเหล่านั้นโดยตรง แต่สรุปและใช้ข้อความในรูปแบบต่างๆ ในส่วนต่างๆนักทฤษฎีอิสลามมักอธิบายสถานการณ์นี้ว่าเป็นเพราะอัลกุรอานมุ่งเน้นไปที่บทเรียนทางศีลธรรมที่ได้จากเหตุการณ์ต่างๆ รูปแบบการอ้างอิงและการสรุปนี้ทำให้ต้องมีการอธิบาย ( การตีความ ) มากมาย ในการตีความความหมายของโองการในอัลกุรอาน ชาวมุสลิมอาศัยตัฟซีรหรือคำอธิบาย ซึ่งมักควบคู่ไปกับการแปลข้อความ นอกจากนี้หะดีษซึ่งได้รับการยกย่องในสำนักคิดอิสลาม ส่วนใหญ่ในฐานะที่มี บทบาทในการวางรากฐานกฎหมายและข้อบังคับของอิสลาม เป็นประเพณีปากเปล่าที่ถูกบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรในภายหลัง และเชื่อกันว่าสะท้อนถึงคำพูดและการกระทำของมูฮัมหมัด ทำหน้าที่เป็นแนวทางเพิ่มเติมควบคู่ไปกับอัลกุรอานสำหรับชาวมุสลิมส่วนใหญ่ ระหว่างการละหมาดจะมีการอ่านอัลกุรอานเฉพาะในภาษาอาหรับเท่านั้น ผู้ที่ท่องจำอัลกุรอานได้ทั้งเล่มเรียกว่าฮาฟิซ ( ฮาฟิซหญิง ) ตามหลักการแล้ว จะมีการอ่านโองการต่างๆ ด้วย ฉันทลักษณ์พิเศษที่สงวนไว้สำหรับจุดประสงค์นี้ เรียกว่าตัจวีดเป็นประเพณีของชาวมุสลิมบางกลุ่มที่จะอ่านอัลกุรอานทั้งเล่มระหว่าง การละหมาด ตะรอวีห์ตลอดเดือนรอมฎอน^{[ 14 ]}

คำว่าqur'ānปรากฏประมาณ 70 ครั้งในคัมภีร์อัลกุรอาน^{[ 15 ]}โดยมีความหมายหลากหลาย เป็นคำนามกริยา ( maṣdar ) ของกริยาภาษา อาหรับ qara'a ( قرأ ‎ ) ซึ่งหมายถึง 'เขาอ่าน' หรือ 'เขาท่อง' คำ ที่เทียบเท่า ในภาษาซีเรียคคือqeryānā ( ܩܪܝܢܐ ) ซึ่งหมายถึง 'การอ่านคัมภีร์' หรือ 'บทเรียน' ^{[ 16 ]}ในขณะที่นักวิชาการตะวันตกบางคนถือว่าคำนี้มาจากภาษาซีเรียค แต่ผู้มีอำนาจทางศาสนาอิสลามส่วนใหญ่ถือว่าต้นกำเนิดของคำนี้คือqara'aเอง^{[ 17 ]}ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คำนี้ได้กลายเป็นคำภาษาอาหรับในช่วงชีวิตของมูฮัมหมัด^{[ 17 ]}ความหมายที่สำคัญของคำนี้คือ 'การกระทำของการอ่าน' ดังที่สะท้อนให้เห็นในข้อความอัลกุรอานตอนต้นว่า "เป็นหน้าที่ของเราที่จะรวบรวมและอ่านมัน ( qur'ānahu )" ^{[ 18 ]}

ในโองการอื่น ๆ คำนี้หมายถึง 'ข้อความเฉพาะที่มุฮัมมัดอ่าน' บริบท ทางพิธีกรรม ของคำนี้ พบเห็นได้ในข้อความหลายข้อความ เช่น "ดังนั้นเมื่อ มีการอ่าน อัลกุรอานจงฟังและเงียบ" ^{[ 19 ]}คำนี้อาจมีความหมายถึงคัมภีร์ที่รวบรวมไว้เมื่อกล่าวถึงร่วมกับคัมภีร์อื่น ๆ เช่นโตราห์และพระวรสาร^{[ 20 ]}

คำนี้ยังมีคำพ้องความหมาย ที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด ซึ่งใช้ตลอดทั้งคัมภีร์อัลกุรอาน คำพ้องความหมายแต่ละคำมีความหมายเฉพาะตัว แต่การใช้คำอาจสอดคล้องกับคำว่าqur'ānในบางบริบท คำดังกล่าวได้แก่kitāb ('หนังสือ'), āyah ('สัญลักษณ์') และsūrah ('คัมภีร์') ซึ่งสองคำหลังนี้ยังหมายถึงหน่วยของการเปิดเผยด้วย ในบริบทส่วนใหญ่ มักจะมีคำนำหน้า ( al- ) คำนี้หมายถึงwaḥy ('การเปิดเผย') ซึ่งหมายถึงสิ่งที่ "ถูกประทานลงมา" ( tanzīl ) เป็นระยะๆ^{[ 21 ] [ 22 ]}คำอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง ได้แก่dhikr ('การระลึก') ซึ่งใช้อ้างถึงอัลกุรอานในแง่ของการเตือนสติและคำเตือน และḥikmah ('ปัญญา') ซึ่งบางครั้งหมายถึงการเปิดเผยหรือส่วนหนึ่งของการเปิดเผย^{[ 17 ] [ e ]}

อัลกุรอานอธิบายตัวเองว่าเป็น 'การหยั่งรู้' ( al-furqān ), 'คัมภีร์แม่' ( umm al-kitāb ), 'แนวทาง' ( huda ), 'ปัญญา' ( hikmah ), 'การรำลึก' ( dhikr ) และ 'การเปิดเผย' ( tanzīl ; 'สิ่งที่ถูกประทานลงมา' ซึ่งหมายถึงการลงมาของวัตถุจากที่สูงสู่ที่ต่ำกว่า) ^{[ 23 ]}อีกคำหนึ่งคือal-kitāb ('คัมภีร์') แม้ว่าจะใช้ในภาษาอาหรับสำหรับคัมภีร์อื่นๆ เช่น โตราห์และพระวรสาร คำว่าmus'haf ('งานเขียน') มักใช้เพื่ออ้างถึงต้นฉบับอัลกุรอานเฉพาะ แต่ก็ใช้ในอัลกุรอานเพื่อระบุหนังสือที่ถูกเปิดเผยก่อนหน้านี้ด้วย^{[ 17 ]}

ตามธรรมเนียมอิสลามระบุว่า มุฮัมมัดได้รับวิวรณ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 610 ในถ้ำฮิราในคืนลัยลัตอัลกอดร์^{[ 24 ]}ระหว่างการปลีกวิเวกบนภูเขาครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นท่านได้รับวิวรณ์ต่อเนื่องกันเป็นเวลา 23 ปี โองการสุดท้ายของอัลกุรอานถูกประทานลงมาในวันที่ 18 ของเดือนซุลฮิจญะฮ์ในปฏิทินอิสลาม ปีที่ 10 ฮ.ศ.ซึ่งตรงกับเดือนกุมภาพันธ์หรือมีนาคม ค.ศ. 632 โดยประมาณ โองการนี้ถูกประทานลงมาหลังจากที่ท่านศาสดาได้เทศนาเสร็จสิ้นที่กาดิรคุมม์

ซาฮิห์ อัล-บุคอรีเล่าว่ามุฮัมมัดบรรยายถึงการเปิดเผยไว้ว่า “บางครั้งมันก็ (วะฮ์) เหมือนเสียงระฆัง” และอาอิชาได้รายงานว่า “ฉันเห็นท่านนบีได้รับการดลใจจากพระเจ้าในวันที่อากาศหนาวจัด และสังเกตเห็นเหงื่อไหลลงมาจากหน้าผากของท่าน (เมื่อการดลใจสิ้นสุดลง)” ^{[ f ]} “บุคคลผู้แข็งแกร่งได้สอนท่าน” ^{[ 26 ]}นอกจากนี้ สำนวนต่างๆ เช่น “ปรากฏชัดเมื่อท่านอยู่บนขอบฟ้าสูงสุด จากนั้นท่านก็เข้ามาใกล้และลงมาจนกระทั่งท่านอยู่ห่างออกไป (ระยะ) สองคันธนูหรือใกล้กว่านั้น” ^{[ 27 ]}ในอัลกุรอานก็เชื่อมโยงกับทูตสวรรค์แห่งการเปิดเผยในการตีความแบบดั้งเดิม นักวิชาการอิสลามศึกษา เวลช์ กล่าวในสารานุกรมอิสลามว่าการค้นพบจะถูกมองโดยผู้คนรอบข้างว่าเป็นหลักฐานที่น่าเชื่อถือสำหรับต้นกำเนิดเหนือมนุษย์ของการดลใจของมุฮัมมัด อย่างไรก็ตาม นักวิจารณ์ของมูฮัมหมัดกล่าวหาว่าเขาเป็นคนถูกผีสิง หมอดูหรือนักมายากลเนื่องจากประสบการณ์ของเขาคล้ายคลึงกับสิ่งที่บุคคลเหล่านั้นซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในอาระเบียโบราณกล่าว ^{อ้าง [ 28 ]}

การเปิดเผยที่จัดอยู่ในประเภท "เมกกะ" ตามประเพณีนั้นคิดเป็นสองในสามของอัลกุรอาน มีการกล่าวว่าการเปิดเผยเหล่านี้ถูกถ่ายทอดด้วยวาจาในช่วงเวลานี้ และบันทึกไว้ในช่วงหลายปีก่อนการฮิจเราะห์ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เรียกว่ายุคเมดินา (622–632) ^{[ 29 ]}ยุคเมกกะ พร้อมกับเรื่องเล่าทางศาสนาอื่นๆ โดยทั่วไปเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องการพึ่งพาประเพณีปากเปล่ารวมถึงในส่วนที่เกี่ยวข้องกับอัลกุรอานรูปแบบบทกวีและการเรียบเรียงที่ซ้ำซากของอัลกุรอานอย่างที่เราทราบกันในปัจจุบันนั้นถือเป็นผลมาจากวิธีการสื่อสารด้วยวาจาแบบดั้งเดิมในยุคนี้^{[ 30 ]}เชื่อกันว่าอัลกุรอานเริ่มถูกเขียนลงในช่วงปลายยุคเมกกะ^{[ 31 ]}ตามประเพณี เชลยชาวกุเรช บางส่วน ที่ถูกจับในการรบที่บัดร์ได้รับโอกาสให้เป็นอิสระหลังจากสอนชาวมุสลิมให้รู้จักอักษรแบบง่ายๆ ในสมัยนั้น และชาวมุสลิมกลุ่มหนึ่งก็สามารถอ่านออกเขียนได้ เดิมทีคัมภีร์อัลกุรอานถูกถ่ายทอดด้วยวาจา ต่อมาได้มีการบันทึกบนแผ่นจารึก กระดูก และปลายใบปาล์มที่กว้างและแบน ซูเราะห์ส่วนใหญ่ถูกใช้ในหมู่ชาวมุสลิมยุคแรก เนื่องจากมีการกล่าวถึงในคำกล่าวมากมายจากทั้งแหล่งข้อมูลของนิกายซุนนีและชีอะห์ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการที่มุฮัมมัดใช้คัมภีร์อัลกุรอานในการเรียกร้องให้เข้ารับอิสลาม การละหมาด และวิธีการอ่าน อย่างไรก็ตาม คัมภีร์อัลกุรอานไม่มีอยู่ในรูปแบบหนังสือในขณะที่มุฮัมมัดเสียชีวิตในปี ค.ศ. 632 เมื่ออายุ 61-62 ปี^{[ 17 ] [ 32 ] [ 33 ] [ 34 ] [ 35 ] [ 36 ]}นักวิชาการเห็นพ้องกันว่ามุฮัมมัดเองไม่ได้เขียนวิวรณ์ลง^{[ 37 ]}เนื่องจากคำอธิบายในอัลกุรอานเกี่ยวกับมุฮัมมัดว่าเป็น " อุมมี " ^{[ 38 ] [ g ]}

ตามธรรมเนียม หลังจากที่มุฮัมมัดเสียชีวิตในปี 632 เมื่อสหายหลายคนของท่านที่ท่องจำอัลกุรอานได้ถูกมุซัยลิ มาสังหาร ในการรบที่อัล-ยามามา คอ ลีฟะ ฮ์คนแรกอบูบักร (632-634) จึงตัดสินใจรวบรวมคัมภีร์อัลกุรอานเป็นเล่มเดียวเพื่อเก็บรักษาไว้^{[ 40 ]}และแต่งตั้งซัยด์ อิบนุ ษะบิต ( เสียชีวิตในปี 655 ) ให้ทำหน้าที่นี้ เนื่องจากเขาเป็น "บุคคลที่บันทึกการเปิดเผยจากพระเจ้าสำหรับศาสนทูตของอัลลอฮ์" ^{[ 41 ]}ความยากลำบากของซัยด์ในการรวบรวมเนื้อหาอัลกุรอานจากแผ่นหนัง ก้านใบปาล์ม ก้อนหินบางๆ^{[ 42 ]}และจากผู้คนที่ท่องจำได้ขึ้นใจนั้นถูกบันทึกไว้ในเรื่องเล่าต่างๆ ร่วมกับกลุ่มเพื่อน และเขาก็ได้สร้างร่างของคัมภีร์ทั้งเล่มขึ้นมา ซึ่งเขาได้นำเสนอต่ออบูบักร เมื่ออบูบักรเสียชีวิตในปี 644 มุสฮัฟก็ถูกมอบให้แก่ฮัฟซา บินต์ อุมาร์ภรรยา ม่ายของมุฮัมมัด ^{[ 41 ]}และอยู่กับเธอจนกระทั่งกาหลิบคนที่สาม อุสมาน (ครองราชย์ 644-656) ร้องขอสำเนามาตรฐานจากเธอ^{[ 43 ]}

ในช่วงราวปี ค.ศ. 650 การแพร่กระจายของศาสนาอิสลามไปไกลกว่าคาบสมุทรอาหรับไปยังเปอร์เซียเลแวนต์และแอฟริกาเหนือรวมถึงการจัดตั้งค่ายทหารขนาดใหญ่ ทำให้ทหารจากเผ่าต่างๆ ต้องอยู่ร่วมกัน บูรณาการ และบูชาพระเจ้าร่วมกัน ในช่วงเวลานี้ ความขัดแย้งเกิดขึ้นในหมู่ทหารเนื่องจากการตีความคัมภีร์อัลกุรอานที่แตกต่างกัน ซึ่งนักวิชาการอิสลาม นำเสนอ ว่าเป็นการใช้เจ็ดพยางค์ ( อะฮรุฟ ) และเรื่องนี้ได้ถูกรายงานไปยังอุสมาน ซึ่งทรงขอให้หาทางแก้ไข^{[ 44 ] [ 45 ] [ 46 ] [ 47 ]}ดังนั้น เพื่อรักษาคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ไว้ พระองค์จึงทรงสั่งให้คณะกรรมการที่นำโดยซัยด์จัดทำคัมภีร์มาตรฐานที่เรียกว่าคัมภีร์อุสมานและส่งสำเนาไปยังศูนย์กลางเมืองต่างๆ^{[ 48 ] [ 49 ]}เชื่อกันว่าคัมภีร์อัลกุรอานฉบับอื่นๆ (หรือคัมภีร์ส่วนตัว) ก็ถูกรวบรวมและทำลายตามคำสั่งของอุสมานเช่นกัน^{[ 48 ] [ 50 ] [ 51 ] [ 52 ]}ตามที่นักประวัติศาสตร์Michael Cook กล่าวไว้ บันทึกของชาวมุสลิมในยุคแรกเกี่ยวกับการรวบรวมและเรียบเรียงคัมภีร์อัลกุรอานบางครั้งก็ขัดแย้งกันเอง^{[ 53 ]}ฉบับปัจจุบันของคัมภีร์อัลกุรอานได้รับการยอมรับจากนักวิชาการมุสลิมว่าเป็นฉบับกุเรช ซึ่งรวบรวมโดยอบูบักร^{[ 35 ] [ 36 ] [ h ]}และเรียบเรียงโดยอุสมานคัมภีร์อัลกุรอานซึ่งไม่ใช่หนังสือที่มีโครงสร้างตามลำดับการเปิดเผยที่มุฮัมมัดได้รับนั้น มีความสอดคล้องและลำดับต่อเนื่องในปัจจุบันเป็นที่ถกเถียงกัน โดยบางคนอ้างว่าเกิดขึ้นจากการเปิดเผยจากพระเจ้าในสมัยของมุฮัมมัด ในขณะที่คนอื่นๆ เสนอว่าเกิดขึ้นจากการตัดสินใจโดยใช้หลักอิฏฏิฮาด (การใช้เหตุผลทางกฎหมาย) โดยคณะกรรมการของอุสมาน

อะฮรุฟที่กล่าวถึง ซึ่งแปลตรงตัวว่าตัวอักษร ได้รับการเน้นย้ำอย่างต่อเนื่องว่าแตกต่างจากกิรออัต ซึ่งในปัจจุบันหมายถึงการออกเสียงที่แตกต่างกันของราสม์ในคัมภีร์อัลกุรอานดูเหมือนจะเป็นหัวข้อที่น่าสนใจ คลุมเครือ^{[ 56 ]}ที่มีการถกเถียง^{[ 57 ]}และค่อนข้างปกปิด^{[ 58 ] [ 59 ]}ตามบันทึกบางฉบับ เมื่ออุสมานรวบรวมคัมภีร์อย่างเป็นทางการของเขาเขาได้ใช้ภาษาถิ่นกุเรช เป็นพื้นฐานในการเขียน และตัดคัมภีร์อื่นๆ ออกไป^{[ 60 ] [ i ]}ที่รวบรวมมาจากภูมิภาคต่างๆ – และคาดว่าจะมีภาษาถิ่นที่แตกต่างกัน สิ่งนี้ชี้ให้เห็นว่าบันทึกที่เกี่ยวข้องอาจชี้ไปที่ประเด็นเดียวที่ครอบคลุมคัมภีร์ต่างๆ (รูปแบบต่างๆ) ^{[ 62 ]}ในขณะที่อะฮรุฟในตอนแรกถูกดูหมิ่นและวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น ห้าศตวรรษต่อมาพวกมันก็ได้รับการยกย่องให้ศักดิ์สิทธิ์โดยเชื่อมโยงกับแหล่งที่มาอันศักดิ์สิทธิ์^{[ 63 ]}ไม่มีสำเนาอัลกุรอานฉบับต่างๆ ที่ระบุว่าเป็นของบุคคลต่างๆ เช่นอับดุลลอฮ์ อิบนุ มาซูดอุบัยย์ อิบนุ กาอับและอบู มูซา อัล-อัชอะรีซึ่งบางคนกล่าวกันว่ามีชีวิตอยู่ย้อนไปถึงศตวรรษที่ 11 เหลืออยู่ในปัจจุบัน^{[ 17 ] [ 48 ] [ 64 ]} ชีอะฮ์มี หะดีษมากกว่า 1,000 บท ที่ระบุว่าเป็นของอิหม่ามชี อะฮ์ ซึ่งบ่งชี้ถึงการบิดเบือนอัลกุรอาน^{[ 65 ]}และตามที่อีตัน โคห์ลเบิร์กกล่าว ความเชื่อเกี่ยวกับอัลกุรอานนี้เป็นเรื่องปกติในหมู่ชีอะฮ์ในช่วงศตวรรษแรกๆ ของอิสลาม^{[ 66 ]}การบิดเบือนที่ถูกกล่าวหาได้ดำเนินการเพื่อลบการอ้างอิงใดๆ เกี่ยวกับสิทธิของอาลี อิหม่าม และผู้สนับสนุนของพวกเขา และการไม่เห็นด้วยของศัตรู เช่นราชวงศ์อุมัยยะฮ์และราชวงศ์อับบาสิด^{[ 67 ] [ j ]}

ปัจจุบัน สาขาการศึกษาที่เจาะลึกถึงการอ่าน การบรรยาย และสำนักการอ่านอัลกุรอานต่างๆ เรียกว่า " อิลม์-อัล-กิรออะฮ์ " และตามหะดีษบางบท ระบุว่ามีมาตั้งแต่สมัยของมุฮัมมัด^{[ 69 ]} (ดู: การอ่านแบบมาตรฐานสิบแบบ ) ชาวชีอะฮ์ในปัจจุบันอ่านอัลกุรอานตามกิรออะ ฮ์ ของฮัฟส์โดยอ้างอิงจากอาซิมซึ่งเป็นกิรออะฮ์ ที่แพร่หลาย ในโลกอิสลาม^{[ 70 ]}และแสดงให้เห็นว่าอัลกุรอานถูกรวบรวมและเรียบเรียงโดยมุฮัมมัดในระหว่างที่ท่านยังมีชีวิตอยู่^{[ 71 ] [ 72 ]}อัลกุรอานฉบับใหม่มีคำสั่งมากมาย ("ql" หมายถึง "กล่าว") ซึ่งทำให้ดูเหมือนเป็นพระวจนะของพระเจ้าที่ส่งตรงถึงมุฮัมมัด ไมเคิล คุก เสนอคำอธิบายปรากฏการณ์นี้ผ่านกิรออะฮ์ ในต้นฉบับดั้งเดิม (ราสม์) ไม่มีการแบ่งแยกระหว่าง "กล่าว" หรือ "เขากล่าว" อย่างไรก็ตาม ข้อความในภายหลังได้กำหนดมาตรฐานการแสดงออก "ql" (ซึ่งสามารถอ่านได้ทั้ง "เขาพูด" และ "กล่าว") ในข้อความเหล่านี้ให้อ่านว่า "กล่าว" ในหลายๆ ที่^{[ 73 ]}

นักวิจัยจำนวนมากสังเกตว่าไม่เคยมีข้อความวิจารณ์ของอัลกุรอานที่อิงตามหลักฐานต้นฉบับที่ตรวจสอบความถูกต้องของการถ่ายทอด^{[ 74 ]}ข้อความอัลกุรอานในปัจจุบันที่ใช้กันอย่างแพร่หลายนั้นอาศัยรูปแบบดั้งเดิมแบบหนึ่งที่เรียกว่าฉบับอุษมาณะ และการขาดการวิเคราะห์อย่างเข้มงวดถือเป็นข้อบกพร่องเมื่อเทียบกับข้อความอื่นๆ เช่น พันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ที่ได้รับการศึกษาอย่างดีมาหลายศตวรรษและได้รับการสร้างขึ้นใหม่อย่างถูกต้อง^{[ 74 ] [ 75 ]}ความเห็นพ้องทั่วไปในหมู่ผู้เชี่ยวชาญคือการสร้างใหม่โดยใช้ต้นฉบับที่เก่าแก่ที่สุดควรเป็นพื้นฐานของการอ้างความถูกต้องของการรักษาอัลกุรอาน ไม่ใช่ประเพณี^{[ 74 ]}ฉบับวิจารณ์เป็นขั้นตอนมาตรฐานในการสร้างใหม่ของข้อความทางโลกหรือทางศาสนาใดๆ ที่คัดลอกด้วยมือเพื่อกู้คืนต้นฉบับที่น่าเชื่อถือซึ่งใกล้เคียงกับเจตนาของผู้เขียนพร้อมคำนำและคำอธิบายประกอบสำหรับบริบทที่เหมาะสม^{[ 75 ]}

การศึกษาเกี่ยวกับคัมภีร์อัลกุรอาน คือการศึกษาเชิงวิชาการ เกี่ยวกับคัมภีร์อัลกุรอาน สาขานี้ใช้และประยุกต์ใช้ระเบียบวิธีและระเบียบวินัยที่หลากหลายเช่น ภาษาศาสตร์ การวิจารณ์ข้อความ พจนานุกรมวิทยา คัมภีร์วิทยา การวิจารณ์วรรณกรรม ศาสนาเปรียบเทียบ และการวิจารณ์เชิงประวัติศาสตร์ [ 76 ] การศึกษาเกี่ยวกับคัมภีร์อัลกุรอาน^{แทบจะ}ไม่ก้าวไปไกลกว่าการวิจารณ์ข้อความ^{[ 77 ] [ 78 ]}และไม่ได้สร้างข้อความวิจารณ์ที่สามารถเป็นพื้นฐานสำหรับการสร้างข้อความอัลกุรอานขึ้นใหม่ทาง^{วิทยาศาสตร์[ k ]}

จนกระทั่งต้นทศวรรษ 1970 นักวิชาการอิสลามที่ไม่ใช่มุสลิมโดยทั่วไปยอมรับเรื่องเล่าดั้งเดิมทั้งหมด โดยไม่รวมถึงแหล่งที่มาอันศักดิ์สิทธิ์^{[ 80 ] [ 40 ]}คำอธิบายเหล่านี้ไม่เป็นที่พอใจของนักวิจัยรุ่นใหม่ นักวิชาการตะวันตกบางคนตั้งคำถามถึงความถูกต้องของเรื่องราวดั้งเดิมว่าคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์มีอยู่จริงในรูปแบบใดก่อนทศวรรษสุดท้ายของศตวรรษที่ 7 หรือไม่ ( Patricia CroneและMichael Cook ) ^{[ 81 ]}และ/หรือโต้แย้งว่าเป็น "ส่วนผสมของข้อความ" ซึ่งบางส่วนอาจมีอยู่ก่อนมูฮัมหมัดร้อยปี ซึ่งวิวัฒนาการ ( Gerd R. Puin ) ^{[ 81 ] [ 82 ] [ 83 ]}หรือถูกเรียบเรียง ( J. Wansbrough ) ^{[ 84 ] [ 85 ]}เพื่อประกอบเป็นคัมภีร์อัลกุรอาน หลังจากการสร้างข้อความ "มาตรฐาน" นี้ ข้อความก่อนหน้านี้ก็ถูกระงับ และต้นฉบับที่มีอยู่ทั้งหมด แม้จะมี รูปแบบ ที่แตกต่างกันมากมายก็ดูเหมือนจะมาจากช่วงเวลาหลังจากการสร้างข้อความนี้^{[ 86 ]}ตามที่นักวิจัยบางคน เช่นJohn WansbroughและYehuda D. Nevo [ ^{61 ]}ซึ่งต่อมาถูกเรียกว่านักประวัติศาสตร์วิจารณ์ของศาสนาอิสลาม กล่าวไว้ว่า การกำหนดคัมภีร์อัลกุรอานให้เป็น ^{มาตรฐาน}ผ่านการรวม "ข้อความก่อนหน้าต่างๆ" เข้าเป็นข้อความมาตรฐานเดียวที่ไม่เปลี่ยนแปลง และการกำจัดข้อความอื่นๆ เกิดขึ้นในช่วงระยะเวลาประมาณ 200 ปี^{[ 1 ]}พวกเขาโต้แย้งว่าวิธีการทั่วไปในประเพณีอิสลามคือการทำให้การปฏิบัติถูกต้องตามกฎหมายโดยการอ้างถึงอำนาจในอดีตที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง แม้ว่าข้อความอัลกุรอานในเวอร์ชัน/การอ่านที่แตกต่างกันส่วนใหญ่จะไม่ได้รับการถ่ายทอดอีกต่อไป แต่บางส่วนก็ยังคงมีอยู่^{[ 87 ] [ 88 ]}

นักวิชาการร่วมสมัยมีความเห็นที่หลากหลายเกี่ยวกับการก่อตัว การรวบรวม และการพัฒนาของอัลกุรอานตั้งแต่การท่องจำด้วยวาจาไปจนถึงงานเขียน^{[ 89 ]}โดยทั่วไปนักวิชาการยอมรับว่าการมีอยู่ของชุดตัวแปรจำนวนมาก ซึ่งบางส่วนมีความสำคัญ (เช่น มีคำที่แตกต่างกัน) ที่ยังคงมีอยู่จนถึงทุกวันนี้ ทำให้แนวคิดเกี่ยวกับข้อความอุษมานแบบ "ดั้งเดิม" มีความซับซ้อน^{[ 89 ]}ฉบับภาษาอาหรับไคโรปี 1924 ของอัลกุรอานเป็นฉบับหลักที่ใช้ในปัจจุบันและยึดตามการอ่านของ Kufan ​​asim b. Bahdala ในขณะที่ฉบับตัวแปรภาษาอาหรับอื่นๆ มักถูกละเลย^{[ 41 ]}ในแอฟริกาเหนือ (ยกเว้นอียิปต์) มีการใช้ ฉบับ Warshของอัลกุรอานภาษาอาหรับ^{[ 90 ]}

^{ใน ปี}พ.ศ. 2515 ในมัสยิดแห่งหนึ่งในเมืองซานาประเทศเยเมน มีการค้นพบต้นฉบับ "ประกอบด้วยชิ้นส่วน 12,000 ชิ้น" ซึ่งต่อมาได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นข้อความอัลกุรอานที่เก่าแก่ที่สุด^{เท่าที่}ทราบในขณะนั้นต้นฉบับซานาประกอบด้วยพาลิมเซสต์ ซึ่งเป็นหน้าต้นฉบับที่ข้อความถูกล้างออกไปเพื่อให้แผ่นหนังสามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ อย่างไรก็ตาม ข้อความที่จางๆ ที่ถูกล้างออกไป ( scriptio inferior ) ยังคงมองเห็นได้อยู่^{[ 93 ]}นักวิชาการชาวเยอรมันGerd R. Puinได้ทำการวิจัยชิ้นส่วนอัลกุรอานเหล่านี้มาหลายปีแล้ว ทีมวิจัยของเขาได้ถ่ายภาพไมโครฟิล์มของต้นฉบับจำนวน 35,000 ภาพ ซึ่งเขากำหนดอายุไว้ในช่วงต้นศตวรรษที่ 8 ปูอินได้สังเกตเห็นการเรียงลำดับบทกวีที่ไม่เป็นไปตามแบบแผนและแตกต่างกัน การเปลี่ยนแปลงข้อความเล็กน้อย และรูปแบบการเขียนที่หายาก และแนะนำว่าแผ่นหนังบางส่วนเป็นพาลิมเซสต์ที่ถูกนำมาใช้ซ้ำ ปูอินเชื่อว่าสิ่งนี้หมายถึงข้อความที่พัฒนาไปเรื่อย ๆ แทนที่จะเป็นข้อความที่คงที่^{[ 94 ]}

ในบรรดาต้นฉบับอัลกุรอานที่เก่าแก่ที่สุด ต้นฉบับซานาได้เปิดเผยความแตกต่างของข้อความที่น่าทึ่งมากมาย รวมถึงความแตกต่างระหว่างข้อความย่อยและฉบับไคโรมาตรฐานปี 1924 [ ^{95 ] บาง}รายงานระบุว่ามีอัลกุรอานอย่างน้อยสี่ฉบับที่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งเขียนโดยอุบัยย์ บิน กาอับ อับดุลลอฮ์ อิบนุ มัสอูด อบู มูซา อัล-อัชอะรี และมิคดาด บิน อัล-อัสวัด ซึ่งใช้กันทั่วไปในยุคแรกและนำเสนอตามประเพณีว่าเป็น "สหายของมุฮัมมัด" "ความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ" ระหว่างข้อความเหล่านี้แสดงให้เห็นว่า "ปัญหาซินอปติก" ที่คล้ายกับพระวรสารในศาสนาคริสต์ ซึ่งแหล่งข้อมูลที่แตกต่างกันขึ้นอยู่กับแหล่งข้อมูลอื่น ก็ใช้ได้กับอัลกุรอานเช่นกัน ตัวอย่างเช่น คัมภีร์อัลกุรอานแสดงการผสมผสานของตัวแปรภายใน เช่น ซูเราะห์ 55:46–60 เทียบกับ ซูเราะห์ 55:62-76 โดยมีการทำซ้ำวางขนานกันจากตัวแปรสองแบบที่เป็นไปได้ และในซูเราะห์ 26:176–90 และซูเราะห์ 29:36–37 เทียบกับ ซูเราะห์ 7:85–93 เทียบกับ ซูเราะห์ 11:84–93 ^{[ 89 ]}นักวิจารณ์ข้อความระบุว่า จากความหลากหลายของตัวแปรที่พบในหลักฐานต้นฉบับ การแก้ไขหลังจากการเสียชีวิตของมูฮัมหมัด ประวัติการถ่ายทอดข้อความที่แสดงให้เห็นถึงการทำลายตัวแปร (เช่น การเผา) ความพยายามในการกำหนดมาตรฐานในยุคแรก (เช่น ค.ศ. 653–705 และ ค.ศ. 936) พร้อมกับปัจจัยอื่นๆ ทำให้นักวิชาการสรุปได้ว่า "ไม่เคยมีข้อความต้นฉบับเดียวของอัลกุรอาน" ^{[ 75 ]}เพื่อให้เข้าใจถึงพัฒนาการของคัมภีร์อัลกุรอานในยุคแรก ได้มีการสำรวจแหล่งข้อมูลที่ไม่ใช่มุสลิมจากยุคแรกสุดของศาสนาอิสลาม และสรุปได้ว่าผู้ที่ไม่ใช่มุสลิมไม่ได้ตระหนักถึงคัมภีร์มุสลิมฉบับเดียวในงานเขียนของพวกเขาจนกระทั่งศตวรรษที่ 8 ซึ่งหมายความว่าคัมภีร์อัลกุรอานยังไม่พร้อมใช้งานหรือได้รับการกำหนดไว้อย่างแน่นอนจนกระทั่งประมาณช่วงเวลานั้น^{[ 89 ] [ 96 ]}นอกจากนี้ แหล่งข้อมูลทั้งจากมุสลิมและไม่ใช่มุสลิมยังระบุว่าส่วนต่างๆ ของคัมภีร์อัลกุรอาน เช่น ซูเราะห์ต่างๆ เช่น ซูเราะห์วัว ซูเราะห์สตรี และซูเราะห์ตระกูลอิมรอน ได้ถูกเผยแพร่แยกกันเป็นงานเขียนต่างหากในศตวรรษที่ 8 ^{[ 89 ] [ 96 ]} ตัวอย่างล่าสุดของการกำจัดคือ การทำลายคัมภีร์อัลกุรอานฉบับก่อนปี 1924จำนวนมากโดยการทิ้งลงในแม่น้ำไนล์เพื่อให้ได้มาตรฐานฉบับภาษาอาหรับไคโรปี 1924 ที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน^{[ 97 ]}

เป็นไปได้เช่นกันว่าเนื้อหาของอัลกุรอานในปัจจุบันให้ข้อมูลเกี่ยวกับภูมิศาสตร์และประวัติศาสตร์ที่น่าจะเขียนข้อความนี้ขึ้น ในการศึกษาอัลกุรอานแม้ว่าเนื้อหาของอัลกุรอานจะมีความเกี่ยวข้องทางภูมิศาสตร์กับ ภูมิภาค ฮิญาซและภูมิภาคที่ไม่ใช่ฮิญาซ (อาระเบียเหนือ) แต่ก็มีการกำหนดและจำแนกประเภทในบริบททางประวัติศาสตร์โดยชิ้นส่วนที่ชี้ไปยัง ต้นกำเนิดทางศาสนาและชาติพันธุ์ ของชาวซีเรียชาวรับบี ชาวอาหรับชาวกรีกและชาวยิวคริสเตียนกิโยม ดาย เชื่อว่าอัลกุรอานอาจเป็นข้อความที่ประกอบขึ้นจากประเพณีที่มาจากหลายส่วนของอาระเบีย รวมถึงแต่ไม่จำกัดเฉพาะฮิญาซ^{[ 98 ]}ตามที่รายงานในเรื่องเล่า^{[ 99 ]} สำนวนบางอย่างที่เข้าใจกันในปัจจุบันว่าเป็นงานสถาปัตยกรรมถูกใช้ซ้ำๆ ในอัลกุรอานและให้ความกระจ่างเกี่ยวกับวันที่เขียนสำนวนที่เกี่ยวข้องซึ่งเป็นที่ทราบกันว่ายัง คงดำเนินต่อไปแม้ในช่วงเวลาของฮัจญ์^{[ 100 ] [ 101 ] [ 102 ]}วันที่ก่อสร้างมัสยิดอัลฮะรอม ซึ่งถูกกล่าวถึง 16 ครั้งในอัลกุรอาน คือ ค.ศ. 78 ^{[ 103 ]}และการก่อสร้างมัสยิดอัลอักซาตรงกับช่วงเวลาของอับดุลมาลิกหรืออัลวาลิด^{[ n ]} ยิ่งไปกว่า นั้นด้วยการตีความภายนอกตามธรรมชาติของโองการที่เกี่ยวข้อง โครงสร้างเหล่านี้ควรจะอยู่ห่างกันในระยะเดินเท้าข้ามคืน^{[ o ] [ p ]} หลัก คำสอนอิสลามสมัยใหม่ระบุว่าโครงสร้างเหล่านี้อยู่ในเมืองต่างๆ เช่นมักกะฮ์และเยรูซาเลมซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตรจากที่ที่มุฮัมมัดบินไปอย่างปาฏิหาริย์ซูเราะห์อัลอิสรา17:1 (ดูเพิ่มเติม: บักกะฮ์ )

เนื้อหาในอัลกุรอานเกี่ยวข้องกับความเชื่อพื้นฐานของศาสนาอิสลาม รวมถึงการดำรงอยู่ของพระเจ้าและการฟื้นคืนชีพ เรื่องเล่าของ บรรดาศาสดาในยุคแรกจริยธรรมและกฎหมาย เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ในสมัยของมุฮัมมัด การกุศลและการละหมาดก็ปรากฏอยู่ในอัลกุรอานเช่นกัน โองการในอัลกุรอานประกอบด้วยคำตักเตือนทั่วไปเกี่ยวกับความถูกต้องและความผิด และเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ก็เกี่ยวข้องเพื่อสรุปบทเรียนทางศีลธรรมทั่วไป^{[ 116 ]}รูปแบบของอัลกุรอานถูกเรียกว่า " แบบอุปมาอุปไมย " โดยจำเป็นต้องมีคำอธิบายเพื่ออธิบายสิ่งที่อ้างถึง—"มีการอ้างถึงเหตุการณ์ แต่ไม่ได้เล่าเรื่อง มีการถกเถียงข้อขัดแย้งโดยไม่ได้อธิบาย มีการกล่าวถึงผู้คนและสถานที่ แต่ไม่ค่อยเอ่ยชื่อ" ^{[ 117 ]}ในขณะที่ตัฟซีร์ในศาสตร์อิสลามแสดงถึงความพยายามที่จะเข้าใจการแสดงออกโดยนัยและโดยปริยายของอัลกุรอานฟิกห์หมายถึงความพยายามที่จะขยายความหมายของการแสดงออกโดยเฉพาะอย่างยิ่งในโองการที่เกี่ยวข้องกับบทบัญญัติตลอดจนการทำความเข้าใจ^{[ 118 ]}

การศึกษาเกี่ยวกับคัมภีร์อัลกุรอานระบุว่า ในบริบททางประวัติศาสตร์ เนื้อหาของอัลกุรอานมีความเกี่ยวข้องกับ วรรณกรรมของเหล่า รับ บี ยิว - คริสเตียนคริสเตียนซีเรียและกรีกรวมถึงอาระ เบีย ในยุคก่อนอิสลามด้วย สถานที่ เรื่องราว และบุคคลในตำนานมากมายในวัฒนธรรมของชาวอาหรับและหลายชาติในละแวกประวัติศาสตร์ โดยเฉพาะ เรื่องราว ^ของชาวยิวและคริสเตียน [ ^{121 ]}ถูกรวมอยู่ในอัลกุรอานด้วยการอ้างอิง การกล่าวถึง หรือบางครั้งก็เป็นเรื่องเล่าสั้นๆ เช่น ญั นนาฏ อัดน์ ญะฮัน นัม เจ็ดผู้หลับใหลราชินีแห่งเชบาเป็นต้น เรื่องราวของ ยูซุ ฟและซูไลคา โมเสสครอบครัวของอัมรัม (พ่อแม่ของมารีย์ตามอัลกุรอาน) และวีรบุรุษลึกลับ^{[ 122 ] [ 123 ] [ 124 ] [ 125 ]}ดุล-กอร์นัยน์ ("ชายผู้มีเขา 2 อัน") ผู้สร้างกำแพงป้องกันกอกและมาก็อกซึ่งจะคงอยู่จนถึงวันสิ้นโลกเป็นเรื่องราวที่ละเอียดและยาวกว่า นอกเหนือจากเหตุการณ์และตัวละครกึ่งประวัติศาสตร์ เช่นกษัตริย์โซโลมอนและดาวิดเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของชาวยิวรวมถึงการอพยพของชาวอิสราเอลจากอียิปต์แล้วเรื่องราวของศาสดาชาวฮีบรูที่ได้รับการยอมรับในศาสนาอิสลามเช่นการสร้างโลกน้ำท่วมโลกการต่อสู้ของอับราฮัมกับนิมรอดและการสังเวยบุตรชายของเขาก็มีบทบาทสำคัญในคัมภีร์อัลกุรอานเช่นกัน

นักปรัชญาและนักวิชาการบางท่าน เช่นโมฮัมเหม็ด อาร์คูนที่เน้นเนื้อหาเชิงตำนานของอัลกุรอาน กลับได้รับการต่อต้านในแวดวงอิสลาม^{[ 126 ]}เพื่อตอบสนองต่อข้อเท็จจริงที่ว่าบุคคลที่กล่าวถึงไม่ตรงกับบุคคลในประวัติศาสตร์ที่เป็นที่รู้จัก นักวิจารณ์สมัยใหม่บางคนจึงเสนอแนะว่าบุคคลเหล่านี้ควรเข้าใจว่าเป็นบุคคลที่เป็นตัวแทนที่แสดงถึงลักษณะนิสัยบางอย่าง มากกว่าจะเป็นบุคคลจริง^{[ 127 ]}ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพิจารณาจากผลการค้นพบของสำนักคิดอิสลามศึกษาแบบแก้ไขปรับปรุงแล้วเป็นที่ชัดเจนว่าการแสดงออกของแนวคิดเชิงบรรยายบางอย่างในอัลกุรอานที่อ้างถึงสถานที่ บุคคล และเหตุการณ์ (เช่นกุเรชอะบาบิลและอะบู ละฮับ ) ด้วยคำเพียงคำเดียวหรือประโยคสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยค จะต้องมีการตีความและความหมายใหม่ที่แตกต่างจากการบรรยายแบบดั้งเดิมภายในกรอบความเข้าใจนี้^{[ 128 ]} (ดู: การตีความอัลกุรอานฮารุต และมารุต )

แก่นสำคัญของอัลกุรอานคือเอกเทวนิยมพระเจ้าทรงถูกพรรณนาว่าเป็นผู้ทรงชีวิต นิรันดร์ ทรงรอบรู้ และทรงฤทธานุภาพ (ดูตัวอย่างเช่น อัลกุรอาน2:20 , 2:29 , 2:255 ) พระองค์ทรงเป็นผู้สร้างทุกสิ่ง ทั้งฟ้าและดิน และสิ่งที่อยู่ระหว่างนั้น (ดูตัวอย่างเช่น อัลกุรอาน13:16 , 2:253 , 50:38เป็นต้น) มนุษย์ทุกคนเท่าเทียมกันในความพึ่งพาพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง และความเป็นอยู่ที่ดีของพวกเขาขึ้นอยู่กับการยอมรับความจริงข้อนี้และดำเนินชีวิตตามนั้น^{[ 35 ] [ 116 ]}อัลกุรอานใช้ข้อโต้แย้งทางจักรวาลวิทยาและ เหตุและผล ในโองการต่างๆ โดยไม่กล่าวถึงคำศัพท์เพื่อพิสูจน์การมีอยู่ของพระเจ้าจักรวาล มีต้นกำเนิดและดังนั้นจึงต้องการผู้สร้าง เช่นเดียวกับสิ่งใดก็ตาม ที่มีอยู่จะต้องมีสาเหตุที่เพียงพอสำหรับการดำรงอยู่ของมัน การออกแบบจักรวาลมักถูกอ้างถึงว่าเป็นจุดแห่งการพิจารณา: "พระองค์ทรงสร้างสวรรค์ทั้งเจ็ดอย่างกลมกลืนกัน คุณไม่สามารถมองเห็นข้อบกพร่องใดๆ ในการสร้างของพระเจ้าได้ ลองมองดูอีกครั้งสิ คุณมองเห็นข้อบกพร่องใดๆ ไหม?" ^{[ 129 ] [ 130 ]}

“อัลกุรอานยืนยันว่ามุฮัมมัดและผู้ติดตามของเขานับถือพระเจ้าองค์เดียวกับชาวยิว ( 29:46 ) อัลลอฮ์ในอัลกุรอานคือพระเจ้าผู้สร้างองค์เดียวกันกับที่ทรงทำพันธสัญญากับอับราฮัม” ฟรานซิส เอ็ดเวิร์ด ปีเตอร์สกล่าวว่าอัลกุรอานพรรณนาถึงอัลลอฮ์ว่าทรงมีอำนาจและอยู่ห่างไกลกว่ายาห์เวห์และเป็นเทพเจ้าสากล ซึ่งแตกต่างจากยาห์เวห์ที่ติดตามชาวอิสราเอล อย่างใกล้ ชิด^{[ 132 ]}อย่างไรก็ตาม ยาห์เวห์ไม่เคยถูกใช้เป็นพระเจ้าในอัลกุรอานและตำราอิสลาม แต่Rabbเป็น คำ ภาษาอาหรับที่หมายถึงพระเจ้า พระเจ้า^{[ 133 ]}และอัลกุรอานอ้างถึงในหลายที่ เช่นในอัลฟาติฮา “การสรรเสริญและการกตัญญูทั้งหมดเป็นของพระเจ้าพระเจ้าแห่งจักรวาลทั้งปวง”

แม้ว่าชาวมุสลิมจะไม่สงสัยเกี่ยวกับการดำรงอยู่และความเป็นเอกภาพของพระเจ้าแต่พวกเขาก็อาจมีทัศนคติที่แตกต่างกันซึ่งเปลี่ยนแปลงและพัฒนาไปตลอดประวัติศาสตร์เกี่ยวกับธรรมชาติ (คุณลักษณะ)พระนาม และความสัมพันธ์ของ พระองค์ กับสิ่งสร้าง ในทางตรงกันข้ามกับ ลัทธิพหุเทวนิยมของชาวอาหรับก่อนอิสลาม ดังที่ Gerhard Böweringกล่าวไว้พระเจ้าในศาสนาอิสลามไม่มีสหายหรือสหาย และไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ระหว่างพระเจ้ากับญิน [ ^{134 ] ชาว}อาหรับก่อนอิสลามเชื่อในชะตากรรมที่มืดบอด ทรงพลัง หยุดยั้งไม่ได้ และไร้ความรู้สึก ซึ่งมนุษย์ไม่สามารถควบคุมได้ สิ่งนี้ถูกแทนที่ด้วยความเชื่อในศาสนาอิสลามเกี่ยวกับพระเจ้าผู้ทรงอำนาจแต่เมตตากรุณาที่ควบคุมชีวิตของมนุษย์^{[ 17 ]}ในช่วงต้นของศาสนาอิสลาม แนวคิดเรื่องพระเจ้าได้รับการสถาปนาให้เป็นเทพเจ้าส่วนบุคคล^{[ 135 ]} ที่อาศัย อยู่ในสวรรค์^{[ 136 ]}ความเข้าใจนี้พัฒนาขึ้นตามกาลเวลาภายใต้อิทธิพลของเทววิทยาอิสลามโดยมีลักษณะเหนือธรรมชาติ^{[ 137 ]}อย่างไรก็ตาม ตรงกันข้ามกับแนวคิดเรื่องพระเจ้าอันเหนือธรรมชาติและสัมบูรณ์ที่ก่อตั้งขึ้นในหมู่ชนชั้นสูง^{[ 138 ]}สาธารณชนและซูฟี^{[ q ]}ยังคงรักษาความเข้าใจแบบดั้งเดิมเกี่ยวกับพระเจ้าไว้นอกจากนี้ การกระทำและคุณลักษณะต่างๆ เช่น การมา การไป การนั่ง ความพึงพอใจ ความโกรธ และความเศร้าโศก เป็นต้น ที่คล้ายกับมนุษย์ที่ใช้เรียกพระเจ้าในอัลกุรอานนั้น นักวิชาการรุ่นหลังถือว่าเป็น มุตะชา บิฮาต —“ไม่มีใครรู้ความหมายของมันนอกจากพระเจ้า” (อัลกุรอาน3:7 ) —โดยระบุว่าพระเจ้าทรงปราศจากความคล้ายคลึงกับมนุษย์ในทุกด้าน^{[ r ]}มุสตาฟา โอซเติร์กชี้ให้เห็นคำพูดต่อไปนี้ของอะห์มัด อิบนุ ฮันบัลในเรื่องนี้ว่า “ผู้ใดกล่าวว่าอัลลอฮ์ทรงอยู่ทุกหนทุกแห่ง ผู้นั้นเป็นพวกนอกรีต เป็นพวกไม่ศรัทธา เขาควรได้รับการเชิญชวนให้กลับใจ แต่ถ้าเขาไม่กลับใจ ก็จงถูกฆ่า” ความเข้าใจนี้เปลี่ยนแปลงไปในภายหลังและนำไปสู่ความเข้าใจที่ว่า “พระเจ้าไม่สามารถถูกกำหนดสถานที่ได้ และพระองค์ทรงอยู่ทุกหนทุกแห่ง” ^{[ 136 ]}

ในศาสนาอิสลาม พระเจ้าทรงตรัสกับผู้คนที่เรียกว่าศาสดาผ่าน การเปิดเผยประเภทหนึ่งที่เรียกว่าวะฮ์ยหรือผ่าน ทาง ทูตสวรรค์ ( 42:51 ) นุบูวะฮ์ ( ภาษาอาหรับ : نبوة 'ความเป็นศาสดา') ถือเป็นหน้าที่ที่พระเจ้าทรงมอบให้แก่บุคคลที่มีคุณลักษณะบางอย่าง เช่น สติปัญญา ความซื่อสัตย์ ความกล้าหาญ และความยุติธรรม: "ไม่มีสิ่งใดที่กล่าวแก่ท่านซึ่งไม่ได้กล่าวแก่บรรดาศาสนทูตก่อนหน้าท่าน องค์พระผู้เป็นเจ้าของท่านทรงมีพระบัญชาที่จะให้อภัยและลงโทษอย่างสาหัส" ^{[ 143 ]}

ศาสนาอิสลามถือว่าอับราฮัมเป็นห่วงโซ่ของศาสดาที่เริ่มต้นจากอาดัมและสิ้นสุดที่มูฮัม หมัด ผ่านทางอิสมาอิล^{[ 144 ]}และมีการกล่าวถึงเขาใน 35 บทของอัลกุรอานบ่อยกว่าบุคคลในพระคัมภีร์ไบเบิลคนอื่นๆ ยกเว้นโมเสส[ ^{145 ] ชาว}มุสลิมถือว่าเขาเป็นฮานิฟ [ ^{146 ] ต้นแบบ}ของชาวมุสลิมที่สมบูรณ์แบบ และเป็นศาสดาผู้เป็นที่เคารพและผู้สร้างกะอ์บะฮ์ในเมกกะ^{[ 147 ]}อัลกุรอานกล่าวถึงศาสนาอิสลามอย่างสม่ำเสมอว่าเป็น 'ศาสนาของอับราฮัม' ( มิลลัต อิบราฮิม ) ^{[ 148 ]}ในศาสนาอิสลามมีการเฉลิมฉลองวันอีดอัลอัฎฮา เพื่อรำลึกถึง ความพยายามของอับราฮัมที่จะเสียสละลูกชายของเขาโดยยอมจำนนตามความฝันของเขา ( อัส-ซาฟฟัต ; 100–107) ซึ่งเขายอมรับว่าเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า^{[ 149 ]}

ในศาสนาอิสลามโมเสสเป็นศาสดาและผู้ส่งสารของพระเจ้าที่โดดเด่น และเป็นบุคคลที่ถูกกล่าวถึงบ่อยที่สุดในอัลกุรอาน โดยชื่อของเขาถูกกล่าวถึง 136 ครั้งและชีวิตของเขาถูกเล่าขานและบรรยายมากกว่าศาสดาองค์อื่นๆ^{[ 154 ] [ 155 ]}แตกต่างจากการอ้างอิงหลายร้อยครั้งในอัลกุรอานเกี่ยวกับเรื่องราวของศาสดาต่างๆ เช่น โมเสสและเยซู อัลกุรอานให้ข้อมูลเกี่ยวกับมูฮัมหมัดเอง [ ^{156 ] [ 157 ]}สหายของเขา [ ^{158 ]}หรือคนร่วมสมัยของเขาน้อยมาก บุคคลที่คำพูดที่ใช้ในการโต้แย้งในอัลกุรอานเป็นของ และบริบทที่ใช้คำพูดเหล่านั้น เป็นเพียงบันทึกที่ทำขึ้นใน^{คำอธิบาย}ที่เขียนขึ้นในศตวรรษต่อมา ข้อยกเว้นคือ ซัยด์ ทาส/บุตรบุญธรรมของเขาซึ่งชื่อของเขาถูกกล่าวถึงในโองการ ( อัล-อะฮ์ซาบ ;37) ในบริบทของภรรยาที่หย่าร้างของเขาที่ถูกนำไปรวมกับการแต่งงานของมูฮัมหมัด ชีวประวัติที่ชัดเจนที่สุดของมูฮัมหมัดในอัลกุรอานน่าจะเป็นการกล่าวถึงการตั้งถิ่นฐานของเหล่าสาวกของท่านในยาธริบหลังจากถูกขับไล่โดยชาวกุเรชและการปะทะทางทหาร เช่นชัยชนะของชาวมุสลิมที่บัดร์^{[ 158 ]}

เรื่องราวของศาสดาในอัลกุรอานมักจะวนเวียนอยู่ตามรูปแบบหนึ่ง ซึ่งศาสดาจะถูกส่งไปยังกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง แล้วคนกลุ่มนั้นก็จะปฏิเสธหรือโจมตีศาสดา และในที่สุดก็จะสูญสิ้นไปเป็นการลงโทษของพระเจ้า อย่างไรก็ตาม อัลกุรอานมีลักษณะเป็นอุปมาอุปไมย จึงไม่ได้นำเสนอเรื่องราวทั้งหมด แต่เป็นการอ้างอิงเชิงอุปมาเกี่ยวกับความหายนะของคนรุ่นก่อน โดยถือว่าผู้ฟังคุ้นเคยกับเรื่องราวที่เล่ามาแล้ว^{[ 159 ]}

ในขณะที่ความเชื่อในพระเจ้าและการเชื่อฟังศาสดาเป็นสิ่งที่เน้นย้ำเป็นหลักในเรื่องราวของศาสดา^{[ 160 ]}ยังมีเรื่องราวที่ไม่ใช่เรื่องราวของศาสดาในอัลกุรอานที่เน้นความสำคัญของความอ่อนน้อมถ่อมตนและการมีความรู้ภายในที่ลึกซึ้ง ( ฮิกมะฮ์ ) นอกเหนือจากการไว้วางใจในพระเจ้า นี่คือหัวข้อหลักในเรื่องราวของคิฎร์ลุกมานและซุลกัรนัยน์ ตามคำอธิบายในภายหลังของเรื่องราวเหล่านี้ เป็นไปได้ที่ผู้ที่มีความรู้และการสนับสนุนจากพระเจ้าจะสอนศาสดา (เรื่องราวของคิฎร์-โมเสสอัลกุรอาน 18:65–82 ) และใช้ญิน (ซุลกัรนัยน์) ผู้ที่ "ใช้ทรัพย์สินของตน" ช่วยเหลือผู้คนที่ต้องการความช่วยเหลือเพราะพวกเขาอุทิศชีวิตให้กับหนทางของอัลลอฮ์และสถานการณ์ของพวกเขาไม่เป็นที่รู้จักเพราะพวกเขาอายที่จะถาม จะได้รับรางวัลจากอัลลอฮ์ ( อัลบะกอเราะฮ์ 272-274) ในเรื่องราวของคารูนบุคคลที่หลีกเลี่ยงการแสวงหาชีวิตหลังความตายด้วยทรัพย์สินของตนและหยิ่งยโสจะถูกลงโทษ ความหยิ่งยโสเหมาะสมกับพระเจ้าเท่านั้น ( อัลมุตะกัปปิร ) ตัวละครในเรื่องราวอาจเป็นตัวละครในตำนานปิด (คิฎร์) ^{[ 161 ] [ 162 ]}ตัวละครกึ่งตำนาน หรือตัวละครผสม และยังสามารถเห็นได้ว่าพวกเขาได้รับการทำให้เป็นอิสลาม ในขณะที่บางคนเชื่อว่าเขาเป็นศาสดา นักวิจัยบางคนเทียบลุกมานกับอัลก์มาเอียนแห่งโครตอน^{[ 163 ]}หรืออีสอป^{[ 164 ]}

ภาพวาดขนาดเล็กสไตล์อิสลาม เปอร์เซีย depicting ญิบรีลปกป้องอิบราฮิมจากไฟของนิมรอด

การสังเวยบุตรชายของอิบราฮิม เรื่องราวในคัมภีร์อัลกุรอานที่มีอิทธิพลต่อทัศนะของศาสนาอิสลาม: การต่อต้านการบูชารูปเคารพการเชือดสัตว์พลีชีพและการขลิบหนัง หุ้มปลายอวัยวะเพศ

การบังคับบัญชามารุฟและการห้ามมุงการ์ (อาร์. ٱلْمَمْرَ بِٱلْمَعْرِيَّ وَٱلنَّهْيِ عَنِ ٱلْمِنْكَرِ) ซ้ำหรืออ้างถึงในเกือบ 30 โองการในบริบทที่แตกต่างกันในคัมภีร์อัลกุรอานและเป็นส่วนสำคัญของการปลูกฝังอิสลาม / ญิฮาด ในปัจจุบัน ตลอดจนคำสอนของชีอะห์^{[ 165 ]}

แม้ว่าการแปลวลีนี้โดยทั่วไปคือ " ส่งเสริมความดีและห้ามปรามความชั่ว " แต่คำที่ใช้ในปรัชญาอิสลามในการกำหนดความดีและความชั่วในการสนทนาคือ " ฮุสน์ " และ "กุบห์" คำว่า มะอ์รุฟ มีความหมายตรงตัวว่า "เป็นที่รู้จัก" หรือสิ่งที่ได้รับการอนุมัติเนื่องจากเป็นที่คุ้นเคยในสังคมหนึ่งๆ และคำตรงข้ามคือ มุนการ์ หมายถึงสิ่งที่ถูกปฏิเสธเพราะไม่เป็นที่รู้จักและแปลกปลอม^{[ 166 ]}

อัลกุรอานเป็นหนึ่งในแหล่งที่มาพื้นฐานของกฎหมายอิสลาม ( ชะรีอะฮ์ ) การปฏิบัติทางศาสนาอย่างเป็นทางการบางอย่างได้รับความสนใจอย่างมากในอัลกุรอาน รวมถึงการละหมาดและการถือศีลอดในเดือนรอมฎอนสำหรับวิธีการละหมาดนั้น อัลกุรอานกล่าวถึงการสุญูด [ ^{40 ] [ 167 ] คำ}ที่เลือกใช้สำหรับทาน คือซะกาตซึ่งมีความหมายตามตัวอักษรว่า การชำระล้าง หมายความว่าเป็นการชำระล้างตนเอง^{[ 168 ] [ 169 ]}ในฟิกห์คำว่าฟัรด์ใช้สำหรับข้อกำหนดที่ชัดเจนและบังคับตามอัลกุรอาน อย่างไรก็ตาม เป็นไปไม่ได้ที่จะกล่าวว่าโองการที่เกี่ยวข้องนั้นเข้าใจในลักษณะเดียวกันโดยนักวิจารณ์อิสลามทุกกลุ่ม ตัวอย่างเช่นฮานาฟีถือว่าการละหมาด 5 เวลาต่อวันเป็นฟั รด์ อย่างไรก็ตาม กลุ่มศาสนาบางกลุ่ม เช่น กลุ่ม ที่ยึดมั่น ในคัมภีร์อัลกุรอานและกลุ่มชีอะห์ซึ่งไม่สงสัยเลยว่าคัมภีร์อัลกุรอานที่มีอยู่ในปัจจุบันเป็นแหล่งอ้างอิงทางศาสนา ได้อนุมานจากโองการเดียวกันนี้ว่ามีการสั่งให้ละหมาดสองหรือสามครั้งอย่างชัดเจน^{[ 170 ] [ 171 ] [ 172 ] [ 173 ]}ไม่ใช่ห้าครั้ง โองการประมาณหกโองการกล่าวถึงวิธีที่ผู้หญิงควรแต่งกายเมื่ออยู่ในที่สาธารณะ^{[ 174 ]}นักวิชาการมุสลิมบางคนถือว่าโองการนี้หมายถึงฮิญาบ^{[ 175 ]}ในขณะที่คนอื่นๆ ถือว่าหมายถึงเสื้อผ้าโดยทั่วไป^{[ 176 ] [ t ]}

งานวิจัยแสดงให้เห็นว่าพิธีกรรมในอัลกุรอาน พร้อมกับกฎหมายต่างๆ เช่นกิซาส^{[ 179 ]}และภาษี ( ซะกาต ) พัฒนามาจากพิธีกรรมของชาวอาหรับก่อนอิสลามคำภาษาอาหรับที่มีความหมายว่าการแสวงบุญ ( ฮัจญ์ ) การละหมาด ( ซาลาต ) และการกุศล (ซะกาต) สามารถพบได้ในจารึกภาษาอาหรับซาไฟติก ก่อนอิสลาม ^{[ 180 ]}และความต่อเนื่องนี้สามารถสังเกตได้ในรายละเอียดต่างๆ มากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฮัจญ์และอุมเราะห์^{[ 181 ]}

โองการจำนวนเล็กน้อยในอัลกุรอานกล่าวถึงกฎทั่วไปของการปกครองมรดกการแต่งงานอาชญากรรมและการลงโทษแม้ว่าอัลกุรอานจะไม่ได้กำหนดระบบการจัดการทางกฎหมายที่เฉพาะเจาะจง แต่ ก็เน้นย้ำถึงธรรมเนียมปฏิบัติในเกือบ 40 โองการและบัญชาให้มีความยุติธรรม ( อัน-นาห์ล ; 90) แนวปฏิบัติที่กำหนดไว้ในอัลกุรอานถือเป็นการสะท้อนความเข้าใจทางกฎหมายตามบริบทดังที่เห็นได้ชัดเจนในตัวอย่างบางประการ เช่นกิซาสและดิยา [ ^{182 ] [ 183 ] ข้อความ}ต่อไปนี้ในอัลกุรอานถือเป็นกฎทั่วไปของการให้การเป็นพยานในนิติศาสตร์ อิสลาม ยกเว้นอาชญากรรมและการลงโทษ เช่น หนี้สิน การซื้อขาย ฯลฯ โอ้ผู้ศรัทธาทั้งหลาย! เมื่อท่านทำสัญญาเงินกู้เป็นระยะเวลาที่กำหนด จงทำเป็นลายลักษณ์อักษร...ด้วยความยุติธรรม จงเรียกชายสองคนของท่านมาเป็นพยาน หากหาชายสองคนไม่ได้ ก็ให้ชายหนึ่งคนและหญิงสองคนตามที่ท่านเลือกเป็นพยาน เพื่อว่าหากหญิงคนใดคนหนึ่งลืม อีกคนหนึ่งจะได้เตือนเธอได้^{[ 184 ] [อัลกุรอาน4:11 ] [ 185 ]}

ตัวอย่างอื่น ในเรื่องราวของสร้อยคอของอาอิชาที่เรียกว่าอัสบาบ อัล-นูซูลสำหรับซูเราะห์อัน-นูร์ :11-20 ต้องมีพยานสี่คนสำหรับการกล่าวหาการล่วงประเวณี นอกจากนี้ ผู้ที่กล่าวหาโดยไม่ตรงตามเงื่อนไขที่กำหนดจะถูกลงโทษด้วยการเฆี่ยน 80 ครั้ง หลักนิติศาสตร์ในยุคต่อมากำหนดว่าพยานต้องเป็นผู้ชาย ครอบคลุมอาชญากรรมฮัดด์ ทั้งหมด และคนที่ไม่มีความน่าเชื่อถือและความซื่อสัตย์ในสังคม ( ทาส คนนอกรีตคนบาปคนนอกศาสนา) ไม่สามารถเป็นพยานต่อต้านผู้ศรัทธาได้^{[ 186 ]}นอกจากนี้ ตุลาการอิสลามไม่ต้องการหลักฐานของประเด็นที่กำหนดว่าเป็นตาซีร์ [ ^{183 ] : 45 ข้อความ}ในอัลกุรอานที่กำหนดสถานะของทาสในชุมชนคือมา มะลาคัต อัยมานุฮุม^{[ 187 ]}หมายความว่า " ผู้ที่มือขวาของท่านครอบครอง " การใช้ระบบทาสอย่างแพร่หลายในโลกอิสลามยังคงดำเนินต่อไปจนถึงศตวรรษที่แล้ว^{[ w ]}และการใช้ทาสหญิงเพื่อวัตถุประสงค์ทางเพศอย่างไม่จำกัด โดยมีข้อยกเว้นเพียงเล็กน้อย เช่น ห้ามให้ยืม^{[ x ]}ในหลักนิติศาสตร์อิสลามแบบดั้งเดิม ในขณะที่ปัจจุบันมีการกล่าวกันบ่อยครั้งว่าชะรีอะฮ์ให้สิทธิแก่ทาสหลายประการและมุ่งหวังที่จะขจัดระบบทาสให้หมดไปในอนาคต

ชะรีอะฮ์คือชุดกฎหมายและระเบียบที่สร้างขึ้นจากการตีความของนักวิชาการเกี่ยวกับอัลกุรอานและหะดีษ และได้รับการพัฒนามาหลายศตวรรษ เปลี่ยนแปลงไปตามภูมิศาสตร์และสังคมที่แตกต่างกันนิกายฟิกฮ์คือสำนักคิดที่พยายามกำหนดการกระทำที่ผู้คนควรทำหรือควรหลีกเลี่ยงโดยอิงจากอัลกุรอานและหะดีษ สถานที่ของหะดีษในกฎหมายนั้นเป็นที่ถกเถียงกัน ตัวอย่างเช่น ในนิกายฮานาฟีเพื่อที่จะอ้างว่าสิ่งใดเป็นข้อบังคับสิ่งนั้นจะต้องระบุไว้อย่างชัดเจนในอัลกุรอาน ผลลัพธ์บางอย่างเหล่านี้อาจบ่งชี้ถึงการกล่าวเกินจริง การสรุปโดยทั่วไปที่นำมาใช้โดยไม่คำนึงถึงบริบท และการขยายขอบเขตอย่างบังคับ^{[ t ]}ในบรรดากรณีอาญาไม่กี่กรณีที่ระบุไว้ว่าเป็นอาชญากรรมในอัลกุรอาน มีเพียงไม่กี่กรณีเท่านั้นที่ถูกลงโทษโดยตำราชะรีอะฮ์คลาสสิกตามที่กำหนดโดยโองการของอัลกุรอานและเรียกว่ากฎหมายฮุดุด การตีความโองการอัล-มาอิดะฮ์ 33 ซึ่งบรรยายถึงความผิดฐานฮิราบะฮ์ยังคงเป็นประเด็นถกเถียงกันอยู่จนถึงทุกวันนี้^{[ 196 ]}โองการนี้กล่าวถึงการลงโทษอาชญากรด้วยการฆ่า แขวนคอตัดมือและเท้าทั้งสองข้างและเนรเทศออกจากโลก เพื่อตอบโต้ความผิดที่เป็นนามธรรม เช่น "การต่อสู้กับอัลลอฮ์และศาสนทูตของพระองค์" การขยายหรือจำกัดเงื่อนไขและขอบเขตของความผิดนี้ตามสถานการณ์ใหม่และมาตรฐานทางกฎหมายสากลยังคงเป็นประเด็นถกเถียงกันอยู่จนถึงทุกวันนี้^{[ 196 ]}เช่น การลงโทษนอกเหนือจากการกบฏต่อรัฐบาลที่ชอบด้วยกฎหมายแล้ว ยังรวมถึง "การกระทำผิดทางอาญาที่เป็นรูปธรรมต่อเนื่อง" เช่น การสังหารหมู่ การปล้น และการข่มขืน เป็นเงื่อนไขเบื้องต้นด้วย

แม้ว่ารัฐธรรมนูญของรัฐที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นมุสลิมจะมีการอ้างอิงถึงชะรีอะฮ์ แต่กฎเกณฑ์ของชะรีอะฮ์ส่วนใหญ่ยังคงรักษาไว้เฉพาะในกฎหมายครอบครัวและกฎหมายอาญาในบางรัฐเท่านั้น การฟื้นฟูศาสนาอิสลามในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 นำมาซึ่งการเรียกร้องจากขบวนการอิสลามให้มีการนำชะรีอะฮ์มาใช้อย่างเต็มรูปแบบ รวมถึงการลงโทษทางร่างกายเช่นการขว้างหินใส่ ผู้ที่ ^{ประพฤติ}ผิดประเวณี [ ^{197 ] [ 198 ]}ผ่านวิธีการโฆษณาชวนเชื่อที่หลากหลาย ตั้งแต่กิจกรรมทางการเมืองของพลเมืองไปจนถึงการ ก่อการร้าย

หลักคำสอนเรื่องวันสุดท้ายและสัจธรรมเกี่ยวกับจุดจบของโลก (ชะตากรรมสุดท้ายของจักรวาล) อาจถือได้ว่าเป็นหลักคำสอนสำคัญอันดับสองของอัลกุรอาน^{[ 35 ]}มีการประมาณการว่าประมาณหนึ่งในสามของอัลกุรอานเป็นเรื่องเกี่ยวกับสัจธรรมเกี่ยวกับชีวิตหลังความตายในโลกหน้าและวันพิพากษาในตอนสิ้นสุดของเวลา^{[ 199 ]}อัลกุรอานไม่ได้ยืนยันถึงความเป็นอมตะ ตามธรรมชาติของ วิญญาณมนุษย์เนื่องจากชีวิตของมนุษย์ขึ้นอยู่กับพระประสงค์ของพระเจ้า เมื่อพระองค์ทรงประสงค์ พระองค์ก็ทรงทำให้มนุษย์ตาย และเมื่อพระองค์ทรงประสงค์ พระองค์ก็ทรงทำให้เขามีชีวิตขึ้นมาอีกครั้งในการ^ฟื้นคืนชีพ ทางร่างกาย [ ^{167 ]}

ในคัมภีร์อัลกุรอาน ความเชื่อเรื่องชีวิตหลังความตายมักถูกกล่าวถึงควบคู่กับความเชื่อในพระเจ้า: "จงเชื่อในพระเจ้าและวันสุดท้าย" ^{[ 201 ]}ซึ่งเน้นย้ำว่าสิ่งที่ถือว่าเป็นไปไม่ได้นั้นเป็นเรื่องง่ายในสายตาของพระเจ้า ซูเราะห์หลายบทเช่น 44, 56, 75, 78, 81 และ 101 เกี่ยวข้องโดยตรงกับชีวิตหลังความตายและเตือนให้ผู้คนเตรียมพร้อมสำหรับวัน "ใกล้เข้ามา" ซึ่งกล่าวถึงในหลายๆ วิธี มันคือ 'วันพิพากษา' 'วันสุดท้าย' 'วันฟื้นคืนชีพ' หรือเพียงแค่ 'ชั่วโมง' น้อยครั้งที่จะเป็น 'วันแห่งการแยกแยะ' 'วันแห่งการชุมนุม' หรือ 'วันแห่งการประชุม' ^{[ 35 ]}

ในขณะที่หัวข้อส่วนใหญ่ที่รู้จักกันในชื่อ "สัญญาณแห่งวันสิ้นโลก" ในหลักคำสอนเรื่องวันสิ้นโลกของอิสลามนั้นมาจากแหล่งข้อมูลที่ไม่ใช่คัมภีร์อัลกุรอาน แต่การอ้างอิงบางส่วนในคัมภีร์อัลกุรอานมักถูกเข้าใจว่าเป็นคำศัพท์เกี่ยวกับวันสิ้นโลก เช่นฟิตนะฮ์ [ ^{202 ] [ 203 ] ดับ}บาและกอกและมาก็อก [ ^{203 ] ใน}ช่วงเวลาที่มองโกลพิชิตดินแดนอิบนุ กะธีร ได้ระบุว่ากลุ่มหลังนี้คือชาวเติร์กและมองโกลในประวัติศาสตร์^{[ 203 ]}งานเขียนเกี่ยวกับวันสิ้นโลกมักมีบุคคลนอกคัมภีร์อัลกุรอาน เช่นดัจญาล (ซึ่งตรงกับอาร์มิโลสและปฏิปักษ์พระคริสต์ ) และมะห์ดี^{[ 203 ] [ 204 ] [ 202 ]} เชื่อกันว่า ดัจญาลจะกลายเป็นสาเหตุของการหลงผิดและก่อให้เกิดความวุ่นวายบนโลก แต่ในที่สุดก็จะถูกหยุดยั้งโดยมะห์ดีหรืออีซา ( พระเยซู ) ผู้ซึ่งเสด็จกลับมายังโลกจากสวรรค์^{[ 205 ] [ 206 ]}

เมื่อถึงเวลาแห่งวันสิ้นโลก ซึ่งเล่าในรูปแบบบทกวี ดวงอาทิตย์จะถูกม้วนขึ้น ดวงดาวร่วงหล่น ทะเลจะลุกเป็นไฟ ภูเขาจะเคลื่อนตัว ผู้คนจะวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว และหญิงตั้งครรภ์จะแท้งบุตร ( อัล-ตักวีร 1-7) จากนั้นจะมีการจัดตั้งจัตุรัสขึ้น และกษัตริย์หรือเจ้าแห่งวันนั้น ( มาลิกี ยอว์มี-ด-ดิน ) ^{[ y ]}จะมาและแสดงหน้าแข้งของเขา^{[ 207 ] [ 208 ]}ผู้คนต่างหวาดกลัว ผู้ที่รวมตัวกันอยู่ในจัตุรัสจะได้รับเชิญให้กราบ ( อัล-กะลัม 42-43) คำถามที่ถามคือเหตุใดเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์จึงถูกฆ่า ( อัล-ตักวีร 8-9)

อัลกุรอานประกอบด้วย 114 บท ซึ่งมีความยาวแตกต่างกัน เรียกว่าซูเราะห์แต่ละซูเราะห์ประกอบด้วยโองการ เรียกว่าอายะห์ซึ่งเดิมทีหมายถึง 'สัญญาณ' หรือ 'หลักฐาน' ที่พระเจ้าส่งมา จำนวนโองการแตกต่างกันไปในแต่ละซูเราะห์ โองการแต่ละโองการอาจมีเพียงไม่กี่ตัวอักษรหรือหลายบรรทัด จำนวนโองการทั้งหมดในอัลกุรอานฮัฟส์ที่ เป็นที่นิยมมากที่สุด คือ 6,236 โองการ ^{[ z ]}อย่างไรก็ตาม จำนวนจะแตกต่างกันไปหาก นับ บิสมิลลาห์แยกต่างหาก ตามการประมาณการหนึ่ง อัลกุรอานประกอบด้วยคำ 77,430 คำ คำที่ไม่ซ้ำกัน 18,994 คำรากศัพท์ 12,183 ราก คำหลัก 3,382 คำและรากศัพท์ 1,685 คำ^{[ 210 ]}

บทต่างๆ ถูกจัดประเภทเป็น บทที่ประทานลงมา ในมักกะฮ์หรือในมะดีนะฮ์ขึ้นอยู่กับว่าโองการเหล่านั้นถูกประทานลงมาก่อนหรือหลังการอพยพของมุฮัมมัดไปยังเมืองมะดีนะฮ์ตามบันทึกดั้งเดิม อย่างไรก็ตาม ซูเราะฮ์ที่จัดประเภทเป็นมะดีนะฮ์อาจมีโองการที่ประทานลงมาในมักกะฮ์อยู่ด้วย และในทางกลับกัน ชื่อซูเราะฮ์ได้มาจากชื่อหรือตัวอักษรในข้อความ หรือจากอักษรตัวแรกหรือคำแรกของซูเราะฮ์ บทต่างๆ ไม่ได้เรียงลำดับตามลำดับเวลา แต่บทต่างๆ ดูเหมือนจะเรียงลำดับโดยประมาณตามขนาดที่ลดลง^{[ 213 ]}แต่ละซูเราะฮ์ยกเว้นซูเราะฮ์ที่เก้าเริ่มต้นด้วยบิสมิลลาฮ์ ( بِسْمِ ٱللَّٰهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ‎ ) ซึ่งเป็นวลีภาษาอาหรับที่มีความหมายว่า 'ในนามของพระเจ้า' อย่างไรก็ตาม ยังคงมีการปรากฏของบิสมิลลาห์ 114 ครั้ง ในอัลกุรอาน เนื่องจากการปรากฏอยู่ในอัลกุรอาน27:30ซึ่งเป็นการเริ่มต้นจดหมายของโซโลมอน ถึง ราชินีแห่งเชบา^{[ 214 ] [ 215 ]}

มุคัตตาอัต ( ภาษาอาหรับ : حروف مقطعات ḥurūf muqaṭṭaʿāt , 'อักษรที่แยกจากกัน, อักษรที่ไม่เชื่อมต่อกัน'; ^{[ 216 ]}หรือ 'อักษรลึกลับ') ^{[ 217 ]} คือการรวมกันของ อักษรอาหรับหนึ่งถึงห้าตัวที่ปรากฏในตอนต้นของ 29 บทจากทั้งหมด 114 บทของอัลกุรอานหลังจากบิสมิลลาห์^{[ 217 ]}อักษรเหล่านี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อฟาวาติห์ ( فواتح ) หรือ 'อักษรเปิด' เนื่องจากเป็นโองการเปิดของซูเราะห์แต่ละซูเราะห์ ซูเราะห์สี่ซูเราะห์ได้รับการตั้งชื่อตาม มุคัตตาอัตของพวกมันได้แก่ฏอฮาอ์ , ยะอ์ซีน , ซะดและกัฟมีทฤษฎีต่างๆ มากมายที่ถูกนำเสนอ พวกมันเป็นภาษาการสื่อสารลับระหว่างอัลลอฮ์และมูฮัมหมัด ซึ่งเป็นคำย่อของพระนามหรือคุณลักษณะต่างๆ ของอัลลอฮ์^{[ 218 ] [ 219 ]}สัญลักษณ์ของคัมภีร์อัลกุรอานฉบับต่างๆ ที่เป็นของบรรดาสหายต่างๆ องค์ประกอบของระบบการเข้ารหัสลับ[ 220 ^{]หรือสำนวน}ที่มีความหมายลึกลับ^{[ 221 ]}นักวิจัยบางคนเชื่อมโยงพวกมันกับบทเพลงสวดที่ใช้ในศาสนาคริสต์ซีเรีย [ ^{222 ] วลี}เหล่านี้ต้องเป็นส่วนหนึ่งของบทเพลงสวดเหล่านี้หรือคำย่อของ วลีนำ ที่กล่าวซ้ำบ่อยๆ^{[ 223 ] [ 224 ]} บางส่วน เช่น นูน ถูกใช้ในความหมายเชิงสัญลักษณ์^{[ 225 ]}

นอกจากการแบ่งออกเป็นบทแล้ว ยังมีวิธีการต่างๆ ในการแบ่งอัลกุรอานออกเป็นส่วนๆ ที่มีความยาวใกล้เคียงกัน เพื่อความสะดวกในการอ่าน อัลกุรอาน 30 ญุซ (พหูพจน์อัจซะอ์ ) สามารถใช้ในการอ่านอัลกุรอานทั้งเล่มได้ภายในหนึ่งเดือน บางครั้ง ญุซยังถูกแบ่งออกเป็นสองฮิซบ์ (พหูพจน์อะห์ซะ บ ) และแต่ละฮิซบ์ ก็ ถูกแบ่งย่อยออกเป็นสี่รุบ อัล-อะห์ซะบ อัลกุรอานยังถูกแบ่งออกเป็นเจ็ดส่วนที่ใกล้เคียงกันมันซิล (พหูพจน์มานาซิล ) เพื่อให้สามารถอ่านได้ภายในหนึ่งสัปดาห์^{[ 17 ]}โครงสร้างที่แตกต่างกันนั้นมาจากหน่วยความหมายที่คล้ายกับย่อหน้าและประกอบด้วยอายะห์ประมาณสิบอายะห์ในแต่ละหน่วย ส่วนดังกล่าวเรียกว่ารุกูอ์

สาระสำคัญของคัมภีร์อัลกุรอานถูกถ่ายทอดด้วยโครงสร้างและกลวิธีการเขียนที่หลากหลาย ในภาษาอาหรับดั้งเดิม ซูเราะห์และโองการใช้ โครงสร้าง เสียงและความหมายที่ช่วยให้ผู้ฟังจดจำสาระสำคัญของข้อความได้ง่ายขึ้น ชาวมุสลิม เช่นดร.มุสตาฟา คัตตาบในหนังสืออัลกุรอานอันชัดเจน ของเขา ยืนยันว่าเนื้อหาและรูปแบบของอัลกุรอานนั้นไม่มีใครเลียนแบบได้ ตามคัมภีร์อัลกุรอานเอง^{[ 226 ]}

ภาษาของอัลกุรอานได้รับการอธิบายว่าเป็น "ร้อยแก้วสัมผัส" เนื่องจากมีทั้งลักษณะของบทกวีและร้อยแก้ว อย่างไรก็ตาม คำอธิบายนี้อาจไม่สามารถสื่อถึงจังหวะและลักษณะของภาษาอัลกุรอานได้อย่างครบถ้วน ซึ่งบางส่วนมีลักษณะเป็นบทกวีมากกว่า และบางส่วนมีลักษณะเป็นร้อยแก้วมากกว่า สัมผัสคล้องจองพบได้ทั่วทั้งอัลกุรอาน แต่สัมผัสคล้องจองนั้นเด่นชัดในซูเราะห์มักกะฮ์ในยุคแรกๆ ซึ่งโองการที่ค่อนข้างสั้นทำให้คำคล้องจองมีความโดดเด่น ประสิทธิภาพของรูปแบบดังกล่าวเห็นได้ชัดเจน เช่น ในซูเราะห์ที่ 81และไม่มีข้อสงสัยเลยว่าข้อความเหล่านี้ได้ประทับอยู่ในจิตสำนึกของผู้ฟัง บ่อยครั้งที่การเปลี่ยนสัมผัสคล้องจองจากโองการชุดหนึ่งไปยังอีกชุดหนึ่งบ่งบอกถึงการเปลี่ยนแปลงในหัวข้อการสนทนา ส่วนต่อมาก็ยังคงรักษารูปแบบนี้ไว้ แต่รูปแบบจะเน้นการอธิบายมากกว่า^{[ 227 ] [ 228 ]}

ปัจจุบัน ข้อความในคัมภีร์อัลกุรอานมีสำนวนมากมาย ('ql' หมายถึง "กล่าว") ที่สร้างภาพลักษณ์ว่าเป็นพระวจนะอันศักดิ์สิทธิ์ที่สั่งการมุฮัมมัดโดยตรงไมเคิล คุกได้ตั้งข้อสังเกตถึงแง่มุมหนึ่งของปรากฏการณ์นี้ ในข้อความดั้งเดิมไม่มีการแยกแยะระหว่าง "กล่าว" หรือ "เขากล่าว" ( Rasm ) อย่างไรก็ตาม ข้อความในภายหลังได้กำหนดมาตรฐานสำนวน "ql" (ซึ่งสามารถอ่านได้ทั้ง "เขากล่าว" และ "กล่าว") ในข้อความเหล่านี้ให้อ่านว่า "กล่าว" ในหลายแห่ง^{[ 73 ]} (ตามรูปแบบการอ่านในปัจจุบัน คำว่า "กล่าว" ปรากฏทั้งหมด 332 ครั้งในคัมภีร์อัลกุรอาน)

ข้อความในคัมภีร์อัลกุรอานดูเหมือนจะไม่มีจุดเริ่มต้น จุดกลาง หรือจุดจบ โครงสร้างที่ไม่เป็นเส้นตรงของมันคล้ายกับใยแมงมุมหรือตาข่าย^{[ 17 ]}บางครั้งการจัดเรียงข้อความก็ถูกมองว่าขาดความต่อเนื่อง ไม่มีลำดับเวลาหรือลำดับตามหัวข้อ และมีการซ้ำซ้อน^{[ aa ]}ไมเคิล เซลล์สอ้างถึงงานของนักวิจารณ์นอร์แมน โอ. บราวน์ยอมรับข้อสังเกตของบราวน์ที่ว่าความไม่เป็นระเบียบของการแสดงออกทางวรรณกรรมในคัมภีร์อัลกุรอาน—รูปแบบการเรียบเรียงที่กระจัดกระจายหรือแตกเป็นชิ้นๆ ตามวลีของเซลล์ส—แท้จริงแล้วเป็นกลวิธีทางวรรณกรรมที่สามารถสร้างผลกระทบที่ลึกซึ้งราวกับว่าความเข้มข้นของสารแห่งศาสดาได้ทำลายพาหนะของภาษาของมนุษย์ที่ใช้ในการสื่อสาร^{[ 231 ] [ 232 ]}เซลล์สยังกล่าวถึงการซ้ำซ้อนของคัมภีร์อัลกุรอานที่มีการถกเถียงกันมาก โดยมองว่าสิ่งนี้ก็เป็นกลวิธีทางวรรณกรรมเช่นกัน นักวิจัยอีกกลุ่มหนึ่งสำรวจความผิดปกติและการซ้ำซ้อนที่กล่าวถึงในข้อความอัลกุรอานในลักษณะที่หักล้างข้ออ้างดั้งเดิมที่ว่ามันถูกรักษาไว้โดยการท่องจำควบคู่ไปกับการเขียน ตามที่พวกเขากล่าวช่วงเวลาแห่งการถ่ายทอดด้วยวาจาได้หล่อหลอมอัลกุรอานให้เป็นข้อความและระเบียบ และการซ้ำซ้อนและความผิดปกติที่กล่าวถึงเป็นร่องรอยของช่วงเวลานี้^{[ 30 ]}

ข้อความจะอ้างอิงถึงตัวเองเมื่อกล่าวถึงตัวเองและอ้างอิงถึงตัวเอง ตามที่ Stefan Wild กล่าวไว้ คัมภีร์อัลกุรอานแสดงให้เห็นถึงลักษณะการอ้างอิงถึงตัวเองโดยการอธิบาย จัดประเภท ตีความ และให้เหตุผลแก่คำพูดที่จะถ่ายทอด การอ้างอิงถึงตัวเองนั้นเห็นได้ชัดในข้อความที่อัลกุรอานอ้างถึงตัวเองว่าเป็นวิวรณ์ ( tanzil ) การรำลึก ( dhikr ) ข่าว ( naba' ) เกณฑ์ ( furqan ) ในลักษณะที่กำหนดตัวเอง (ยืนยันความเป็นพระเจ้าอย่างชัดเจนว่า "และนี่คือการรำลึกอันประเสริฐที่เราได้ประทานลงมา แล้วพวกเจ้าจะปฏิเสธมันหรือ?") ^{[ 233 ]}หรือในการปรากฏของแท็ก "จงกล่าว" บ่อยครั้ง เมื่อมุฮัมมัดได้รับบัญชาให้กล่าว (เช่น "จงกล่าวว่า 'คำแนะนำของพระเจ้าคือคำแนะนำที่แท้จริง'" "จงกล่าวว่า 'พวกเจ้าจะโต้แย้งกับเราเกี่ยวกับพระเจ้าหรือ?'") ตามที่ Wild กล่าว คัมภีร์อัลกุรอานมีการอ้างอิงถึงตัวเองอย่างมาก ลักษณะดังกล่าวปรากฏชัดเจนยิ่งขึ้นในซูเราะห์เมกกะยุคแรก^{[ 234 ]}

ในศาสนาอิสลาม ' i'jāz ( ภาษาอาหรับ : اَلْإِعْجَازُ ) ซึ่งหมายถึง "ความท้าทายที่ไม่สามารถเลียนแบบได้" ของอัลกุรอานในแง่ของ feṣāḥa และbelagha (ทั้งความไพเราะและวาทศิลป์) เป็นหลักคำสอนที่ถือว่าอัลกุรอานมีคุณสมบัติอันน่าอัศจรรย์ ทั้งในด้านเนื้อหาและรูปแบบ ซึ่งคำพูดของมนุษย์ไม่สามารถเทียบได้^{[ 235 ]}ตามหลักนี้ อัลกุรอานเป็นปาฏิหาริย์และความไม่สามารถเลียนแบบได้ของอัลกุรอานเป็นหลักฐานที่มอบให้แก่มุฮัมมัดเพื่อยืนยันสถานะศาสดาของท่าน^{[ 236 ]}คุณภาพทางวรรณกรรมของอัลกุรอานได้รับการยกย่องจากนักวิชาการมุสลิมและนักวิชาการที่ไม่ใช่มุสลิมจำนวนมาก^{[ 237 ]}หลักคำสอนเรื่องความอัศจรรย์ของอัลกุรอานได้รับการเน้นย้ำเพิ่มเติมจากการที่มุฮัมมัดไม่รู้หนังสือ เนื่องจากศาสดาผู้ไม่รู้หนังสือไม่น่าจะถูกสงสัยว่าแต่งอัลกุรอาน^{[ 238 ]}

อัลกุรอานได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นผลงานที่ดีที่สุดในวรรณกรรมอาหรับ [ ^{243 ] [ 12 ] [ 13 ] การ}กำเนิดของอัลกุรอานเป็น ประสบการณ์ ทางกวีนิพนธ์ แบบปากเปล่าและทางหู ^{[ 244 ]}ประสบการณ์ทางสุนทรียศาสตร์ของการท่องจำและการฟังอัลกุรอานมักถูกมองว่าเป็นหนึ่งในเหตุผลหลักที่อยู่เบื้องหลังการเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลามในยุคแรก^{[ 245 ]}กวีนิพนธ์อาหรับก่อนอิสลามเป็นองค์ประกอบของการท้าทาย การโฆษณาชวนเชื่อ และสงคราม^{[ 246 ]}และผู้ที่ทำให้ฝ่ายตรงข้ามไม่สามารถทำเช่นเดียวกันได้ในเฟซาฮาและเบลาฆะจะได้รับการยกย่องทางสังคม ดังที่เห็นได้จาก กวี มุอัลลา กัต รากศัพท์ของคำว่า " ชาอีร์ (กวี)" สื่อความหมายของชายผู้มีความรู้ที่สร้างแรงบันดาลใจ ผู้มีพลังที่มองไม่เห็น สำหรับชาวอาหรับยุคแรก บทกวีถือเป็น ṣihr ḥalāl และกวีเป็นอัจฉริยะผู้มีการสื่อสารเหนือธรรมชาติกับญินหรือวิญญาณ เทพธิดาผู้เป็นแรงบันดาลใจให้เขา^{[ 245 ]}แม้ว่าชาวอาหรับก่อนอิสลามจะให้สถานะกวีที่เกี่ยวข้องกับสิ่งมีชีวิตเหนือมนุษย์ แต่นักพยากรณ์และผู้ทำนายถูกมองว่าเป็นบุคคลที่มีสถานะต่ำกว่า ตรงกันข้ามกับ คำกล่าวอ้างการทำนายของ ฮูรูฟิก ในภายหลัง และวิทยาศาสตร์ ในปัจจุบัน คำกล่าว อ้างปาฏิหาริย์แบบดั้งเดิมเกี่ยวกับอัลกุรอานไม่ได้มุ่งเน้นไปที่การทำนายยกเว้นบางกรณี เช่น ชัยชนะของไบแซนไทน์เหนือเปอร์เซีย^{[ 247 ]}ในสงครามที่ดำเนินไปหลายร้อยปีโดยมีการผลัดกันชนะและแพ้

งานเขียนชิ้นแรกเกี่ยวกับ'i'jāzของอัลกุรอานเริ่มปรากฏขึ้นในศตวรรษที่ 9 ใน กลุ่ม Mu'tazilaซึ่งเน้นเฉพาะแง่มุมทางวรรณกรรม และถูกนำไปใช้โดยกลุ่มศาสนาอื่นๆ^{[ 248 ]}ตามที่นักไวยากรณ์Al-Rummani กล่าวไว้ วาทศิลป์ ที่มีอยู่ใน อัลกุรอานประกอบด้วยtashbīh , istiʿāra , taǧānus , mubālaġa , ความกระชับ, ความชัดเจนของคำพูด (bayān) และtalāʾumเขายังเพิ่มคุณลักษณะอื่นๆ ที่พัฒนาขึ้นเอง ได้แก่ การเปลี่ยนแปลงหัวข้ออย่างอิสระ (taṣrīf al-maʿānī) เนื้อหาโดยนัย (taḍmīn) ของสำนวน และการปิดท้ายด้วยสัมผัสคล้องจอง (fawāṣil) ^{[ 249 ]}ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดเกี่ยวกับหลักคำสอนเรื่องความไม่สามารถเลียนแบบได้คือหนังสือสองเล่มในยุคกลางโดยนักไวยากรณ์อัล จูร์จานี (เสียชีวิต ค.ศ. 1078) ได้แก่Dala'il al-i'jaz ('ข้อโต้แย้งเรื่องความไม่สามารถเลียนแบบได้') และAsraral-balagha ('ความลับแห่งวาทศิลป์') ^{[ 250 ]}อัล จูร์จานีเชื่อว่าวาทศิลป์ของอัลกุรอานต้องเป็นคุณสมบัติพิเศษบางอย่างในลักษณะของการจัดเรียงและองค์ประกอบทางสไตล์ หรือวิธีการเชื่อมคำแบบพิเศษบางอย่าง^{[ 238 ]}แองเจลิกา นอยเวิร์ธได้ระบุปัจจัยที่นำไปสู่การเกิดขึ้นของหลักคำสอนเรื่อง'i'jāzได้แก่ ความจำเป็นในการอธิบายโองการที่ท้าทายบางโองการในอัลกุรอาน^{[ 251 ]}ในบริบทของการเกิดขึ้นของทฤษฎี "หลักฐานแห่งการพยากรณ์" ( dâ'il an-nubuwwa ) ในเทววิทยาอิสลามซึ่งพิสูจน์ว่าอัลกุรอานเป็นงานที่คู่ควรกับตำแหน่งอันสูงส่งของมูฮัมหมัดในประวัติศาสตร์ของบรรดาศาสดา จึงได้รับความเหนือกว่าในการโต้แย้งเหนือชาวยิวและคริสเตียน การรักษาความภาคภูมิใจในชาติอาหรับเมื่อเผชิญกับการเผชิญหน้ากับ ขบวนการ ชูอูบียา ของอิหร่าน เป็นต้น^{[ 252 ]}นักวิชาการตะวันออกศึกษาอย่างTheodor Nöldeke , Friedrich SchwallyและJohn Wansbroughชี้ให้เห็นข้อบกพร่องทางภาษา และมีความคิดเห็นที่คล้ายคลึงกันเกี่ยวกับข้อความในอัลกุรอานว่าไม่รอบคอบและไม่สมบูรณ์^{[ 253 ]}

อัลกุรอานกล่าวว่า “เราได้ประทานอัลกุรอานลงมาด้วยความจริง และมันได้ลงมาด้วยความจริง” ^{[ 254 ]}และยืนยันบ่อยครั้งในเนื้อหาว่าอัลกุรอานได้รับการกำหนดจากพระเจ้า^{[ 255 ]}อัลกุรอานกล่าวถึงข้อความที่เขียนไว้ล่วงหน้าซึ่งบันทึกพระดำรัสของพระเจ้าก่อนที่จะประทานลงมา “แผ่นจารึกที่ถูกรักษาไว้” ซึ่งเป็นพื้นฐานของความเชื่อในโชคชะตาและชาวมุสลิมเชื่อว่าอัลกุรอานถูกประทานลงมาหรือเริ่มถูกประทานลงมาในคืนลัยลัตอัลกอดร์^{[ 168 ] [ 256 ]}

เป็นที่เคารพนับถือของชาวมุสลิมผู้เคร่งครัดในฐานะ "สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุด" ^{[ 257 ]}ซึ่งเสียงของมันทำให้บางคน "น้ำตาไหลและปีติยินดี" ^{[ 258 ]}ถือเป็นสัญลักษณ์ทางกายภาพของศรัทธา ข้อความมักใช้เป็นเครื่องรางในโอกาสเกิด ตาย และแต่งงาน ตามประเพณี ก่อนเริ่มอ่านอัลกุรอาน จะต้องทำการ อาบน้ำละหมาด ขอความคุ้มครองจากอัลลอ ฮ์จากซาตาน ผู้ถูกสาปแช่ง และการอ่านจะเริ่มต้นด้วยการกล่าวถึงพระนามของอัลลอฮ์เราะห์มานและเราะฮิมร่วมกัน ซึ่งเรียกว่าบิสมิลลาฮ์ดังนั้น

หนังสือเล่มนี้ต้องไม่วางอยู่ใต้หนังสือเล่มอื่น แต่ต้องวางไว้ด้านบนเสมอ ห้ามดื่มหรือสูบบุหรี่ขณะอ่านออกเสียง และต้องฟังอย่างเงียบๆ หนังสือเล่มนี้เป็นเครื่องรางป้องกันโรคภัยและภัยพิบัติ^{[ 257 ] [ 259 ]}

ตามหลักศาสนาอิสลาม อัลกุรอานคือพระวจนะของพระเจ้า ( กะลาม อัลลอฮ์ ) ลักษณะของอัลกุรอานและเรื่องที่ว่ามันถูกสร้างขึ้นหรือไม่นั้นกลายเป็นประเด็นถกเถียงอย่างดุเดือดในหมู่นักวิชาการศาสนา^{[ 260 ] [ 261 ]}และด้วยการมีส่วนร่วมของอำนาจทางการเมืองในการอภิปราย นักวิชาการศาสนาอิสลามบางคนที่ต่อต้านจุดยืนทางการเมืองต้องเผชิญกับการกดขี่ทางศาสนาใน ช่วงสมัยของ กาหลิบอัลมะอ์มูนและปีต่อๆ มา

ชาวมุสลิมเชื่อว่าคัมภีร์อัลกุรอานฉบับปัจจุบันสอดคล้องกับคัมภีร์ที่ประทานลงมาแก่ท่านมุฮัมมัด และตามการตีความอัลกุรอาน15:9ของพวกเขา คัมภีร์นี้ได้รับการปกป้องจากการบิดเบือน (“แท้จริงแล้ว เราคือผู้ประทานอัลกุรอานลงมา และแท้จริงแล้ว เราจะเป็นผู้พิทักษ์ของมัน”) ^{[ 262 ]}ชาวมุสลิมถือว่าอัลกุรอานเป็นสัญลักษณ์ของการเป็นศาสดาของท่านมุฮัมมัดและเป็นสัจธรรมของศาสนา ด้วยเหตุนี้ ในสังคมอิสลามแบบดั้งเดิม จึงให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับการที่เด็กๆ ท่องจำอัลกุรอาน และผู้ที่ท่องจำอัลกุรอานได้ทั้งเล่มจะได้รับเกียรติด้วยตำแหน่งฮาฟิซแม้กระทั่งทุกวันนี้ “ผู้คนนับล้านๆ คนอ้างอิงถึงอัลกุรอานทุกวันเพื่ออธิบายการกระทำของพวกเขาและเพื่อพิสูจน์ความปรารถนาของพวกเขา” ^{[ ac ]}หรือมองว่าเป็นแหล่งความรู้ทางวิทยาศาสตร์^{[ 264 ]}แม้ว่าสิ่งนี้จะถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นวิทยาศาสตร์เทียมก็ตาม^{[ 265 ]}

ชาวมุสลิมเชื่อว่าอัลกุรอานเป็นพระวจนะของพระเจ้าอย่างแท้จริง^{[ 17 ]}เป็นหลักปฏิบัติที่สมบูรณ์ของชีวิต^{[ 266 ]}เป็นการเปิดเผยครั้งสุดท้ายแก่มนุษยชาติ เป็นงานแห่งการชี้นำจากพระเจ้าที่เปิดเผยแก่มุฮัมมัดผ่านทางทูตสวรรค์กาเบรียล [ ^{32 ] [ 267 ] [ 268 ] [ 269 ] ใน}ทางกลับกัน ชุมชนมุสลิมเชื่อว่าความเข้าใจอย่างถ่องแท้ในอัลกุรอานนั้นเป็นไปได้ก็ต่อเมื่อมีความรู้ลึกซึ้งในวิทยาศาสตร์พื้นฐานและศาสนาที่บรรดาอุละมาอ์ ( อิหม่ามในชีอะฮ์^{[ 270 ]} ) สามารถเข้าถึงได้ในฐานะ "ผู้สืบทอดของศาสดา" ^{[ 271 ]}ด้วยเหตุนี้ การอ่านอัลกุรอานโดยตรงหรือการประยุกต์ใช้ตามคำแปลตามตัวอักษรจึงถือว่ามีปัญหา ยกเว้นบางกลุ่ม เช่น กลุ่มที่เชื่อว่าอัลกุรอานเป็นหนังสือที่สมบูรณ์และชัดเจน^{[ 272 ]}และ มีการนำ ตัฟซีร / ฟิกห์มาใช้เพื่อความเข้าใจที่ถูกต้องในนั้น ด้วยแนวทางแบบคลาสสิก นักวิชาการจะอภิปรายโองการของอัลกุรอานในบริบทที่เรียกว่าasbab al-nuzulในวรรณกรรมอิสลาม รวมถึงภาษาและภาษาศาสตร์ โดยจะผ่านตัวกรองต่างๆ เช่นmuhkam และ mutashabih , nasıkh และ abrogatedจะเปิดสำนวนที่ปิดไว้ และพยายามชี้นำผู้ศรัทธา ไม่มีการกำหนดมาตรฐานในการแปลอัลกุรอาน^{[ 273 ]}และการตีความมีตั้งแต่แบบวิชาการดั้งเดิม ไปจนถึงความเข้าใจ แบบตรงตัว - salafist ไปจนถึง แบบลึกลับ- Sufist ไปจนถึงการตีความแบบสมัยใหม่และฆราวาสตามความลึกซึ้งทางวิทยาศาสตร์ส่วนบุคคลและแนวโน้มของนักวิชาการ^{[ 274 ]}

ซูเราะห์อัลฟาติฮาซึ่งเป็นบทแรกของอัลกุรอาน จะถูกอ่านอย่างครบถ้วนในทุกเราะกะอัตของการละหมาดและในโอกาสอื่นๆ ซูเราะห์นี้ประกอบด้วยเจ็ดโองการ และเป็นซูเราะห์ที่ถูกอ่านบ่อยที่สุดในอัลกุรอาน^{[ 17 ]}

ส่วนอื่นๆ ของอัลกุรอานที่เลือกอ่านก็มีการอ่านในละหมาดประจำวันเช่นกัน ซูเราะห์อัล-อิคลาสเป็นซูเราะห์ที่มีการอ่านบ่อยเป็นอันดับสองในอัลกุรอาน เพราะตามที่ผู้มีอำนาจในยุคแรกหลายคน กล่าวไว้ มุฮัมมัดกล่าวว่าอิคลาสเทียบเท่ากับหนึ่งในสามของอัลกุรอานทั้งหมด^{[ 275 ]}

ความเคารพต่อข้อความที่เขียนไว้ในคัมภีร์อัลกุรอานเป็นองค์ประกอบสำคัญของความเชื่อทางศาสนาของชาวมุสลิมจำนวนมาก และคัมภีร์อัลกุรอานได้รับการปฏิบัติด้วยความเคารพ จากประเพณีและการตีความตามตัวอักษรของอัลกุรอาน56:79 ("ไม่มีใครแตะต้องได้นอกจากผู้ที่สะอาด") ชาวมุสลิมบางคนเชื่อว่าพวกเขาต้องทำพิธีชำระล้างด้วยน้ำ ( วุฎูอ์หรือกุสล์ ) ก่อนที่จะสัมผัสคัมภีร์อัลกุรอาน แม้ว่ามุมมองนี้จะไม่เป็นสากลก็ตาม^{[ 17 ]}

คัมภีร์อัลกุรอานที่ชำรุดและเก่าจะถูกห่อด้วยผ้าและเก็บไว้ในที่ปลอดภัยอย่างไม่มีกำหนด ฝังไว้ในมัสยิดหรือสุสานมุสลิม หรือเผาและนำเถ้าไปฝังหรือโปรยลงในน้ำ^{[ 276 ]}ขณะละหมาด คัมภีร์อัลกุรอานจะถูกอ่านเป็นภาษาอาหรับเท่านั้น^{[ 277 ]}

ในศาสนาอิสลาม สาขาวิชาทางปัญญาต่างๆ ส่วนใหญ่ รวมถึงเทววิทยาอิสลามปรัชญา ลัทธิลึกลับและนิติศาสตร์ล้วนเกี่ยวข้องกับอัลกุรอานหรือมีพื้นฐานมาจากคำสอนของอัลกุรอาน^{[ 17 ]}ชาวมุสลิมเชื่อว่าการเผยแพร่หรือการอ่านอัลกุรอานจะได้รับรางวัลจากพระเจ้า ซึ่งเรียกกันว่าอัจร์ธาวับหรือฮาซานัต^{[ 278 ]}

อัลกุรอานยังเป็นแรงบันดาลใจให้กับศิลปะอิสลาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งศิลปะ การเขียนอักษรวิจิตรและการประดับตกแต่งที่เรียกว่าศิลปะอัลกุรอาน[ ^{17 ] อัลกุรอาน}ไม่เคยประดับด้วยภาพเหมือน แต่มีอัลกุรอานหลายเล่มที่ประดับประดาด้วยลวดลายตกแต่งมากมายที่ขอบหน้ากระดาษ ระหว่างบรรทัด หรือที่จุดเริ่มต้นของซูเราะห์ โองการอิสลามปรากฏในสื่ออื่นๆ อีกมากมาย บนอาคารและบนวัตถุทุกขนาด เช่นโคมไฟมัสยิดงานโลหะเครื่องปั้นดินเผาและหน้ากระดาษเขียนอักษรวิจิตรสำหรับมูรักกาหรืออัลบั้ม

• 
  งานเขียนอักษรวิจิตรศตวรรษที่ 18 พิพิธภัณฑ์บรู๊คลิน
• 
  จารึกอัลกุรอาน, มัสยิดบารากัมบัด , เดลี , อินเดีย .
• 
  โคมไฟมัสยิดทั่วไปทำจากแก้วเคลือบมีข้อความจากอายะห์อันนูร์หรือ "โองการแห่งแสงสว่าง" (24:35)
• 
  ศิลปะการตกแต่งหน้าคัมภีร์อัลกุรอาน สมัยออตโตมัน
• 
  โองการอัลกุรอาน, สุสานชาฮิซินดา, ซามาร์คันด์ , อุซเบกิสถาน
• 
  ตัวอักษรจากคัมภีร์อัลกุรอานที่เขียนด้วยสีทองและขอบด้วยหมึกสีน้ำตาลในรูปแบบแนวนอนซึ่งเหมาะกับศิลปะการเขียนอักษรคูฟิกแบบคลาสสิกซึ่งเป็นที่นิยมในสมัยกาหลิบอับบาสิดยุค แรก
• 
  คัมภีร์อัลกุรอานสมัยศตวรรษที่ 9 ในพิพิธภัณฑ์เรซา อับบาซี
• 
  อักษร ชิกัสตา นาสตาลิกศตวรรษที่ 18–19

ตัฟซีร์ (อาหรับ : تفسير ,อักษรโรมัน :  tafsīr [tafˈsiːr] ; อังกฤษ:คำอธิบาย ) หมายถึงคำอธิบายหรือคำอธิบายของอัลกุรอาน ผู้เขียนตัฟซีรคือมุฟัสซีร์ (อาหรับ : مَسّر ; พหูพจน์:อาหรับ : مفسّرون ,อักษรโรมัน :  มุฟัสซิรุน ) ตัฟซีร์ อัลกุรอาน พยายามที่จะให้การชี้แจง คำอธิบาย การตีความ บริบท หรือความเห็น เพื่อความเข้าใจที่ชัดเจนและความเชื่อมั่นในพระประสงค์ของพระเจ้าในศาสนาอิสลาม^{[ 283 ]}ในแนวทางคลาสสิกอรรถกถาของอัลกุรอานถูกสร้างขึ้นบนอายะฮ์ที่ 7 ของอัลอิมรอน -7;

“พระองค์คือผู้ที่ทรงประทานคัมภีร์ลงมาแก่ท่าน ในคัมภีร์นั้นมีโองการที่ถูกต้อง (มุฮ์กะมัต) ซึ่งเป็นรากฐานของคัมภีร์ และโองการอื่นๆ ที่คล้ายคลึงกัน (มุตะชะบิฮัต; เหมือนกัน)” ในแนวทางแบบดั้งเดิม โองการที่กล่าวถึง “พระหัตถ์” “พระที่นั่ง” ( อาร์ช ) หรือ “การประทับบนพระที่นั่ง” (อิสติวา) ของอัลลอฮ์ ถือเป็นมุตะชะบิฮัต เชื่อกันว่าสำนวนเหล่านี้ไม่ได้หมายถึงอวัยวะหรือการกระทำทางกายภาพ แต่ถือเป็นสำนวนเชิงเปรียบเทียบที่แสดงถึงอำนาจ ความรู้ หรือความยิ่งใหญ่ของอัลลอฮ์^{[ 284 ]}

โดยหลักแล้วตัฟซีร์จะเกี่ยวข้องกับประเด็นด้านภาษาศาสตร์นิติศาสตร์และศาสนศาสตร์ในแง่ของมุมมองและวิธีการตัฟซีร์สามารถแบ่งออกเป็นสองประเภทหลัก ได้แก่ตัฟซีร์ บิ-อัล-มาอ์ธูร์ (ตัฟซีร์ที่ได้รับมา) ซึ่งถ่ายทอดมาจากยุคแรกของอิสลามผ่านทางศาสดามุฮัมมัดและบรรดาสหาย ของท่าน และตัฟซีร์ บิ-อัล-เราะอ์ย (ตัฟซีร์ตามความคิดเห็น) ซึ่งได้มาจากการไตร่ตรองส่วนตัวหรือการคิดอย่างมีเหตุผลโดยอิสระ^{[ 283 ]}

ความรู้เกี่ยวกับบริบท / อัสบาบ อัล-นูซูล นักวิชาการต้องเข้าใจเหตุผลและสถานการณ์ของการประทานโองการเพื่อตีความข้อความได้อย่างถูกต้อง หากนำโองการมาแยกโดยไม่ทราบบริบท ก็อาจตีความผิดได้^{[ 285 ]}

อรรถวิเคราะห์คัมภีร์อัลกุรอานและอรรถวิเคราะห์โดยทั่วไป หมายถึงความพยายามที่จะเข้าใจคัมภีร์อัลกุรอานและคัมภีร์อิสลามผ่านแนวทางที่เป็นกลางและไม่ยึดติดกับศาสนา โดยใช้เกณฑ์สากลและก้าวข้ามรูปแบบที่ถูกกำหนดไว้ตามประเพณีการอ่านคัมภีร์อัลกุรอานฉบับซีเรีย-อาราเมอิกนำเสนอแนวทางใหม่ที่น่าสนใจในการทำความเข้าใจนัยยะของคัมภีร์อัลกุรอาน โดยอาศัยความรู้ทางภาษาศาสตร์และภูมิศาสตร์-วัฒนธรรม ซึ่งสอดคล้องกับผลการวิจัยทางประวัติศาสตร์ของสำนักคิดแก้ไขปรับปรุงด้วย

แต่ละตัฟซีร์ ซึ่งเป็นตัวแทนของ สำนักและหลักคำสอนต่างๆเช่นอิสลามนิกายซุนนี อิสลามนิกายชีอะห์ และซูฟิซึม มีลักษณะและประเพณีที่แตกต่างกัน นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างทั่วไประหว่างตัฟซีร์แบบคลาสสิกที่รวบรวมโดยผู้ทรงคุณวุฒิทางวิชาการมุสลิมในช่วงยุคก่อตั้งของอิสลามและตัฟซีร์ สมัยใหม่ ที่มุ่งเป้าไปที่กลุ่มผู้ชมที่กว้างขึ้น รวมถึงประชาชนทั่วไปด้วย^{[ 283 ]}

คำอธิบายที่เกี่ยวข้องกับzahir ('ลักษณะภายนอก') ของข้อความเรียกว่าtafsir (คำอธิบาย) และคำอธิบายเชิงอรรถและเชิงลึกลับที่เกี่ยวข้องกับbatinเรียกว่าta'wil ('การตีความ') นักวิจารณ์ที่มีแนวคิดเชิงลึกลับเชื่อว่าความหมายสูงสุดของอัลกุรอานเป็นที่รู้เฉพาะพระเจ้าเท่านั้น^{[ 17 ]} การตีความ เชิงลึกลับหรือซูฟีเชื่อมโยงโองการในอัลกุรอานกับมิติภายในหรือเชิงลึกลับ ( batin ) และมิติทางอภิปรัชญาของการดำรงอยู่และจิตสำนึก^{[ 287 ]}ตามที่ Sands กล่าว การตีความเชิงลึกลับเป็นการชี้นำมากกว่าการประกาศ และเป็นการอ้างอิง ( isharat ) มากกว่าคำอธิบาย ( tafsir ) พวกมันบ่งชี้ถึงความเป็นไปได้มากพอๆ กับที่แสดงให้เห็นถึงความเข้าใจของผู้เขียน^{[ 288 ]}

ชีอะห์และซุนนี รวมถึงนักปรัชญามุสลิม บางคน เชื่อว่าความหมายของอัลกุรอานไม่ได้จำกัดอยู่แค่ความหมายตามตัวอักษร^{[ 289 ] : 7} ในทางตรงกันข้ามการตีความอัลกุรอาน ตามตัวอักษร ซึ่งเป็นแนวทางที่ซาลาฟีและซาฮิรี ยึดถือ คือความเชื่อที่ว่าอัลกุรอานควรถูกตีความตามความหมายที่ปรากฏเท่านั้น^{[ 290 ] [ 291 ]}เฮนรี คอร์บินเล่าหะดีษที่สืบย้อนไปถึงมูฮัมหมัดว่า:

อัลกุรอานมีทั้งรูปลักษณ์ภายนอกและความลึกซึ้งที่ซ่อนเร้น ความหมายภายนอกและความหมายภายใน ความหมายภายในนี้ก็ซ่อนความหมายภายในอีกความหมายหนึ่งไว้เช่นกัน เช่นนี้จึงมีความหมายภายในอีกเจ็ดประการ^{[ 289 ] : 7}

ตามนักตีความเชิงลึกลับ ความหมายภายในของอัลกุรอานไม่ได้ลบล้างหรือทำให้ความหมายภายนอกเป็นโมฆะ แต่กลับเปรียบเสมือนจิตวิญญาณที่ให้ชีวิตแก่ร่างกาย^{[ 292 ]}คอร์บินถือว่าอัลกุรอานมีบทบาทในปรัชญาอิสลามเพราะญาณวิทยาเองก็มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับศาสดาพยากรณ์^{[ 289 ] : 13}

การแปลคัมภีร์อัลกุรอานนั้นเป็นปัญหาและยากลำบากมาโดยตลอด หลายคนโต้แย้งว่าข้อความในคัมภีร์อัลกุรอานไม่สามารถถ่ายทอดออกมาเป็นภาษาหรือรูปแบบอื่นได้^{[ 293 ]}คำในภาษาอาหรับอาจมีความหมายได้หลากหลายขึ้นอยู่กับบริบท ทำให้การแปลที่ถูกต้องแม่นยำเป็นเรื่องยาก^{[ 294 ]}ยิ่งไปกว่านั้น หนึ่งในความยากลำบากที่สุดในการทำความเข้าใจคัมภีร์อัลกุรอานสำหรับผู้ที่ไม่รู้ภาษาของ คัมภีร์นั้น เมื่อเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงในการใช้ภาษาตลอดหลายศตวรรษ คือ การแปล เชิงความหมาย (ความหมาย) ที่รวมถึงส่วนเพิ่มเติมของผู้แปลในข้อความที่เกี่ยวข้อง แทนที่จะเป็นการแปลตามตัวอักษร แม้ว่าส่วนเพิ่มเติมของผู้เขียนมักจะถูกใส่ไว้ในวงเล็บและแสดงแยกต่างหาก แต่แนวโน้มส่วนบุคคลของผู้เขียนก็อาจปรากฏให้เห็นได้ชัดเจนในการทำความเข้าใจข้อความหลัก การศึกษาเหล่านี้ประกอบด้วยการสะท้อนและการบิดเบือน^{[ 295 ] [ 296 ]}ที่เกิดจากภูมิภาคนิกาย [ ^{297 ] การศึกษา อุดมการณ์ และความรู้ของผู้คนที่สร้างการ ศึกษา}เหล่านี้ และความพยายามที่จะเข้าถึงเนื้อหาที่แท้จริงกลับถูกบดบังด้วยรายละเอียดของคำอธิบายจำนวนมาก การบิดเบือนเหล่านี้สามารถปรากฏให้เห็นได้ในหลายด้านของความเชื่อและการปฏิบัติ เช่นฮิญาบ [ ^{ad ] อัน}ที่จริง การตีความและการแปลอัลกุรอานใหม่ทุกครั้งย่อมเกี่ยวข้องกับการปรับโครงสร้างความหมายใหม่ของมัน

ประเพณีอิสลามยังกล่าวอีกว่ามีการแปลคัมภีร์อัลกุรอานให้กับเนกัสแห่งอบิสซิเนียและจักรพรรดิเฮราคลิอุสแห่งไบแซนไทน์เนื่องจากทั้งสองได้รับจดหมายจากมูฮัมหมัดซึ่งมีข้อความจากอัลกุรอาน^{[ 294 ]}ในช่วงศตวรรษแรก ๆ การอนุญาตให้แปลไม่ใช่ประเด็น แต่เป็นว่าสามารถใช้การแปลในการละหมาดได้หรือไม่ อัลกุรอานได้รับการแปลเป็นภาษาแอฟริกันเอเชียและยุโรปส่วน ใหญ่ ^{[ 64 ]}ผู้แปลอัลกุรอานคนแรกคือซัลมานชาวเปอร์เซียซึ่งแปลซูเราะห์อัลฟาติฮาเป็นภาษาเปอร์เซียในช่วงศตวรรษที่ 7 ^{[ 299 ]}การแปลอัลกุรอานอีกฉบับหนึ่งเสร็จสมบูรณ์ในปี 884 ที่อัลวาร์ ( สินธ์อินเดีย ปัจจุบันคือปากีสถาน ) ตามคำสั่งของอับดุลลาห์ บิน อุมาร์ บิน อับดุล อาซิซ ตามคำขอของราชาฮินดูเมห์รุก^{[ 300 ]}

การแปลอัลกุรอานฉบับสมบูรณ์ที่ได้รับการรับรองครั้งแรกเกิดขึ้นระหว่างศตวรรษที่ 10 และ 12 ในภาษาเปอร์เซียกษัตริย์ซา มา นิดมันซูร์ที่ 1 (961–976) ทรงสั่งให้นักวิชาการกลุ่มหนึ่งจากโคราซานแปลตัฟซีร อัล-ตาบารีซึ่งเดิมเป็นภาษาอาหรับ เป็นภาษาเปอร์เซีย ต่อมาในศตวรรษที่ 11 ศิษย์คนหนึ่งของอบู มันซูร์ อับดุลลาห์ อัล-อันซารี ได้เขียน ตัฟซีรฉบับสมบูรณ์ของอัลกุรอานเป็นภาษาเปอร์เซีย ในศตวรรษที่ 12 นัจม์ อัล-ดิน อบู ฮาฟส์ อัล-นาซาฟีได้แปลอัลกุรอานเป็นภาษาเปอร์เซีย^{[ 301 ]}ต้นฉบับของหนังสือทั้งสามเล่มยังคงหลงเหลืออยู่และได้รับการตีพิมพ์หลายครั้ง ในปี 1936 มีการแปลเป็น 102 ภาษา^{[ 294 ]}ในปี 2010 หนังสือพิมพ์Hürriyet Daily News and Economic Reviewรายงานว่าคัมภีร์อัลกุรอานได้รับการนำเสนอใน 112 ภาษาในงานนิทรรศการอัลกุรอานนานาชาติครั้งที่ 18 ที่กรุงเตหะราน^{[ 302 ]}

การแปลคัมภีร์อัลกุรอานของโรเบิร์ตแห่งเคตตัน ในปี 1143 สำหรับปี เตอร์ผู้ทรงคุณธรรมLex Mahumet pseudopropheteเป็นฉบับแรกที่แปลเป็นภาษาตะวันตก ( ละติน ) ^{[ 303 ]}อเล็กซานเดอร์ รอสส์เสนอฉบับภาษาอังกฤษฉบับแรกในปี 1649 จากการแปลภาษาฝรั่งเศสของL'Alcoran de Mahomet (1647) โดยอังเดร ดู ไร เยอร์ ในปี 1734 จอร์จ เซลได้ทำการแปลคัมภีร์อัลกุรอานเป็นภาษาอังกฤษเชิงวิชาการเป็นครั้งแรก ต่อมาริชาร์ด เบลล์ ได้ทำการแปลอีกครั้ง ในปี 1937 และอาร์เธอร์ จอห์น อาร์ เบอร์รี ได้ทำการแปลอีกครั้ง ในปี 1955 แม้ว่าผู้แปลเหล่านี้จะไม่ใช่มุสลิม แต่ก็มีการแปลโดยมุสลิมจำนวนมาก การแปลภาษาอังกฤษสมัยใหม่ที่เป็นที่นิยมโดยมุสลิม ได้แก่ การแปล The Oxford World Classics โดยมูฮัมหมัด อับเดล ฮาลีม , The Clear Quran โดยมุสตาฟา คัตตาบ, การแปลของSahih International และอื่นๆ อีกมากมาย เช่นเดียวกับการแปลพระคัมภีร์ ผู้แปลภาษาอังกฤษบางครั้งเลือกใช้คำและโครงสร้างภาษาอังกฤษโบราณมากกว่าคำและโครงสร้างที่ทันสมัยหรือเป็นที่นิยมมากกว่า ตัวอย่างเช่น ผู้แปลที่มีชื่อเสียงสองคนคือAbdullah Yusuf AliและMarmaduke Pickthall ใช้คำว่า yeและthouในรูปพหูพจน์และเอกพจน์แทนที่จะ ใช้คำ ว่าyou ที่ใช้กันทั่วไป ^{[ 304 ]}

การแปลคัมภีร์อัลกุรอานด้วยอักษรคุรมุขี ที่เก่าแก่ที่สุดพบในหมู่บ้านแลนเดอำเภอโมกาในรัฐปัญจาบของอินเดีย ซึ่งพิมพ์ในปี พ.ศ. 2454 ^{[ 305 ]}

• 
  1091 ข้อความอัลกุรอานเขียนด้วยตัวหนา พร้อมคำแปลภาษาเปอร์เซียและคำอธิบายด้วยตัวบางกว่า^{[ 306 ]}
• 
  คัมภีร์อัลกุรอานภาษาอาหรับ พร้อมคำแปลภาษาเปอร์เซียแบบบรรทัดต่อบรรทัด จากยุคอิลคานิด
• 
  คัมภีร์อัลกุรอานฉบับพิมพ์ครั้งแรกในภาษาพื้นถิ่นของยุโรป: L'Alcoran de MahometโดยAndré du Ryerปี 1647
• 
  หน้าปกของฉบับแปลอัลกุรอานภาษาเยอรมันฉบับแรก (ค.ศ. 1772)
• 
  โองการที่ 33 และ 34 ของซูเราะห์ยาซีนในคัมภีร์อัลกุรอานฉบับแปลภาษาจีนนี้

การอ่านอัลกุรอานอย่างถูกต้องเป็นหัวข้อของศาสตร์เฉพาะที่เรียกว่าตัจวีดซึ่งกำหนดรายละเอียดเกี่ยวกับวิธีการอ่านอัลกุรอาน วิธีการออกเสียงแต่ละพยางค์ ความจำเป็นในการใส่ใจในจุดที่ควรหยุดพัก การตัดเสียงการออกเสียงยาวหรือสั้น การออกเสียงตัวอักษรพร้อมกันและแยกกัน เป็นต้น อาจกล่าวได้ว่าศาสตร์นี้ศึกษาเกี่ยวกับกฎและวิธีการอ่านอัลกุรอานอย่างถูกต้อง และครอบคลุมสามด้านหลัก ได้แก่ การออกเสียงพยัญชนะและสระอย่าง ถูกต้อง (การออกเสียง หน่วยเสียงในอัลกุรอาน) กฎของการหยุดพักในการอ่านและการกลับมาอ่านต่อ และลักษณะทางดนตรีและทำนองของการอ่าน^{[ 307 ]}

เพื่อหลีกเลี่ยงการออกเสียงที่ไม่ถูกต้อง ผู้ท่องจำจะปฏิบัติตามโปรแกรมการฝึกอบรมกับครูผู้สอนที่มีคุณสมบัติเหมาะสม ตำราสองเล่มที่เป็นที่นิยมที่สุดที่ใช้เป็นแหล่งอ้างอิงสำหรับ กฎ ตัจวีดคือ Matn al-Jazariyyah โดยIbn al-Jazari ^{[ 308 ]}และ Tuhfat al-Atfal โดย Sulayman al-Jamzuri

การอ่านของผู้อ่านชาวอียิปต์บางคน เช่นเอล มินชาวีอัล-ฮุสซารีอับดุล บาซิตและมุสตาฟา อิสมาอิลมีอิทธิพลอย่างมากต่อการพัฒนารูปแบบการอ่านในปัจจุบัน^{[ 309 ] [ 310 ] [ 311 ] : 83} เอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นที่รู้จักกันดีในด้านการอ่านระดับโลก ดังที่เห็นได้จากความนิยมของผู้อ่านหญิง เช่นมาเรีย อุลฟาห์แห่งจาการ์ตา[ ^{307 ] ปัจจุบัน}ผู้คนจำนวนมากเต็มหอประชุมเพื่อชมการแข่งขันการอ่านอัลกุรอาน สาธารณะ ^{[ 312 ] [ 13 ]}

โดยทั่วไปแล้ว การท่องจำมีสองประเภท (แบ่งตามความเร็วในการท่องจำ):

1. มุรัตตัลคือการท่องจำในจังหวะปานกลาง เหมาะสำหรับการศึกษาและฝึกฝน
2. มูจาววัดหมายถึงการอ่านที่ช้าลงซึ่งใช้ศิลปะเชิงเทคนิคและการปรับทำนองที่สูงขึ้น เช่นเดียวกับการแสดงต่อสาธารณะโดยผู้เชี่ยวชาญที่ได้รับการฝึกฝน การอ่านแบบนี้มุ่งเป้าไปที่และขึ้นอยู่กับผู้ชม เนื่องจาก ผู้ท่อง มูจาววัดพยายามดึงดูดผู้ฟัง ^{[ 313 ]}

การอ่านที่แตกต่างกันของอัลกุรอานเป็นประเภทหนึ่งของความแตกต่างทางข้อความ^{[ 314 ] [ 315 ]}ตามที่ Melchert (2008) กล่าวไว้ ความไม่ลงรอยส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับสระที่ต้องเติม ซึ่งส่วนใหญ่ไม่ได้สะท้อนถึงความแตกต่างทางภาษาถิ่น และความไม่ลงรอยประมาณหนึ่งในแปดเกี่ยวข้องกับว่าจะวางจุดไว้เหนือหรือใต้เส้น^{[ 316 ]} Nasser จัดประเภทการอ่านที่แตกต่างกันออกเป็นประเภทย่อยต่างๆ รวมถึงสระภายใน สระยาวการซ้ำเสียง ( shaddah ) การกลืนเสียงและการสลับเสียง^{[ 317 ]}

ต้นฉบับอัลกุรอานฉบับแรกๆ ขาดเครื่องหมาย ทำให้สามารถถ่ายทอดการอ่านได้หลายแบบด้วยข้อความเดียวกัน นักวิชาการมุสลิมในศตวรรษที่ 10 จากแบกแดด นาม ว่าอิบนุ มุญาฮิด มีชื่อเสียงจากการกำหนดการอ่านอัลกุรอานที่ยอมรับได้เจ็ดแบบ เขาศึกษาการอ่านต่างๆ และความน่าเชื่อถือของการอ่านเหล่านั้น และเลือกผู้อ่านเจ็ดคนจากศตวรรษที่ 8 จากเมืองเมกกะ เมดินาคูฟาบัสราและดามัสกัสอิบนุ มุญาฮิดไม่ได้อธิบายว่าทำไมเขาจึงเลือกผู้อ่านเจ็ดคนแทนที่จะเป็นหกหรือสิบคน แต่สิ่งนี้อาจเกี่ยวข้องกับคำกล่าวของท่านนบี (มุฮัมมัด) ที่รายงานว่าอัลกุรอานถูกประทานลงมาในเจ็ดอะฮรูฟ ปัจจุบัน การอ่านที่เป็นที่นิยมมากที่สุดคือการอ่านที่ถ่ายทอดโดยḤafṣ (เสียชีวิต ค.ศ. 796) และWarsh (เสียชีวิต ค.ศ. 812) ซึ่งอ้างอิงจากผู้อ่านของ Ibn Mujahid สองคน คือAasim ibn Abi al-Najud (Kufa, เสียชีวิต ค.ศ. 745) และNafiʽ al-Madani (Medina, เสียชีวิต ค.ศ. 785) ตามลำดับคัมภีร์อัลกุรอานฉบับมาตรฐานของไคโร ซึ่งมีอิทธิพล นั้นใช้ระบบที่ซับซ้อนของเครื่องหมายสระที่ดัดแปลงและชุดสัญลักษณ์เพิ่มเติมสำหรับรายละเอียดปลีกย่อย และอิงตามการอ่านของ ʻAsim ซึ่งเป็นการอ่านของ Kufa ในศตวรรษที่ 8 ฉบับนี้ได้กลายเป็นมาตรฐานสำหรับการพิมพ์อัลกุรอานสมัยใหม่^{[ 50 ] [ 87 ]}ในบางครั้ง อัลกุรอานยุคแรกๆ ก็แสดงความเข้ากันได้กับการอ่านเฉพาะอย่าง ต้นฉบับภาษาซีเรียจากศตวรรษที่ 8 แสดงให้เห็นว่าเขียนขึ้นตามการอ่านของอิบนุ อามีร์ อัด-ดิมัชกี [ ^{318 ] การ}ศึกษาอีกชิ้นหนึ่งชี้ให้เห็นว่าต้นฉบับนี้มีการออกเสียงของภูมิภาคฮิมซี^{[ 319 ]}

ตามที่อิบนุ ตัยมิยะฮ์ กล่าวไว้ เครื่องหมายแสดงเสียงสระเฉพาะ ( ตัชกีล ) ถูกนำมาใช้ในข้อความของอัลกุรอานในช่วงชีวิตของ เศาะฮา บะฮ์คน สุดท้าย ^{[ 320 ]}

ก่อนที่การพิมพ์จะแพร่หลายในศตวรรษที่ 19 คัมภีร์อัลกุรอานได้รับการถ่ายทอดผ่านต้นฉบับที่เขียนด้วยลายมือของนักเขียนอักษรวิจิตรและผู้คัดลอก ต้นฉบับที่เก่าแก่ที่สุดเขียนด้วยอักษรฮิญาซี อย่างไรก็ตาม ต้นฉบับแบบ ฮิญาซีก็ยืนยันว่าการถ่ายทอดคัมภีร์อัลกุรอานในรูปแบบลายลักษณ์อักษรเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ช่วงแรกๆ น่าจะประมาณศตวรรษที่ 9 อักษรเริ่มมีเส้นหนาขึ้น ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในชื่อ อักษร คูฟิกในช่วงปลายศตวรรษที่ 9 อักษรแบบใหม่เริ่มปรากฏในสำเนาคัมภีร์อัลกุรอานและเข้ามาแทนที่อักษรแบบเดิม เหตุผลที่เลิกใช้อักษรแบบเดิมก็เพราะว่าใช้เวลานานเกินไปในการผลิตและความต้องการสำเนาเพิ่มมากขึ้น ดังนั้นผู้คัดลอกจึงเลือกใช้รูปแบบการเขียนที่ง่ายกว่า เริ่มตั้งแต่ศตวรรษที่ 11 รูปแบบการเขียนที่ใช้ส่วนใหญ่คือนัสค์มุฮักกักรายฮานีและในบางโอกาสก็ ใช้ ธูลุธอักษรนัสค์มีการใช้งานอย่างแพร่หลาย ในแอฟริกาเหนือและไอบีเรีย รูปแบบ มัฆริบี เป็นที่นิยม อักษร บิฮารีมีความโดดเด่นกว่าซึ่งใช้เฉพาะในภาคเหนือของอินเดียเท่านั้น รูปแบบ นัสตาลีกก็มีการใช้น้อยมากในโลกเปอร์เซีย^{[ 321 ] [ 322 ]}

ในตอนเริ่มต้น คัมภีร์อัลกุรอานไม่ได้เขียนด้วยจุดหรือเครื่องหมาย tashkeelลักษณะเหล่านี้ถูกเพิ่มเข้าไปในข้อความในช่วงชีวิตของเหล่าซอฮาบะฮ์คนสุดท้าย^{[ 320 ]}เนื่องจากการซื้อต้นฉบับจะมีราคาแพงเกินไปสำหรับชาวมุสลิมส่วนใหญ่ จึงมีการเก็บสำเนาคัมภีร์อัลกุรอานไว้ในมัสยิดเพื่อให้ผู้คนสามารถเข้าถึงได้ สำเนาเหล่านี้มักอยู่ในรูปแบบของชุด 30 ส่วนหรือjuzʼในแง่ของผลผลิต นักคัดลอกชาวออตโตมันเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุด นี่เป็นการตอบสนองต่อความต้องการที่แพร่หลาย ความไม่เป็นที่นิยมของวิธีการพิมพ์ และด้วยเหตุผลด้านสุนทรียศาสตร์^{[ 323 ] [ 324 ]}

ในขณะที่ผู้เขียนเอกสารอิสลามส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย ผู้หญิงบางคนก็ทำงานเป็นนักวิชาการและผู้คัดลอกเช่นกัน ผู้หญิงคนหนึ่งที่คัดลอกข้อความนี้คือนักนิติศาสตร์ชาวโมร็อกโกอามินา บินต์ อัล-ฮัจญ์ อับดุลลาติฟ^{[ 325 ]}

• 
  ภาพตัดตอนจากคัมภีร์อัลกุรอานฉบับ "สีน้ำเงิน"ที่พิพิธภัณฑ์บรู๊คลิน
• 
  อักษร คูฟิกศตวรรษที่ 8 หรือ 9
• 
  อักษรมาเก รบี ศตวรรษที่ 13-14
• 
  อักษร Muhaqqaqศตวรรษที่ 14-15

Ayat Al-Kursi พิมพ์บนภาพพิมพ์ Tarshล่าสุดที่รู้จัก, 1444

ภาพพิมพ์ยุคกลาง คัดลอกข้อความจาก 7 ซูเราะห์ ขนาด 11.8×16.9 ซม.

พิมพ์โองการ 6 โองการแรกของซูเราะห์ซาบา

การพิมพ์ข้อความจากคัมภีร์อัลกุรอานด้วยแม่พิมพ์ไม้มีบันทึกไว้ตั้งแต่ศตวรรษที่ 10 ^{[ 326 ]}เทคนิคนี้เรียกว่าtarshและมีความซับซ้อนสูง โดยพิมพ์ตัวอักษรสูงเพียงหนึ่งมิลลิเมตร ซึ่งถือเป็นความสำเร็จทางเทคนิคที่น่าทึ่ง มีการใช้อักษรหลายแบบ เช่นKufic , NaskhและMaghrebiพร้อมกับสีต่างๆ เช่น สีแดง สีเหลือง และสีเขียว ข้อความจากคัมภีร์อัลกุรอานที่พิมพ์เหล่านี้ส่วนใหญ่ใช้สำหรับเครื่องรางและวัตถุมงคล ป้องกันภัย แต่ก็มีการใช้ในศตวรรษที่ 13 สำหรับการพิมพ์ใบรับรองฮัจญ์ ด้วย อย่างไรก็ตาม หลังจากปี 1444 เทคนิคนี้ก็หายไปโดยไม่ทราบสาเหตุ^{[ 327 ]}

สมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ( ครองราชย์ ค.ศ. 1503–1512 ) ทรงสั่งให้พิมพ์ด้วยตัวพิมพ์ภาษาอาหรับเพื่อแจกจ่ายให้กับคริสเตียนในตะวันออกกลาง^{[ 328 ]}คัมภีร์อัลกุรอานฉบับสมบูรณ์เล่มแรกที่พิมพ์ด้วยตัวพิมพ์ถูกผลิตขึ้นในเวนิสในปี ค.ศ. 1537–1538 สำหรับ ตลาด ออตโตมันโดยPaganino Paganiniและ Alessandro Paganini ^{[ 329 ] [ 330 ]}แต่คัมภีร์อัลกุรอานเล่มนี้ไม่ได้ถูกนำมาใช้เนื่องจากมีข้อผิดพลาดจำนวนมาก^{[ 331 ]}มีการจัดพิมพ์อีกสองฉบับ ได้แก่ฉบับ Hinckelmannที่ตีพิมพ์โดยบาทหลวงAbraham Hinckelmannในฮัมบูร์กในปี ค.ศ. 1694 ^{[ 332 ]}และฉบับของบาทหลวงชาวอิตาลีLudovico Maracciในปาดัวในปี ค.ศ. 1698 พร้อมคำแปลภาษาละตินและคำอธิบาย^{[ 333 ]}

การพิมพ์คัมภีร์อัลกุรอานในช่วงเวลานี้ได้รับการต่อต้านอย่างรุนแรงจากนักวิชาการด้านกฎหมายมุสลิมการพิมพ์สิ่งใดก็ตามในภาษาอาหรับถูกห้ามในจักรวรรดิออตโตมันระหว่างปี 1483 ถึง 1726 โดยในตอนแรกมีโทษถึงประหารชีวิต^{[ 334 ] [ 324 ] [ 335 ]}การห้ามพิมพ์ด้วยอักษรอาหรับในจักรวรรดิออตโตมันถูกยกเลิกในปี 1726 สำหรับข้อความที่ไม่เกี่ยวกับศาสนาเท่านั้น ตามคำขอของอิบราฮิม มูเตเฟอร์ริกา ผู้ซึ่งพิมพ์หนังสือเล่มแรกของเขาในปี 1729 ยกเว้นหนังสือในภาษาฮีบรูและภาษาในยุโรปซึ่งไม่มีข้อจำกัด มีหนังสือเพียงไม่กี่เล่ม และไม่มีข้อความทางศาสนาใด ๆ ที่ถูกพิมพ์ในจักรวรรดิออตโตมันอีกศตวรรษหนึ่ง^{[ ae ]}

ในปี ค.ศ. 1786 แคทเธอรีนผู้ยิ่งใหญ่แห่งรัสเซีย ทรงสนับสนุนโรงพิมพ์สำหรับ "การสะกดคำภาษาตาตาร์และตุรกี" ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กโดยมีมุลลาห์ ออสมาน อิสมาอิล รับผิดชอบในการผลิตตัวพิมพ์ภาษาอาหรับ คัมภีร์อัลกุรอานได้รับการพิมพ์ด้วยโรงพิมพ์นี้ในปี ค.ศ. 1787 พิมพ์ซ้ำในปี ค.ศ. 1790 และ 1793 ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก และในปี ค.ศ. 1803 ในคาซาน [ ^{af ] ฉบับ}พิมพ์ครั้งแรกในอิหร่านปรากฏในเตหะราน (ค.ศ. 1828) ฉบับแปลเป็นภาษาตุรกีได้รับการพิมพ์ในไคโรในปี ค.ศ. 1842 และฉบับออตโตมันที่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการครั้งแรกได้รับการพิมพ์ในคอนสแตนติโนเปิลระหว่างปี ค.ศ. 1875 ถึง 1877 เป็นชุดสองเล่ม ในช่วง ยุค รัฐธรรมนูญแรก^{[ 338 ] [ 339 ]}

Gustav Flügel ได้ตีพิมพ์ คัมภีร์อัลกุรอานฉบับหนึ่งในปี พ.ศ. 2377 ที่เมืองไลป์ซิกซึ่งถือเป็นฉบับมาตรฐานในยุโรปมาเกือบศตวรรษ จนกระทั่งมหาวิทยาลัยอัล-อัซฮาร์ ในกรุงไคโร ได้ตีพิมพ์คัมภีร์อัลกุรอานฉบับหนึ่งในปี พ.ศ. 2467ฉบับนี้เป็นผลมาจากการเตรียมการมาอย่างยาวนาน เนื่องจากเป็นการกำหนดมาตรฐานการสะกดคำในคัมภีร์อัลกุรอาน และยังคงเป็นพื้นฐานของฉบับต่อๆ มา^{[ 321 ]}

ข้อวิพากษ์วิจารณ์ทั่วไปเกี่ยวกับอัลกุรอาน ได้แก่ ที่มาที่น่าสงสัย การถ่ายทอดทางตัวอักษรและวาจาที่ไม่สมบูรณ์ การรักษาไว้ที่ไม่สมบูรณ์ แหล่งข้อมูลที่มีอยู่ก่อนแล้วที่อัลกุรอานอ้างอิง ความไม่สอดคล้องกันภายใน และคำสอนด้านจริยธรรม

ไม่เคยมีการสร้างข้อความวิจารณ์ของอัลกุรอานโดยอาศัยการวิเคราะห์ต้นฉบับ และถือว่าเป็นปัญหา เนื่องจากวรรณกรรมโบราณและแม้แต่วรรณกรรมศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ ทั้งหมดได้รับการศึกษาเพื่อความถูกต้อง^{[ 75 ]}นักวิจารณ์ข้อความระบุว่า จากความหลากหลายที่พบในหลักฐานต้นฉบับ การแก้ไขหลังจากการเสียชีวิตของมูฮัมหมัด การชำระล้างตัวแปรในยุคแรก ความพยายามในการกำหนดมาตรฐานในยุคแรก (เช่น ค.ศ. 653–705 และ ค.ศ. 936) พร้อมกับปัจจัยอื่นๆ นำไปสู่มุมมองที่ว่า "ไม่เคยมีข้อความต้นฉบับเดียวของอัลกุรอาน" ^{[ 75 ]}นักวิชาการโต้แย้งว่าชาวมุสลิมยุคแรกมีความเข้าใจที่สับสนเกี่ยวกับสารของมูฮัมหมัด และการเกิดขึ้นของประเพณีที่ขัดแย้งกันหลายอย่างแสดงให้เห็นถึงความพยายามมากมายที่จะทำความเข้าใจความวุ่นวายของการเรียบเรียง รวมถึงตัวอย่างของการพึ่งพาข้อความของคริสเตียนและชาวยิว^{[ 340 ]}

การถ่ายทอดคัมภีร์อัลกุรอานทั้งในรูปแบบปากเปล่าและลายลักษณ์อักษร ทั้งก่อนและหลังมูฮัมหมัด ถูกตั้งคำถามโดยอ้างอิงจากความแตกต่างในต้นฉบับ การมีอยู่ของเรื่องเล่าในยุคแรกๆ ที่ขัดแย้งกันมากมายเกี่ยวกับวิธีการประพันธ์คัมภีร์อัลกุรอาน และแหล่งข้อมูลในยุคแรกๆ เองก็กล่าวถึงความแตกต่างที่เกิดขึ้นจริงแม้กระทั่งจากผู้ติดตามของมูฮัมหมัด^{[ 341 ] [ 89 ]}นิกายซุนนีและชีอะห์ของศาสนาอิสลามมีเรื่องเล่าที่แข่งขันและขัดแย้งกันเกี่ยวกับต้นกำเนิดของคัมภีร์อัลกุรอาน ซึ่งไม่สามารถประนีประนอมกันได้^{[ 89 ]}แหล่งข้อมูลในยุคแรกๆ จากผู้ที่ไม่ใช่มุสลิมระบุว่าไม่มีคัมภีร์อัลกุรอานในสมัยของมูฮัมหมัด เนื่องจากแหล่งข้อมูลของชาวคริสต์และชาวยิวในยุคแรกๆ เกี่ยวกับศาสนาอิสลามไม่ได้แสดงให้เห็นถึงความตระหนักรู้ถึงคัมภีร์เฉพาะของชาวมุสลิมในช่วงชีวิตของท่านศาสดา^{[ 96 ]}

เกี่ยวกับการอ้างต้นกำเนิดอันศักดิ์สิทธิ์ นักวิจารณ์อ้างถึงแหล่งที่มาที่มีอยู่ก่อนแล้ว ไม่เพียงแต่นำมาจากพระคัมภีร์ไบเบิล ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นการเปิดเผยของพระเจ้าที่เก่าแก่กว่าเท่านั้น แต่ยังมาจาก แหล่งข้อมูลนอกรีต คัมภีร์ นอกสารบบและ คัมภีร์ ทัลมุดเช่น พระวร สารวัยเด็กของชาวซีเรียและพระวรสารของยากอบอัลกุรอานยอมรับว่ามีการกล่าวหาว่ามุฮัมมัดยืมนิทานโบราณที่เป็นที่นิยมมาใช้^{[ 342 ]}

กลุ่มที่ไม่ใช่มุสลิมบางกลุ่ม เช่นศาสนาบาไฮและดรูซถือว่าคัมภีร์อัลกุรอานเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ในศาสนาบาไฮ คัมภีร์อัลกุรอานได้รับการยอมรับว่าเป็นวิวรณ์ที่แท้จริงจากพระเจ้า พร้อมกับวิวรณ์ของศาสนาอื่นๆ ในโลก โดยศาสนาอิสลามถูกมองว่าเป็นขั้นตอนหนึ่งในกระบวนการวิวรณ์อันศักดิ์สิทธิ์ที่ก้าวหน้าบาฮาอุลลาห์ ศาสดาผู้ก่อตั้งศาสนาบาไฮ ได้เขียนเกี่ยวกับคัมภีร์ อัลกุรอาน ^{[ 343 ]}กลุ่มยูนิแทเรียนยูนิเวอร์ซัลลิสต์อาจแสวงหาแรงบันดาลใจจากคัมภีร์อัลกุรอานเช่นกัน มีการเสนอแนะว่าคัมภีร์อัลกุรอานมีความคล้ายคลึงกันในเชิงเรื่องเล่ากับไดอาเทสซารอน โปรโตอีแวนเจเลียมของเจมส์พระวรสารวัยเด็กของ โทมัส พระวรสาร ของซูโดแมทธิวและพระวรสารวัยเด็กของอาหรับ^{[ 344 ] [ 345 ]}นักวิชาการคนหนึ่งเสนอแนะว่าไดอาเทสซารอน ในฐานะที่เป็นความสอดคล้องของพระ วรสาร อาจนำไปสู่แนวคิดที่ว่าพระวรสารของคริสเตียนเป็นข้อความเดียว^{[ 346 ]}

อัลกุรอานกล่าวถึงความสัมพันธ์กับคัมภีร์ก่อนหน้า ( โตราห์ หรือเตารอฮ์และพระวรสาร หรืออินญีล ) ว่ามาจากต้นกำเนิดอันเป็นเอกลักษณ์ โดยกล่าวว่าคัมภีร์ทั้งหมดได้รับการประทานลงมาจากอัลลอฮ์^{[ 348 ]}หลายคนในปัจจุบันเชื่อว่าอัลกุรอานยืนยันว่าชาวยิวและคริสเตียนได้บิดเบือนอัลกุรอานผ่านการปลอมแปลงและการเปลี่ยนแปลง ( ตะฮรีฟ ) ^{[ 349 ] [ 350 ]}อย่างไรก็ตาม บางคนกล่าวว่าอัลกุรอานแสดงความเคารพอย่างลึกซึ้งต่อคัมภีร์เหล่านี้ที่ได้รับการรักษาไว้ทั้งในรูปแบบที่เรามีอยู่ในปัจจุบันและในสมัยของท่านศาสดา และนักตีความอัลกุรอาน (ตัฟซีร) ที่สำคัญหลายคนก็แสดงความเคารพเช่นกัน โดยปัญหาใดๆ ก็ตามเป็นเรื่องของการตีความมากกว่าการบิดเบือนข้อความ^{[ 351 ]}การศึกษาทัศนะของชาวมุสลิมเกี่ยวกับคัมภีร์ไบเบิลในช่วงสี่ศตวรรษแรกพบว่า ทัศนะเชิงบวกเกี่ยวกับการรักษาคัมภีร์เดิมไว้นั้นแพร่หลายในคัมภีร์อัลกุรอานเอง แม้แต่ในไม่กี่โองการที่แสดงทัศนะเชิงลบ และในหมู่นักวิจารณ์ยุคแรกๆ เนื่องจากความเชื่อที่ว่ามูฮัมหมัดอยู่ในคัมภีร์เดิม^{[ 352 ]}การวิเคราะห์คำอธิบาย (ตัฟซีร) ยุคแรกๆ เกี่ยวกับความเข้าใจของอัลกุรอานเกี่ยวกับการดัดแปลงคัมภีร์เดิม แสดงให้เห็นว่าในตอนเริ่มต้น แม้แต่คำที่นักวิจารณ์ใช้เพื่ออธิบายการดัดแปลงก็ไม่ได้หมายความถึงการบิดเบือนข้อความ เนื่องจากมูฮัมหมัดถูกเข้าใจว่าอยู่ในโตราห์ อย่างน้อยที่สุด^{[ 353 ]}นักวิชาการคัมภีร์ไบเบิลตั้งข้อสังเกตว่า หลักฐานต้นฉบับของพันธสัญญาใหม่ยืนยันว่ามันเหมือนกับในสมัยของมูฮัมหมัดและก่อนหน้านั้น ดังนั้นจึงเกิดภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกระหว่างการเปิดเผยโดยพระเจ้าองค์เดียวกัน^{[ 354 ]}

ตามที่Christoph Luxenberg กล่าว (ในThe Syro-Aramaic Reading of the Koran ) ภาษาของคัมภีร์อัลกุรอานนั้นคล้ายคลึงกับภาษาซีเรียค [ ^{355 ] คัมภีร์}อัลกุรอานเล่าเรื่องราวของผู้คนและเหตุการณ์มากมายที่เล่าไว้ในหนังสือศักดิ์สิทธิ์ของชาวยิวและคริสเตียน ( ทานาคห์ไบเบิล)และวรรณกรรมทางศาสนา ( อโพครีฟามิดราช ) แม้ว่าจะมีรายละเอียดที่แตกต่างกันอยู่หลายประการอดัม เอโนค โนอาห์เอเบอร์เชลาห์อับราฮัมล็อตอิส มา เอลอิสอั ค ยา ค อบ โยเซฟ โย บ เยโทรดาวิดโซโลมอนเอลียา ห์ เอลีชา โยนาห์อารอนโมเสสเศคาริยาห์ยอห์นผู้ ให้บัพติศมา และพระเยซูถูกกล่าวถึงในคัมภีร์อัลกุรอานในฐานะศาสดาของพระเจ้า (ดูศาสดาของศาสนาอิสลาม ) อันที่จริงโมเสสถูกกล่าวถึงในคัมภีร์อัลกุรอานมากกว่าบุคคลอื่นใด^{[ 155 ]}พระเยซูถูกกล่าวถึงในอัลกุรอานบ่อยกว่ามูฮัมหมัด (โดยชื่อ—มูฮัมหมัดมักถูกกล่าวถึงในฐานะ "ศาสดา" หรือ "อัครทูต") ในขณะที่มารีย์ถูกกล่าวถึงในอัลกุรอานมากกว่าในพันธสัญญาใหม่^{[ 356 ]}

หลังจากคัมภีร์อัลกุรอานและการแพร่หลายของศาสนาอิสลามอักษรอาหรับก็พัฒนาอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นรูปแบบศิลปะ^{[ 64 ]}นักไวยากรณ์ชาวอาหรับชื่อSibawayhได้เขียนหนังสือไวยากรณ์ภาษาอาหรับเล่มแรกๆ ที่เรียกว่า "Al-Kitab" ซึ่งอ้างอิงภาษาในคัมภีร์อัลกุรอานเป็นอย่างมากWadad Kadiศาสตราจารย์ด้านภาษาและอารยธรรมตะวันออกใกล้แห่งมหาวิทยาลัยชิคาโกและ Mustansir Mir ศาสตราจารย์ด้านอิสลามศึกษาแห่งมหาวิทยาลัย Youngstown Stateกล่าวว่าคัมภีร์อัลกุรอานมีอิทธิพลอย่างมากต่อสำนวน ธีม อุปมาอุปไมย ลวดลาย และสัญลักษณ์ของวรรณกรรมอาหรับ และได้เพิ่มสำนวนและความหมายใหม่ให้กับคำศัพท์เก่าๆ ก่อนยุคอิสลามซึ่งจะกลายเป็นที่แพร่หลาย^{[ 357 ]}

• หอสมุดแห่งชาติอังกฤษ: การค้นพบคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ – ศาสนาอิสลามเก็บถาวรเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2022 ที่Wayback Machine

• มีคัมภีร์อัลกุรอานฉบับดิจิทัลหลายเล่มในห้องสมุดดิจิทัลของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
• 2017-232-1 อัลกุรอาน. / القرآن ที่ OPenn
• ต้นฉบับที่ได้รับการแปลงเป็นดิจิทัล จัดเรียงตามบทต่างๆ ที่ Corpus Coranicum

• ไฟล์ PDF คัมภีร์อัลกุรอานถูกเก็บถาวรเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2023 ที่Wayback Machine
• Al-Quran.info ถูกเก็บถาวรเมื่อวันที่ 29 มกราคม 2552 ที่Wayback Machine
• คลังข้อมูลอัลกุรอาน – ข้อความและการศึกษาเกี่ยวกับอัลกุรอาน
• ข้อความและคำแปลอัลกุรอานที่มหาวิทยาลัยทัฟส์
• Tanzil - เครื่องนำทางคัมภีร์อัลกุรอานออนไลน์
• อัลกุรอาน.com
• Previous.quran.com – เมื่อคลิกที่การตั้งค่าและเลือกคำแปลของ The Bridges โดย Fadel Soliman คำที่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในบรรดา การอ่าน อัลกุรอาน ทั้งสิบแบบ จะถูกเน้นด้วยสีแดง พร้อมด้วยหมายเหตุที่ระบุชื่อผู้อ่านหรือผู้ถ่ายทอด และคำแปลภาษาอังกฤษสำหรับแต่ละการอ่านที่แตกต่างกัน
• คัมภีร์อัลกุรอานหลายภาษา (อาหรับ อังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมัน ดัตช์ สเปน อิตาลี)
• การถอดเสียงคัมภีร์อัลกุรอานด้วยอักษรละติน โดย ฮันส์ ซิร์กเกอร์ มหาวิทยาลัยแฟรงก์เฟิร์ต